Last man standing . hunhan,chanbaek

ตอนที่ 5 : MAN : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ม.ค. 57







 

4

 

 

 

“พี่แทค ผมมีอะไรอยากให้พี่ช่วยหน่อย” ผมกดสายโทรหาพี่ชายสุดที่รักทันทีหลังวางสายจากจงอิน ผมว่าผมคิดอะไรดีๆออกล่ะ

"ว่าไงน้องรัก คึๆ >..< " ถึงพี่แกจะดูโหดร้าย ดูน่าเกรงขามขนาดไหน แต่เวลาอยู่หน้าน้องก็จะเป็นเยี่ยงนี้ล่ะ อืมเด็กไม่รู้จักโตก็ว่าได้

“พี่ผมจริงจัง-____-

"อ่าๆ ว่ามาสิพี่ก็จริงจังอยู่นะ >3<"

“ผมอยากรู้ประวัติคนที่ชื่อคริส สืบให้ผมหน่อยสิ”

"เอ่อไอ้คุณน้องฮุนที่รักและเคารพครับ คนชื่อคริสมันมีกี่คนวะในโลกนี้น่ะ ขออะไรที่ชัดเจนกว่านี้ดิ - -"

“อยู่มหาลัยเดียวกับผม เรียนอยู่ปี4 …แล้วก็เป็นแฟนกับลู่หานปี2 ด้วย”

"โอเค เดี๋ยวจัดให้ แต่ว่าแกจะเอาประวัติไปทำไมวะ"

“เรื่องน่ะพี่

"เออๆ ไม่เกินพรุ่งนี้ แล้วเจอกันไอ้น้องรัก"

“แต๊งนะพี่ จุ๊บๆ” พี่น้องบ้านนี้น่ารักทั้งนั้น ฮ่าๆ >3<

 

 

 


 

“ขอบคุณนะฮะที่มาส่งผมถึงหน้าคณะเลย .///.” ผมพูดขอบคุณพี่เขาก่อนจะลงจากรถ

“ไม่เป็นไรหรอก ก็เราเป็นแฟนกันนี่แค่นี้จิ๊บๆ^^

“ฮะงั้นผมไปก่อนนะ”

“เดี๋ยวก่อน” พี่คริสรั้งแขนผมไว้ก่อนที่ผมจะเปิดประตูรถออกไป

“มีอะไรหรอครับ” ผมหันไปมองหน้าพี่คริสที่ทำหน้าค่อนข้างซีเรียส

มีใครเคยบอกหรือเปล่าว่าการที่คนที่เราชอบมองหน้าเราแบบนี้มันทำให้เราหยุดหายใจไปโดยไม่รู้ตัว ตาพี่เขาที่ส่งสายตาจริงจังมาให้ผมทำให้ผมแทบละลายเลย

เหตุการณ์ที่ผ่านมา ถ้าถามว่าผมเจ็บขนาดไหน มันเจ็บมากจนเหมือนหัวใจมันตายด้านไป พอคิดไปคิดมาผมนี่ก็โง่ๆจริงๆล่ะมั้งการที่ผมตอบรับพี่เขาไปว่าจะยอมกลับมาคบกัน ผมน่ะรักมากก็เกลียดมาก ตอนนี้จิตใจด้านมืดมันกำลังต่อต้านการกระทำของผมอยู่ มันเลยทำให้หน้าอกข้างซ้ายองผมมันเจ็บจนชา

ไม่ว่าจะหาเหตุผลขนาดไหนมาตอบคำถามตัวเองว่า ทำไมถึงยอม? หรือความจริงแล้วผมควรแก้แค้นดี หึผมเสี่ยวลู่หาน ขอกล่าวอย่างสัจจริงว่าผมคือคนใหม่แล้ว ผมจะทิ้งความขมขื่นไว้เบื้องหลัง อยู่กับปัจจุบันที่เป็นจริง มีความสุขกับการที่พี่เขาเล่นละครเถอะ

ผมกำลังเตรียมการแก้แค้นให้พี่เขาอย่างสาสมน่าดูเชียว

ทำไมผมถึงดูเปลี่ยนไปน่ะหรอ? ย้อนกลับไปตอนที่ผมเพิ่งขึ้นรถพี่เขามา


 

“นั่นชาไข่มุกที่นายชอบกินนี่เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อให้นะ” ขณะที่ขับรถผ่านร้านชาร้านโปรดของผมพี่คริสก็หยุดรถ แหมจำได้ด้วยเขินนะ >3<

