CHANGE MY MIND สลับหัวใจให้ลงล็อก [Last Memories] Ch.65

ตอนที่ 20 : [[,,,Special 3,,,]] SPECIAL DIARY ‘สงกรานต์ By ZEN!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 เม.ย. 56

SPECIAL DIARY ‘สงกรานต์ by ZEN

 

 

 

ใครบอกว่าผมคือนายเซน ผมน่ะเป็นผู้บัญชาการกองทัพต่างหาก! วันนี้กองทัพของผมได้รับมอบภารกิจจากผู้ว่าจ้างปริศนาให้จับตายผู้ต้องหาคดีใหญ่...ชื่อเสียงของมันดังไปทั่วร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ!

มันเป็นภารกิจที่เลี่ยงไม่ได้...และเสี่ยงอันตรายมากจริง ๆ !

ผมใส่เสื้อเกราะกันกระสุนตัวหนาด้วยความมั่นมาด มองตัวเองในกระจกที่ดูดุดันสมกับตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพ ก่อนจะหยิบปืนไรเฟิลคู่ใจออกมาถืออย่างมาดมั่นและรีบก้าวลงจากรถ

[เป้าหมายอยู่ห่างจากนี้ไปไม่ไกล]

เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้นขณะที่หน่วยกล้าตายของผมต่างยืนเรียงแถวพร้อมประจันหน้า ร้อยตรีหญิงเมรินมัดผมหางม้าและเหน็บปืนสั้นกระทัดรัดไว้ที่เอว ข้าง ๆ เธอนั้นคือตำรวจหญิงพิสต้าผู้มีผมสีน้ำตาลประกายแสนสง่าในกองทัพ สองมือของเธอเองก็ถือปืนคู่ไว้ให้มั่น ส่วนชายหนุ่มที่ยืนขนาบข้างผมคือนายตำรวจสากลเมก้ารูปหล่อ ที่เพิ่งจบมาจากอเมริกามาด ๆ พร้อมสู้ตาย และภารกิจของเราทั้งสี่ในวันนี้คือการจับตายเจ้าพ่อยากูซ่าอากิระ!

“เป็นภารกิจที่เสี่ยงอันตรายมาก ทุกคนเตรียมกระสุนน้ำไว้ให้พร้อม!”

ผมสั่งและทำสัญญาณมือให้ลูกหน่วยค่อย ๆ ย่องนำเข้าไปก่อน...คฤหาสน์ร้อยล้านเงียบสงัด ไร้วี่แววว่าจะมีการป้องกันทำให้ผมรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย มันหละหลวมผิดปกติจริง ๆ ครับ!

“เราคงต้องพรางตัวให้มากกว่านี้” เมก้าบอกทุกคน ก่อนจะหยิบอุปกรณ์พรางตัวนั้นออกมา อาวุธราคาสูงของหน่วยเรามีลักษณะเป็นผงขาว บรรจุภายในกระปุก มันเป็นผลงานที่ผมภาคภูมิใจมาก...

“แป้งเย็นอ่ะนะ” พิสต้าโพล่งออกมาด้วยท่าทีเซ็ง ๆ...

รับมุขหน่อยสิ ตลกคิดสดน่ะมันเครียดนะ!

หลังจากพวกเราปะแป้งกันเสร็จแล้ว ผมก็รีบนำทีมลอบเข้าไปในตัวบ้านของพวกมันทันที แต่ผมก็ต้องตกใจกับเหล่าทหารหมีที่ยืนตั้งเรียงรายกันอยู่!

พวกมันไม่ปกติจริง ๆ ด้วย!

