[Naruto] Fire and Clouds

ตอนที่ 2 : ทำไม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 พ.ย. 61

      เมื่อมาถึงสำนักงานโฮคาเงะนารูโตะก็เปิดประตูเข้าไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
"ป้า!!!" นารูโตะร้องตะโกนเสียงดังลั่น
"มีมารยาทหน่อยได้มั้ยฮะ นารูโตะ" ซึนาเดะร้องลั่นเธอกำลังคุยงานอยู่เจ้าบ้านี่ก็เปิดพรวดพราดเข้ามาซะได้
"มีคนมาหาเนี่ย" เขาว่าก่อนจะหลีกทางให้มองเห็นกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังได้
"โอ๊ะ มีอะไรอย่างนั้นหรอ" ซึนาเดะเอ่ยถาม บุคคลผู้มาจากต่างแขวน
"เรามาที่นี่เพื่อ ขอพบตัวทายาททั้ง 3 ของเฮียวริโนะ" หญิงชราคนนึงเอ่ยขึ้น
"มีอะไรอย่างนั้นหรอ" ซึนาเดะเอ่ยถามอีกรอบ
"เราเป็นคนจากตระกูลเฮียวริโนะ มาที่นี่ตามคำสั่งผู้นำตระกูลเพื่อคอยรับใช้เหล่าทายาททั้ง 3" จบคำของหญิงชราห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด
"เรื่องนั้นคงจะไม่ได้ กฏถูกตั้งมาแล้วว่าทายาททั้ง 3 ต้องไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรใดๆทั้งสิ้นกับตระกูล เฮียวริโนะอีก" ซึนาเดะค้านหัวชนฝา
"ก็ได้แต่ยังงั้นคุณก็ไปคุยกับท่านผู้นำตระกูลเองแล้วกัน" หญิงชรายังคงก้าวต่อไปอย่างไม่เกรงกลัว
"พวกเขาไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดที่ต้องมีคนมาคอยดูแลแล้วทำไมยังต้องมีคนมาคอยประคบประหงมอีก" คราวนี้เป็นชายที่ยืนอยู่ในห้องอยู่ก่อนแล้วเอ่ยถามขึ้น
"นี่ี่นายเป็นใครน่ะ" นารูโตะเคยถามเมื่อ ไม่รู้จักชายที่อยู่ตรงหน้า
"ฉันชื่อยามาโมโตะเป็นโจนินประจำทีมของทายาท 3 คนนั้น" เจ้าตัวกล่าวออกมาเป็นการแนะนำตัวเพื่อให้รู้จักกันถ้วนหน้า
"นั่นก็เพราะว่า พวกท่านทั้ง 3 ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเองเลยนอกจากการต่อสู้และการฝึก และหากคิดจะฝ่าฝืนคำสั่งและหากคิดจะฝ่าฝืนคำสั่งของท่านผู้นำตระกูลเฮียวริโนะคงได้เป็นปัญหากันทั้งตระกูล" สิ้นเสียงหญิงชราซึนาเดะคิดหนักหากไม่ให้ก็เท่ากับฝ่าฝืนคำสั่งผู้นำตระกูลแต่หากให้ก็เป็นการฝ่าฝืนกฎ
"ก็ได้งั้นเราจะให้คนพาไปที่บ้านพักของพวกเขา" แต่เมื่อลองคิดคิดดูแล้วไม่ว่ายังไงทางอีกฝ่ายก็น่ากลัวกว่าอยู่ดีจึงได้ตัดสินใจยอมละเมิดกฎซักข้อเพื่อเป็นการดีต่อทั้งหมู่บ้าน หลังจากกล่าวจบ ก็ให้คนพายามาโมโตะและแขกจากต่างบ้านต่างเมืองไปที่พักของทายาททั้งสามคน โดยที่ี่ี่ี่พวกนารูโตะอยากไปด้วยแต่เป็นคำสั่ง ห้ามเพราะมันอันตรายเกินไปแม้จะมีการโวยวายบ้างเล็กน้อยแต่เรื่องก็จบลงโดยที่ซึนาเดะใช้อำนาจของโฮคาเงะและพลังช้างสารจัดการทุกอย่าง