“ครับ” หลังจากไปคริสลงจากรถแล้วเดินเข้าร้านไป

ไม่นานนักก็มีเสียงข้อความเข้าดังขึ้น ผมก็มองโทรศัพท์ผมก็ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่ พอมองออกไปทางคอนโซนรถก็พบสมาร์ทโฟนของพี่คริสส่องแสงหน้าจออยู่ ผมก็หยิบขึ้นมาดู

 

/ คริส ขอบคุณนะสำหรับวันนั้นน่ะ ฉันมีความสุขมากเลย อืมทำไมช่วงนี้นายหายไปนานจัง มีอะไรหรือเปล่า ฉันล่ะเหงาจะตายชัก =3= เห็นข้อความที่นายส่งมาเมื่อคืน จะเสี่ยวไปไหนน่ะฉันเขินนะรู้ไหม? ฉันไม่รู้ว่าคืนนี้ฉันจะไปหานายเลทหรือเปล่านะเพราะว่าเมื่อประชุมตอนเย็นด้วย -3- หวังว่าจะไม่ทำให้นายรอนานนะที่รัก /





 

มันหมายความว่ายังไงกัน

ผมมองไปที่ร้านก็พบว่าพี่คริสกำลังต่อคิวซื้อชาให้ผมอยู่ ผมเลยเปิดดูข้อความก่อนหน้านี้ว่าพี่คริสเขาส่งข้อความอะไรไป

 
 

/ นายอง พี่เคยถามผมใช่ป่ะว่าผมรักพี่ขนาดไหน ลองเอาน้ำทะเลทั้งโลกมาคูณกำลังพันสิแล้วพี่จะรู้ >3O ฮ่าๆ พรุ่งนี้ไปเจอกันที่โรงแรม MB เวลา 2 ทุ่มนะพี่ ผมคิดถึงพี่จะตายชัก /

 





 

รัก

ทำไมผมถึงรู้สึกเจ็บจัง ตลอดเวลาที่เป็นแฟนกันมาพี่ไม่เคยพูดคำๆนั้นกับผมสักครั้ง แต่กับคนอื่นพี่กลับพูดเรี่ยราดไปหมด ผมกวาดตามองไปทั่วรถพี่เผื่อว่าจะเจออะไรดีๆ แล้วผมก็พบ

บราเซียสีแดงขนาดนี่จะราวๆคัพC ซ่อนอยู่ใต้เบาะรถฝั่งคนขับ ถึงผมจะเป็นผู้ชาย แต่เรดาร์แสกนหาของของผมมันมีประสิทธิภาพพอๆกับผู้หญิงเลยนะ

เอาล่ะผมรู้ล่ะว่าตอนนี้ผมมันบรมโง่เลย ที่หลงคารมพี่จนต้องกลับมาลงนรกขุมเดิมอีกครั้ง

พอทีหลังจากนี้พี่จะเห็นลู่หานน้อยแค่หน้ากากที่ผมแสดง

ผมจะทำให้พี่เจ็บยิ่งกว่าผมอีกร้อยเท่าพันเท่า

 

 “มีอะไรหรอครับ” ผมหันไปมองหน้าพี่คริสที่ทำหน้าค่อนข้างจริงจัง พี่แสดงละครอะไรกับผมอยู่กันแน่ ถ้ามีมีคนที่พี่รักอยู่แล้ว แล้วพี่กลับมาหาผมทำไม มาหลอกผมทำไมกัน

“รักนะครับ ^^

“ครับ ^^” หึทั้งๆที่พี่เขามาบอกรักผมในขณะที่เมื่อก่อนเคยใช้แค่คำว่าชอบเท่านั้น ถ้าเป็นตอนนั้นผมคงจะลอยไปนานแล้ว แต่นี่สิมันเจ็บ ซะมากกว่า

 
 

“ลู่ทำไมพี่คริส” แบคเดินเข้ามาหาผมอย่างสงสัย

“ทำไมหรอ”

“ทำไมนายมากับพี่เขาล่ะ เลิกกันแล้วไม่ใช่หรอ”

