CHANGE MY MIND สลับหัวใจให้ลงล็อก [Last Memories] Ch.65

ตอนที่ 3 : [[,,,Chapter 1,,,]] Reunion

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 เม.ย. 56

JJ♕

1

Reunion



 

 
  เมื่อ 7 ปีก่อน....

เสียงฟ้าร้องดังและสายฝนซัดสาดกระหน่ำลงบนหลังคารถสองคันที่จอดอยู่ข้างกันอย่างไร้วี่แววจะสิ้นสุด แรงพายุในช่วงมรสุมทำให้เมืองนี้ราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในไม่ช้า อากาศรอบข้างชื้นแฉะ เย็นยะเยือก และเหน็บหนาวเสียจนร่างกายสั่นสะท้าน...ทว่าภายในใจของคนทั้งสามกลับร้อนรุ่มด้วยความต้องการบางอย่างซึ่งขัดแย้ง และเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องสิ้นสุดลง ณ ตรงนี้...


 

ลงมาพูดกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!!


 

เสียงตวาดและรัวเคาะกระจกยังดังไม่ขาดระยะ เด็กสาวที่นั่งข้างคนขับรู้สึกหวาดกลัวจนไม่กล้าแม้จะสบตามองเจ้าของเสียง เช่นเดียวกับผู้ที่นั่งประจำคนขับซึ่งกุมขมับด้วยความเครียด


 

ลงมานะเซน!!” เด็กหนุ่มผมยาวสีเงินรับกับใบหน้าขาวใสยังคงร้องเรียก สองมือนั้นทุบกระจกรถจนเป็นรอยแดง แต่ก็ยังไม่ลดละความพยายาม ท่ามกลางสายฝนที่เปียกปอนร่างกายและเสื้อผ้าที่ดูมีราคาแพง...หยดน้ำตาใส ๆ ก็เริ่มไหลรินลงจากนัยน์ตาแดงก่ำและปะปนกับเม็ดฝนอย่างสุดกลั้น...


 

“...”


 

ไม่ลงมาฉันจะฆ่าตัวตายนะ!!" คำขาดจากเด็กหนุ่มลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นวัยสิบแปดย่างสิบเก้าเป็นสิ่งที่ทั้งสองไม่คาดคิด ในที่สุุดความอดทนของผู้นั่งประจำที่คนขับก็หมดลง เขาเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ


 

นี่นายจะทำบ้าอะไรน่ะอากิระ!!” เซนตวาดลั่น แต่ร่างนั้นไม่ปริปากตอบและสวมกอดเขาไว้แน่น เด็กหนุ่มรู้สึกถึงร่างกายที่สั่นสะท้านและหนาวเหน็บของอีกฝ่าย จึงได้แต่ยืนนิ่ง เด็กหนุ่มอีกคนตรงหน้าหมดสิ้นคราบอาคิโมโตะ อากิระ ลูกชายคนโตของนักธุรกิจญี่ปุ่นชื่อดัง ที่มาลงทุนกิจการในไทยโดยสิ้นเชิง...


 

“...” แต่แล้วอากิระก็ผลักเขาออก ก่อนจะกรีดคัตเตอร์และหันคมชี้เข้าที่อกตัวเอง สายตาเจ็บปวดจ้องมองเซนอย่างตัดพ้อในความรักของคนทั้งสาม


 

หยุดนะอากิระ!” เซนรีบตะโกนห้ามเสียงแข็ง ในใจเขาหวาดกลัวเป็นที่สุดหากคนตรงหน้าต้องเป็นอะไรไป...ใช่แล้วล่ะ เขามีใจให้อากิระและทั้งสองก็รักกันมาก บ่อยครั้งเมื่ออากิระกลับมาเมืองไทย ทั้งสองก็จะนัดเจอกัน...โดยที่อากิระไม่เคยรู้เลยว่าเซนกลับมีเมริน น้องสาวข้างบ้านอีกคนที่คบอยู่ด้วยแล้ว...


 

ทว่าไม่มีเสียงใดเล็ดลอดจากปากร่างนั้นนอกจากเสียงสะอื้นเสียใจ...


 
         คุณหนูผู้เพียบพร้อมทุกอย่างอย่างเขากลับถูกทรยศงั้นเหรอ...?