     คฤหาสน์ขนาดย่อมถูกสร้างขึ้นบริเวณป่าที่ไม่มีใครเข้าไปรบกวนที่นั่่่่น เป็นคฤหาสน์์์ของทายาททั้ง 3 เพราะพวกเขาอยากได้ความเป็นส่วนตัว และเมื่อกลุ่มคนกลุ่มคนหนึ่งเดินทางมาถึงต่างก็ยังไม่มีใครกล้าขยับเข้าใกล้คฤหาสน์หลังนั้นเลย มีเพียงกลุ่มเดียวที่กล้า นั่นคือแขกจากต่างแดน พวกเขาเดินไปที่ประตูก่อนที่จะผลักมันให้เปิดออกอย่างช้าๆ พวกเขาเดินไปตามทางอย่างเชื่องช้าเพื่อสำรวจคฤหาสน์และเป็นโชคของพวกเขาที่ได้เจอคุณหนูโอโกรุที่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่สวน
"คุณหนูเจ้าคะ" เสียงของหญิงชราเอ่ยเรียกหญิงสาวที่นั่งเล่นอยู่
"อ๊ะ แม่นม" หญิงสาวที่กำลังสนใจกับหนังสือที่ต้องอ่านหันมามองเสียงที่เรียก แล้วก็พึมพำขึ้นมาเบาๆเพราะตกใจเมื่อเห็นแม่นมของตนเองยืนอยู่พร้อมกับคนของตระกูล 
"มาทำอะไร" โอโกรุ เอ่ยถามออกไป
"ท่านผู้นำตระกูลให้พวกเรามาคอยรับใช้คุณหนูเจ้าค่ะ" หญิงชราตอบ
"อืม งั้นฝากด้วย ใครก็ได้ช่วยไปปลุกโดกุ กับโฮโนหน่อย" หญิงสาวเอ่ยออกคำสั่งจากนั้นก็บอกทางแล้วนาย 2 คนที่ติดตามขบวนมาด้วยก็ไปตามอย่างที่บอกเพื่อหวังจะปลูกผู้เป็นนายตน
     หลังจากที่ไปปลุกอีกสองคนที่เหลือแล้วพวกนั้นก็เดินลงมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา
"นายเป็นใคร" โดกุเอ่ยถามพลางมองไปที่ยามาโมโตะ
"ฉันชื่อยามาโมโตะเป็นโจนินประจำทีมพวกนาย" สิ้นคำพูด โอโกรุ และโฮโน ก็หันมามองที่เจ้าตัว
"เราจะใช้ชื่อทีมพวกนายว่า เซโร่ " ยามาโมโตะอธิบาย

"เออ" โดกุเหนื่อยใจกับความไม่มีมารยาทของน้องสาวตัวเอง

"ฉันเคยสอนเธอแล้วเรื่องมารยาทนะ" และเมื่อเห็นว่ายามาโมโตะทำหน้าเจือนก็เลยเอ่ยเตือนน้องสาว

"อย่ามาสั่งสอนฉัน ฉันไม่ชอบ" โอโกรุมักเป็นแบบนี้ประจำ เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

"เลิกกัดกันสักทีได้ไหมรำคาญ" โฮโนเอ่ยขึ้นท่ามกลางสายตามองค้อนจากน้องสาวและน้องชายของตน

"เอาเป็นว่าเราไปสร้างความเป็นปึกแผ่นกันหน่อยดีกว่าไหม" ยามาโมโตะเสนอความคิดเพราะยังไม่อยากให้ลูกทีมตัวเองทะเลาะกันตายเสียก่อน

"จะทำอะไร" โดกุเอ่ยถามขึ้น

"สู้กันดีไหม พวกนาย 3 คนรุมฉัน" ยามาโมโตะลองเสนอความคิด

"ถ้าอยากตายฉันจะฆ่าให้" โฮโนกล่าวน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"เรารุมนายเป็นความคิดที่โง่เง่าที่สุดที่เคยเจอมา" โอโกรุพูดขึ้นอย่างสมเพช


     ในตอนแรกเขาก็ไม่ได้เข้าใจอะไรจนกระทั่งได้มาเจอกับตัวถึงรู้ เขามันโง่ บางทีการเชื่อในสิ่งที่เด็กพวกนี้พูดก็อาจจะดีสำหรับตัวเขา

"อะไรกันมีแรงแค่นี้เองหรอเป็นโจนินได้ไงเนี่ย" โฮโนพูดขึ้น

"พวกเธอมันสุดยอดจริงๆแต่ว่า" จบคำคาถาไม้ของยามาโมโตะพันรอบขาของเด็กทั้ง 3 คน

"ตั้งแต่เมื่อไหร่" โอโกรุอุทานออกมา

"พวกเธอเก่งพวกเธอฉลาดพวกเธอไหวพริบดีแต่ฉันเป็นผู้ใหญ่และเธอเป็นเด็กฉันย่อมรู้ทันอยู่แล้ว" สิ้นคำพูดของยามาโมโตะทำให้ โฮโนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

