CHANGE MY MIND สลับหัวใจให้ลงล็อก [Last Memories] Ch.65

ตอนที่ 30 : [[,,,Chapter 21,,,]] Pass away

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 ก.ค. 56

JJ♕


21

Pass away





 

           “ขอร้องล่ะ...ช่วยพาฉันไปหาเซนหน่อยได้ไหม...”

            เสียงแผ่วเบาระคนเหนื่อยหอบดังขึ้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ท่ามกลางทางเดินอับแสงไกลจากผู้คน ร่างสูงขาวสง่าในชุดผู้ป่วยสีซีดยังคงยืนพิงผนังสีขาวอย่างไร้เรี่ยวแรง เหงื่อเม็ดใสผุดพรายขึ้นเต็มร่าง อากิระหอบเบา ๆ อย่างเหนื่อยหนักเพราะสภาพร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวดีนัก มือข้างที่ถนัดถือโทรศัพท์แนบหูไว้แน่น นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองไปรอบ ๆ ราวกับหวาดกลัวว่าจะมีใครตามมา

            [หา...พาไปหาเซน? นี่นายอยู่ที่ไหนน่ะอากิระ!]

            “...”

            [นายควรจะอยู่ที่โรงพยาบาลนี่นา?  นายไม่เป็นอะไรแล้วแน่เหรอ!?]  หญิงสาวระดมถามไม่ยั้งด้วยน้ำเสียงที่ตกใจอยู่ไม่น้อย แต่เสียงนั้นกลับทำให้เขาแอบรู้สึกหงุดหงิด

            เขาไม่ได้ต้องการให้เธอมาถามและถาม เขาแค่ต้องการจะพบกับเซน!

            “เรื่องฉันน่ะช่างมันก่อนเถอะน่า เซนอยู่ที่ไหน...ฉันอยากจะเจอเขา”

            [...ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเจ็บขนาดนั้นเพราะมันน่ะเหรอ!]

            “อะไร? เธอพูดอะไรของเธอน่ะไอชา?” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกคนกำลังหงุดหงิด แม้ว่าอากิระจะเป็นคนเจ้าอารมณ์ แต่กับไอชาแล้ว...ความรู้สึกบางอย่างกลับสั่งให้เขาต้องเป็นฝ่ายระงับอารมณ์ลงเสียเอง

            “ธะ เธอรู้ว่าฉันรถคว่ำเพราะเซน?”

            “ใช่...” ปลายสายสะอื้นไห้หนัก “รู้แม้กระทั่งว่ามันคิดจะทำอะไร อากิระ...นายไม่รู้อะไรเลยใช่ไหม...ไม่รู้เลยสินะ...” เสียงเล็กที่เคยนุ่มนวล ตอนนี้กลับขึ้นเสียงใส่อย่างดูดุดันและน่ากลัวจนเขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือไอชา...

            เพราะทุกครั้งที่เธอโกรธ มันทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจพิลึก...

            [เมื่อคืน...เซนลากอาชิตะออกไปซ้อมหลังค่าย]

            แค่ได้ยินประโยคนั้น เหงื่อเม็ดโตก็ผุดขึ้นเต็มใบหน้า อากิระ อาคิโมโตะที่เคยเย็นชาและอารมณ์ร้อนกลับมีท่าทีเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ร่างสูงผงะถอยจนติดผนังอย่างตกใจเมื่อได้รับรู้ความจริงที่ไม่คาดคิด

            เขารู้ดีว่าสองคนนั้นไม่ถูกกันแต่ไหนแต่ไร...แต่ไม่เคยคิดเลยว่า...

            “อาชิตะ!? เป็นยังไงบ้าง นะ...น้องชายฉันเป็นยังไงบ้าง”

            [ช้ำหลายที่เลยล่ะ ถ้าฉันกับรุ่นน้องไม่ไปเจอเข้าก็คง...] เสียงปลายสายเว้นวรรคไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดต่อ [อาการของน้องชายนายน่ะแย่ลงมากนะ...]

            ภาพเบื้องหน้าเลือนรางลงโดยที่เขาก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร... ก่อนที่สมองจะประมวลภาพเหตุการณ์บางอย่างขึ้น ภาพเด็กชายฝาแฝดวัยอนุบาลสองคนที่วิ่งเล่นกันอยู่ท่ามกลางรอยยิ้มและเสียงหัวเราะกึกก้องในสนามเด็กเล่น ผู้เป็นพี่ที่ตัวใหญ่กว่าเพียงเล็กน้อยดึงมือน้องชายที่มีท่าทางหวาดกลัวให้ขึ้นไปนั่งเล่นบนกระดานลื่นสูง

            นายลงไปก่อน ลื่นลงไป

            ‘มะ ไม่เอา...ฉะ ฉันกลัว ฮือ...ไม่เอา ไม่เล่นอันนี้น้ำมูกน้ำตาไหลอาบใบหน้าร่างเล็กจ้ำม่ำที่น่าแกล้งน่าหยิกสร้างอารมณ์หงุดหงิดให้ผู้เป็นพี่อยู่ไม่น้อย

            น่ารำคาญจริง ลื่นลงไปเลยนะ นายต้องฟังที่ฉันสั่งนายสิอาชิตะ!’

            ว่าไม่ว่าเปล่า มือเล็กก็ผลักร่างของน้องชายแท้ ๆ ให้ไถลลื่นลงไปตามรางสูงด้วยเสียงหัวเราะชอบใจ เด็กน้อยจ้ำม่ำผู้เป็นน้องร้องไห้ลั่นด้วยความหวาดกลัว เรื่องราวในสมัยก่อนของเด็กชายอากิระ อาคิโมโตะดูจะเป็นอะไรที่สนุกมาก จนกระทั่ง...

            อะ...โอ๊ย!’

            ‘อาชิตะ!? เป็นอะไรของนายน่ะ...!’

            ...

            “...อาชิตะ จะเป็นอะไรไหม” ร่างสูงสะบัดศีรษะราวกับพยายามจะไล่ภาพความทรงจำที่เขาหวาดกลัวอยู่ทุกครั้งที่นึกถึงมันให้ออกไปจากสมอง...เขารู้ดีว่าคนอื่นอาจจะมองว่าเขาเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ...แต่กับอาชิตะน้องชายแท้ ๆ แล้วเขา...