ผมลอบเข้าไปในแต่ละห้องพร้อมกับลูกน้องในหน่วย ตอนนี้พิสต้าและเมก้ากำลังช่วยกันวางกับดักจากก้อนน้ำแข็งที่ผลิตขึ้นมาเป็นพิเศษ เพื่อให้พวกมันที่ไม่ทันระวังเดินล้มหัวฟาดพื้น และในตอนนั้นเองที่ผมได้กลิ่นหอมหวานลอยมาเรื่อย ๆ

ที่มุมหนึ่งบริเวณห้องโถงใหญ่ของบ้านซึ่งเปียกโชก ผมพบหญิงสาวฝ่ายศัตรู...ไม่ผิดแน่ ยัยนี่คือยากูซ่าชื่อดัง ไอชานั่นเอง! ผมไม่รอช้าและรีบสั่งให้ทั้งหน่วยสอยเธอให้ร่วงด้วยปืนฉีดน้ำระยะไกล แรงอัดของมันทำให้โลลิป็อบในมือของเธอตกลงบนพื้น

“ทำบ้าอะไรเนี่ยเซน”

“เธอตายแล้วไอชา นอนลงสิ!” ผมสั่งเสียงกร้าว

“หา? ตายเหรอ เออ ๆ ได้” ไอชาว่าแล้วก็นอนลงตายเสร็จสรรพ ภารกิจผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่มันก็ยังไม่จบหรอก เมื่อผมได้ยินเสียงทุ้มนุ่มฟังดูคุ้นหู

“ใครเอาน้ำฉีดโคะรีแลคฉัน! เมื่อคืนฉันนอนแล้วมันเปียกเลยเอามาตาก แล้วหน้าไหนมาฉีดซะชุ่มเลยเนี่ยตั้งสามตัว แล้วบ่ายอย่างนี้มันจะแห้งไหมฮะ!

อาชิตะลูกสมุนของมารร้ายหน้าวอก(?)นั่นเอง! หน้าพวกมันวอกพอกันเลยครับ เจ้านั่นอยู่ในชุดนอนกิโมโนสีขาวบางแบบญี่ปุ่น ในมือไร้อาวุธอะไรสักอย่าง แสดงว่ามันไม่ใช่คนธรรมดาเลยจริง ๆ

สายตาคมนั้นปราดมองผม ก่อนจะทำเมินเดินไปหาน้องเมริน เอ๊ย ๆ ร้อยตรี ๆ ร้อยตรีหญิงเมริน หญิงสาวสวยที่ผมแอบเล็งมานานแล้ว

ใครมันจะไปยอม!

“แหม ไม่คิดว่าเธอจะมานะเนี่ยเมริน ดีใจจัง! ทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะ ฟันยังไม่ได้แปรงเลย”

“ก็พี่เซนชวนมาน่ะ ยังไม่ได้แปรงฟันอีกเหรอ นี่มันเย็นแล้วนะ ไป ๆ ไปก่อนเลย เสร็จแล้วเอาปืนฉีดน้ำลงมาเล่นกันด้วย”

ซะงั้นน่ะน้องเมริน มีหน้าไปบอกมันอีกว่าให้เอาปืนมาด้วย!

“นั่นมันศัตรูนะนั่นนนนนน!!!!!” ผมคำรามขณะที่น้องเมรินหันมามอง

“อ้าว เหรอคะ? เอ้อ ๆ ลืมไปค่ะ ขอโทษที”

ไม่ได้ดั่งใจเลยสักคน!

ผมคิดพลางชักปืนคู่ใจออกมาแล้วเล็งไปที่ตัวอาชิตะทันที ร่างสูงแต่สมองไม่โตตามวัยของมันชะงัก สายตาอ้อนแบบลูกหมามองน้องเมรินของผมอย่างกับโกโบริมองอังศุมาลิน

“เค้าโดนยิงข้างหลังทะลุหัวใจอ่ะ”

...โกโบริไหงกลายเป็นอ๊อฟ ปองศักดิ์ไปได้ล่ะเฮ้ย! ไอ้บ้านี่ชอบเล่นมุขเสี่ยว ๆ วันหลังไม่ต้องให้ใครชวนมันมาอีกนะ ร่างของอาชิตะทรุดลงตรงหน้าน้องเมรินของผม ขณะที่เธอหันมามองผมอย่างโมโห

“พี่เซน!

“...อะไร?”