 

อย่าทำแบบนั้นนะคะ ฉันผิดเอง เสียงใสร้องห้ามจากข้างหลัง อากิระตวัดสายตาไปมองอย่างโกรธแค้นเป็นที่สุด นัยน์ตาสีนิลจ้องอย่างไม่เป็นมิตรแล้วหันคมมีดชี้ไปที่เธอแทน!


 

ใช่! เธอมันผิด เซนกับฉันรักกันมาก เธอน่ะมันตัวเกะกะ ส่วนเกิน!!” เสียงตวาดดังแข่งเสียงฟ้าที่ยังร้องโครมครามไม่หยุด เด็กสาวส่ายหน้าไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างของเธอทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง สายตาเงยมองชายผู้มาด้วยกัน


 

พี่เซน...บอกว่ารักเมริน! พี่เซนบอกว่าเราคบกัน พี่บอกว่าเขาเป็นแค่เพื่อน!...แต่พี่แอบไปคบกับเขา แล้วยังจะมาให้ความหวังเมรินอีกทำไม! พี่ทำแบบนี้ทำไม!!


 

เด็กสาวกรีดร้องน้ำตาไหลอาบแก้ม ขณะที่ชายผู้นั้นยังยืนนิ่งด้วยสีหน้ายากจะคาดเดาอารมณ์ออก สายตาและท่าทางเขาราวกับฆาตกรเลือดเย็นที่ไร้หัวใจ...


 

เอ่อ เมริน...คือ...อากิระ เขา...เอ่อ...จริง ๆ แล้ว...


 

พอเถอะค่ะ...พอแล้ว! พี่ไม่ต้องแก้ตัวอะไรทั้งนั้น!!” เธอตะโกนอย่างหมดความอดทน น้ำตาของเด็กสาวพรั่งพรูไม่ขาดสาย นัยน์ตาทั้งสองบวมก่ำ เช่นเดียวกับอากิระที่เรี่ยวแรงจะยืนแทบไม่มี


 

บอกมาสักทีว่าจะเลือกใคร...ฉันที่นายบอกว่ารักนักรักหนา ปรนเปรอนายสารพัด หรือว่ามัน!...อากิระยื่นคำขาด น้ำเสียงเริ่มขาดหายเพราะความเหน็บหนาว เซนมองเขาอย่างเป็นห่วง...แต่เมรินรู้คำตอบดีแล้วทุกอย่าง...


 

พี่เลือกเขา...


 

เธอมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกสลายยิ่งกว่าเก่าเมื่อจู่ ๆ อากิระก็ล้มลงโดยมีอ้อมแขนของเซนประคองเอาไว้ สายตาของอากิระแม้จะเจ็บปวดแต่ก็ยังเหลือบมองเธอ เพื่อตอกย้ำถึงชัยชนะสำคัญ


 

เมริน คือ พี่...” เซนอึกอัก สายตาคู่นั้นมองเมรินอย่างสำนึกผิดแต่ก็ไม่อาจรั้งเธอเอาไว้ได้ เด็กสาวในสภาพเจ็บปวดตัดสินใจวิ่งหนีจากที่ตรงนั้นไปท่ามกลางพายุฝนที่คึกคะนอง ในใจหวังให้รถสักคันผ่านมาชนร่างเธอให้สลบไป เพื่อจะไม่ต้องรับรู้อะไรอีก...


 

เฮ้ย!! คุณ ระวัง!!!!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนลั่นจากร้านหนังสือริมสะพานขณะที่เธอเหลือบไปมอง แต่แสงสว่างจากไฟหน้าทำให้สายตาพร่ามัวจนมองอะไรไม่เห็น...

ความรู้สึกแบบนี้...ฉันจำได้...



 


[Merin says ::]

ฝะ...ฝันไปเหรอ...?

 

ฉันงัวเงียแล้วเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ห้องสีขาวสะอาด ให้ตายเถอะ แสงแดดยามสายนี่มันแสบตา จริง ๆ เลย ฉันยกมือสางผมอันยุ่งเหยิงไปมาแล้วอ้าปากหาวอีกตั้งสามทีแน่ะ...ฮะ ๆ ก็ที่นี่น่ะห้องนอนของฉันเองนี่นา...