            [ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่เป็นไรน่า...มีแต่นายนั่นแหละที่ต้องรักษาตัวให้หาย] อารมณ์ของคนปลายสายดูจะเย็นลงบ้างแล้ว อากิระฟังแล้วก็ลอบถอนหายใจเบา ๆ นัยน์ตาเหม่อลอยนึกถึงภาพของน้องชายและคนรักของตน...เขาไม่อยากที่จะเห็นใครต้องมีเรื่องกันทั้งนั้น...โดยเฉพาะเรื่องที่มีเขาเป็นต้นเหตุ

            “ฝากดูแลอาชิตะได้ไหม...”

            [อืม...ได้สิ แล้วนายจะยังไงต่อไปอากิระ?]

            ร่างสูงถอนหายใจเฮือกยาว ก่อนจะตอบเพียงสั้น ๆ “ฉันจะหยุดเซนเอง...ความรักที่ฉันมีให้กับเซน มันไม่มีทางเปลี่ยนไปหรอกไอชา...แต่ฉันจะไม่ยอมให้เขามาทำร้ายครอบครัวของฉันและเธอได้อีก”

            [อะ...อากิระนี่นาย?]

            “ใช่...ฉันจะยอมให้เขาทุก ๆ อย่าง แลกกับการที่เขาจะยอมหยุดและพอที่ฉันซะที” น้ำเสียงเรียบเย็นเอ่ยขึ้นเบา ๆ นัยน์ตาสีนิลฉายแววมาดมั่นจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของความน่ากลัวที่ยากเกินจะคาดเดาที่แผ่ออกมาเป็นรัศมีอยู่รอบตัว ชายหนุ่มกำโทรศัพท์แน่นด้วยท่าทางเคียดแค้นและโมโห ขณะที่ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้

            “คนไข้ห้องวีไอพีเหมือนจะหนีมาทางนี้แหละ!

            “ใช่ ๆ ผมยาว ๆ หน้าตาดี ๆ ใช่ไหม” อีกเสียงดังขึ้นทำเอาร่างสูงสบถด้วยความหงุดหงิด

            “แผลสาหัสขนาดนั้นไม่น่าจะหนีออกมาได้แท้ ๆ รีบตามไปเร็วเถอะแก”

            ตามมาจนได้...!

            อากิระกัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจ ชายหนุ่มเหลียวซ้ายแลขวาก่อนจะหลบเข้าไปในมุมมืดรอให้เหล่านางพยาบาลที่วิ่งวุ่นผ่านไป แต่คงเพราะรีบขยับตัวมากเกินไปทำให้บาดแผลที่ช่วงท้องซึ่งถูกกระแทกมาอย่างแรงนั้นปริแตกอีกครั้ง มือใหญ่รีบกุมแผลนั้นไว้แน่นอย่างตกใจ ก่อนจะเหลือบมองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกใหม่ที่ท้าทาย

            เขาไม่อยากกลับไปที่ห้องพักคนป่วยอีกแล้ว!

            สายตาคมเหลือบมองจนแน่ใจว่าเหล่าพยาบาลสาววิ่งผ่านไปแล้ว สุดปลายทางเดินนี้จะเป็นท่ารถแท็กซี่ ถ้าอาศัยจังหวะดี ๆ วิ่งหลบไปได้ก็น่าจะรอด

            “เอาวะ มาถึงขั้นนี้แล้ว”

            มองซ้ายมองขวาอยู่สองสามที อากิระ อาคิโมโตะ ลูกคุณหนูเอาแต่ใจที่ควบสถานะผู้ป่วยหนักก็รีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตไปตามทางเดินที่ลัดเลาะไปยังสวน ซึ่งทอดยาวเลาะริมรั้วหลังโรงพยาบาล โดยปกติแล้วจะไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านมากนัก และโชคยังดีที่อย่างน้อยเขาเองก็เคยเป็นนักกีฬาวิ่งมาราธอน ถึงแม้จะมีบาดแผลฉกรรจ์แต่ยังไม่ทุลักทุเลเท่าไรนัก

            “คุณ! คุณจะไปไหนน่ะ” ยามหน้าประตูร้องพลางรีบจับกุมเอาไว้

            “เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าคุณคือคนป่วยที่เขากำลังหาตัวกันอยู่น่ะ” ยามอีกคนร้องถาม แล้วสองร่างใหญ่นั้นก็มารุมกันจับล็อกตัวชายหนุ่ม อากิระในสภาพชุ่มเหงื่อหอบหนักแต่ก็ยังไม่วายมองสองยามด้วยสายตาไม่พอใจอย่างมาก

            “เอามือสกปรกพวกแกออกไป!

            “นี่คุณ! ทำไมพูดจาแบบนี้ล่ะ?” ยามคนหนึ่งว่าอย่างไม่พอใจ แต่อากิระกลับยิ่งยกยิ้มชอบใจและพยายามยั่วประสาท เขาหวังว่าการทำให้ยามโกรธมากขึ้นนั้นจะทำให้สองคนนี้หมั่นไส้และปล่อยเขาไป

            “บอกให้ออกไป ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” เสียงกัดฟันกรอดแสดงอาการไม่พอใจมากขึ้น ขณะที่เลือดจากบาดแผลสีแดงฉานก็ไหลออกมาเปรอะเต็มชุดผู้ป่วยไปหมดจนร่างสูงอดที่จะร้องครางอย่างเจ็บปวดออกมาไม่ได้

            สองยามมองแล้วส่ายหน้ากันอย่างเอือมระอา พวกเขาต้องพาตัวคนไข้ที่ริเป็นนักโทษแหกคุกคนนี้ไปยังห้องทำแผล เพื่อทำแผลใหม่เพราะความดันทุรังของเจ้าตัวเสียแล้วล่ะ

            “นี่คุณ! ไหวไหม!?” ยามคนหนึ่งร้องอย่างตกใจ แต่ร่างนั้นก็ไม่ยอมตอบอะไรสักอย่าง อากิระเงียบนิ่งและพยายามเก็บทนความเจ็บปวดนั้นเอาไว้ ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านจนร่างกายแทบจะยืนไม่ไหว สติก็เริ่มเลือนรางลงไปทุกที ๆ มีแต่เพียงภาพของเซนที่หวนกลับมาในห้วงของความทรงจำ

            แปะ!