“วันหลังถ้าจะยิงน่ะ ยิงให้ตายแอบ ๆ หน่อยสิคะ แบบนี้มันขวางทางนะคะ บ้านเขายิ่งเปรอะ ๆ เพราะเราอยู่เนี่ย” เธอว่าพลางพยุงร่างสูงเอาไว้ “ไปอาชิตะ นายไปนอนตายข้าง ๆ พี่ไอชาไปจะได้ไม่เกะกะ”

“อืม ๆ” อาชิตะพยักหน้ารับพลางเดินคอตกไปนอนตายข้าง ๆ ไอชา (ที่อาจจะเก็บโลลิป็อบนั่นมาล้างและทานต่อได้) แต่ไม่วายตะโกนสั่งเสียพี่ชายมันด้วย “อากิระ! ฉันตายแล้วนะ นายอย่าลืมทอดนักเก็ตปลาเพิ่มล่ะ เพื่อนมาเยอะเลย...เอ้อ ๆ เก็บตุ๊กตาคุมะให้ด้วยนะ อย่าลืมล่ะ!

มันสั่งก่อนจะขาดใจ ทันทีที่พูดจบเสียงงัวเงียก็ดังลงมาจากชั้นสอง

“เออ ๆ ตาย ๆ ไปเถอะ ฉันจะนอน โอเคนะ”

เสียงนางมารร้ายของผมนี่ เอ้ย ไม่ใช่ ๆ อากิระต่างหาก ศัตรูที่ผมต้องรีบกำจัด! ผมเลยรีบวิ่งขึ้นไป ยิ่งก้าวขึ้นไปมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นทุกที ขณะที่ปล่อยให้ลูกน้องทั้งหมดจัดการกับซากอาชิตะและไอชา

ในที่สุดผมก็เข้ามาถึงห้องโถงใหญ่หรูหราสมกับเป็นบ้านมหาเศรษฐี นางมารร้ายที่รักของผมยังคงหลับอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ใบหน้าโหดเงียบครางเบา ๆ อย่างสบายใจ ร่างเล็กกว่าที่ดูอ้อนแอ้นนั้นยังไง ๆ ก็ยังน่ารักน่าถีบ(?)

“จะมองอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมเซน คนจะนอน...ไร้สาระแบบอาชิตะอีกคนแล้วนะ”

รู้จักชื่อผมด้วย...?

“อย่าขยับนะ! นี่คือการจับกุม!” ผมขู่เสียงดังและชักปืนออกมา แต่ร่างนั้นยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง แขนกล้ามเป็นมัดน้อย ๆ ของมันคว้าหมอนเอามาปิดหู

“บอกว่าจะนอน”

“นี่คือการจับกุม!!!

ผมกระโดดขึ้นไปบนเตียงสปริงเด้งดึ้งนั่นแล้วเอาปืนจ่อคอมัน แต่อากิระกลับเมินเฉยใส่ผมสุดฤทธิ์ ไม่มีแม้ทีท่าจะสนใจเลย

นี่ฉันมาจับตายแกนะ!

“อือ...จับ ๆ ไปเหอะ ง่วง”

มันท้าทายผมครับ มีเหรอที่ผมจะยอม! ผมรีบสาดกระสุนใส่มันทันทีขณะที่มันนอนต่อ ตอนนี้ร่างเปลือยท่อนบนที่นอนหันหลังให้ผมเปียกปอนไปด้วยน้ำเย็นและน้ำแข็ง

ผมนิ่งเงียบ แต่เห็นแล้วมันคันไม้คันมืออยากเอามือไปไล้จริง ๆ  แฮะ...เฮ้ย เดี๋ยวนะ! นั่นมันศัตรูของผมนี่นา!