 

คุณเมธาวรินทร์แอบหลับในห้องเรียนอีกแล้วเหรอคะ!”

 

ฉันสะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงนั้น เสียงที่ทำให้ฉันแน่ใจว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนอย่างที่คิด แต่กลับเป็นห้องเรียน หนำซ้ำเสียงดุ ๆ แบบนี้ก็เป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากอาจารย์สอนวิชาจริยธรรมในร่างลูกชิ้นปลา...เอ่อ ฉันไม่ได้เป็นพวกชอบนินทาอาจารย์นะ อย่าเข้าใจผิดล่ะ! ฉันแค่ได้ยินพวกรุ่นพี่เรียกกันแบบนี้ เพราะท่านเคี่ยวเรื่องเกรดมากเลยล่ะ...ฉันเลยรีบกลืนน้ำลายแล้วกุลีกุจอขอโทษขอโพยยกใหญ่

 

ขะ ขอโทษค่ะ ๆ... ท่ามกลางสายตาเหล่านักศึกษาในห้องหลายสิบคน มีทั้งรุ่นพี่ที่ต้องซ้ำวิชานี้และเพื่อน ๆ ปีหนึ่งด้วยกันเอง ตอนนี้ใครจะไปเชื่อล่ะว่าฉันนี่แหละคือ 'เมธาวรินทร์ พรพิพัฒน์ตระกูล' หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เมริน จะเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยของที่นี่ได้

 

อาจารย์ปรายตามองแล้วสาวเท้าฉับ ๆ ตรงเข้ามาราวกับจะฉีกร่างฉันออกเป็นเสี่ยง ๆ นิ้วมืออ้วนเล็กชี้ให้ดูหน้าปัดนาฬิกาข้อมือสีทองรุ่นคลองถมเอ็ดดิชั่น(?)ที่เจ้าตัวภาคภูมิใจ ตอนนี้หมดคาบแล้วย่ะ

 

ฉันมองตามแล้วก็รีบพยักหน้ารับสองสามที ขณะที่ท่านพาร่างอุ้ยอ้ายย้ายไปเก็บของบนโต๊ะอาจารย์  พวกเพื่อนๆ ในห้องเองยังแอบหัวเราะเบา ๆ จนฉันได้แต่เดินก้มหน้าอย่างอับอาย แม้ว่าสาเหตุจะมาจากเมื่อคืนที่ฉันต้องรีบทำการบ้านเซลล์วิทยาให้เสร็จ หลังจากเลิกงานพิเศษกลับมา เพราะกว่าจะกลับถึงหอแล้วอาบน้ำทานข้าวก็สามทุ่มครึ่งเข้าไปแล้ว ฉันเลยรู้สึกเพลียจนไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหนนี่ล่ะนะ...





หลังจากที่ฉันเดินออกจากห้องเรียนจริยธรรมที่เป็นคาบสุดท้ายของวันนี้ ฉันก็รีบมุ่งหน้าไปยังร้านสเต็กเล็ก ๆ ที่เดินลัดจากตึกคณะไอซีทีแล้วข้ามสะพานลอยมาก็ถึงแล้ว ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปกลิ่นหอมของสเต็กก็ลอยมาเตะจมูกเลยล่ะ

 

ฉันยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ได้พักหนึ่งก็มีพี่ผู้หญิงท่าทางใจดีก้าวฉับ ๆ มาหาฉันอย่างทะมัดทะแมง ก่อนจะดันตัวฉันเข้าไปหลังร้านอย่างรวดเร็วจนฉันนี่แทบจะล้ม

 

ยืนเหม่ออยู่ได้ ได้เวลางานแล้ว เธอหัวเราะเบา ๆ ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ขณะที่ถือถาดสเต็กเตรียมเสิร์ฟ ฉันจึงรีบสวมผ้ากันเปื้อนช่วยเธออย่างกุลีกุจอ แม้ว่าจะมาทำพาร์ทไทม์ที่นี่ได้ไม่ถึงเดือน แต่ฉันก็สนิทกับ 'พี่โจยุ' เจ้าของร้านที่นี่มากเลยล่ะ อาจเพราะพี่เขาจบหมอมาเหมือนกันเลยสนิทกันง่ายขึ้นมั้งนะ? ถึงพี่เขาจะไม่ได้เป็นหมอก็เถอะ...

