เซียมซีเสี่ยงรัก [จบ]

ตอนที่ 10 : บทที่ 10 สืบสาวเรื่องราว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 194 ครั้ง
    29 พ.ค. 59

             ทันทีที่ฮ่องเต้มาถึงตำหนักรุ่งรวีก็รีบเดินตรงปรี่เข้าไปในตำหนักทันทีไม่รอแม้แต่จะให้เหล่าองครักษ์หรือข้ารับใช้ถวายความเคารพหรือรอให้มู่กงกงประกาศว่าตนมาถึงแต่อย่างใด ยังไม่ทันที่ฮ่องเต้จะได้เข้าไปยังห้องด้านในเขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งออกมาจางๆทำให้หัวใจของเขาสั่นระรัวด้วยความหวาดกลัว ยิ่งเมื่อเห็นสภาพในห้องแล้วก็ยิ่งชวนให้เขาเจ็บปวดใจและโกรธเกรี้ยวมากกว่าเดิม ในห้องนั้นเต็มไปด้วยข้ารับใช้มากมายที่หน้าตาต่างเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตากำลังวิ่งวุ่นวายอยู่ บนเตียงที่เลอะไปด้วยรอยคราบเปื้อนนั้นมีหญิงสาวที่เขาเอ็นดูนักหนากำลังกระอักเลือดออกมา ใบหน้าของนางนั้นล้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน ส่วนที่ข้างๆเตียงก็มีนางกำนัลคนสนิทอย่างปิ่นเล่อกับหมอหลวงโหลวที่กำลังตรวจอาการ

             “เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!” เสียงอันเกรี้ยวโกรธของฮ่องเต้ดังขึ้นทำให้เกือบทุกชีวิตในห้องนั้นแทบจะหยุดหายใจก่อนจะรีบพากันคุกเข่าลงและเงียบกริบในทันทีเว้นเสียแต่ท่านหมอโหลวที่ยังคงตรวจอาการของหวิ๋นเสียนต่อไป

             เมื่อเห็นดังนั้นมู่กงกงจึงรีบเข้ามาควบคุมสถานการณ์เพื่อให้ฮ่องเต้พระทัยเย็นลง โดยสั่งให้ข้ารับใช้ส่วนมากออกไปและให้อยู่คอยดูแลหลางไฉเหรินและคอยรับคำสั่งเพียงแค่เท่าที่จำเป็น เมื่อเห็นว่าหมอหลวงโหลวตรวจอาการเสร็จแล้วฮ่องเต้ก็รีบถามขึ้นมาทันทีว่า “หมอหลวงโหลวหลางไฉเหรินอาการเป็นเช่นไรบ้าง”

“หลางไฉเหรินโดนพิษที่เหมือนจะร้ายแรงแต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงเท่าใดนัก” หมอหลวงโหลวพูดขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะพูดต่อไปว่า “พิษๆนี้เดิมทีเพียงแค่ทำให้ผู้ที่ได้รับมันเข้าไปมีสภาพเหมือนไม่สบายเพียงเท่านั้น แต่จากการตรวจสอบของกระหม่อมดูเหมือนหลางไฉเหรินจะได้รับพิษชนิดนี้มาระยะเวลาหนึ่งจึงทำให้พิษเกิดการสะสมและกำเริบออกมาเช่นนี้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ชวนให้ฮ่องเต้หงุดหงิดใจยิ่งนักรีบหันไปทางหัวหน้าองครักษ์ประจำตำหนักที่ยืนรออยู่ด้านนอกแล้วต่อว่าขึ้นทันทีว่า “องครักษ์กู้ข้าให้เจ้าเฝ้าตำหนักนี้ให้ดีๆแล้วเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร”

             “ขอฝ่าบาทโปรดทรงอภัย กระหม่อมกำลังให้คนสืบสวนอยู่อย่างเต็มที่พะยะค่ะ” องครักษ์กู้รีบคุกเข่าขอพระราชทานอภัยโทษทันที ฮ่องเต้ปล่อยให้องครักษ์กู้คุกเข่าอยู่อย่างนั้นก่อนจะหันมาถามหมอหลวงโหลวด้วยแววตาคมกริบต่อไปว่า “หมอหลวงโหลวรักษาได้หรือไม่”

