CHANGE MY MIND สลับหัวใจให้ลงล็อก [Last Memories] Ch.65

ตอนที่ 12 : [[,,,Chapter 9,,,]] Trust

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 ก.พ. 56

JJ♕


 

9

Trust



 

 

พิธีมิสซา’ หรือพิธีกรรมของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกสิ้นสุดลงในยามสายของวันอาทิตย์ แสงแดดอ่อน ๆ ต้นฤดูหนาวทออาบร่างหญิงสาวที่สะพายกระเป๋าใบพอเหมาะ เธอเดินลัดเลาะเอื่อย ๆ เพื่อมารอรถเมล์กลับไปยังมหาวิทยาลัยหน้าปากซอยอย่างไม่เร่งรีบ

ปี๊ดดดด

เมรินสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงแตรรถที่บีบไล่จึงพยายามเดินหลบเข้าข้างทาง แต่รถคันนั้นกลับเทียบเข้ามาจอดใกล้ ๆ มือเล็กเกร็งจับกระเป๋าสะพายแน่นอย่างระมัดระวังตัว เพราะเธอไม่รู้ว่าคนในรถสีดำนั่นเป็นใคร แต่ที่แน่ ๆ คงไม่ใช่แม่ของเธออย่างแน่นอน...

...เอ๊ะ หรือว่าจะเป็น...!?

ขึ้นมาสิ ทำเป็นตกใจไปได้ เรามีนัดกันนะ

นะ นี่มัน...!”

นัยน์ตากลมโตจดจ้องผู้ที่ยื่นใบหน้าลอดผ่านกระจกฝั่งคนขับอย่างไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะตามเธอมาได้...

 

…….


 

"อ่า ตัวเล็กยังไม่ตื่นค่ะ ขานั้นขี้เซา ส่วนตัวโตอยู่ริมสระค่ะ ให้ฉันเรียกให้ดีไหมคะคุณ?"

            เสียงนุ่มนวลเปี่ยมสุขดังขึ้นในมุมห้องรับแขก เธอยิ้มดีใจที่คู่สนทนาโทรทางไกลมาถามข่าวคราว

 

[เอ่อ ไม่เป็นไรหรอก ผมแค่มีเซอร์ไพร์สมาบอกน่ะ...วันนี้ผมได้เที่ยวบินสิบโมงห้าสิบนะ กลับถึงกรุงเทพฯ ก็ประมาณบ่ายสามครึ่ง...ผมจัดการงานที่บริษัทหมดแล้ว คราวนี้คงได้อยู่กับคุณแล้วก็ลูก ๆ จนถึงต้นปีหน้าเลยล่ะ...]

จริงเหรอคะ ฉันดีใจมาก ๆ เลย!...ถ้าอย่างนั้นฉันจะเตรียมของโปรดของคุณเอาไว้รอค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะคุณ

[ครับ...อ่า ผมต้องวางก่อนนะ ถึงกรุงเทพฯ แล้วผมจะโทรหาอีกที...ผมรักคุณ...]

“ค่ะ ฉันก็รักคุณ...”

ใบหน้าเปื้อนยิ้มดีใจวางสายลง...ใช่แล้วล่ะ อาคิโมโตะ อารดา คุณแม่หน้าใสของอาชิตะกำลังรอการกลับมาของเขา...ที่อาจเปลี่ยนทุกสิ่งไปตลอดกาล...

อากี้ คือแม่สั่งกิ่งอุเมะ (ดอกบ๊วย) กับดอกสึบากิไว้น่ะ พอจะช่วยไปรับแทนแม่หน่อยได้ไหมลูก?” เธอชะโงกใบหน้ายิ้มแย้มผ่านประตูกระจกออกไปทางสระน้ำหลังบ้าน

เอามาทำไมเหรอ?”

...อิเคบานะ (การจัดดอกไม้แบบญี่ปุ่น) พอดีบ้านเราจะมีแขกคนสำคัญ แม่ให้คนไปสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ร้านบอกว่าจะได้ของวันนี้น่ะ...