            ในที่สุดความเข้มแข็งที่มีก็มลายลงอย่างสุดกลั้น...น้ำตาหยดหนึ่งหลั่งรินลงอาบแก้ม อากิระเงยหน้ามองสองยามวัยกลางคนอย่างไร้คราบของคุณหนูเอาแต่ใจ ดวงตาตี่เล็กคู่นั้นฉายแววเจ็บปวดจากความรู้สึกที่กดดันทั้งทางร่างกายและจิตใจ มือผอมเล็กที่ยังคงมีคราบเลือดจากการดึงสายน้ำเกลือออกโดยพละการยกมือพนมขึ้นเพื่อขอร้อง...

            “ฉะ ฉันก็แค่อยากจะอยู่กับคนที่ฉันรักเท่านั้นเอง...ปละ ปล่อยฉันไปเถอะนะ...ฉันยอมแล้ว...” ร่างสูงสะอื้นไห้หนักพลันขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด อากิระในตอนนี้หมดสิ้นเรี่ยวแรงใด ๆ ที่จะขัดขืนได้อีกแล้ว ชายหนุ่มทำได้เพียงประคองสติที่เลือนลางอยู่นั้นไม่ให้ดับวูบลงตรงนี้ เขารู้ตัวดีว่าคงหมดโอกาสแล้วที่จะเอาชนะและหนีออกไปได้

            แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังหวังที่จะออกไปอยู่ดี...

            ร่างสูงยืนโงนเงนและหอบหนักก่อนจะล้มลงทรุดนั่งกับพื้น มือข้างหนึ่งกุมแผลฉกรรจ์ที่ท้องเอาไว้ ยามทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างสงสารจับใจ แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ไม่สามารถจะปล่อยให้ผู้ป่วยอาการสาหัสออกไปได้

            “พักก่อนเถอะครับ คุณกำลังเสียเลือดมากนะ” ยามคนหนึ่งว่าพลางประคองร่างนั้นเอาไว้ แต่ดูเหมือนจะไม่นำพา อากิระสายหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันมองผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าตกใจ

            “กลับไปพักเดี๋ยวนี้อากี้” เสียงเรียบของผู้เป็นพ่อสั่ง นักธุรกิจใหญ่ทรุดเข่าลงประคองร่างผู้เป็นลูกชายเอาไว้ด้วยสายตาเป็นห่วงและสงสาร นิ้วมือใหญ่นั้นค่อย ๆ ลูบหลังลูกชายคนโตให้อยู่ในอาการสงบ เพียงไม่นานก็ผล็อยหลับลงด้วยความเพลีย อาสึชินั่งนิ่งก่อนจะถอนหายใจอย่างคลายกังวล แม้ว่าในใจลึก ๆ จะแอบโกรธที่เขาหนีออกมาจากห้องก็ตาม

               

            กลุ่มพยาบาลมากมายที่วิ่งตามกันมาหมายว่าจะจับตัวถึงกับมองหน้ากันด้วยความสงสาร ก่อนที่จะตัดสินใจพาร่างของอากิระกลับไปนอนพัก แม้ว่าจะแอบสงสัยถึงสาเหตุที่อากิระซึ่งบาดเจ็บหนักถึงกับจงใจหลบหนีออกจากโรงพยาบาลก็ตาม แต่สาเหตุต้องเกี่ยวพันกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

            ทั้ง ๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว อากิระก็ยังเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่ทำทุก ๆ อย่างลงไปเพราะความรัก...ยอมถูกใครต่อใครมองว่าเลว ก็เพียงเพราะแค่คำว่ารัก...

 

 

            ตายไปแล้วจริง ๆ น่ะเหรอ...

            คำถามเดิม ๆ ยังคงค้างคาอยู่ภายในใจของเซน ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนหาดทรายสีขาวที่กว้างยาวสุดลูกหูลูกตาหลังจากที่ปลูกกล้าต้นแรกเสร็จ ที่จริงแล้วกิจกรรมนี้ที่เขาคิดว่ามันน่าจะสนุกกลับกร่อยลงไปอย่างไร้สาเหตุ...เซนปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองรู้สึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงคำพูดของอาชิตะที่บอกว่าอากิระประสบอุบัติเหตุเพราะเขา

            ก็เพราะมารยาทในการขับรถนายมันเป็นแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากจะไปไหนด้วยน่ะพรุ่งนี้ไม่ต้องมารับที่ ม. นะ ฉันจะกลับเอง!’

            ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าอากิระมีนิสัยในการขับรถอย่างไร...ทั้ง ๆ ที่เคยแอบหมั่นไส้แถมยังออกปากบ่น เซนเคยคิดว่าสักวันมันคงต้องเกิดเรื่องแน่ ๆ...แต่เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าวันนั้นมันจะมาถึงเร็วขนาดนี้...

            “เราควรจะดีใจสิ...นี่ไงอิสรภาพที่รอคอย ไม่ต้องคอยโทรตาม...ไม่ต้องคอยฟังคำสั่ง...ไม่ต้องคอยหาหยูกยาให้มันตอนไม่สบาย...ทั้ง ๆ ที่...มันก็เป็นแค่ศัตรูของเราแท้ ๆ จะไปสนใจมันทำไม...ต้องมีความสุขสิวะเซน นี่ไงอิสรภาพของแก”

            น้ำเสียงแหบพร่าพูดกับตัวเองเบา ๆ เขาเฝ้าบอกตัวเองเสมอว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องการมาตลอด...การตายของอากิระคือสิ่งที่เขาคิดอยู่ทุกวัน...แช่งอยู่ทุกวัน...ทุกครั้งที่ไม่เข้าใจกัน...จนถึงวันสุดท้ายที่เขาอยู่กับอากิระ หลังจากที่ได้ทราบว่าอีกฝ่ายโอนเงินเข้าบัญชีให้แล้วสามแสนบาท