“ถ้าเป็นตอนนี้ยังได้พะยะค่ะ เพียงแต่..” หมอหลวงโหลวตอบด้วยเสียงที่สั่นระริก

             “เพียงแต่อะไร” ฮ่องเต้ถามขึ้นฉับพลัน ทำให้หมอหลวงโหลวได้แต่รีบก้มหัวตอบกลับไปว่า “หลางไฉเหรินกระอักโลหิตออกมาไม่หยุดจนลำคอเกิดการเสียหาย ตอนนี้ไม่ว่าจะให้พระสนมดื่มอะไรลงไปก็ทรงบ้วนออกมา หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่า...เกรงว่าคงไม่อาจรักษาชีวิตพระสนมเอาไว้ได้”

                ปัง!

         ฮ่องเต้ทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดัง ทำเอาผู้คนที่อยู่ในห้องนั้นถึงกับใจหล่นวูบก่อนจะได้ยินเสียงคำสั่งของฮ่องเต้ดังออกมาว่า “ไปเอายามา!

         สิ้นคำสั่งของฮ่องเต้หมอหลวงโหลวก็รีบให้นางกำนัลไปเอายาที่ต้มไว้เข้ามา จริงๆแล้วทั้งหมอหลวงโหลวและปิ่นเล่อนั้นพยายามให้หวิ๋นเสียนดื่มยาเข้าไปหลายรอบแล้วแต่ทุกครั้งนั้น หวิ๋นเสียนจิบไปได้เพียงนิดเดียวก็จะบ้วนออกมาทันที หากเพียงแค่หวิ๋นเสียนดื่มยาได้หมดไปสักถ้วยนั้นด้วยฤทธิ์ของยาก็จะทำให้อาการของนางบรรเทาลงและหลับไปได้ในทันที

                เมื่อเห็นยาที่นางกำนัลผู้หนึ่งถือเข้ามาด้วยมือที่สั่นระริกแล้ว ฮ่องเต้ก็เดินไปยังข้างเตียงก่อนจะนั่งลงข้างๆหวิ๋นเสียนแล้วประคองให้นางนั่งขึ้นมา ก่อนจะเรียกนางกำนัลผู้นั้นให้นำยามาให้ตน ตอนที่เหล่าผู้คนในห้องกำลังสงสัยว่าฮ่องเต้จะทำอย่างไรอยู่นั่นเองก็เห็นพระองค์ดื่มยาเข้าไปแล้วประกบปากหลางไฉเหรินทันที เหล่าข้ารับใช้ในห้องต่างพากันก้มหน้าลงแทบไม่ทัน

                หวิ๋นเสียนที่เจ็บคอแทบล้มประดาตายนั้นแม้จะแทบไม่เหลือสติ แต่พอรู้สึกถึงสัมผัสที่ริมฝีปากตนและความอบอุ่นของบางอย่างที่กำลังไหลเข้ามานางก็อดไม่ได้ที่จะต้องใช้แรงที่เหลืออยู่น้อยนิดพยายามผลักคนตรงหน้าออกไป เพราะยิ่งน้ำเหล่านั้นไหลผ่านลงคอของนางมาเท่าไหร่ก็ยิ่งแสบเสียจนน้ำตาไหล

                ฝ่ายฮ่องเต้นั้นแม้หญิงสาวตรงหน้าจะพยายามผลักให้ตนถอนริมฝีปากออกจากนางแต่เขาก็มิได้ยอมง่ายๆ  เขาพยายามค่อยๆป้อนยาให้นางจนหมดแม้จะรู้ว่านางจะเจ็บปวดทรมานแค่ไหนก็ตาม ทันทีที่ฮ่องเต้ถอนริมฝีปากออกมาที่มุมปากของเขาก็มีเลือดไหลออกมานิดๆราวกับโดนกัดแม้จะเป็นเช่นนั้นฮ่องเต้ก็ทรงไม่ได้ใส่ใจ