"เงียบ! อย่าพูดหรือทำอะไรที่เป็นการแสดงว่าพวกเราเป็นเด็ก" โฮโนกดเสียงต่ำ

"เราไม่ชอบถูกมองว่าเป็นเด็กจำเอาไว้ด้วยยามาโมโตะ" โดกุเอ่ยบอกก่อนที่ทั้งสามจะเดินเข้าคฤหาสน์ไป

"เฮ้อ นี้ฉันต้องอยู่กับเด็กจริงๆสินะ" ยามาโมโตะปลงก่อนจะเดินตามพวกเด็กๆไป


     วันนี้เป็นเช้าวันสดใสเหมาะแก่การทำภารกิจ จะมีก็แต่เรื่องเดียวคือ...

"ทำไมพวกนั้นไม่มารับภารกิจฮ้าาาาา" เสียงดังทะลุร้อยเดซิเบลของโฮคาเงะสาวทำให้ผู้ได้ยินต้องรีบอุดหูทันที

"เอ่อ..คือ ผมมาเองก็เร็วกว่านะครับจะได้ไม่เสียเวลาด้วย แฮะๆ" ยามาโมโตะยิ้มเจื่อนๆ ถ้าไม่ติดว่าพวกทายาทยืนยันว่าถ้าบังคับจะอาละวาดละก็เขาก็คงไม่ยอมปล่อยให้นอนเล่นรอภารกิจที่บ้านหรอก

"เอาหน่าๆ ยังดีกว่าไม่ทำภารกิจนะซึนาเดะ" โฮคาเงะรุ่น 3 กล่าว

"ท่านก็เป็นงี้ตลอด ใจอ่อนกับเด็ก" ซึนาเดะบ่น

"เขาต้องจากบ้านจากเมืองมา ถึงเราจะบอกว่าเขาเป็นตัวแทน แต่การกระทำของพวกเราก่อนหน้านั้นไม่ต่างจากเอาเขามาเป็นตัวประกันนะ เพราะงั้นก็ปล่อยบ้างอะไรบ้างเถอะ" รุ่น 3 ยังคงอธิบาย เขาไม่อยากให้เด็กๆรู้สึกเหมือนตกเป็นตัวประกันที่ถ้าไม่ทำงานจะโดนลงโทษ โดนกักขัง

"ก็ได้ ยามาโมโตะภารกิจหน่วยเซโร่คือกวาดล้างกองโจรที่หมู่บ้านประมง ออกเดินทางพรุ่งนี้ 10 โมง" ซึนาเดะอ่านรายงาน

"กวาดล้าง??" ยามาโมโตะทวนคำสั่ง

"เห็นว่าก่อนจะย้ายม่ก็ทำแต่ภารกิจแนวๆนี้น่ะ" เหมือนจะรู้ความคิด รุ่น 3 เลยเป็นคนอธิบายให้ฟัง

"มันจะไม่หนักเกินไปไหนหรอครับพวกเขายังเป็นแค่เด็กนะ" ยามาโมโตะแย้ง

"ฉันก็คิดแบบนั้นแต่ในอย่าลืมนะพวกเขาไม่ใช่เด็กธรรมดา" ซึนาเดะอธิบายโดยใช้เหตุผลเป็นหลักประกอบ

เข้าใจแล้วครับถ้าอย่างนั้นจะไปบอกพวกนั้นก่อน กระจกยามาโมโตะก็เดินออกไปทันที


      เมื่อเดินทางถึงบ้านของไทยทั้ง 3 ยามาโมโตะก็รีบเดินไปหาพวกเด็กๆทันที และเมื่อมาถึงก็เห็นเด็กๆกำลังนั่งเพลินกับบรรยากาศยามเย็นยิ่งตอกย้ำเสียง ในใจของยามาโมโตะเข้าไปเรื่อยๆ

"ไง ภารกิจ" โอโกรุที่เห็นยามาโมโตะคน แรกจึงถาม

"พรุ่งนี้ 10 โมงออกเดินทางไปหมู่บ้านประมง กวาดล้างโจร" ยามาโมโตะว่า

"นึกว่าโคโนฮะจะมีแต่ภารกิจหน่อมแน้มซะอีก" โดกุพึมพำขึ้นมาเบาๆแต่ก็ยังไม่พ้นหูยามาโมโตะอยู่ดี

