CHANGE MY MIND สลับหัวใจให้ลงล็อก [Last Memories] Ch.65

ตอนที่ 33 : [[,,,Special 7,,,]] Special episode :: Aicha’s birthday party [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 ก.ย. 56

JJ♕


Special Aicha’s birthday party




 

            ถัดจากความวุ่นวายภายในใจกลางมหานครใหญ่ไปไม่ไกลนัก จะมองเห็นอาคารหลังใหญ่หลากสีเรียงแถวทอดยาวเป็นระเบียบอยู่ท่ามกลางสวนพฤกษาร่มรื่น และตั้งตระหง่านอยู่ภายในรั้วแสตนเลสสีเงินวาวจับตา หากยังทอดสายตามองต่อไปเรื่อย ๆ จนถึงบริเวณกึ่งกลางประตูรั้วขนาดใหญ่ จะพบตัวอักษรโลหะที่สลักไว้ว่า ‘Meihime International University (Thailand campus)’ อย่างวิจิตรงดงาม

            ไม่นานนักรถเมล์คันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบที่ป้ายซึ่งอยู่ไม่ไกลจากประตูใหญ่นัก ทว่าในยามเช้าตรู่เช่นนี้จึงมีนักศึกษาเพียงไม่กี่คนที่ประสงค์จะลงป้าย มหาวิทยาลัยนานาชาติเมฮิเมะ...หนึ่งในนั้นก็คือหญิงสาวร่างบางผู้สะพายกระเป๋าหนังสีดำมันวาวใบใหญ่ และก้าวลงมาด้วยท่าทางคล่องตัว ก่อนจะสาวเท้าเดินฉับ ๆ อย่างคล่องแคล่วไปตามทางเดินซึ่งมุงด้วยหลังคาอย่างดี ผมยาวสลวยสีดำที่ถูกปล่อยให้สยายอยู่ข้างหลังนั้นแกว่งไกวไปมาตามจังหวะของฝีเท้า เธอฮัมเพลงออกมาเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี สะกดทุกสายตาให้เหลียวหลังหันมอง

“มะ มานั่นแล้วไง! โอ้ นางฟ้า...พอได้เห็นใกล้ ๆ แล้วสวยกว่าในรูปเยอะเลยล่ะ”

ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาผูกด้วยเนคไทที่มีตราประจำมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอติดอยู่กระซิบเพื่อนอย่างพยายามเบาเสียงให้มากที่สุด เพราะกลัวว่าหญิงสาวที่อยู่ไม่ไกลนักจะแอบได้ยินเข้า ก่อนที่ชายหนุ่มเพื่อนสนิทจะพยักหน้ารัว ๆ

“ใช่ ๆ วันนี้ดูจะสวยผิดหูผิดตากว่าทุกวันด้วยแฮะ...หรือจะเป็นวันพิเศษอะไรของเขาหรือเปล่าวะเฟรม?”

“ไอ้บ้า! ก็วันนี้เป็นวันเกิดของไอชาไงเล่า อุ๊บ!”

เฟรมเผลอลืมตัวตะโกนออกไปสุดเสียงอย่างลืมตัว ถึงแม้เขาจะรู้ตัวและรีบเอามือปิดปากเอาไว้แต่ก็ไม่ทันแล้ว เพราะหญิงสาวที่อยู่ไม่ไกลนักหันกลับมามองด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนที่รอยยิ้มสดใสจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อนั้น

“แหม อุตส่าห์จำได้ด้วยสิ...ขอบคุณมาก ๆ นะคะ”

เธอยิ้มและโค้งศีรษะให้ชายหนุ่มทั้งสองอย่างเขินอาย เพราะไม่คิดว่าจะมีใครจำวันเกิดของตัวเองได้

“สะ สุขสันต์วันเกิดครับไอชา! ขอให้มีความสุขมาก ๆ...ถะ ถ้าไม่รังเกียจ...” ชายหนุ่มกล่าวอวยพรให้ก่อนที่มือสั่น ๆ นั้นจะรีบกุลีกุจอหยิบกล่องของขวัญในกระเป๋าออกมายื่นให้เธอ

“เอ๋ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ ที่จริงไม่ต้องลำบากก็ได้...”