ฮ่องเต้ยื่นถ้วยที่ว่างเปล่าให้มู่กงกงก่อนจะหันมาถามหมอหลวงโหลวว่า “ยาที่ต้องให้หลางไฉเหรินทานมีแค่นี้ใช่หรือไม่”

             “ชะ ใช่พะยะค่ะ ตอนนี้หลางไฉเหรินยังทรงเจ็บคออยู่มากจึงยังไม่อาจให้ยาที่แรงหรือมากเกินไปกว่านี้ได้” หมอหลวงโหลวรีบตอบกลับไปทันที ก่อนจะได้ยินเสียงอันเย็นเยียบของฮ่องเต้สั่งขึ้นมาว่า “รักษานางให้ดี หาไม่แล้วชีวิตเจ้าก็คงต้องจบลงที่นี่”

หวิ๋นเสียนนั้นหลังจากทรมานแทบตายจากยาที่ถูกป้อนลงไป ผ่านไปไม่นานนางก็รู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อยก่อนจะสลบลงจากฤทธิ์ของยานอนหลับที่ผสมอยู่ในยา ฮ่องเต้ค่อยๆวางนางลงบนเตียงดีๆก่อนจะหันมากำชับกับนางกำนัลและหมอหลวงอีกสองสามคำก่อนจะเดินออกจากห้องมา

เมื่อออกมานั่งพักยังห้องด้านนอกฮ่องเต้ก็ถามองครักษ์กู้ขึ้นว่า “ได้เบาะแสอะไรบ้าง”

“ตอนนี้ยังไม่ได้เบาะแสใดพะยะค่ะ” องครักษ์กู้รายงานด้วยใจที่หวาดกลัว ก่อนจะรายงานต่อไปตามจริงว่า “ในตำหนักแห่งนี้มิได้มีผู้ใดเข้าออกนอกจากข้ารับใช้ในตำหนัก ทั้งอาหารและสิ่งของทุกอย่างก็ผ่านการตรวจสอบหมดแล้วจึงยังไม่อาจทราบได้ว่าพิษนั้นมาจากสิ่งใด”

ทันทีที่จบคำรายงานนั้นสีหน้าของฮ่องเต้ดำมืดลงทันที มู่กงกงที่เห็นเช่นนั้นได้แต่พูดขึ้นว่า “ฝ่าบาทโปรดทรงเย็นพระทัยลงก่อน” ฮ่องเต้จึงพอจะพระทัยเย็นลงและคิดย่างถี่ถ้วนใหม่ขึ้นมาได้บ้าง

หลังจากพอจะปรับอารมณ์ให้คงที่ได้แล้วนั้นจึงออกคำสั่งไปว่า “ไปเรียกนางกำนัลคนสนิทของหลางไฉเหรินมา” มู่กงกงทำตามคำสั่งนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ปิ่นเล่อจะเดินตามมู่กงกงออกมา

“ช่วงนี้พระสนมของเจ้าทำสิ่งใดบ้าง” ฮ่องเต้ถามขึ้นทันทีที่ปิ่นเล่อคุกเข่าลงเบื้องหน้า ปิ่นเล่อเริ่มคิดย้อนกลับไปอย่างถี่ถ้วนก่อนจะตอบกลับไปว่า “ทุกๆวันพระสนมจะตื่นเช้ามาชมดอกไม้และให้อาหารนกเป็นบางครั้งเพคะ ก่อนจะนั่งชมนกชมไม้ยามบ่ายแล้วพักผ่อนตอนช่วงใกล้เย็น แล้วจึงตื่นมาอีกครั้งหลังพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปเพคะ”

ฮ่องเต้ที่ได้ยินเช่นนั้นทำหน้าครุ่นคิดสักพักก่อนจะถามขึ้นว่า “เจ้าบอกว่านางให้อาหารนกงั้นรึ”