            ฉันจะไปไหนต้องคอยรายงานนายไปซะทุกเรื่องเลยหรือไง อย่ามายุ่งน่า!’ เจ้าของเรือนผมสีดำสนิทที่กำลังผูกเนคไทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างไร้เยื่อใยอย่างหัวเสียภายในคอนโดมิเนียมหรู

          แต่...วันนี้นายไม่มีเรียนไม่ใช่เหรอเซน?’ อีกร่างซึ่งยังอยู่ในชุดคลุมที่ผูกทบอย่างลวก ๆ ท้วงขึ้นอย่างสงสัย ร่างเล็กกว่าลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนหลังใหญ่ ใบหน้าซีดเซียวผิดจากทุกครั้งมองชายผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักอย่างไม่เข้าใจ อากิระไม่ชอบเลยที่เซนทำท่าเย็นชาใส่

          ...แล้วไง?

          แล้วไงเหรอ นายพูดออกมาได้ยังไงน่ะ! เราเป็นคนรักกันนะเซน อยู่ด้วยกันอีกหน่อยไม่ได้เลยรึไง นี่ ฉันฝึกทำกับข้าวอยู่ในครัวน่ะ...ฉันคิดถึงนายนะถึงได้อยากให้อยู่ด้วยกันนาน ๆ!’ ร่างเล็กว่าพลางยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างหัวเสีย

          แต่ฉันไม่ว่าง

          ‘แต่ว่า...ยังไม่ทันจะได้เถียง อากิระก็ต้องเงียบเสียงลงเมื่อเห็นแววตาไม่พอใจของอีกฝ่ายที่จ้องเขม็งด้วยความโกรธ ร่างสูงย่างเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงหายใจฮึดฮัดแสดงความไม่พอใจที่บ่งบอกว่าความอดทนนั้นใกล้จะถึงขีดสุดเต็มทนแล้ว

          ไม่สบายแถมยังโดนไปเยอะก็นอนนิ่ง ๆ อย่ามาทำให้ฉันหงุดหงิด

          แต่มีหรือที่คนอย่างอากิระจะยอม ทั้ง ๆ ที่เซนก็รู้ดีว่าเขาเกลียดคำสั่งเป็นที่สุด...และยิ่งถ้าพูดมันออกมา ก็ยิ่งเหมือนกับราดน้ำมันลงบนกองเพลิง

          ...ร่างเล็กไม่พอใจเป็นที่สุด อากิระทุ่มผ้านวมสีขาวนวลเนื้อดีลงกับพื้นห้องอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเดินลงส้นฉับ ๆ ไปที่โต๊ะข้างเตียงเพื่อชิงโอกาสแย่งหยิบกุญแจรถของเซนไป

          เอาคืนมา!ร่างสูงกดเสียงต่ำตวาดลั่น

          ไม่ให้! นายจะไปหานังเด็กนั่นใช่ไหมล่ะ!’

          อย่ามางี่เง่าอากิระ! ฉันสั่งให้นายเอามา

          เพราะคำสั่งนั้นทำให้ร่างเล็กกว่าฟังแล้วแยกยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะหัวเราะชอบใจแล้วทำสิ่งที่แม้แต่เซนก็คิดไม่ถึง ชั่วเพียงพริบตาเดียวที่มือของอากิระถือโอกาสเขวี้ยงมันออกไปนอกระเบียงห้องอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่เขาได้เพียงแต่มองกุญแจรถที่หล่นลงไปจากคอนโดชั้นสามสิบ ด้วยแรงตกกระทบที่มหาศาลกับเบื้องล่างที่เป็นแม่น้ำจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าชะตากรรมของมันจะเป็นอย่างไร

          ผลัวะ!

          ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้มีโอกาสหัวเราะ ใบหน้านวลซีดก็ต้องบิดหันไปตามแรงปะทะที่ใบหน้าอย่างจัง แรงตบจากหลังมือที่มีแหวนคู่ซึ่งใส่อยู่ด้วยกันนั้นทำให้อีกฝ่ายถึงกับเลือดกลบปาก

          ไอ้เซน... นัยน์ตาสีนิลตี่เล็กหันกลับมามองด้วยใบหน้าโกรธจัด อากิระหอบหายใจน้อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นปาดคราบเลือดสีแดงฉานจากแผลแตก ม่านน้ำตาเอ่อล้นในดวงตาคู่งามนั้น ทั้ง ๆ ที่เขาก็ไม่ได้ต้องการแสดงความอ่อนแอออกมาเลยแม้แต่น้อยจากการถูกคนรักตบด้วยหลังมือ...

          อยากโดนใช่ไหม!’

          ไม่มีโอกาสแม้จะให้อากิระได้ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ของเซนก็เข้ามาประจันหน้า มือใหญ่นั้นบีบคอเรียวระหงด้วยอารมณ์เดือดพล่าน เขาออกแรงบีบเค้นและผลักร่างเล็กกว่าของอีกฝ่ายจนติดผนังห้องด้วยความเดือดดาล อากิระที่ตัวเล็กกว่าพยายามต้านทานสุดแรงตามสัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอด ความกลัวแผ่ขึ้นจนถึงขีดสุดทำให้ร่างเล็กนั้นสั่นเทา

          อึ๊ก!