“อืมแล้วก็คบกันใหม่แล้ว” ผมพูดด้วยท่าทางสบายๆ

“แต่ว่า

“ช่างเถอะแบค เข้าห้องเรียนกันจะสายแล้ว” ผมพูดแล้วก็เดินนำเข้าไปในห้องเรียน ขอโทษนะแบคที่บอกไปอย่างนั้น ผมคิดว่าผมจะสร้างละครฉากใหญ่ขึ้น

 “อ่า”

ตอนแรกผมว่าจะปล่อยวางไม่เคยคิดจะแก้แค้นที่พี่เค้ามาบอกเลิกผม แต่พอพี่เขากลับมาแล้วเจอกับความจริงนั่น มันทำให้ความแค้นที่มีก่อนหน้านี้มันผุดขึ้นมารวมกับของครั้งใหม่มันแทบจะเรียกว่าเป็นทวีคูณเลย พี่ทำแบบนี้กับผมก่อน

ถ้าพี่รักคนๆนั้นมาก ผมจะทำให้พี่เจ็บมาก จะทำให้พี่รู้ซึ้งถึงพิษรักที่คนที่เรารักมอบให้มันเป็นยังไง มันจะเจ็บขนาดไหน พี่จะเข้าใจมัน

อย่างลึกซึ้งเลยทีเดียวหึ

 




 

ในบางครั้งผมก็ค่อนข้างเหนื่อยกับการเรียนทฤษฎีอยากจะเรียนปฏิบัติมากกว่าสนุกกว่าเยอะ ต้องมานั่งเลกเชอร์ น่าเบื่อ แต่ก็ต้องทนเพื่อเกรดดีๆ ถ้าถามว่าผมเคยหวังเกียรตินิยมไหม ผมเคยนะฮ่าๆ แต่พอมาเจอปีแรกนี่แบบว่า จะได้เอมาหนึ่งตัวนั้นแสนลำบาก T^T เลยไม่อยากคิดหวังจะคว้าเกียรตินิยมมาหรอก

ม๊าก็บอกว่าให้ตั้งใจเรียน ไม่จำเป็นต้องลำบากนั่งเครียดเพื่อคว้าเกียรตินิยมหรอก ได้มาก็แค่ประดับประกาศนียบัตรเท่านั้น อาจจะใช้มากสุดแค่ตอนสมัครงาน คงไม่มีคนไข้คนไหนหรอกที่ถามถึงเกรดเฉลี่ยหรือสถาบันของคนตรวจเลือด =____=

หรือไม่จริง

คือช่วงเวลานี้เหมือนอะไรก็มีแต่อุปสรรคมั่วซั่วเต็มไปหมด เรื่องเรียนก็ทำผมเครียด แล้วก็อีกหลายๆเรื่องมาสมทบ เหนื่อยจนแทบขาดใจ เมื่อไม่นานมานี้ไอ้คุณเพื่อตัวดีนางสาวแบคลดาได้มอบหมายงานมาให้อีก 1 ชิ้น คือเป็นประธานฝ่ายสวัสดิการให้หน่อยพอดีขาดคนอยู่

เอิ่มถามกันก่อนก็ได้นะ แหม่ะ!~

 



 

 

วันนี้ผมก็คงต้องนอนเฉยๆทั้งวันละมั้ง ขนาดขยับตัวนิดเดียวยังเจ็บเลย แต่มันก็ดีขึ้นจากเมื่อเช้าแล้ว พอลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้อยู่ แต่มันเจ็บน่ะสิปัญหาใหญ่ งั้นวันนี้ก็นอนมันทั้งวันเลยล่ะกัน ไหนๆก็หยุดเรียนแล้ว =____=

เอหรือจะค้นห้องพี่ลู่ดี ยังพอมีแรงอยู่นะ

อยากจะรู้เรื่องส่วนตัวพี่เขาสักหน่อย ถึงผมจะแวะเวียนมาที่นี่บ่อยแต่ก็ไม่ได้ค้นอะไรเลยเพราะพี่เขาอยู่กับผมตลอด ขืนไปค้นได้โดนบอลอัดน้องชายเป็นแน่แท้ -____-

อืม คนอย่างพี่ลู่น่าจะเก็บของไว้ไหนนะ จะว่าไปห้องพี่รู้รู้สึกว่าจะมีห้องเก็บของอยู่ด้วยนี่นา ไปค้นที่ห้องนั้นก่อนแล้วกัน หวังว่าจะไปเจอสัตว์เลื้อยคลานนะ = = ล้อเล่นน่า ฮ่าๆ