“พะ เพคะ” ปิ่นเล่อตอบกลับไปด้วยเสียงที่สั่นระรัว ก่อนจะได้ยินเสียงของฮ่องเต้ถามขึ้นอีกครั้งว่า “เป็นเช่นนี้ทุกวันงั้นรึ”

“ไม่เพคะ นกเหล่านั้นจะมาเป็นบางวันเท่านั้น” ปิ่นเล่อตอบกลับคิ้วของนางเริ่มขมวดมุ่นเล็กน้อย

 “แล้วมันเป็นตัวเดิมทุกวันรึเปล่า” ฮ่องเต้ถามขึ้นอีกครั้ง ปิ่นเล่อจึงรีบตอบกลับไปว่า “มะ ไม่เพคะ”

ฮ่องเต้ทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะถามขึ้นเพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่า “พระสนมของเจ้าไม่ได้กินหรือดื่มอะไรที่ผิดแปลกไปใช่หรือไม่”

“ไม่มีเพคะ ทุกอย่างที่จะให้พระสนมนั้นล้วนถูกตรวจสอบเป็นอย่างดีเพคะ” ปิ่นเล่อตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ฮ่องเต้เมื่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าน้อยๆก่อนจะโบกมือเป็นเชิงให้นางออกไปแล้วจึงเรียกหมอหลวงโหลวเข้ามา “พิษสามารถเข้าสู่ร่างกายได้ทางใดบ้าง”

“ได้ทั้งการรับประทานเข้าไป สูดดม หรือสัมผัสพะยะค่ะ” หมอหลวงโหลวตอบ ก่อนที่ฮ่องเต้จะถามขึ้นอีกครั้งว่า“แปลว่าหากมีคนนำพิษใส่ไปรอบๆตัวนกแล้วหลางไฉเหรินไปจับเข้าก็มีสิทธิ์รับพิษเข้าไปได้”

“เป็นไปได้พะยะค่ะ” เมื่อได้ยินหมอหลวงโหลวพูดขึ้นดังนั้นฮ่องเต้ก็หันมาสั่งองครักษ์กู้ทันที “ไปตรวจสอบนกพวกนั้นและค้นทุกซอกทุกมุมในตำหนักซะ”

องครักษ์กู้เมื่อได้ยินดังนั้นก็ได้แต่พูดขึ้นมาด้วยท่าทางลังเลว่า “ฝ่าบาทนกที่บินไปมานั้นไม่อาจคาดเดา” แต่เมื่อเห็นสายตาคมกริบของฮ่องเต้ที่จ้องมาเขาก็ได้แต่ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงไป

ฮ่องเต้เมื่อเห็นองครักษ์กู้ออกไปแล้วก็หันไปสั่งกับมู่กงกงว่า “ถ่ายทอดคำสั่งของเราไปยังทุกตำหนัก ไม่มีคำสั่งเราไม่ว่าใครก็ห้ามออกจากตำหนักของตนเองเด็ดขาด”

มู่กงกงพยักหน้ารับคำสั่งเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปบอกให้เหล่าขันทีไปประกาศราชโองการยังตำหนักต่างๆทันที ส่วนฮ่องเต้นั้นก็เดินกลับเข้าไปดูอาการของหวิ๋นเสียนด้านใน

เวลาผ่านไปเพียงไม่นานทั่วทุกตำหนักก็ได้รับคำสั่งของฮ่องเต้ด้วยความตกใจเนื่องจากยากนักที่ฮ่องเต้จะมีรับสั่งออกมาเช่นนี้ ก่อนที่บรรยากาศภายในวังหลังนั้นจะตึงเครียดขึ้นมาทันตา ด้วยไม่ว่าใครก็ไม่อาจรู้ได้ว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นไรต่อไป

เวลาผ่านไปไม่ถึงสองชั่วยามองครักษ์กู้ก็เข้ามามารายงานฮ่องเต้พร้อมกับของสิ่งหนึ่งว่า “ฝ่าบาทเหล่าองครักษ์พบของแปลกๆภายในตำหนักพะยะค่ะ”