 

ว่าแต่เมริน วันนี้มีการบ้านรึเปล่า?” เธอถามฉันต่อขณะที่เราสองคนง่วนกับการย่างสเต็ก เพราะช่วงเลิกเรียนถึงค่ำ ๆ ของทุกวันคนจะแน่นร้านมาก จนบางวันทำเสิร์ฟแทบไม่ทันก็มี

 

อ่า พอมีอยู่ค่ะ...

 

เหรอ อื้ม...เดี๋ยวหกโมงก็กลับได้แล้วล่ะ วันนี้พี่ว่าจะปิดร้านก่อนเวลาน่ะ พี่โจยุบอก ก่อนจะค่อย ๆ ปาดเหงื่อที่ประปรายบนหน้าผากใสออก

 

อ๋อ ค่ะ ฉันพยักหน้ารับแล้วเงยมองนาฬิกาสีดำเรือนใหญ่ติดผนังร้าน เข็มยาวของมันจวนจะชี้เลขสิบสองในอีกไม่นานแล้ว...

ฉันรู้สึกเหมือนกลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง...เวลางั้นเหรอ?...

จากวันนั้นก็ผ่านมาสามปีกว่าแล้ว...ฉันในตอนนี้ไม่คิดจะสนใจผู้ชายคนนั้น แล้วก็ไม่คิดว่าจะต้องเปิดใจรับใครเข้ามาอีก...ฉันตั้งใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่มหาวิทยาลัย และคิดว่าแบบนี้มันก็สงบสุขดีแล้ว..

 

ฉันเดินออกมานอกร้านอีกครั้ง ลมหนาวพัดมาเอื่อย ๆ ทว่าผู้คนก็ยังเดินขวักไขว่ไปมาราวกับที่แห่งนี้ไม่เคยหลับใหล ฉันมองไปรอบ ๆ แล้วตัดสินใจซื้อลูกชิ้นไปทานที่หอ วันนี้ได้ลูกชิ้นปลากับปูอัดมาเยอะเลยล่ะ ฮะ ๆ ที่จริงก็อยากทานตรงนี้เลยนะ เพราะกลิ่นเตะจมูกมาก ๆ...โอ้ยยย หิว~~

 

ฉันพยายามอดกลั้นความหิวและปลอบใจคุณน้ำย่อยในกระเพาะ ก่อนจะรีบสาวเท้าฉับ ๆ เดินบนสะพานลอย แต่วันนี้คนเยอะจริง ๆ จะหาโอกาสเบียดหรืออะไรไม่ได้เลย หิวก็หิวนะเนี่ย...

 

พลั่ก!!!

 

ตุ้บ!!

 

ให้ตายเถอะ ทำไมถึงรู้สึกว่าอะไรหล่นนะ...ฉันยกมือทั้งสองข้างมาพิจารณาไปทีละนิ้ว...เอ๊ะ ก็ครบนี่ แต่ลูกชิ้นทั้งถุงมันหายไปไหน!?!

 

นี่เธอ!!” เสียงชายหนุ่มที่ฟังดูทั้งแข็งกระด้างและหงุดหงิดดังขึ้น เป็นเสียงที่ไม่คุ้นเลยจริง ๆ ฉัน  ค่อย ๆ เงยมองเขาทีละน้อย และรู้สึกถึงออร่าร้อนแรงกำลังจะเผาตามตัวของฉัน

 

ทันทีที่เงยมองไปถึงช่วงลำตัว ฉันก็ต้องกลั้นหัวเราะสุดชีวิต เพราะเสื้อนักศึกษาของคนแปลกหน้านั้นเต็มไปด้วยน้ำจิ้มน่ะสิ แล้วมันจะเป็นของใคร...ถะ ถ้าไม่ใช่ของฉัน...

 

หัวเราะอะไรของเธอ! ฉันถามจริง ๆ เถอะ ทำไมเธอซุ่มซามแบบนี้! เสียงนั่นตะคอกใส่ฉันจนคนที่ผ่านไปมาหันมองพวกเราเป็นตาเดียว

 

คะ คือว่า...ฉันขะ...

 

ขอโทษก็ไม่หายหรอก...