“ฉันไม่ใช่คุณบุญเลื่อง!” มันตวาดใส่ผมก่อนจะถอนหายใจเหนื่อยหน่าย สายตาคมหันควับมามองก่อนจะค่อย ๆ เอานิ้วเรียวไล้ไปตามใบหน้าของผม

“เฮ้ย!” ผมสะดุ้งสุดตัว

“เลิกเล่นแบบนี้ได้แล้ว คิดถึงก็บอกกันดี ๆ ก็ได้...” มันว่าพลางค่อย ๆ ใช้ริมฝีปากบางบดขยี้ริมฝีปากผมเบา ๆ อย่างกระหาย ก่อนที่นิ้วเรียวยาวนั้นจะเริ่มจิกและฝังเล็บลึกลงไปในต้นซอกคอของผมทุกที ๆ

“อึ๊ก! ปล่อยเลยนะอากิระ”

            ผมพยายามดิ้นและร้องดังด้วยความรู้สึกจั๊กจี้... นี่ผมกำลังทำภารกิจอยู่นะ! อย่าเพิ่งมาทำให้หื่นเหมือนแกจะได้ไหมฮะอากิระ

            “วางปืนฉีดน้ำนั่นลงก่อน...” มันสั่ง

            “ไม่”

            “เล่นอะไรไร้สาระน่า...ฉันอุตส่าห์หลอกจ้างนายมานะ”

            คำพูดนั้นทำเอาผมแทบจะล้มทั้งยืนเลยครับ ที่แท้ก็แผนของมันเองเหรอ! ไม่ไหวแล้วครับ หมดความอดทนกับนางภรรยานี่แล้วจริง ๆ ทำไมแค่นี้จะรับมุขกันหน่อยก็ไม่ได้เหรอ

          วันนี้วันสงกรานต์นะ ยังไงก็ต้องลากมันมาเล่นให้ได้!

            “ไม่รู้แหละ ฉันไม่สน นายรีบ ๆ ลงมาเล่นสงกรานต์กับฉันซะทีเถอะน่า” ผมรีบฉุดกระชากลากสองขาของมันลงจากเตียง แต่นางมารร้ายที่รักของผมกลับร้องลั่นและดิ้นพรวดพราด

            “ไม่เอา ปล่อย! ฉันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!

            ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า...ฮะ!

            ผมถึงกับตะลึงในสิ่งที่ได้ยินแล้วถอยผงะ แต่ไม่ทันแล้วล่ะ...เพราะนางภรรยาของผมลุกพรวดขึ้นมาด้วยอารมณ์โมโห ท่อนขาเรียวยาวก้าวลงจากเตียงช้า ๆ อย่างเยือกเย็น อากิระปรายตามองผม ขณะที่หักนิ้วดังกร๊อบแกร๊บแล้วเท้าเอวจ้องหน้า ผมจ้องร่างนั้นไม่วางตาจากบนลงไปเรื่อย ๆ แล้วพลันสะดุดกับกางเกงขาสั้นลายพระอาทิตย์กลมใหญ่ที่เจ้าตัวใส่นอน

            “อูว...”

            ร่างเล็กกว่าผมไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้อีกเรื่อย ๆ นัยน์ตาเขียวปั๊ดแสดงความไม่พอใจแล้วตะคอกใส่อย่างหมดความอดทน

            “อยากเล่นสงกรานต์มากนักใช่ไหม? ได้!” มันพูดเสียงดัง “อาชิตะ อย่าเพิ่งตาย ฉันรู้นายแอบฟังอยู่ ไปเอาอาวุธลับมาสิ!

            “เอ่อ เอ้อ...”

            ผมนิ่งอึ้งไป สรุปเจ้าสองพี่น้องนี่ไม่ยอมเล่นตามกติกาสินะ! ผมรึอุตส่าห์แสดงบทบาทสมมติขนาดนั้น แต่มันกลับโกงกติกากันได้อย่างหน้าตาเฉย สมกับเป็นอากิระขวางโลกจริง ๆ (ผมเปลี่ยนฉายาให้มันตามสภาพอากาศครับ)

            เล็บคมจิกและลากผมขึ้นไปบนเตียงนุ่มนิ่มอีกครั้ง ขณะที่อากิระยืนเท้าเอวอยู่ด้วยความหงุดหงิด ผมได้แต่นอนหงายลุ้นใจหายใจคว่ำอยู่บนเตียง และในตอนนั้นเองที่อาชิตะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับ...