 

เอิ่มมันก็สะอาดอยู่หรอก แต่ข้างในนี้แบบว่าโคตรอับเลย ได้กลิ่นไม้อัดขึ้นจมูกเลยทีเดียว ในห้องนี้มีฝุ่นเกาะเล็กน้อย ย้ำอีกทีว่าเล็กน้อย เพราะห้องนี้พี่ลู่อยู่ยังไม่น่าจะถึง 2 ปีเลยมั้ง แต่ของข้างในค่อนข้างเยอะ ส่วนใหญ่ถูกเก็บใส่ลังเป็นระเบียบมากมาย บอกได้เลยว่าเจ้าของห้องค่อนข้างเป็นระเบียบ แต่ทำไมนอกห้องเก็บของมันรกจังวะ - -

ลองเปิดดูที่ละกล่องแล้วกัน เอากล่องที่อยู่ใกล้ที่สุดนี่ก่อนแล้วกัน

พอเปิดกล่องมา ข้างในเป็นตุ๊กตา ดอกกุหลาบ อัลบั้มรูปถ่ายเต็มไปหมด ทำไมพี่ลู่ดูทำตัวเหมือนผู้หญิงจังนะ - - พอหยิบอัลบั้มรูปขึ้นมาดู ผมรู้สึกคุ้นผู้ชายคนนี้จัง เดี๋ยวนะ

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปที่ไอ้ไคส่งมา ชัดเลย เหมือนกันเดี๊ยะ

หรือว่าคนๆนี้คือแฟนพี่ลู่


ผมทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างเหนื่อยอ่อน แม้จะเจ็บสะโพกอยู่นิดๆก็ตาม แต่ตอนนี้หัวใจของผมมันปวดหนึบไปหมด

ตะลึ้ง! เสียงข้าวของอีเมล์ดังขึ้น ตามมาด้วยสายที่โทรเข้ามา

พี่แทค

 
 

“ว่าไงพี่”

"พี่ส่งไปในเมลล์แล้วไปเปิดดูเอาแล้วกัน แต่อีกเรื่อยงที่พี่ไม่ได้ส่งไปกลัวว่าข้อมูลมันจะทำให้แกอันตราย ฟังพี่เราแล้วกัน" พี่แทคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มันคงจะจริงจังจริงๆแหล่ะ พี่แกชอบเล่นๆจะตายเมื่อเข้าโหมดนี้ก็ทำให้ผมเครียดตามไปด้วย

“อืม”

"ไอ้คนนี้ชื่อคริส หรืออู๋อี้ฟาน นักศึกษาปี 4 คณะบริหาร ทางบ้านทำธุรกิจหรือที่รู้จักกันในนามเครืออู๋ที่มีบทบาทมากในประเทศจีน มีน้องชายหนึ่งคนชื่ออู๋อี้ชิง คนพี่ดูนิ่งๆมาดเจ้าชายน้ำแข็ง ส่วนคนน้องรู้สึกจะขี้เล่นแต่ยิ่งขี้เล่นยิ่งอันตราย แต่เรื่องแบคอัพเป็นมาเฟียไม่จริงหรอกไปสืบมาแล้ว เป็นเพียงแค่มาเฟียมหาลัยเท่านั้น ที่น่ากลัวอยู่ที่ว่าเครืออู๋ตอนนี้กำลังเข้ามาควบคุมวงการอุตสาหกรรมของเกาหลีไปเกือบครึ่งแล้วเหมือนกัน ถ้าเขาเลือกที่จะถอนหุ้นออกบริษัทนั้นๆล้มละลายได้เพียงพริบตาเดียว"

“ดูอันตรายจังนะ”

"ใช่ ผู้ชายคนนี้อันตรายมาก ถึงคนพี่จะดูไม่ร้ายเท่าคนน้องแต่ระวังตัวหน่อยก็ดี มีพรายกระซิบมาบอกว่าคนพี่ถึงจะมาดน้ำแข็งแต่อารมณ์ร้อนอยากได้อะไรต้องได้ แหมครอบครัวนี้เลี้ยงลูกตามใจจนเสียคนสิน่า =____="

“พี่ช่วยผมอีกเรื่องได้ป่ะ”

"มีอะไรว่ามาเลยฮร้าคุณน้อง" พี่แทคจีบปากจีบคอพูด เอิ่มไอ้คุณพี่ครับ มันไม่เข้ากับพี่เลยนะ - -