 

“เอ๊ะ!? หัวเราะก็ไม่ได้ ขอโทษก็ไม่เอา นายจะเอาอะไรนักหนา!!

 

ฉันสติขาดผึงใส่คนตรงหน้าด้วยความโมโหหิว ก่อนจะเงยมองใบหน้านั้นอย่างไม่เกรงกลัว จนกระทั่งสายตาของเราทั้งคู่สบกัน...ใบหน้าของเขาขาวมาก...คิ้วสีเข้ม...ผมยาวสีเงินที่รวบมัดไว้...มะ ไม่จริงน่า...!

 

“...นะ นี่นาย...อากิระ...

 

 

ฉันได้แต่ยืนนิ่งอ้าปากค้าง สมองประมวลผลซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ใจว่าคนตรงหน้ายังไง ๆ ก็อากิระไม่ผิดแน่ ไม่น่าเชื่อว่าจะต้องมาเจอกันอีก...ฉันมองเขาแล้วค่อย ๆ ถอยหลังช้า ๆ...ก็จะไม่ให้ถอยได้ยังไง ออร่าเขาโหดซะขนาดนั้น!

 

หมับ!

 

แรงบีบที่ข้อมือจนเริ่มรู้สึกชาทำให้ฉันต้องหันไปมองอย่างไม่พอใจและพยายามสะบัดออก เขาส่งผ่านความเดือดดาลนั่นมาด้วยแรงบีบจนกระดูกฉันแทบจะลั่นเปรี๊ยะ ๆ เลย!

 

นี่นาย! ปล่อยฉันนะ!

 

ทำไมฉันต้องปล่อยเธอด้วยล่ะ!? ดูที่เธอทำสิยัยซุ่มซ่าม เธอเล่นราดน้ำจิ้มจนเสื้อฉันสกปรกซะขนาดนี้! เขาชี้ให้ดูเสื้อสีขาวที่มีน้ำจิ้มเลอะเทอะไปหมด...แม้แต่เมล็ดพริกกับใบผักชีก็ยังมีด้วย! น้ำจิ้มใส ๆ เยิ้ม ๆ...เอ่อ ใครไม่ยี้ให้มันรู้ไปสิ

 

กะ ก็ฉันไม่ได้ตั้งใจอ่ะ!”

 

แล้วหายไหมล่ะ?!! เขาถามเสียงดังแล้วยื่นใบหน้าขาว ๆ เข้ามาใกล้ จนแทบจะกัดกินฉันด้วยความโมโหยังไงยังงั้น นี่ก็เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกถึงสายตาผู้คนที่ผ่านไปมาเริ่มมองพวกเราแปลก ๆ...ก็ไม่ได้ตั้งใจ จริง ๆ นี่นา นายไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันเสียดายลูกชิ้นแค่ไหน

 

ก็ขอโทษจริง ๆ...ขอโทษแล้วกัน

 

เอ๊ะ นี่เธอ! ก็บอกว่าขอโทษแล้วมันก็ไม่หายไง! ขอโทษ ๆ อยู่นั่นแหละ ขอโทษแล้วน้ำจิ้มเธอมันจะวิ่งกลับไปอยู่ในถุงไหม ฮะ!?” เขาตวาด แต่ให้ตายเถอะนายจะพูดเสียงดังทำไมนักนะ ตอนนี้เลยมีแต่คนมุงดูพวกเรา จนฉันนี่แทบอยากจะเอาหน้ามุดลงดินให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!

“เอ๊ะ! นั่นคุณดาวมหาลัยเรานี่!”

 

ตายแล้ว มีเรื่องกับอาคิโมโตะซะด้วย!?

 

ดูเหมาะสมกันดีเนอะเธอ~~

แต่ละคน...เฮ้อ...ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะมองหน้าเขาอีกครั้ง รู้สึกว่าเขาจะจ้องหน้าฉันตลอดเวลาเลย ท่าทางจะโกรธมาก

 

เอ้า! นายจะให้ฉันชดใช้ยังไงก็ว่ามา ฉันยังมีงานต้องกลับไปทำอีก...