            “เมี้ยว...” เสียงร้องที่คุ้นเคยทำเอาผมถึงกับผงะ นั่นมันเจ้าเลโอ แมวพันธุ์แร็กดอลสุดรักของผมนี่! อย่าบอกนะว่าอาชิตะมันไปขโมยมาน่ะ

            “ฮ่ะ ๆ เมี้ยว” มันทำท่าล้อเลียนผม หน้าตี๋นั่นยกมือข้างหนึ่งทำท่าแมวกางเล็บแล้วแยกเขี้ยวใส่ ขณะที่อากิระหันมายิ้มให้

            “มาเล่นสงกรานต์กันเถอะเซน”

            ไม่พูดเปล่า อาชิตะแฝดน้องสยองขวัญก็โยนเจ้าเลโอที่รักของผมลงมาบนตัวผม ขณะที่อากิระได้โอกาสสาดน้ำทั้งถังใส่ผม และเรื่องราวโกลาหลก็เกิดขึ้น เมื่อเลโอมันตกใจแล้วเอาแขนอ้วนมาตะกุยเสื้อผม

            “เฮ้ย! เลโออย่าข่วนฉัน!!!

            ผมร้องพลางดิ้นสุดแรงเกิด ขณะที่สองพี่น้องปีศาจนั่นได้แต่ยืนมองและหัวเราะด้วยความสะใจ เลือดของผมไหลเปรอะเต็มขนสีขาวนิ่มที่เปียกปอนของเจ้าเลโอแมวทรยศ

            โอ๊ย...!! เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว!!!!!!!!!

 

 

            “ไม่เอานะ!!!

            ผมลุกพรวดขึ้นมาอีกครั้งอย่างตกใจ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของอากิระนี่นา? เสียงดนตรีดังอื้ออึงไปทั่วทุกทิศ...ผู้คนที่เดินกันพลุกพล่าน...กลิ่นของน้ำอบไทยและแป้งหอมโชยเข้าจมูก

            เมื่อกี้ฝันไปสินะ...ที่นี่มันโรงอาหารในเมฮิเมะนี่นา?

            “ตื่นแล้วเหรอครับ ร้องซะลั่นเชียว” เสียงเจ้าเมก้าฝรั่งหลงเมืองดังขึ้นที่ข้างหูผม ตอนนั้นเองที่ผมรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่หนักอึ้งบนแผ่นอก และนี่เองที่อาจเป็นต้นเหตุทำให้ฝันว่าเจ้าเลโอข่วน

            “เอาเปลือกของแกออกไป อาชิตะ!

            ผมว่าพลางมองเจ้าของใบหน้าขาวตัดกับเสื้อลายดอกโคะรีแรคคุมะ (สงสัยมันจะสั่งตัดเอง) มันยังคงเคี้ยวแก้มตุ่ยพลางยิ้มให้

            “เปลือกของทุเรียน ไม่ใช่เปลือกของฉัน” อาชิตะตอบกวน ๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วลุกเอาออกไปทิ้งถังขยะที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนัก น้องเมรินและพวกผู้หญิงเองก็เดินตามมานั่งด้วย

            ใช่แล้วครับ วันนี้เป็นวันสงกรานต์ ทางมหาวิทยาลัยของเราก็เลยเปิดให้มีการเล่นน้ำกัน ซึ่งพวกผมก็เล่นกันมาตั้งแต่เช้าแล้วล่ะครับ สงสัยจะหมดแรงเลยเผลองีบไป ฮะ ๆ ก็ตลกดีนะครับที่ฝันอะไรไม่รู้เป็นตุเป็นตะเหมือนสมัยเด็ก ๆ เลย แล้วก็รู้สึกดีมาก ๆ  ที่มันเป็นแค่ความฝัน...

            “อ้าว ตื่นแล้วเหรอ...ฝันอะไรอยู่เมื่อกี้น่ะเซน ดูนายท่าจะสนุก”

            อะไรไม่รู้ล่ะดังขึ้นข้างหลังผม แต่พอหันไปนี่แทบจะผงะหงายท้องเลย ก็จะเป็นใครไปได้ล่ะนอกจากอากิระ ร่างสูงก้าวเข้ามาก่อนจะยิ้ม(สยอง?)ให้ทุกคน อาชิตะที่นั่งแทะทุเรียนอยู่รีบขยับตัวให้มันนั่งลงข้าง ๆ ผม

          ใครไปเอามันมาเนี่ย!