          ซะ...เซน...ปละ...ปล่อยฉันได้เพียงแต่ร้องขอชีวิต อากิระหอบหายใจหนักหน่วงด้วยความกลัวเมื่อยามอากาศที่มีเริ่มหมดลง นัยน์ตาตี่เล็กเบิกโพลงมองชายที่ตนรักด้วยความหวาดกลัว

          ร่างสูงแสยะยิ้มอย่างพอใจก่อนจะสะบัดมือออก

          จำไว้นะว่าอย่ามายุ่งเรื่องของฉันอีก อย่าทำให้ฉันรู้สึกรำคาญนายไปมากกว่านี้!’ ร่างสูงตวาดลั่น นัยน์ตาคมดุจ้องอากิระที่นั่งกองกับพื้นพลางหอบหายใจติดขัดอย่างหนักหน่วงเสียงดังเพราะขาดอากาศ มือข้างหนึ่งกุมคอเอาไว้อย่างแผ่วเบาหวังจะบรรเทาอาการเจ็บให้ทุเลาลง

          ...ไม่มีเสียงใดตอบกลับมานอกจากเสียงหอบระงมคล้ายคนใกล้ขาดใจ มันเป็นภาพที่น่าหงุดหงิดมากสำหรับเขา เซนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกอดอกมองอย่างไม่แยแส

          รู้ไว้นะอากิระ...ว่าต่อให้นายจะทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของฉันแค่ไหน แต่นายก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับชีวิตส่วนตัวของฉันไม่อย่างนั้น...หึ...ต่อให้มากกว่านี้ฉันก็จะทำ!’

          ร่างสูงกว่าตะคอกใส่อย่างสุดทน...

          เซน...นะ นายไม่กลัวฉันตายบ้างเลยรึไง...ฮึกไม่...เห็นใจไอ้โง่คนนี้ที่มันรักนาย มีแค่นายทั้งชีวิตบ้างเลยเหรอ...ถ้าสักวันไม่มีฉัน นายก็จะไม่เหงาใช่ไหม!’ ร่างเล็กกว่าของอากิระตวาดลั่น ก่อนจะลุกขึ้นมากอดรัดเขาไว้แน่นจากข้างหลัง ไม่ยอมให้ไปไหน...

          ชั่ววินาทีหนึ่งที่เขาชะงักลง เซนหันกลับมามองร่างนั้นด้วยรอยยิ้มยากเกินคาดเดา นิ้วมือใหญ่ค่อย ๆ ลูบไล้เรือนผมยาวนั้นอย่างอ่อนโยนจนอากิระถึงกับยิ้มออกมาอย่างดีใจ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาด้วยความดีใจเป็นที่สุด...ไม่ว่าอย่างไรคนที่เขารักก็ยังมีเพียงเซน...

          ‘...เหงาเหรอ? เฮอะ ไร้สาระน่า ถ้ารู้ว่ามีนายแล้วนายจะมาจู้จี้แบบนี้ บางทีฉันก็เบื่อนะ...ฉันจะไม่กลับมาที่นี่สักอาทิตย์ ไม่ต้องรอ ไม่ต้องโทรจิก ฉันเบื่อ รำคาญ!’

          เซนตวาดก่อนจะยิ้มร้ายแล้วผลักร่างนั้นให้กองลงกับพื้นอย่างไม่แยแส ขณะที่อากิระได้เพียงแต่มองตามอีกคนไปและร้องเรียกหวังให้เขากลับมา

          อย่าไปนะเซนฉะ ฉันรักนาย...กลับมานะ...

 

            “ถ้าฉันรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายล่ะก็...”

            เซนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกอดเข่ามองท้องทะเลกว้างก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ตอนนี้ชายหนุ่มได้ตระหนักแล้วว่าช่วงเวลาในชีวิตของคนเรานั้นมันช่างแสนสั้นจริง ๆ จนบางครั้งสิ่งที่เราทำลงไปก็ไม่ทันได้ฉุกคิดเลยว่ามันอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย

            “เอาวะ...คนมันตายไปแล้ว...” น้ำเสียงแหบพร่าปลอบใจตัวเอง เซนสะบัดไล่ความคิดนี้ออกไปจากสมอง ชีวิตของเขาผ่านการสูญเสียมามากจนหัวใจด้านชา...แต่ความสูญเสียในครั้งนี้...ทั้ง ๆ ที่เขาคิดว่าอากิระก็เป็นแค่ศัตรูและทางผ่านคนหนึ่ง แต่บางสิ่งในหัวใจกลับรู้สึกขาดหายไป...ทั้ง ๆ ที่เขาชนะแล้ว...แต่เขากลับยิ้มไม่ออก...ไม่เหลืออะไรที่จะบ่งบอกว่าตัวเองกำลังมีความสุขเลยสักนิด...

            ราวกับอะไรบางอย่างมันหายไป...

            ~

            เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเบา ๆ สำหรับเซนแล้วมันเคยเป็นเสียงที่น่ารำคาญเอามาก ๆ เพราะทุกครั้งที่เขาได้ยินเสียงนี้...ก็พลันให้นึกถึงข้อความจากใครบางคนที่เขาเคยรำคาญ...

            ’TODAY 9 : 28 A.M. : ช่วงนี้ดวงเนื้อคู่ตกต่ำ ปรึกษาอาจารย์โหรฟรี วันละ 9 บาท / ข้อความ  จาก : ไม่ทราบผู้ส่ง’ ร่างสูงส่ายหน้าระอาอย่างไร้อารมณ์ เรื่องเนื้อคู่งั้นเหรอ สำหรับเขาแล้วมันไร้สาระมาก

            นิ้วมือใหญ่ค่อย ๆ ไล้ไปบนหน้าจอไอโฟนสี่เอสสีดำ เซนแอบหัวเราะเบา ๆ เมื่อนึกถึงตอนที่ได้มันมา เจ้าเครื่องนี้น่ะเขาไปซื้อมาพร้อมกับอากิระ และตั้งใจเลือกคนละสีกันจะได้ไม่หยิบผิด แต่เพียงไม่ถึงเดือนอากิระก็อาละวาดแล้วก็ทำตกสระไปเสียก่อน...