 

อากิระยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากแล้วขยับเข้ามาหาฉัน เขานิ่งมากจนฉันไม่กล้าขยับโต้ตอบอะไร แล้วในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดเขา ทั้ง ๆ ที่มันไม่ได้อบอุ่นหรืออะไรเลยแท้ ๆ แต่ทำไมหัวใจมันเต้นแรงขนาดนี้ก็ไม่รู้...ถ้าไม่มีกลิ่นน้ำจิ้มกับเรื่องที่นายเป็นเกย์นะ...อะ อากิระ...นะ นายก็ดูน่ารักชะมัดเลยล่ะ...

 

เฮ้ย!!? นี่ฉันคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย...ตะ ตาบ้านั่นหลอกเอาเสื้อเลอะน้ำจิ้มมาเช็ดคืนต่างหากล่ะ!!

 

นี่นาย!!!ฉันผงะออกมาดูเสื้อตัวเอง...เป็นอย่างที่คิดเลยล่ะ น้ำจิ้มเลอะเทอะไปหมด

 

ฮะ ๆๆ จะมีเสียงใครหัวเราะนอกจากนายนั่น แล้วจากเดิมที่มีแค่เสียงเดียวมันก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น เรื่อย ๆ จากบรรดานานาชาติมุงทั้งหลาย(?)

 

มันจะมากไปแล้วนะ อากิระ!!!”

 

ฮะ ๆ ไม่มากไม่น้อยไปหรอกเมริน นี่เป็นการเอาคืนที่ทำเสื้อฉันเปรอะ...อืม แต่บอกตรง ๆ ว่าเธอนี่ก็อึ๋มดีเหมือนกันแฮะ"

พูดจบนายตัวแสบนั่นก็จากไปพร้อมเสียงหัวเราะร่า ทิ้งฉันยืนหมดอาลัยกับถุงซากวิญญาณน้ำจิ้ม กองลูกชิ้นหลายสิบไม้ที่กระจัดกระจายตามพื้น และยิ่งกว่านั้นคือเสื้อที่เปรอะน้ำจิ้มจนเริ่มส่งกลิ่นคลุ้ง...ฮึ่ย!! ฉันได้แต่โมโหจนแทบปรี๊ดแตกแล้วตะโกนไล่หลังไป ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว...

คอยดูนะ!! นายต้องเคลียร์กับฉันยาวแน่!!” 
 

 

====================================================================================

 

 

Introduce New Characters !!




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"ฉันไม่ใช่ตุ๊กตานะ...
ไม่ใช่ของที่ให้ใครมาล้อเล่นกับความรู้สึก
หรือแค่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของฉันไปวัน ๆ...
ฉันก็มีหัวใจ...มีความรู้สึกไม่ต่างกับนายหรอก!" 


 

ชื่อ ::เมธาวรินทร์  พรพิพัฒน์ตระกูล
ชื่อเล่น :: เมริน (Merin)
วันเกิด :: 24 ตุลาคม
อายุ :: 18
คณะ :: แพทยศาสตร์ สาขาวิชาแพทยศาสตร์ (Medicine)
มหาวิทยาลัย :: นานาชาติเมฮิเมะ (Meihime International University: MIU)
ความสัมพันธ์ :: แฟนเก่าของเซน, คู่อริกับอากิระ

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

"ฉันไม่ได้ว่างมากที่จะต้องคิดว่าใครมาก่อนมาหลังหรอก
ที่ฉันสนใจก็คือ...คน ๆ นั้นจะมาเติมเต็มสิ่งที่ฉันขาดหายไปได้หรือเปล่า..." 



 

ชื่อ :: อาคิโมโตะ  อากิระ (Akimoto  Akira)
ชื่อเล่น :: อากิระ, อากี้
วันเกิด :: 21 ธันวาคม
อายุ :: 20
คณะ ::  บริหารธุรกิจ สาขาวิชาธุรกิจระหว่างประเทศ (International Business)
มหาวิทยาลัย :: สถาบันธุรกิจและเศรษฐศาสตร์นานาชาติแห่งเอเชีย (Asian National Institute of Business and Economics: ANIBE)
ความสัมพันธ์ :: แฟนคนปัจจุบันของเซน, คู่อริกับเมริน

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

"ตอนนี้มันหมดสิ้นยุคสมัยของพระเอกที่ทำตัวแสนดีไปแล้ว!
มีแต่ใครจะเลวมากเลวน้อยกว่ากันก็เท่านั้น..." 