ของสิ่งนั้นเป็นภาชนะหยาบๆที่เหมือนจะบรรจุอะไรสักอย่างที่ค่อนข้างเล็กและละเอียดไว้ ก่อนที่องครักษ์กู้จะพูดขึ้นอีกครั้งว่า “ดูเหมือนว่าในนี้จะบรรจุเศษอาหารไว้พะยะค่ะ”

“เศษอาหารงั้นรึ” ฮ่องเต้ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ หรือจะเป็นอาหารที่หลางไฉเหินเอาไว้ให้นกกินกัน เมื่อคิดได้ดังนั้นฮ่องเต้ก็หันไปถามปิ่นเล่อขึ้นว่า “พระสนมของเจ้าเอาสิ่งใดให้นกกิน ใช่สิ่งนี้หรือไม่”

ปิ่นเล่อหันมามองของที่อยู่ในมือองครักษ์เล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวแล้วตอบกลับไปว่า “ไม่ใช่เพคะ ส่วนมากจะเป็นข้าวที่พระสนมทานเหลือเพคะ” เมื่อได้ยินดังนั้นมู่กงกงก็พูดสิ่งที่ตรงกับฮ่องเต้คิดขึ้นมาว่า “ฝ่าบาทเป็นไปได้หรือไม่ที่จะมีคนใช้มันโปรยเพื่อล่อนกมา”

          ฮ่องเต้เมื่อได้ยินดังนั้นก็ได้แต่พูดขึ้นด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยวไปทางองครักษ์กู้ว่า “ดี ดีในเมื่อมีคนจงใจทำถึงเพียงนี้เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่รู้ตัวกัน!

             องครักษ์กู้ที่เห็นฮ่องเต้เริ่มกริ้วขึ้นมานั้นรีบตอบกลับไปทันทีว่า “ตอนที่พวกกระหม่อมเดินตรวจนั้นไม่มีใครพบเศษอาหารเหล่านี้เลยพะยะค่ะ อีกทั้งของสิ่งนี้ถูกซุกซ่อนเป็นอย่างดี”

“ตรวจสอบข้ารับใช้ทุกคนในตำหนักนี้ซะ” ฮ่องเต้ที่ได้ยินเช่นนั้นรีบออกคำสั่งไปทันที องครักษ์กู้รับคำสั่งอย่างเข้าใจ ในเมื่อตอนที่พวกเขาเดินตรวจทั้งก่อนและหลังที่หลางไฉเหรินจะไปให้อาหารนกในสวนนั้นไม่พบร่องรอยใดๆ ย่อมหมายความว่าต้องมีคนไปเก็บกวาดหลักฐานทั้งหมดเป็นแน่

             จากนั้นฮ่องเต้ก็หันมาสั่งหนึ่งในองครักษ์คนสนิทข้างกายว่า “สั่งการลงไป ค้นทุกตำหนักทุกซอกทุกมุมเจออะไรน่าสงสัยแม้เพียงนิดเดียวรีบมารายงานเราทันที”

             องครักษ์ผู้นั้นพอได้ยินดังนั้นก็ถามขึ้นเพื่อความแน่ใจเล็กน้อยว่า “ฝ่าบาททุกตำหนักเลยหรือพะยะค่ะ”