            “...อากิระชิงไปก่อนฉันเหมือนเพื่อนของแกเลยว่ะ” ชายหนุ่มยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดอ่านข้อความโฆษณาไร้สาระแล้วทยอยลบไปทีละอันสองอัน เซนส่ายหน้าเบา ๆ อย่างระอา ขณะนั้นเองที่ข้อความฉบับหนึ่งทำให้เขาหยุดชะงักอ่าน

            ‘ 3 OCT 11:00 P.M. : นอนหรือยัง ฝันดีนะ วันนี้เป็นอะไรไม่รู้เหนื่อยมาก วันนี้ยังไม่ลุกเลย ฮะ ๆ พรุ่งนี้ปลุกด้วยนะเวลาเดิม รักนะเซนนี่ของอากี้ <3  จาก : AKIRA 

            ‘ 6 OCT 7:03 A.M. : วันนี้ฉันตื่นเช้า ดีใจกะฉันหน่อยยย กินข้าวยัง ถ้ายังจะไปป้อน คิดถึงน๊า   จาก : AKIRA 

‘ 6 OCT 8:00 P.M. : เซน นายเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่รับโทรศัพท์ โทรหาก็ไม่รับ...  จาก : AKIRA

‘ 9 OCT 8:48 P.M. : โทรกลับหาฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าให้ฉันหงุดหงิดจาก : AKIRA 

‘ 9 OCT 9:52 P.M. : เออ! ใช่สิ คนนี้มันคงไม่สำคัญใช่ป่ะล่ะ จาก : AKIRA 

‘ 9 OCT 9:54 P.M. : อย่านึกว่าหล่อเลือกได้! จำไว้นะ จำไว้ ๆๆๆๆๆ L  จาก : AKIRA 

‘ 9 OCT 9:00 P.M. : ถ้าฉันทำอะไรผิด ฉันขอโทษนะเซน อย่าโกรธฉันเลยนะ...รับสายฉันหน่อยได้ไหม ฉันคิดถึงนาย  จาก : AKIRA 

‘ 10 OCT 10:40 P.M. : ฉันรักนายนะเซน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ช่าง...พรุ่งนี้ฉันจะโทรหานะ ฉันจะนอนแล้วล่ะ ฝันดีนะ...  จาก : AKIRA 

ภาพเบื้องหน้าเลือนรางลงด้วยม่านน้ำตา...ทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นแค่ตัวอักษรธรรมดา ๆ แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับลุกลามไปถึงขั้วหัวใจ ความเจ็บปวดที่ขาดหายอะไรบางอย่างไป...

“อากิระ...นายมัน...”

ทำใจลบมันก็ดูจะยากเกินไป ชายหนุ่มจึงได้แต่สะบัดไล่ความคิดเกี่ยวกับอากิระออกไปอีกครั้ง เซนถอนหายใจลึก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเก็บมันใส่ลงในกระเป๋ากางเกงอย่างไม่สนใจ

แต่แล้ว...
 

[จุ๊ ๆ เบา ๆ เซนหลับ...]

ร่างสูงสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนที่คุ้นเคย มือข้างที่ถนัดรีบล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือเจ้ากรรมที่บังเอิญสัมผัสโดนปุ่มเล่นคลิปวีดิโอในกระเป๋ากางเกงออกมา

เซนถอนหายใจยาวและทรุดเข่าลงนั่งพลางมองคลิปวีดิโอที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ซึ่งซ่อนอยู่ในเครื่อง...

อากิระอยู่ในชุดคลุมสีขาวสะอาดประดับลายดอกซากุระสีชมพูอ่อนเล็ก ๆ บนบ่าข้างหนึ่ง แต่เพราะถูกสวมอย่างลวก ๆ ทำให้คอเสื้อนั้นแหวกลึกลงกว่าปกติและเห็นรอยสักรูปพระอาทิตย์สีดำบนเนินอกข้างซ้าย ซึ่งเจ้าตัวภูมิใจหนักหนาบอกว่ามันดูดี แถมยังเล่าเสียยกใหญ่ว่ากัดฟันไปสักมาทั้ง ๆ ที่กลัวเข็มแทบตาย มือซ้ายหยิบจานเปล่ามาวางลงบนโต๊ะพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

ทอดไข่เจียวให้เซนกิน ต้องอัดคลิปไว้ ๆ นี่คือการทอดไข่ครั้งแรก!”

“...อากิระ...นะ นี่นาย...”

อากิระยังคงยิ้มเหมือนเด็ก ชายหนุ่มวิ่งสาละวนไปเปิดตู้เย็นหลังใหญ่ที่ตกแต่งแบบบิวท์อินสมกับเป็นคอนโดมิเนียมหรูหราราคาแพงที่ทั้งสองใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ร่างเล็กยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อหยิบกล่องเก็บอาหารลายพระอาทิตย์สองใบออกมาวางเรียงบนโต๊ะ ใบหนึ่งใส่เนื้อหมูสับอย่างเดียว ส่วนอีกใบหนึ่งใส่เนื้อสัตว์ทะเลผสมรวมกัน

“นี่น่ะไม่ได้สับเอง เพราะฉันสับไม่เป็นเลยหาซื้อจากในซุปเปอร์มาร์เก็ตเอา แต่มันก็สะดวกดีนะ” ท่าทางเคอะเขินสมกับเป็นมือใหม่นั้นทำเอาเซนหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะบ่อยครั้งที่เขาเห็นอากิระแอบชำเลืองมองสูตรที่อยู่บนหน้าจอไอแพดซึ่งวางอยู่บนโต๊ะด้านหลัง

“อืม มันต้องเอากระทะมาตั้งดี ๆ แล้วถ้าใช้กระทะเทฟล่อนน้ำมันมันจะไม่กระเด็น อันนี้แอบดูแม่ทำมา ฮะ ๆ...เริ่มแรกก็อะไรนะ? อ่อ ๆ ตอกไข่ลงไป” ร่างสูงยิ้มชอบใจและค่อย ๆ ตอกไข่ไก่ลงไปอย่างระมัดระวัง แต่ก็มีบ้างที่แอบวิ่งหนีออกห่างในตอนที่น้ำมันจะกระเด็น “ตื่นเต้นอ่ะ ถ้ามันกระเด็นโดนมือคงได้พองแหง ๆ ไว้วันหลังจะหาถุงมือมาใส่แล้วกัน...”

ชายหนุ่มพูดได้เพียงแค่นั้นก็ไอออกมาเบา ๆ

“ไม่สบายแท้ ๆ ยังจะลุกมาทำกับข้าวให้คนอื่นกินอีก ไอ้ซีดอากิระ... ถ้านายยังอยู่ ป่านนี้ฉันคงเตะนายเพราะหมั่นไส้ไปแล้ว...” เซนพูดขึ้นเบา ๆ สายตาคมยังคงจ้องมองภาพอีกคนบนโทรศัพท์...ความรู้สึกเหน็บหนาวและขาดหายนี่มันคืออะไรกันนะ...