“ผมรักพี่ลู่”

"แหมมาพูดอะไรกับพี่เนี่ย เขิน.///. แต่เดี๋ยว ลู่เสี่ยวลู่หานแฟนคริสน่ะหรอ"

“ครับ”

"เฮ้อ~ พี่ก็ห้ามไม่ได้ล่ะเนอะ งั้นพี่จะช่วยเท่าที่ช่วยได้แล้วกัน แต่พอพูดถึงลู่หานพี่เคยได้ยินมาว่าสองคนนี้เลิกกันแล้วนี่นา"

“พี่แต่รูปที่ไอ้ไคมันส่งให้ผมคือสองคนนี้กำลังจะจูบกันนะ”

"ข่าวพี่ไม่ผิดนะ แต่อาจจะเป็นไปได้ว่าสองคนนี้กลับมาคบกันเมื่อไม่นานมานี้แล้วพี่ตามข่าวไม่ทัน"

“กลับมาคบแล้วเหตุผมที่เลิกกันล่ะพี่”

"รู้สึกว่าคริสจะมีคนใหม่ล่ะมั้ง"

“แล้วทำไม

"ระวังไว้ด้วยแล้วกัน พี่ไม่ได้อยู่ช่วยตลอดไปนะเว้ย"

“ครับ ขอบคุณครับ ผมรักพี่นะ”

"เออๆๆ กลับมาบ้านบ้างก็ได้ ป้าบ่นคิดถึงทั้งวันเลยพี่หูจะชา =___="

“ถ้าว่างนะ บาย”

"บาย แล้วเจอกัน"

 
 

ผมควรทำยังไงดีล่ะ รุกหน้า

หรืออยู่เฉยๆ


 

 

 
 

วันนี้ภาพบราเซียสีแดงนั่นยังเด่นชัดในหัวผมอยู่เลย อย่าหาว่าผมหื่นนะ ผมฝังใจมากกว่า ผมอยากจะรู้ว่าทำไมพี่เขาทำแบบนั้น หรือเขาต้องการทำให้ผมเจ็บอีก แค่นี้จริงๆน่ะหรอ

“เลิกเรียนสักที หิวจะแย่แล้ว -3-“ แบคพูดแล้วก็ลูบท้อง จะว่าไอ้บักชานหยอยอยู่ไหนล่ะเนี่ย เห็นตัวติดกันยังกับเหาฉลามกับปลาฉลาม =___= “ไอ้หยอยล่ะ”

“พ่อมันเรียกให้เข้าบริษัทด่วน เหมือนจะมีงานด่วนที่ต่างประเทศให้มันช่วยไปจัดการงานที่เหลือให้หน่อย”

“อ๋อ” พ่อของชานยอลคือเลขาของน้าผมเองแหล่ะ - - แต่ที่เห็นว่ามันเข้าไปช่วยสะสางงานน่ะเรื่องจริง เพราะมันเดินเข้าออกที่บริษัทมากกว่าตัวผมเองซะอีก ส่วนป๊าม๊าผมดูแลงานสาขาใหญ่ทีจีนนานๆจะบินมาเช็คงานที ความจริงมันควรจะเรียนบริหารแต่มันกลับเรียนแบบเทคนิคเพราะตามแบคมา = =

“เออไอ้ลู่ ที่มึงกลับมาคบกับพี่คริสจริงหรอวะ” แบคพูดขณะนั่งดูดน้ำรอราเมนอยู่

“อืม” ผมตอบแบบปัดๆไป

“ทำไมวะ เห็นเมื่อก่อนมึงออกจะแค้นซะด้วยซ้ำทำไมถึงกลับไปคบกัน”

“ไม่รู้สิ แค่คิดว่าคงจะดีถ้ากลับมาคบกันอีกมั้ง”

“แล้วเซฮุนล่ะ ถึงมึงจะไม่ได้ชอบน้องเค้าแต่กูมองออกนะว่าน้องเขาชอบมึงน่ะ”

“กูรู้”

“แล้วทำไมมึง

“เหตุผลของกูเว้ย” ผมตอบแล้วก็รับชามราเมนจากมือป้าคนขายแล้วโซ้ยโดยไม่ตอบคำถามอะไรของแบคอีก ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะว่าเซฮุนชอบผม แต่ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกของผมตอนนี้มันจะระบุคำจำกัดความว่ายังไง มันปนไปหมด ไม่รู้ว่ารักหรือเพราะใกล้ชิดกันเกินไปกันแน่

แต่ตอนนี้ผมจะขอเปิดละครฉากใหม่เรื่องนี้ซะก่อน แล้วพี่จะได้รู้นะครับพี่คริส

 

 






 

เหตุผลที่สองคนนี้เลิกกันเพราะ คริสมีคนใหม่

นอกใจงั้นหรอ?