“ไม่หรอกครับ” เฟรมยกมือขึ้นเกาหลังศีรษะอย่างเก้อเขิน ขณะที่ไอชาเก็บกล่องนั้นลงในกระเป๋าแล้วยิ้มให้อีกครั้ง

“เอ่อ งั้นฉันไปเรียนก่อนนะคะ”

 

อาคารหลังใหญ่สีชมพูครีมที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากประตูรั้วหน้ามหาวิทยาลัยมากนัก ซึ่งมีเอกลักษณ์คือปฏิมากรรมสัญลักษณ์คณะรูปเก้าอี้หมุนขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้าบันไดหินอ่อน และตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนไว้ข้างใต้ว่า ‘Faculty of Business คณะบริหารธุรกิจ

ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ซึ่งจุได้กว่าสี่ร้อยที่นั่ง นักศึกษาชั้นปีที่สามต่างกำลังตั้งอกตั้งใจฟังบรรยายวิชา ระบบการจัดการสารสนเทศและจดบันทึกขยุกขยิกอยู่ มีบ้างที่แอบสัปหงก ซึ่งอาจเป็นเพราะแอร์ที่เย็นฉ่ำจนทำให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มผ่อนคลายและเผลอหลับก็เป็นได้...ทว่าไอชานั้นโชคดีที่เป็นคนส่วนใหญ่ เพราะเธอก็กำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการจดบันทึกใจความสำคัญตามอาจารย์ผู้บรรยาย ในขณะที่...

เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นเบา ๆ สองครั้ง เพื่อบ่งบอกว่ามีใครบางคนส่งข้อความมาถึงเธอ หญิงสาวเหลือบมองมันแวบหนึ่งอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจไม่สนใจมัน

แต่แล้ว...

เสียงนั้นดังขึ้นซ้ำ ๆ อีกครั้ง...และอีกครั้ง...จนเธอต้องถอนหายใจอย่างยอมแพ้และหยิบมันออกมาดู

‘TODAY : วันนี้ว่างไหม มีของจะซื้อ มีเรื่องจะคุยเยอะเลย แต่ถึงไม่ว่างฉันก็จะลากเธอไปอยู่ดีแหละ 555 จาก AKIRA

ซื้อของงั้นเหรอ? นะ นายคงไม่ได้จะเอาเรื่องซื้อของมาอ้างแล้วแอบเซอร์ไพรส์วันเกิดให้ฉันใช่ไหม

หัวใจของหญิงสาวเต้นตึกตักอย่างตื่นเต้นยินดี ทว่ากลับรู้สึกราวกับว่าฝันนั้นพังทลายลงเมื่ออ่านข้อความต่อมา

‘TODAY : สบู่อะไรใช้แล้วดีมั่งอ่ะ? แนะนำหน่อย วันนี้ฉันจะได้ซื้อ อยากลองเปลี่ยนยี่ห้อดูบ้างอ่ะ จาก AKIRA

...ให้ตายสิ ถึงจะลืมวันเกิดของฉันก็ช่างเถอะ แต่เวลาเรียนของฉันกำลังจะถูกทำลายเพราะสบู่ของนายคนเดียว รู้ไว้ด้วย อากิระ!

‘TODAY : เอ้อ ๆ แชมพูก็ด้วย เจ้านั่นมันใช้หรือกินก็ไม่รู้ หมดเกลี้ยงเลย ฉันไม่ได้สระผมมา 2 วันแล้วเนี่ย! จาก AKIRA

“ฮึ่ย! เรื่องของนายสิ ตาบ้าเอ้ย!!” ร่างบางลุกพรวดและตะโกนสุดเสียงอย่างลืมตัว ก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อพบว่าตัวเองยังอยู่ในห้องโถงใหญ่ในคาบเรียน ขณะที่อาจารย์เดินตรงเข้ามาหาเธอ ไอชากลืนน้ำลายแล้วรีบขอโทษโดยไม่ต้องให้บอก

ขะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ!