“หวัดมั้ง?...ไม่รู้ไปติดใครมา แต่จะบอกให้ว่านี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีของฉันเลยนะ! ผ้าปิดปากไม่มีอ่ะ...ไม่รู้จะติดไหมนะเซน กิน ๆ เข้าไปเถอะ”

“ไอ้ทุเรศ...คิดแพร่เชื้อล่ะสินะ ดู ๆ มือมันก็ไม่ยอมล้าง”

“มันก็คงกินได้แหละ...” ไม่ว่าเปล่า อากิระก็โกยหมูสับกับเนื้อต่าง ๆ ลงไปผัดผสมกันมั่ว ไข่เจียวที่ควรจะได้จึงกลายสภาพเป็นไข่ผัดแทน ชายหนุ่มรีบหันไปมองหน้าจอไอแพดอีกครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัวด้วยใบหน้าเสีย

“บ้าจริงดันลืมเจียวไข่! เอาเถอะ...งั้นผัดมั่วเลยแล้วกัน!”

ถึงแม้จะรู้ดีว่ามันไม่ได้ดูน่าทานแต่อย่างใด ทว่าเซนกลับยิ้มบาง ๆ น้ำตาที่สุดกลั้นหยดรินลงบนจอโทรศัพท์อย่างช้า ๆ...นี่คือเหตุการณ์ในวันที่เขาได้พบกับอากิระครั้งสุดท้าย วันที่เขาได้ใช้สองมือเปล่านี้ทำร้ายคนที่รักและยอมทำทุกอย่างเพื่อเขาอย่างไม่ใยดี...

มันเป็นไข่เจียวเละเทะจานนั้นที่เขาเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะก่อนจะเดินออกไป...มีแค่จานเดียวเท่านั้นที่จะมีใครสักคนยอมทำเพื่อเขา...ไข่เจียวที่เขาเห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะขว้างมันทิ้ง หลังจากที่ตบอากิระซึ่งไม่สบายจนหน้าซีดให้ล้มพับลงกับพื้นจนเลือดกลบปาก...

“ก็...ลองชิมดูแล้วกันนะเซน พอนายกินเสร็จแล้วฉันจะให้ดูคลิปนี่ อย่าลืมตอบด้วยล่ะว่าอร่อยไหม อ้อ ฉันไม่ได้ใส่น้ำปลานะ ไม่ชอบกลิ่นมัน ฮะ ๆ” ใบหน้าซีดยิ้มจนเห็นเขี้ยวเรียงสวย อากิระก้มหน้าลงและทำจมูกฟุดฟิดบนจาน ก่อนจะหาวออกมา

“ฉันไปนอนนะเซน ทานให้อร่อยล่ะ...ฉันรักนายมาก ๆ นะ”

คลิปวิดีโอนั้นจบลงด้วยภาพสุดท้ายที่อากิระที่ยิ้มสดใสให้เขา แม้ว่าใบหน้านั้นจะซีดเซียวเพราะกำลังป่วยไข้อยู่ แต่ก็ด้วยสภาพนั้นเองที่ทำให้ชายหนุ่มถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในจิตใจคอยตอกย้ำว่าเป็นอีกครั้งแล้วที่เขาได้สูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป...

สำหรับเซน...ชายหนุ่มรู้ดีแก่ใจแล้วว่าอากิระนั้นจากไปแล้วอย่างไม่มีวันหวนกลับเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ อุบัติเหตุที่เขาเป็นคนทำ...ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม แต่เซนก็ได้สังหารคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของตัวเองไปเสียแล้ว

“อะ อากิระ ฉัน...ขะ ขอโทษ...ขอโทษที่ทำร้ายนายมาตลอด...ทั้ง ๆ ที่นายคอยทำเพื่อฉันทุกอย่าง...ขอโทษที่ทำให้นายต้องตาย ฉันขอโทษ... ขอโทษจริง ๆ” คำพูดสำนึกผิดพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากหนาพร้อมกับความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ภายในหัวใจอันด้านชา เซนมองภาพรอยยิ้มครั้งสุดท้ายของอากิระที่ค้างอยู่บนจอ ก่อนจะซบหน้าลงบนพื้นชายหาดอันเวิ้งว้างและว่างเปล่าอย่างหมดอาลัยกว้าง มือหนาระดมชกผืนทรายเพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดที่มีไม่หยุดยั้ง...

ไม่เหลืออีกแล้วสำหรับเขา...อากิระผู้แสนดีในความทรงจำของเซนได้จากไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับ ถึงแม้อากิระคนนั้นจะเป็นเกย์ที่อารมณ์ร้อนและเอาแต่ใจมากแค่ไหนก็ตาม แต่นับจากนี้ไป ชายหนุ่มจะต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกผิดบาปในใจ ขณะที่อากิระผู้รอดพ้นมาจากความตายนั้นยังไม่อาจมีผู้ใดคาดเดาได้ถึงความคิดที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน... 

 

________________________________________TALK WITH HIME
สวัสดีทุกคนค่า ฮิเมะกลับมาอัพตอนใหม่ล่าสุดของเราแล้ว ^^
สำหรับหลาย ๆ คนที่เป็นแฟนคลับหนุ่มอากี้ หรือ อากิระ พี่ชายฝาแฝดต่างขั้วของอาชิตะ
คิดว่าตอนนี้ก็จะได้กรี๊ดกันเพราะฮิเมะจัดมาให้หายคิดถึงกันแล้ว
กองอวยอยู่ไหน ขอเสียงหน่อยเร็ว~~~~ -//คึกมากเพราะเขียนเสร็จ

