กำเนิดราชันพันธุ์อมตะ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 64,172 Views

  • 204 Comments

  • 1,852 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,187

    Overall
    64,172

ตอนที่ 21 : บทที่ 21 พลังงานบางอย่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 448 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

หลินหลงอาบน้ำเสร็จก็ทำการแต่งตัวเพื่อที่จะไปเข้าเรียน ที่มหาลัยที่เขาจะไปเรียนนั้นไม่ได้มีกฏเรื่องเครื่องแบบ หลินหลงตัดสินใจที่จะแต่งตัวตามแฟชั่นทันสมัย เขาเลือกที่จะแต่งตัวในชุดแฟชั่นใหม่ที่เขาเพิ่งซื้อมาโดยปรึกษาเจ้าของร้านที่มีเซนส์เรื่องแฟชั่น เสื้อเขาใส่เป็นเสื้อแบบคอวีสีขาวแสดงกล้ามเนื้อที่ได้รูปของเขานิดหน่อย สร้อยคอทำจากแพลตตินั่มรูปไม้กางเขน ต่างหูทำจากแพลตตินั่มเหมือนกัน กางเกงเขาเลือกใส่เป็นกางเกงยีนสีดำเข้ารูป รองเท้าหนังสีน้ำตาล ด้วยหน้าใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา เขาในตอนนี้หล่อเสียยิ่งกว่าพวกนักร้องนักเต้นเคป๊อปที่ดังๆอยู่ในขณะนี้เสียอีก
หลินหลงหลังจากจัดแจงตัวเองเสร็จแล้วเขาก็ขับรถของเขาไปที่มหาลัยโซลทันที จากบ้านไปที่มหาลัยไม่ไกลมากใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น หลินหลงนำรถของเขาไปจอดยังที่จอดรถที่อยู่ในมหาลัย เหล่านักเรียนมหาลัยหลายๆคนมองมาที่เขาตาลุกเป็นไฟด้วยความอิจฉา หลินหลงไม่สนใจเขาจอดรถเสร็จก็เดินไปยังอาคารเรียนของเขาทันที
หลินหลงเดินไปเดินมา เขาจำได้ว่าอาคารที่เขายืนอยู่นั้นน่าจะเป็นอาคารเรียนของเขาแต่พอมาดูดีๆอีกทีแล้วมันไม่ใช่ อาคารเรียนมีความคล้ายกันอยู่พอสมควรและนี่เป็นครั้งแรกด้วยที่เขามาเข้าเรียน จะหลงมันก็ไม่แปลก
หลินหลงเดินหลงไปเดินหลงมาเขาในตอนนี้สายมากแล้ว เขารู้สึกกระวนกระวายใจ เขาตัดสินใจเดินเข้าไปถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็จะได้รับคำตอบว่าอาคารเรียนของเขานั้นอยู่ตรงข้ามกับทางที่เขามาเลย หลินหลงต้องเดินย้อนกลับไปอีก และกว่าเขาจะถึงห้อง เขาก็สายไปแล้วกว่า 45 นาที
หลินหลงเดินเข้ามาในห้องก็พบแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของท่านอาจารย์ผู้เป็นที่รัก เขายิ้มออกมาก่อนที่จะก้มหัวขอโทษ ท่านอาจารย์ผู้เป็นที่รักเมื่อเห็นว่าหลินหลงนั้นรู้สึกผิดก็ได้แต่ส่ายหัวและปล่อยให้หลินหลงเข้าไปนั่งที่
หลินหลงรอดจากสายตานั้นมาได้ก็ไปนั่งอยู่ยังที่นั่งท้ายสุดของห้อง หลังจากหลินหลงนั่งลงแล้วเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆเขาก็ทักขึ้นมา
“เห้ นายเองก็หลงทางหรอ ฉันเองก็เหมือนกันโชคดีว่าได้ลุงเจ้าหน้าที่ช่วยไว้ ไม่งั้นแย่เลย ฉันชื่อว่าพาคจีวอน นายละ”
พาคจีวอนแนะนำตัว หลินหลงมองไปที่เขา พาคจีวอนตอนนี้อยู่ในชุดลำลองทั่วไปๆ เขาตัดผมในทรงมอฮอคสูง ดูแล้วเข้ากันดีกับใบหน้าองเขา
“หลินหลง ยินดีที่ได้รู้จัก”
หลินหลงตอบง่ายๆด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มของหลินหลงในตอนนี้ดูสง่าและส่งแสงระยิบระยับ พาคจีวอนถึงกับต้องขยี้ตาตัวเอง หลินหลงจะหล่อเกินไปแล้ว พาคจีวอนหันไปมองสาวๆที่อยู่ในห้อง เกือบทุกคนนั้นแอบมองมาที่หลินหลง ใบหน้าของแต่ละคนแดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศ
“หล่อจริงไรจริง เห้อ”
พาคจีวอนแอบอิจฉานิดๆก่อนที่จะถามต่อ
“ชื่อของนายออกจีนๆดีนะ แต่ก็ไม่ได้แปลกอะไรที่นี่มีลูกครึ่งมาเข้าเรียนเยอะเหมือนกัน ว่าแต่ว่านายเรียนเลือกอะไรเป็นหลักนะ ของฉันเอกธุรกิจ”
พาคจีวอนมีทักษะการพูดที่ไหลลื่นเขาสามารถแนะนำตัวเองง่ายๆให้หลินหลงได้ฟัง นอกจากแนะนำตัวแล้วพาคจีวอนยังอธิบายเกี่ยวกับการเรียนหลักๆของนักศึกษาปีแรกด้วย นักศึกษานั้นจะต้องเข้าเรียนวิชาหลักเช่นประวัติศาตร์ ภาษาอังกฤษ และอื่นๆ ที่สำคัญเลยคือภาษาอังกฤษทุกคนจะต้องพูดภาษาอังกฤษได้ ไม่งั้นจบออกไปลำบากแน่นอนหากพูดไม่ได้
“ฉันเองก็เอกธุรกิจเหมือนกัน”
หลินหลงตัดใจเดินสายนี้ตั้งแต่เขาเริ่มเล่นหุ้น และทำการเทรดเป็นกิจวัตรประจำวันแล้ว
“เอาจริง! แบบนี้ก็ยอดไปเลย พวกเราจะได้เจอกันบ่อยขึ้น นี่มาพูดคุยแลกเปลี่ยนกันหลงจบคลาสกันเถอะ”
พาคจีวอนพูดด้วยความตื่นเต้น เขานั้นได้เพื่อนที่มหาลัยเพิ่มแล้วหนึ่งคน
หลังจบคลาสหลินหลงและพาคจีวอนก็ทำการแลกเปลี่ยนเบอร์โทรกัน และแลกกันดูตารางเรียนของกันและกัน และเมื่อทั้งสองดูตารางเรียนของกันและกันแล้วก็หัวเราะออกมา ตารางของทั้งสองเหมือนกันราวกับฝาแฝด หลินหลงติดการฝึกฝนร่างกายในช่วงเช้า เขาจึงเลือกที่จะลงเรียนคลาสบ่ายทั้งหมด ส่วนพาคจีวอนชอบเล่นเกมจนถึงดึกดื่นและตื่นสายเป็นประจำเขาจึงเลือกลงคลาสบ่าย สองเหตุผลแต่ใช้เวลาเหมือนกัน
หลินหลงหลังจากพักระหว่างคลาสพร้อมกันกับพาคจีวอนเสร็จแล้วก็พากันไปเข้าห้องเรียน หลินหลงคราวนี้ไม่หลงและไม่เข้าเรียนสายแล้วเพราะพาคจีวอนจำห้องเรียนได้
“น่หลินหลงพรุ่งนี้นายมีแผนจะไปทำอะไรไหม ที่นี่มีวันของชมรมอยู่ นายจะได้ข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับกิจกรรมของแต่ละชมลม ว่าไงสนใจที่จะเข้าร่วมสักหน่อยไหม”
หลินหลงรู้สึกสนใจเกี่ยวกับชมรมอยู่ เขาจึงตกลงกับพาคจีวอนว่าเขาจะมาดูเกี่ยวกับกิจกรรมกับเขาในวันพรุ่งนี้
“สัญญาแล้วนะเพื่อนเจอกันวันพรุ่งนี้!”
วันถัดมาหลินหลงมาพบกับพาคจีวอนที่ในมหาลัยก่อนที่จะเริ่มเดินดูยังบริเวณรอบๆด้วยกัน หลินหลงเมื่อเริ่มดูรอบๆได้สักพักหนึ่งแล้วเขาก็ถึงกับอึ้งในความอลังการงานสร้างของแต่ละชมรม ที่นี่มีคนเดินไปมาเยอะแยะไปหมด จำนวนคนที่นี่ยั้วเยี้ยเป็นอย่างมาก หลินหลงในตอนนี้รู้แล้วว่าที่หลวงพ่อบอกกับเขาว่ามหาลัยนั้นจะเปิดประสบการณ์ใหม่ๆให้กับเขาหมายความว่ายังไง ที่นี่ในตอนนี้เหมือนกับดินแดนที่แยกออกจากโลกเดิมยังไงอย่างงั้นเลย
ที่นี่มีกลุ่มคนจากหลายๆชมรมเดินไปเดินมาและแนะนำกิจกรรมของตัวเองอยู่มากมาย มีแม้กระทั่งชมลมมังฮวาด้วย(มังงะของเกาหลี) และนอกจากนี้ยังมีชมลมขนหัวลุกที่จะแต่งชุดผีเดินไปเดินมาเพื่อคอยหลอกหลอนผู้คน ชมรมนี้จัดตั้งขึ้นเพื่อวิจัยเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับ หลินหลงมองไปที่พวกเขาด้วยความสนใจ และสังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง
“คนนั้นมันจะแต่งตัวไม่น่ากลัวเกินไปหน่อยหรอ…”