 

ในที่สุดคาบเรียนช่วงเช้าอันน่าอับอายก็สิ้นสุดลง มือเล็กจึงรีบเก็บสมุดลายกระต่ายสีขาวลงในกระเป๋า ก่อนจะสะพายแล้วเตรียมจะลุกเดินออกไปจากห้องทันที ในขณะที่...

“ไอชา สุขสันต์วันเกิดจ้ะ!

“สุขสันต์วันเกิดนะไอชา”

เสียงเพื่อน ๆ ร่วมชั้นปีกว่าสี่ร้อยคนร่วมกล่าวอวยพรวันเกิดให้เธออย่างพร้อมเพรียง ขณะที่กรูกันเข้ามาให้ของขวัญกับหญิงสาวที่กำลังยืนน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันอยู่หน้าประตูห้อง

“ขะ ขอบคุณทุกคนมาก ๆ นะ ฉันดีใจจริง ๆ”

ร่างบางเช็ดปาดน้ำตาลวก ๆ ก่อนจะรับของขวัญทุกชิ้นที่ตั้งใจมอบให้เธอเอาไว้อย่างทุลักทุเล แม้ว่าจะเก็บบางส่วนใส่ลงในกระเป๋าสะพายใบใหญ่แล้วก็ตาม จนรุ่นน้องคณะเดียวกันเห็นแล้วอดจะเข้ามาช่วยไม่ได้

“โห เนื้อหอมมากเลยค่ะพี่ไอชา มา ๆ หนูช่วย”

“สะ ส้มจี๊ดเหรอ? ขอบคุณนะ”

หญิงสาวรุ่นพี่เดาจากเสียงที่คุ้นเคย เพราะกล่องของขวัญมากมายบดบังทัศนวิสัยในการมองจนแทบจะเหลือศูนย์ ก่อนที่ของขวัญจะเริ่มถูกทยอยแบ่งออกไป

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ส่วนของหนูน่ะขอติดไว้พรุ่งนี้นะคะ ของมันส่งมาช้ากว่ากำหนดอ่ะ หนูเลยไม่รู้จะทำไงดี” ส้มจี๊ดก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดที่ไม่ได้มอบของขวัญให้กับเธอ ทั้ง ๆ ที่เป็นพี่น้องสายรหัสกัน แต่นั่นก็ทำให้ไอชารีบส่ายหน้าเป็นพัลวันทันที เมื่อเห็นท่าทางคิดมากของอีกฝ่าย

“หา! ทะ ที่จริงไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้นะ...”

“ฮะ ๆ ไม่หรอกค่ะ เพราะพี่ไอชาน่ารัก ใคร ๆ ก็เลยอยากให้กันทั้งนั้นแหละ”

“...อ่า แหม...ชมกันขนาดนี้เดี๋ยวพี่ก็ลอยหรอก” ใบหน้าขาวใสของไอชาแต้มสีแดงระเรื่ออีกครั้ง ก่อนที่ทั้งสองของหัวเราะกันอย่างมีความสุข...

ขนาดคนที่ฉันไม่รู้จัก เขาก็ยังจำวันเกิดของฉันได้...แต่นายก็คงจะลืมเหมือนเคยสินะ อากิระ...

 

เสียงโทรศัพท์สั่นดังขึ้นอีกครั้งหนึ่งเมื่อเธอกำลังเรียนอยู่ในคาบบ่าย ไอชาแอบหยิบมันออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในใจก็แอบหวังว่าเขาอาจจะนึกได้แล้วว่าวันนี้เป็นวันอะไร เธอจึงรีบอ่านมันอย่างรวดเร็ว

‘TODAY : ดอกไม้ประดิษฐ์นี่มันทำยังไงเหรอไอชา? ฉันอยากลองทำให้แม่ในวันแม่บ้างจัง 55 จาก AKIRA'

วันแม่...ยังอีกตั้งนานไม่ใช่เหรอ...