ส่วนเหตุผลที่สองคนนี้กลับมาคบกัน เพราะอะไรกัน

สำนึกผิดหรอ?












บ้าเอ๊ย ทำไมรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งร่างกายเลย แถมยังปวดหัวอีก หรือว่าอากาศในนี้ร้อนเกินไปกันแน่ ทั้งๆที่ข้างนอกห้องเปิดแอร์อยู่แท้ๆ พอปิดประตูกลับร้อนและอบมาก เปิดประตูหน่อยแล้วกัน

แฉะ พอผมลุกขึ้นยืนผมรู้สึกบริเวณก้นแฉะๆ สงสัยเหงื่อจะออกเพราะนั่งเยอะล่ะเนอะ แต่จากแฉะกลายเป็นเปียก ผมลากลูบๆแล้วเอามือมาดู


แดงเลือดงั้นหรอ

ทำไมโลกมันเคว้งๆไปหมดนะ

 
 

เหงื่อของคนร่างสูงค่อยซึมออกมาตามไรผมช้าๆ ร่างสูงหอบหายใจถี่ๆเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ กอบโกยออกซิเจนเข้าปอดไปให้มากที่สุด เลือดจากที่เคยซึมอย่างช้าๆเริ่มซึมเร็วมากขึ้น

 











 

 

ผมกลับห้องมาด้วยความเหนื่อยอ่อน ก็วันนี้เล่นเรียนทั้งวันเลยนี่นา

“เซฮุน พี่กลับมาแล้ว ซื้อราเมนมาฝากด้วย” ผมพูดพลางเดินเข้าไปใครัวเพื่อหยิบชาม

เงียบเดี๋ยวนะทำไมมันเงียบจัง หรือว่าหลับอยู่

ผมเดินเข้าไปในห้องนอนเผื่อว่าจะพบร่างสูงนอนอยู่ แต่ก็ไม่พบ เตียงนอนมีผ้าห่มที่ยังไม่ได้พับ พื้นเตียงยังมีรอยเลือดไปจุดๆอยู่ เสื้อผ้าชุดเก่าของเซฮุนก็ยังกองอยู่บนพื้นห้อง หมอนี่น่าจับมีตีก้นซะให้เข็ด -____- ถอดกางเกงในดีๆก็ไม่เป็นหรือไง ทำไมต้องถอดเป็นเลขแปดด้วยฟระ = =

เอแล้วเซฮุนไปไหน รองเท้าก็ยังอยู่ กระเป๋าเงิน โทรศัพท์ก็ยังอยู่ทั้งหมด

หรืออยู่ในห้องน้ำนะนี่ก็ไม่มี

ห้องแต่งตัวก็ไม่มี หายไปไหนของนายกันนะ เริ่มเป็นห่วงแล้วนะ ร่างกายก็ยังไม่หายดีด้วย ไม่รู้จะเป็นอะไรหรือเปล่า

ห้องสุดท้ายห้องเก็บของ พอผมเปิดประตูเข้าไปก็ต้องตกใจเพราะพบกับร่างสูงที่นอนสลบอยู่ ที่กางเกงสีเทาอ่อนด้านหลังมีเลือดซึมออกมาจนแดงฉานไปหมดแต่คงเพราะเป็นเวลานานแล้วเลือดบางส่วนจึงกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม

ผมรีบถลาตัวเข้าไปอุ้มร่างสูงที่สูงกว่าผมออกมานอนข้างนอกเพื่อให้หายใจสะดวก

พอวัดชีพจร มันเต้นช้าและเอื่อยมาก ตัวร้อนจี๋เลยด้วย หมอนี่เข้าไปในห้องเก็บของตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ไม่ได้การล่ะต้องพอไปโรงพยาบาลก่อน เกิดเป็นอะไรไปจะแย่เอา

 








 