            “ปละ เปล่า...ไม่มีอะไรหรอกอากิระ”

            “เหรอ อื้อ ๆ ฉันเอาเลโอแมวนายมาเล่นด้วยล่ะ มาเล่นสงกรานต์กันนะเมี้ยว!

            “ห๊า! ไม่เอา!!!!

            วินาทีนี้ผมไม่ขอสนใจภาพลักษณ์อะไรนั่นอีกแล้วล่ะ รู้อย่างเดียวคือต้องรีบใส่เกียร์หนีอย่างเร่งด่วน ขณะที่ผมพยายามวิ่งฝ่ากลุ่มนักศึกษานับพันออกไป ก็ยังมีสายตาคมไล่มาให้เสียวสันหลัง

            ...

          “เซนเขาเป็นอะไรไปน่ะอาชิตะ?” ผู้เป็นพี่หันไปถามน้องชายฝาแฝดที่นั่งเคี้ยวทุเรียนแก้มตุ่ยอยู่เบา ๆ

          “ไม่รู้สิ...แต่ว่าไม่เคยเห็นเจ้านั่นดูรั่ว ๆ แบบนี้มาก่อนเลยเนอะอากิระ สงสัยโลกร้อนมั้ง อย่าไปใส่ใจเลย นายมาก็ดีแล้ว เอาแมวอ้วนนั่นมาให้ฉันกอดบ้างสิ ฮะ ๆ น่าสงสารจังเลยนะ เจ้าของดันกลัวแมวตัวเองซะได้” ผู้เป็นน้องยิ้มร่าอย่างมีความสุข ก่อนจะอุ้มแมวอ้วนเลโอของเซนไว้ในอ้อมกอด จากที่ไกล ๆ พี่น้องฝาแฝดยังตามมองเซนด้วยแววตาสงสัย...และนี่คงเป็นสงกรานต์สุดท้ายที่พวกเขาจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
 


___________________________________________________________TALK WITH HIME

ตอนนี้นำเสนอความเกรียนของเซนล้วนๆ นะคะ ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องจริงแต่ประการใด
สำหรับใครที่เล่นสงกรานต์กันอยู่ละก็อย่าเล่นกันแบบอันตรายนะคะ เดี๋ยวจะเกิดการบาดเจ็บแบบเซน
ยังไงก็ดูแลสุขภาพกันนะคะ ปีนี้พวกเราก็ไม่ได้เล่นสงกรานต์เหมือนกันค่ะเพราะเป็นหวัด >_<
ปล. เม้นต์ติชมพูดคุยกันเข้ามาได้นะคะ ยินดีต้อนรับทุกความคิดเห็นของนักอ่านค่ะ ว่าชอบช่วง Special Diary ไหม
รับรองว่าถ้าผลตอบรับดีจะมีตอนต่อไปแน่นอนค่ะ ^^ อ้อๆ ข่าวฝากสำหรับคู่ที่ชนะผลโหวตวันวาเลนไทน์นะคะ
พบกันตอนที่ 17 ค่ะ <3


JJ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. #111 Sakurai Winter (@zzz31) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2556 / 22:10
    ชอบเซนในมุมแบบนี้มาก ดูเป็นคนอบอุ่น จริงใจ
    พอเห็นแบบนี้แล้ว เราแอบเชียร์เซนกับอากิระเฉยเลย
    แต่ไม่ได้ ๆ ฉันไม่ยกอากิระให้นายเซนในเนื้อเรื่องจริงแน่ ๆ
    บังอาจทำซะขนาดนั้น ฮึ่ย!!!
    #111
    0
  2. #91 เทพธิดาฟ้าใส (@jayjungharu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 20:56
    ฮ่าๆๆ นายเซนเกรียนอ่า อยากเห็นมุมนี้ในนิยายบ้างจัง อิอิ เจอแต่ดราม่า สงสารเซนจังค่ะ




    #91
    0