คะ คุณพ่อเหรอ?” อากิระเบิกตากว้าง เขารีบรุดขึ้นจากสระน้ำด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจเหมือนเด็ก ๆ เมื่อผู้เป็นแม่ยิ้มแล้วพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะส่งบัตรรับสินค้าและกุญแจรถให้ลูกชายคนโตที่กระชับกระเฉงกว่าปกติ

วันนี้ใช้ง่ายจริง ๆ นะ ก็ดีเหมือนกัน ต่อไปก็ไปจัดการคนน้องต่อคุณแม่ยังสาวยิ้มกว้างก่อนจะสาวเท้าเดินขึ้นบันไดไป

 

 

อากิระยิ้มแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังโรงรถข้างบ้านอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะขับปอร์เช่สีขาวที่จอดอยู่ด้านในสุดของผู้เป็นแม่ที่นาน ๆ ครั้งเขาจะได้เอาออกมาขับบ้าง เพราะพรีอุสสีแดงของเขาเพิ่งถูกส่งไปถ่ายน้ำมันเครื่องเมื่อวานนี้

เขาฮัมเพลงไประหว่างทาง ไม่นานนักก็ถึงร้านดอกไม้ชื่อดังแถวสยาม อากิระก้าวลงจากรถเข้าไปรับดอกไม้ที่สั่งไว้...แต่แล้วสายตาก็สะดุดกับช่อกุหลาบสีแดงช่อใหญ่...

ไม่โทรมาเลยนะ...

ถ้านายซื้อมันให้ฉัน เอามาง้อฉันบ้าง...ก็คงดีสิ...

แต่อย่างนายน่ะเหรอที่ฉันจะหวังอะไร...อย่าเลย ฉันซื้อให้นายเองก็ได้...เซน...

เอาช่อนี้เพิ่ม...” ปลายนิ้วชี้ไปยังช่อกุหลาบที่ถูกจัดแสดงอยู่หน้าเคาน์เตอร์...มันเป็นช่อใหญ่ที่สุด สวยที่สุด และคงจะมีราคาแพงลิบลิ่วที่สุดด้วย...

เอ่อ ตะ แต่มีคนจองแล้วนะคะ

ฉันไม่สน! ฉันต้องการตอนนี้และยินดีจ่ายไม่อั้น! ร้านเธอก็น่าจะจัดใหม่ได้อยู่แล้ว...เขายิ้มเย็น

เอ่อ แต่...”

“ไม่มีแต่! คุณแม่ฉันเป็นเพื่อนผู้จัดการร้าน...แค่พนักงานหน้าร้านอย่างเธอน่ะ คงไม่อยากมีปัญหาใช่ไหม?”

พนักงานสาวมองหน้ากันเลิกลั่กก่อนจะจำใจขายให้อย่างเลี่ยงไม่ได้ อากิระยิ้มพอใจ เขาเดินออกจากร้านไปพร้อมสิ่งที่ต้องการ...รวมทั้งช่อกุหลาบนั้นที่ลงทุนแย่งชิงมาเพื่อเซน...

“ไม่ไหวเลย...ก็รู้อยู่หรอกนะว่าไฮโซ แต่ต่างกันคนละขั้วเลยเนอะ พี่กับน้อง

“อื้ม ๆ แต่รีบกันเถอะ เหลืออีกแค่สิบนาทีเขาจะมารับกุหลาบช่อนั้นแล้วน่ะสิ...”

สองสาวพนักงานขายได้เพียงซุบซิบเบา ๆ ขณะที่มองอากิระขับรถหรูออกไปด้วยท่าทีไม่พอใจนัก แต่ก็ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเธอที่จะต้องมาวิจารณ์เขา

 

จำไว้…! ไม่มีอะไรที่ฉันต้องการแล้วมันจะไม่เป็นของ ๆ ฉันเด็ดขาด!

นิ้วมือเรียวยาวค่อย ๆ ขับเคลื่อนรถที่เริ่มติดหนืดอยู่บนถนน จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอาชิตะที่เคยบ่นเรื่องนี้อยู่บ่อย ๆ ว่าต้องไปหาที่จอดรถไกล ๆ แล้วใช้บีทีเอสแทนเมื่อมาซื้อของ

กว่าจะถึงคงเที่ยงพอดีมั้งเขาสบถไม่พอใจ

นัยน์ตาสีนิลหันไปมองโทรศัพท์ อากิระหวังลึก ๆ ในใจให้ใครบางคนที่เขาคิดถึงโทรกลับมาบ้าง...แต่เปล่าเลย...

ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไรก็ยังเงียบสงัดเหมือนเคย...

...เหมือนว่าไม่เคยมีความสำคัญ...

ร่างนั้นเอนลงอย่างหมดแรงบนเบาะคนขับ สายฝนเริ่มลงเม็ดซา ๆ...มันเกาะกลิ้งหล่นลงบริเวณกระจกด้านข้าง อากิระหันมองตามอย่างเหม่อลอย แล้วเผลอเอานิ้วเรียวปัดไล้มันเพื่อฆ่าเวลา...ภาพเก่า ๆ ที่เคยมีเซนอยู่ด้วยเริ่มวนเวียนกลับมาอีกครั้ง...ขณะที่สายตาก็พลันเห็นบางอย่างที่กระจกสะท้อน...