ขณะที่ผมขับรถอยู่ ร่างสูงข้างๆก็เริ่มขยับตัว ตาก็ยังคงหลับอยู่อย่างนั้นแต่เปลือกตากลับสั่นระริกแล้วก็มีน้ำตาซึมออกมาช้าๆ

“ฮุนกลัวครับแม่ช่วยฮุนด้วย ในนี้มันร้อนจังเลย ฮุนหายใจไม่ออก” เสียงของร่างสูงละเมอออกมาทำให้ผมหันกลับไปมอง พบกับเหงื่อที่ไหลโชก

นายกำลังฝันร้ายอยู่ไง เซฮุน

“พี่ลู่” เขาเรีบกชื่อผมหรอ “ผมควรจะทำยังไงดี?

“นายจะทำอะไร” ผมถามกลับไป แต่คนที่นอนอยู่ก็นิ่งลงไปแล้วก็หลับอย่างสนิทแหมือนเดิม

นายจะทำอะไรงั้นหรอ เซฮุน

 

 







 

“หมอครับ เซฮุนเป็นยังไงบ้าง”

“ผู้ป่วยมีไข้เล็กน้อย แล้วจากการเช็คดูภายนอก ก่อนที่ผู้ป่วยจะสลบไปผู้ป่วยชักแล้วก็เกิดอาการหอบหืดอย่างหนัก บริเวณทวารหนักมีการฉีกขาดเล็กน้อย” พอได้ยินประโยคสุดท้าย ผมขอสตั๊นแบบหน้าชาๆไปสัก 3 วิ =____= ผมขอโทษ

“หอบหืดหรอครับ”

“ครับ คนไข้เป็นโรคหอบหืด แล้วค่อนข้างเป็นในระดับที่รุนแรงพอสมควร ส่วนอาการชักนั้นหมอไม่ค่อยแน่ใจนักมาจากอะไร”

“รุนแรง?

“ครับ โรคหอบหืดหรือAsthma เป็นโรคเกี่ยวกับหลอดลมที่มีการอักเสบ ซึ่งระดับความรุนแรงจะขึ้นอยู่กับตัวของคนไข้แต่ละคน ถ้ารุนแรงมากแล้วรับยาไม่ทันก็อาจจะทำให้เสียชีวิตได้ครับ”

“แล้วในเคสของเซฮุนล่ะครับ รุนแรงขนาดไหนหรอครับ”

“หมอยังบอกได้ไม่แน่ชัดนะครับ คาดว่าถ้าเป็นอย่างนี้อีกครั้งหรือสองครั้งอาจจะเป็นอันตรายได้ วันนี้ก็ให้คนไข้นอนที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการสักหนึ่งคืนนะครับ”

“ครับ ขอบคุณครับ”

 

 
 

“พี่ลู่” ผมเดินเข้ามาในห้อง ตอนนี้เซฮุนตื่นแล้วตาหน้าตาดูซีดๆแล้วก็ไม่ร่างเริงเลย

“พี่ขอโทษนะ”

“พี่จะขอโทษผมทำไม ผมทำพี่ก่อนนะ” เซฮุนตอบกลับมาด้วยเสียงแหบพร่า

“แต่พี่ก็ผิดแหล่ะแล้วนายเป็นโรคหอบหืดหรอ พี่พึ่งรู้”

“ครับ” เซฮุนพูดแล้วก็มองหน้าผมนิ่ง “ผมเป็นลมไปหรอ”

“อ่อใช่ เห็นบอกว่านายคงชักก่อนละสลบไป เพราะอะไรนายพอรู้ไหม”

“อืมคงเป็นเพราะผมอยู่ในห้องเก็บของแล้วก็อากาศก็ไม่ถ่ายเทมั้งครับ”

“ห้องเก็บของ? มีอะไรหรอ”

“ตอนเด็กๆ







 



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

38 ความคิดเห็น

  1. #33 Aiko Jiji (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 19:50
    เรื่องนี้ฮานฮุน?
    #33
    0
  2. #12 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2556 / 16:47
    อ้าว พี่คริส นิสัยไม่ดี เสี่ยว ลู่เอาคืนให้หนักเลยนะ จัดเต็มไปเลย โทษฐาน นิสัยไม่ดี ขี้โกหก เน่ แกคงโดนพี่ลู่ จัดหนักเนอะ ถึงเปนได้ขนาดนั้นน่ะ หายเร็วๆๆนะ
    #12
    0