สำหรับในตอนนี้นั้นอากิระมาพร้อมกับความคิดที่ยากเกินคาดเดาจริง ๆ ใช่ไหมคะ
มาลุ้นกันดีกว่าว่าคุณชายจอมอาละวาดของเราเขาคิดจะทำอะไรต่อไป
(รับรองว่าตอนนี้เด็ดมาก และเป็นตอนที่ฮิเมะลงทุนลงอ่างเพื่อบิวต์ซีนอารมณ์ TT
ตอนนี้ยังไม่หายเป็นไข้เพราะอ่างเลยค่ะ 555 เขียนยากมากกก ขอบอกเลย)

ก็ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านนะคะ ช่วงนี้หากอัพช้าต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ
ก็ด้วยติดเรียนบ้าง อะไรบ้าง แต่แน่นอนว่าจะไม่ทิ้งไปแน่นอน ^^
(พูดหลายรอบมาก ๆ 555)

สุดท้ายนี้ก็ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ เจอข้อผิดพลาดตรงไหนเมนต์บอกกันได้เลยค่ะ
เดี๋ยวพี่เมล่อนจะเข้ามาอิดิทให้อีกทีนะคะ สุดท้ายนี้ -//ทำหน้าขอกำลังใจ


รักอาชิตะกดแอด Fav. รักเมรินกดโหวต
รักทุกคน Please comment <3 


________________________________________TALK WITH MELON

สวัสดีค่ะ TT ไม่ได้เจอกันนานมาก ๆๆๆๆๆ เลยนะคะ
ช่วงนี้ทั้งฮิเมะและเมล่อนเรียนหนักมาก ๆ เลยค่ะ (ที่จริงมันก็หนักทุกช่วงเลยมั้ง T_T เฮ้อ~)
แต่ฮิเมะเขาดูจะยังว่างเยอะกว่า ส่วนฉันจะมีว่างก็แค่วันเสาร์-อาทิตย์เองค่ะ
แม้แต่เวลาจะซักรองเท้ายังไม่ได้เลย เฮ้อ (เผลอแสดงความซกมกอีกแล้วสิ =.=)
อ้ะ เข้าเรื่องดีกว่าค่ะ ^^;
วันนี้ดีใจมาก ๆ เลยที่เห็นวิวทะลุ 5,000 ไปแล้ว >_< เย้~~!!
ขอบคุณทุก ๆ คนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้พวกเรามาโดยตลอดนะคะ
รักผู้อ่านทุก ๆ คนมาก ๆ ค่ะ >///<
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ค่อยได้มาทักทาย แต่ก็ยังนั่งเขียน นั่งคิดพล็อตนั่นนี่อยู่ทุกวันนะคะ
ซึ่งเดี๋ยวก็จะได้รู้กันแล้วล่ะว่าเสียงตอบรับจะเป็นยังไง 55 >////< -//เตรียมลุ้น
ยังไงก็ขอให้ติดตามและเป็นกำลังใจให้พวกเราต่อไปนะคะ
สัญญาว่าจะพัฒนาและทำให้ดียิ่ง ๆ ขึ้นไปแน่นอนค่ะ เพื่อนักอ่านทุก ๆ คน ^^
ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่ติดตามและอ่านจนถึงบรรทัดนี้

ป.ล. ฉันมีเฟซใหม่แล้วล่ะค่ะ >< แหะ ๆ ขออภัยด้วยในความไม่สะดวกนะคะ
แต่ในตอนนี้ติดตามกันได้แล้วที่
Melon UkiMelon ค่ะ
^^ รักนักอ่านทุก ๆ คนนะคะ

                                                                                                                   
M
elon


[22-6-2013  5:50 PM]  Verified & Up to 82% By Melon

[22-6-2013  7:14 PM]  แก้ไขรูปแบบสัญลักษณ์และเยื้องย่อหน้าให้เท่ากันค่ะ

[12-7-2013  11:36 PM]  อิดิตครบ 100% ค่ะ >_< เย้!



ป.ล. ขอบคุณจากใจจริงสำหรับแฟนพันธุ์แท้ทั้ง 83 คนนะคะ

ขอบคุณทุก ๆ ท่านที่ช่วยเป็นกำลังใจให้เสมอมาจริง ๆ ค่ะ 

รวมทั้งนักอ่านเงาด้วย ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ T///T -//น้ำตาคลอ
 
ยังไงก็ขอให้ช่วยติดตามและติชมกันต่อไปเรื่อย ๆ นะคะ

เรื่องนี้พวกเราทุ่มเทมากจริง ๆ ค่ะ ถ้ามีอะไรที่สงสัยหรืออะไรก็เม้นท์ทักท้วงกันได้นะคะ

แต่ไม่เม้นท์ก็ไม่เป็นไรค่ะ >_< แค่นี้ก็ขอบคุณมาก ๆ แล้วจริง ๆ ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. #294 kmt123 (@kamontip-123) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 18:09
    ตอนนี้รู้สึกสงสารเซนขึ้นมาแล้วสิ ถ้าเซนได้คู่กับอากิระเหมือนเดิมก็คงจะดี
    แต่ไอชาก็น่าจะได้คู่กับอากิระนี่นะ :3
    #294
    0
  2. วันที่ 16 ธันวาคม 2556 / 11:25
    ฮืออออ~ เซนเป็นตัวละครที่มีมิติมากเลยค่ะ ทำให้รู้สึกได่หลายแบบในเรืาองเดียว สุดยอดมาก ตอนนี้สงสารเซนสุดๆ แต่ก็ดี จะได้สำนึกซะบ้าง
    #207
    0
  3. #120 Sakurai Winter (@zzz31) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 19:05
    โฮะ ๆ คนสวย?? ของพี่ออกโรงแล้ว 555

    อากิระจะทำอะไรน๊า ลุ้น ๆ

    ชอบมากเลยตอนที่ทอดไข่แล้วอัดคลิปไว้ น่ารักจริง ๆ
    ให้ตาเซนมันคิดถึงบ้าง ชิชิ // หมั่นไส้อย่างรุนแรง แต่ก็แอบเชียร์ - 555
    ที่แอบเชียร์เพราะเค้าเห็นน้ำตานายเซนหรอกนะ

    ชอบเซนฉากนี้อ๊ะ!!! ><
    #120
    0
  4. #119 Mega-cool (@manga-man) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 16:56
    สู้ๆนะไรต์เตอร์ทั้งสอง!
    #119
    0