"เป็นอะไร ทำหน้าเครียดเชียว" ตอนนี้โฮโนอยู่ในช่วงอารมณ์ดีจึงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

"ทำไมล่ะ พวกเธอเก่งก็จริง แต่ยังเด็กนะ" ยามาโมโตะถามออกไป เขาไม่เข้าใจทำไมยังทำเหมือนเป็นเรื่องปกติได้ล่ะ

"นั้นไม่ใช่เรื่องที่นายต้องใส่ใจ" โฮโนว่าก่อนจะหลับตาดื่มด่ำกับบรรยากาศสุขสงบ

"เราจะเป็นยังไงก็ชั่ง หน้าที่ของนายคือคุมทีมเราก็พอ" โอโกรุบอกออกไปหลังจากที่เห็นหน้าของยามาโมโตะที่แสดงถึงความรู้สึกบางอย่าง

"แต่..." เหมือนจะพูดบางอย่างแต่สุดท้ายก็หยุดลง

"รู้แค่ว่าเราไม่อ่อนแอก็พอ" โดกุเหลือบมองไปที่น้องสาวตนที่กำลังพูดคุยกับโจนินที่ถูกส่งมาคุมพวกตนก่อนจะหันไปอ่านหนังสือต่ออย่างไม่ใส่ใจ


      ตอนนี้ 10 โมงแล้วผู้คนต่างมายืนมุงกันที่หน้าประตูหมู่บ้านหวังจะได้เห็นหน้าของทายาททั้ง 3 ที่ตั้งแต่มาถึงหมู่บ้านได้หลายวันแล้วแต่ก็ยังไม่มีใครเคยเห็นหน้าเลย

"เอาล่ะ ออกเดินทางกันเถอะครับ" ในขณะที่ผู้ว่าจ้างกำลังจะเดินนำไปนั้นก็มีเสียงตะโกนขึ้น

"ไหนล่ะ ทายาทยังไม่มาเลยหนิ" 1 ในคนที่มามุงตะโกนขึ้น

"เสียใจด้วย พวกเขามาถึงก่อนเวลา 30 นาทีและเห็นพวกคุณเข้าจึงได้ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว" คำตอบของยามาโมโตะทำใครหลายคนผิดหวัง พวกเขามารอแต่เช้า สุดท้ายกลับไม่ได้เจอ เมื่อเป็นเช่นนั้นจึงเริ่มทยอยกันกลับ


      หลังจากเดินมาได้ 30 นาทีก็มาสมทบกับทายาททั้ง 3 ที่รออยู่ก่อนแล้ว

"นั้นอะไรน่ะ" เมื่อมาถึงก็เห็นทั้ง 3 กำลังยืนดูกองเพลิงจึงถาม

"พวกชั้นต่ำน่ะ อย่าใส่ใจ" ว่าแล้วโฮโนก็เดินออกไป

"เอ่อ..คือว่า..." ผู้จ้างวานตะกุกตะกัก โดกุที่พอจะเดาได้เลยพูดต่อ

"ไม่ต้องห่วง เราปกป้องคุณเอง" กล่าวจบก็เดินตามพี่สาวไปโดยไม่ลืมลากโอโกรุไปด้วย และระหว่างทางมักจะมีคนร้ายออกมาให้สังหารบ่อยๆและนั้นทำให้ยามาโมโตะรู้ถึงทัศนคติเกี่ยวกับศัตรูของทั้ง 3 คน

"ฉันอยากได้" ตอนที่โดกุกำลังจะสังหาร 1 ในกลุ่มโจร โอโกรุก็ตะโกนขึ้น

"หือ? เธอมีแบบนี้แล้วหนิ" โดกุถาม

"ของเล่นน่ะ มันต้องมีเยอะๆเข้าไว้ เผื่อพังไงล่ะ" และนั้นเป็น 1 ในแนวคิดเกี่ยวกับศัตรูของทั้ง 3 คน ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมถึงทำทุกอย่างเหมือนเป็นเรื่องปกติ ทำไมถึงต้องแบกรับทุกอย่างไว้ ทำไม???


---------------------------------------------------------------------------------------------------------


       จบไปแล้วอีก 1 ตอน เฮ้อ เราไม่เก่งแนวนี้จริงๆสินะ แต่สนุกไม่สนุกยังไงก็คอมเมนต์เข้ามาเยอะๆนะคะ จะติอะไรก็ได้นะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

3 ความคิดเห็น