ทำไมนายถึงจำวันสำคัญ ๆ แบบ'นั้นได้ แต่กับฉัน...ฉันมันคงไม่สำคัญสินะ

น้ำตาใส ๆ เอ่อคลอท่วมท้นนัยน์ตาสุกใส ไอชาพยายามกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อจะอ่านข้อความถัดไป

‘TODAY : แย่ล่ะ! เมื่อกี้แม่โทรมาบอกให้รีบกลับด้วยสิ งั้นต้องรีบซื้อกันหน่อยแล้วล่ะ จาก AKIRA'

กลับไปเลยก็ดี...ตาบ้า!

ฉันมันงี่เง่าเองที่คาดหวังอะไรลม ๆ แล้ง ๆ กับคนอย่างนาย...

“วันนี้เลิกสอนแค่นี้ครับ นักศึกษาอย่าลืมส่งหัวข้อโปรเจกให้ผมภายในสัปดาห์นี้ด้วยนะครับ ถ้าส่งช้าจะถูกหักวันละ 1 คะแนน...”

“ตายแล้ว ยังไม่ได้คิดเลย...ไอชา เธอจะทำหัวข้ออะไรเหรอ?แอนนี่หนึ่งในเพื่อนสาวร่วมคณะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอถามขึ้น หญิงสาวจึงสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะทยอยเก็บสัมภาระของตัวเองออกจากห้อง

“อะ อ๋อ เอ่อ...ฉันก็ยังไม่ได้เลือกเหมือนกันจ้ะ แต่ก็แอบมีเล็ง ๆ ไว้บ้างแล้วล่ะนะ”

ไอชาส่งยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนสาวที่ทำสีหน้ายุ่งยากอยู่ เธอนึกจะเอ่ยปากชวนไปหาหนังสือค้นคว้ามานั่งเลือกหัวข้อด้วยกัน แต่เมื่อมองของขวัญในมือทั้งสองแล้วก็ต้องลอบถอนหายใจยาว

ทั้งสองเดินออกมาจากห้องและคุยกันระหว่างทางถึงเรื่องนั่นเรื่องนี่มากมาย จู่ ๆ แอนนี่ก็หยุดยืนอยู่บนขั้นบันไดหินอ่อนนิ่ง หญิงสาวแปลกใจกับท่าทางนั้นแล้วหันกลับไปมองก็พบกับ...

อากิระ!?

ไอชาแอบมองเขาแวบหนึ่งอย่างตะลึงงัน เพราะไม่คาดคิดว่าเขาจะลงทุนมาดักรอเธอที่หน้าตึกคณะแบบนี้ ในเสี้ยววินาทีที่เธอรู้สึกว่าหัวใจพองโต แต่พอนึกได้ถึงสาเหตุแล้วก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้

สบู่ แชมพู กับดอกไม้ประดิษฐ์ของนายมันคงมีค่ามากกว่าฉันคนนี้สินะอากิระ!

“...ขอบคุณมาก ๆ นะแอนนี่ที่ช่วยถือ ลำบากแย่เลย...”

            หญิงสาวแกล้งทำเมินร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกลแล้วรับกล่องของขวัญทั้งหมดมาจากเธอ อากิระจึงหันมามองตาม

            เฮ้อ เอาเถอะ...ถ้านายนึกได้ตอนที่เห็นของขวัญพวกนี้ ฉันก็คงจะรู้สึกดีอยู่ดีนั่นแหละนะ

            “วันนี้มีปาร์ตี้เหรอ? เหมือนที่แอนิบีเลยแฮะ ดูเหมือนจะเป็นวันอะไรสักอย่างนี่แหละ อืม...อากิระทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ขณะที่ไอชาหลุบตาลงต่ำ

            “มะ ไม่ใช่นะ วันนี้น่ะมัน...” แอนนี่ที่อยู่ตรงนั้นด้วยก็พยายามจะบอกขายหนุ่ม แต่กลับถูกไอชาพูดแทรกขึ้นมาอย่างตัดบท