             “ทุกตำหนัก!” ฮ่องเต้ตอบกลับไปอย่างชัดเจน นั่นทำให้ผู้คนที่ได้ยินต่างเข้าใจอย่างแน่ชัดแล้วว่าการค้นตำหนักครั้งนี้ไม่เว้นแม้กระทั่งตำหนักของลี่เฟยและฮองเฮา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 194 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2256 Buaanong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 20:36
    ฮ่องเต้เพิ่งได้คะแนน+1
    #2,256
    0
  2. #2037 nuaumniim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 03:04
    ฮ่องเต้ทำดีมากเพคะ
    #2,037
    0
  3. #1866 Asahi_san (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 03:28
    โอ้ววว ค่านิยมในตัวพระเอกของฉันเพิ่มขึ้นเล็กน้อยยย
    #1,866
    0
  4. #692 2-CHAIR (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 01:38
    พึ่งเห็นความดีของฮ่องเต้ก้ตอนนี้เเหละ 555
    #692
    0
  5. #519 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 23:05
    สนุกมากกกกกๆๆๆๆๆๆฟๆ
    #519
    0
  6. #313 t_g_k (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 06:54
    ฮ่องเต้โมโหหห ใครทํายัยหนู
    #313
    0
  7. #311 janjirasuso (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 06:00
    ฮ่องเต้ๆๆๆๆๆ
    #311
    0
  8. #310 ดารุมะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 05:40
    ขอให้จับคนร้ายได้นะคะลุ้นๆๆๆ~
    #310
    0
  9. #308 ใบชาาา^O^ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:48
    ลุ้นๆ ฮ่องเต้จะจับคนร้ายได้รึเปล่าเนี่ย
    #308
    0
  10. #306 คุณหนูสายฟ้า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 22:57
    เด็ดขาดมากเพคะ ฝ่าบาท ทรงลากตัวคนที่ทำร้ายหวิ๋นเสียนออกมาให้ได้นะเพคะ
    #306
    0
  11. #305 pengkanyas (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 22:30
    เริ่มรู้ตัวแล้วซินะฮ่องเต้ ว่ารักใคร
    #305
    0
  12. #304 หนอนบนเตียง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 22:19
    ลุ้นๆ ว่าจะเกิดอะไรต่อไป // นางเอกน่าสงสาร
    #304
    0
  13. #302 firstloveDavill (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 21:55
    ถ้ารู้ว่าเป็นสนมที่ ( เคย ). รักมากแต่ไม่รู้ว่าตอนนี่จะยังรักรึป่าว!!! เป็นคน ทำตะนังไงเนี่ย. รึว่าจะจับไม่ได้น่า. ลุ้นคร้า. วันนี้ไม่เห็นอัพเลย
    #302
    0
  14. #298 LADY HAWK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 20:07
    ยัยลี่่เฟยตัวดี
    #298
    0
  15. #297 NanaToT (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 19:56
    หลงเค้าแล้วล่ะสิ เขินนะ....-///-
    #297
    0
  16. #296 devine_m (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 19:01
    ฮ่องเต้น่ารักมากกกก
    #296
    0
  17. #295 ิิbabydog (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 19:01
    อย่าเป็นอะไรไปนะ!!!!
    #295
    0
  18. #293 อุ่นหนุน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 15:54
    ลี่เฟยตัวร้ายยยยย
    #293
    0
  19. #291 Jaruwan Pinyo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 12:05
    สนุกมากกกกก
    #291
    0
  20. #290 kanpoonglo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 11:54
    ฝ่าบาท หม่อมฉันขอกระทืบไลค์ได้รัวๆเลยเพค่ะ....อินจัดจ้า  แต่แหมเสียจูบแบบเบลอๆนะพระสนม555
    #290
    0
  21. #288 ตามอ่าน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 10:30
    ลุ้นตอนต่อไปมากจะหาเจอไหมนะ ใครเป็นคนทำ ใช่ลี่เฟยหรือป่าวน้าาา

    ปล.ตอนต่อไปขิแบบรัวๆด้วยความเร็วเหนือแสง><
    #288
    0
  22. #287 AranYz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 10:08
    ยังไงก็คงไม่เจอง่ายๆ หรือไม่ตัวการที่แท้จริงก็อาจจะโบ้ยคนอื่น ลาสบอสย่อมมีสกิลซ่อนแอบจนกว่าจะถึงฉากสุดท้ายเสมอ 555555
    #287
    0
  23. #286 alicia-carad (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 10:01
    ฮ่องเต้มององค์รักษ์ เหมือนประมานว่า เจ้าจะไปหานกหรือจะตายตรงนี้เลย 555
    #286
    0
  24. #285 sonsawan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 09:57
    ลี่เฟยแน่ๆ ชิ
    #285
    0
  25. #284 sonsawan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 09:56
    ลี่เฟยแน่ๆ ชิ
    #284
    0