 

ชื่อ :: ภีมวัจน์  ปัญจฤทธิ์เดชา
ชื่อเล่น :: เซน (Zen)
วันเกิด :: 29 กันยายน
อายุ :: 20
คณะ ::  นิเทศศาสตร์ สาขาวิชาสื่อภาพยนตร์ (Film Production)
มหาวิทยาลัย :: นานาชาติเมฮิเมะ (Meihime International University: MIU)
ความสัมพันธ์ :: แฟนเก่าของเมริน ปัจจุบันคบอยู่กับอากิระ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. #260 luisme (@luisme) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 14:43
    อรั๊ย ชอบอากิระมากอ้ะ แลดูแรงส์
    ขออากิระแบบแซ่บๆค่ะ นางเริ่ดเว่อร์
    คือเอาเซนออกไป นางน่าอิจฉาเกิน
    บรรยายโอเคค่ะ คำผิดน้อย ดีค่ะดี
    ปล. แอบช็อคเล็กๆตอนแบบ...ผู้ชายแย่งผู้ชาย 555
    #260
    0
  2. #259 bunnyccygirl (@bunnyccygirl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 08:34
    น่ารักมากกกก แบบนี้เอาใจไปเลยย >< ลุ้นๆๆๆๆ จะมาทยอยอ่านนะคะ วันละบท 555 
    ชอบมากๆๆ ~~~~~~~~~
    #259
    0
  3. #257 SmallCrab (@tcpunoy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 15:22
    คำผิดน้อยนะคะ

    อยากให้เพิ่มคำบรรยายที่เห็นภาพชัดเจนและละเอียดกว่านี้อีกนิดหนึ่งนะคะ

    โดยรวมดีหมดแล้วค่ะ

    #257
    0
  4. วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 11:39
    ยังเดาทิศทางเรื่องไม่ถูกเลย แง้ >___<~ สนุกมากๆ ค่ะ แต่อากิระเป็นโฮโมนี่นา แล้วมาอี๋อ๋อกับเมรินทำไม แง้! แล้วจะมีอะไรหักมุมอีกหรือเปล่าเนี่ย ลุ้นๆๆ
    #185
    0
  5. #124 ต.แทนฉัน (@natwanna) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 22:56
    เริ่มต้นด้วยเรื่องราวเศร้าๆ และลงท้ายด้วยเรื่องราว...แบบว่าหิวลูกชิ้นเลย ^ ^ 
    #124
    0
  6. #71 เทพธิดาฟ้าใส (@jayjungharu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 10:04
    อ่า...ตกลงอากิระเป็นเกย์หรือเปล่าเนี่ย  ทำไมถึงดูมีท่าทีแปลกๆอย่างนั้นกับเมรินนะ ติดตามๆค่ะ
    #71
    0
  7. #70 Sakurai Winter (@zzz31) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 13:15
    กลิ่นน้ำจิ้มหึ่งเชียว อิอิ
    จะว่าไป คู่นี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ
    #70
    0
  8. #37 MildMeloDyz (@-kunn-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:28
    สงสารเมริน 

    #37
    0
  9. #26 Michiy'o (@sht-michiyo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2555 / 15:42
    ว้าว คาแรคเตอร์สุดสุดไปเลย ! >__<
    #26
    0
  10. #25 Mega-cool (@manga-man) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 20:42
    อ่านแล้วหิวลูกชิ้นปลาเลยครับ > <
    #25
    0
  11. #13 Mega-cool (@manga-man) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 20:00
    ฉากความวุ่นวายกลางสายฝนเป็นอะไรที่อินมากๆ! ถ้าตกอยู่ในสถานการณ์นั้นคงปวดหัวแทบจะระเบิดแน่ๆ(?)
    #13
    0
  12. #6 Fero'I (@justgirl-feroi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 22:48
    จัดเต็มม ! >__< ตื่นเต้น 5555 ชอบจังเลยคู่นี้ น่ารักสุดสุด <3
    #6
    0
  13. #2 kmt123 (@kamontip-123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 22:04
    เคะกับหญิง แย่งผู้ชาย=[]= //ตกใจแป๊ป
    #2
    0