            “ไปกันเถอะ แม่นายบอกให้รีบกลับไม่ใช่รึไง”


 

            ไม่มีเสียงใดดังต่อจากนั้นนอกจากอากิระที่เดินพาร่างเล็กซึ่งมีเพียงกล่องของขวัญพะรุงพะรังเข้าไปเก็บไว้ท้ายรถซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลออกไปนัก โตโยต้า พรีอุส สีแดงสดสง่าในวันนี้ดูจะถูกล้างทำความสะอาดเอี่ยมอ่องเป็นอย่างดี แต่ก็คงไม่แปลกอะไรนักเมื่อเทียบกับนิสัยรักสะอาดเจ้าระเบียบของเขา

            “...” มือใหญ่กว่าของร่างที่ดูสูงสง่าเปิดประตูรถฝั่งคนขับโดยไร้ซึ่งคำพูดใดเพื่อให้ร่างเล็กเข้าไปนั่ง วันนี้สำหรับไอชาแล้วเธอรู้สึกว่าเขาก็ยังเย็นชาเหมือนทุกวัน ไม่มีแม้ท่าทางที่จะบ่งบอกได้เลยว่าเขาจำวันเกิดของเธอได้จริง ๆ

          ปีที่แล้วถ้าเป็นป่านนี้... นายต้องวิ่งไล่เอาของขวัญมาให้ฉันไม่ใช่เหรอ...

            “นี่ไอชา...”

            “หะ หืม...”

            ร่างเล็กใจสั่นอย่างบอกไม่ถูกเมื่อจู่ ๆ ก็ดันถูกอีกฝ่ายเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงเอาจริง อากิระปรายตามายิ้มให้ไอชา “นี่ ๆ ระหว่างส้มเขียวหวานกับส้มซันควิกอันไหนอร่อยกว่ากันเหรอ ? เมื่อกี้อาชิตะโทรมาบอกว่าอยากกินน้ำส้มน่ะสิ”

          เออ... เอาเถอะเลิกหวังดีกว่ามั้งไอชา ตานี่คงจำไม่ได้จริง ๆ แหละ

            “อาชิตะไม่กินส้มไม่ใช่เหรอ...”

            “อ๊ะ! เอ้อ นั่นสิเนอะ แหม ๆ ฉันคงจำผิด... เอ้อ! ใช่ ๆ เซนต่างหากล่ะ ใช่ ๆ เซนมันบอกฉันว่าอยากกินส้มปั่น บอกเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วแน่ะ แฮะ ๆ”

            อากิระหัวเราะร่าพลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อช้า ๆ ในขณะที่ไอชาได้เพียงแต่ลอบถอนหายใจ เธอไม่เข้าใจเลยว่ามันเป็นเพราะอะไร ทั้ง ๆ ที่รู้จักกันมาตั้งนาน และเขาก็เป็นคนที่น่าจะเข้าใจเธอที่สุดแต่กลับแค่วันเกิดเธอนั้นคนอย่างอากิระกลับจำไม่ได้

            “น้องเมรินเกิดวันที่เท่าไหร่เหรอ...”

            “24 ตุลามั้ง แต่วันหลังไม่ต้องถามแล้วนะ เพราะฉันไม่ถูกชะตากับเด็กนั่น  นึกถึงทีไรแล้วมันก็หงุดหงิดทุกที ให้ตายสิ!

            เกลียดกันแทบตายดันไปจำวันเกิดเขาได้... อากิระนายนี่มัน...