หลินหลงคิ้วขมวดด้วยกันมีคนหนึ่งแต่ตัวสมจริงเกิน ทั้งลักษณะท่าทางการแสดงและการแต่งเอฟเฟค หลิงหลงมองอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะสังเกตุเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง
“เดียวก่อนนะ ทำไมเหมือนไม่มีใครมองเห็นเขาเลยละ”
หลินหลงบ่นพึมพำ เขามองไปที่คนแต่งชุดน่าสยดสยอง หัวของเขาบิดไปมา เขาอยู่ในชุดที่เต็มไปด้วยเลือด หลินหลงเพ่งมองเขาเป็นพิเศษจนกระทั่ง
[สิ่งที่โฮสเห็นอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่คนในชมรมที่แต่งชุดผีเพื่อมาหลอกและหาสมาชิก แต่เป็นวิญญาณของคนที่เสียชีวิตไปแล้วจริงๆ วิญญาณนี้เป็นอีกดวงวิญญาณหนึ่งจากวิญญาณหลายล้านดวงที่เล่ล่อนไปตามสถานที่ต่างๆที่เคยมีชีวิตอยู่...]
หลินหลงขนหัวลุกึ้นมาจริงๆ เขาไม่คิดว่าจะเจอผีจริงๆแบบนี้ หลินหลงรีบหันหนีก่อนที่จะถามระบบ
“ระบบทำไมอยู่ดีๆฉันถึงเห็นผีขึ้นมาได้ละ”
[นี่เป็นสัญญาณว่าโฮสกำลังจะได้รับการปลุกพลังวิญญาณ พลังวิญญาณเป็นพลังพื้นฐานในการใช้เวทย์มน หากโฮสต้องการที่จะเรียนรู้เวทย์มนเพื่อป้องกันตนเองจากสิ่งไม่ดีต่างๆที่ไม่สามารถป้องกันได้ด้วยกำลังทางกายภาพละก็ แนะนำให้โฮสฝึกฝนตนเองให้ขึ้นไปสู่ระดับสูงสุด และรับภารกิจเกี่ยมกับการปลดล็อกหัวข้อเวทย์มน...]
หลินหลงหน้าซีด พาคจีวอนด้วยความตื่นเต้นนั้นไม่ทันได้สังเกตเห็นสีหน้าของหลินหลง เขาดึงตัวหลินหลงไปยังชมรมหนึ่ง
“หลินหลงดูนี่ๆ คนพวกนี้เจ๋งไปเลย ปีที่แล้วพวกเขาได้รับการเชิญชวนจากสำนักเทริวที่เป็นสำนักอันดับหนึ่งของศิลปะการต่อสู้เทควันโดอีกด้วยนะ”
พาคจีวอนในขณะที่แนะนำชมรมนี้ หลินหลงสามารถเห็นดาวประกายสีทองเจิดจรัสในดวงตาของเขาได้ ดูเหมือนว่าพาคจีวอนนั้นจะชอบเทควันโดเอามากๆ เขาเริ่มที่จะอธิบายและแนะนำเกี่ยวกับประวัติศาตร์ของเทควันโดให้หลินหลงได้ฟัง
“ทำไมนายไม่ไปถามพวกเขาละว่ายังรับคนเข้าชมรมอยู่ไหม”
หลินหลงในตอนนี้ดูเหมือนจะเริ่มทำใจเรื่องของผีสางได้แล้ว เขาจริงๆก็ไม่ได้กลัวอะไรมากมายอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากเจอ
“นายไม่รู้หรอกว่าความต้องการขั้นต่ำของเขานะมันเยอะขนาดไหน พูดอย่างกับฉันจะเข้ามันได้ง่ายๆแบบนั้นแหละ”
พาคจีวอนรู้สึกเศร้าขึ้นมาพอเขาพูดว่าเขาไม่มีโอกาสหรอกหลินหลงก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา หากเป็นเขาเมื่อก่อนเขาก็คงคิดแบบเดียวกับพาคจีวอนนั่นแหละ แต่ตอนนี้มันต่างกันแล้ว เขาตัดสินใจที่จะเดินไปถามถึงแม้ว่าพาคจีวอนจะคัดค้านแค่ไหนก็ตาม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 448 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #177 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 08:53

    ขอบคุณ
    #177
    0
  2. #130 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 00:50

    ได้เวลาโชร์

    #130
    0
  3. #54 $$_!PuN!_$$ (@lllpunlll) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:32
    มีคำผิดนะครับ
    ชมลม = ชมรม
    เล่ล่อน = เร่ร่อน
    #54
    0
  4. #26 ลิงน้อย"ย (@0823965198) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 23:32

    ขอบคุณครับ กำลังสนุกเลย
    #26
    0