            ไอชาตัดสินใจที่จะไม่พูดอะไรต่อในขณะที่อากิระขับรถพาเธอมาถึงห้างสรรพสินค้าชื่อดังย่านสยามที่พวกเขาชอบมาด้วยกันบ่อย ๆ เพื่อที่จะมาหาซื้อดอกมะลิประดิษฐ์ (อันที่จริงแล้วหาซื้อยากเพราะไม่ใช่ช่วงเทศกาลวันแม่เลย) กับบรรดาของใช้จุกจิก สบู่ ยาสระผม ยาสีฟันไปตามเรื่องขาเผด็จการอย่างคุณชายอากิระ

            “นี่... เอสแอนด์พีนั่นน่ากินเนอะ...” ไม่นานนักไอชาก็พูดขึ้นเบา ๆ เมื่อทั้งสองเดินผ่านร้านเค้กขนาดใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายมาเป็นระยะ ดูท่าแล้ววันนี้คนจะไม่มีเลยในร้านจนเธอแอบคิดไปว่าเพื่อนชายคนสนิทอาจจะวางแผนจองทั้งร้านไว้เพื่อเธอก็เป็นได้

            “อ๋อ อื้ม แต่อย่ากินเลย เดี๋ยวอ้วน อย่างเธอน่ะอาหารเย็นแบบนี้ฉันว่าซื้อแค่หอยกระทะก็พอมั้ง”

            “ทำไมต้องเป็นหอยกระทะ?”

            “เพราะฉันอยากกินไง” สมกับเป็นคุณชายเอาแต่ใจของบ้าน อากิระมักจะตอบอะไรตามใจตนเองด้วยคิดว่าตนคือศูนย์กลางของทุกสิ่ง ถ้าเขาอยากทานอะไรเขาเชื่อเสมอว่าไอชาหรืออาชิตะก็คงไม่ต่างกัน จนบางครั้งเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่ามันสร้างความเจ็บปวดให้กับคนอื่นหรือเปล่า

            อากิระจึงไม่ต่างกับสมญานามที่ใครต่างก็เรียกเขาตามรอยสักว่า ‘Black sun’ ถ้าอย่างนั้นแล้วคนที่ไล่ตามเขาอย่างไอชาสมควรเป็นอะไรดี ?

 



 

***Hime : ขอแปะแค่นี้ก่อนนะคะ การบ้านยังไม่เสร็จเลย ***
To be continued 



Note : ตอนนี้เป็นตอนพิเศษเนื่องในวันเกิดของไอชาค่ะและก็เป็นวันเกิดของฮิเมะด้วย
พวกเรา UkiMelon ก็เลยตั้งใจเขียนตอนพิเศษนี้ออกมาค่ะ หวังว่าทุก ๆ คนจะชอบกันนะคะ
และเนื่องในโอกาสตอนพิเศษนี้ จะเป็นตอนพิเศษที่พวกเราร่วมกันเขียนทั้งคู่ค่ะ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ วันนี้พวกเราต้องขออภัยด้วยที่แปะได้แค่ 50 % ก่อน แต่ว่ายังไงจะรีบเขียนให้เร็วที่สุดค่ะ

ขอบคุณมาก ๆ นะคะ สำหรับคำอวยพรจากทุก ๆ คนทั้งคุณ P-pin ที่ยังจำได้ วันนี้วันเกิดฮิเมะเองค่ะ
ขอบคุณมาก ๆ นะคะ ^///^ ช่วงนี้อาจจะอัพถี่หน่อยนะคะ ฮิเมะก็กำลังเขียนพาร์ทของฮิเมะในตอนพิเศษนี้อยู่เหมือนกันค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. #157 Sakurai Winter (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2556 / 22:40
    HBD ย้อนหลังนะจ้ะสาวน้อยไอชา แล้วก็ HBD ย้อนหลัง(ในเด็กดี)ให้ไรเตอร์ฮิเมะด้วยน๊า

    รออีก 60% อิอิ



    กว่าจะมาอ่านแต่ละตอนช้ามากเลยพี่ ยังไงก็จะติดตามต่อ ๆ ไป

    ส่วนฟิคที่บอกไว้ แต่งให้แน่ ๆ สู้ ๆ นะจ้ะน้องสาวทั้งสอง อิอิ

    (อ่านในแอพแต่มาเม้นท์ในคอม ไม่รู้เด็กดีเป็นอะไรวันนี้ล๊อคอินช้ามาก หุ้ว)
    #157
    0