...!!

นัยน์ตาทั้งคู่เบิกโพลงและสั่นระริกด้วยความดีใจ เมื่อเห็นว่ารถที่จอดอยู่ข้างกันนั้นคือมาสด้าหกสีดำสนิทเป็นมันวาว รุ่นพิเศษที่ต้องนำเข้าจากญี่ปุ่นเนื่องจากยังไม่มีจำหน่ายในไทย...มันเป็นของขวัญครบรอบหนึ่งปีที่คบกัน ที่เขาเคยให้ไว้กับเซน...และเขาจดจำมันได้อย่างแม่นยำ...

“เซน!” น้ำเสียงดีใจดังออกมา อากิระรีบหยิบโทรศัพท์โทรหาเซนทันที

            ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...

            “มันติด...แต่ทำไมไม่รับล่ะ!” ข้อสงสัยนั้นยังติดค้างในใจ ขณะที่กระจกรถฝั่งเบาะข้างคนขับของเซนค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ...

            ...หัวใจเขากระตุกวูบกับภาพตรงหน้า...ที่พอจะสังเกตเห็นปอยผมยาวของใครบางคนที่นั่งมาด้วยกันภายในรถคันนั้น...

น้ำตาอุ่น ๆ ค่อย ๆ ไหลรินลงอย่างเจ็บปวด...

...ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น...

            “เซน...อยู่กับผู้หญิงเหรอ!...”

            ...ฉันมีแค่นายคนเดียวเท่านั้นล่ะน่า

‘จะผู้หญิงคนไหนก็แค่เพื่อนน่า...คิดมากไปได้

ฉันไม่ได้ชอบใครซะหน่อย…’

เชื่อใจฉันสิ อากิระ!...’

...

“แล้วนี่มันอะไรวะ ทำไม!!...” เมื่อคราบน้ำตาเลือนหายไป ความโกรธแค้นในชั่ววินาทีก็เข้ามาแทนที่ อากิระเหลือบมองรถคันนั้นอย่างเคียดแค้นถึงที่สุด เช่นเดียวกับสัญญาณไฟจราจรที่เปลี่ยนเป็นสีเขียว มันพร้อมแล้วทุกอย่างสำหรับสิ่งที่เขาจะทำ...!

“....” ชายหนุ่มเหยียบคันเร่งเต็มแรงเพื่อเข้าเทียบกับรถของเซน และมันคือฝั่งที่มีเมรินนั่งอยู่ด้วย! ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่านัยน์ตาแดงก่ำจากคราบน้ำตาและความเจ็บปวดนั้นกำลังจ้องเอาชีวิตของเธอ…!

 

“พี่เซนคะ...” เมรินมองรถหรูราคาแปดหลักที่เข้ามาตีข้างอย่างหวาดหวั่น เพราะดูเหมือนจงใจตามมาด้วยความเร็วที่ค่อนข้างมากจนน่ากลัว...

“อืม!” เซนเองก็รู้ เขาเร่งเครื่องเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับรถแปลกหน้า แต่ก็ทำได้ยากเพราะอีกฝ่ายเป็นรถที่มีสมรรถนะและความเร็วสูงกว่า...

รถทั้งสองยังคงวิ่งไล่คู่คี่กันบนถนนสายหลักอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด เมรินที่อยู่ตรงเบาะข้างคนขับเริ่มนั่งไม่ติด สายตาเธอจ้องมองเซนสลับกับรถคันนั้น ในใจก็ภาวนาขอให้พวกเธอปลอดภัย...

“ไม่ให้รอดหรอก...!

อากิระตวาดเสียงกร้าวขณะพุ่งรถเข้าไปเทียบ ทั้งสองเบียดกันไปมาจนเกิดรอยข่วนขีดและสะเก็ดไฟจากแรงเสียดสี...แต่ละวินาทีนั้นอันตรายมาก! เพราะความโกรธเกรี้ยวของเขาที่ยังไม่ลดลง...

...แต่แล้วในเสี้ยววินาทีนั้นเอง รถเมล์ที่อยู่ข้างหน้าจอดรับผู้โดยสารที่ป้ายอย่างกะทันหัน เซนจึงอาศัยจังหวะหลบไปได้อย่างคล่องแคล่ว และหลุดพ้นการไล่ล่าไปไกล...

ตรงข้ามกับปอร์เช่สีขาวที่แล่นมาด้วยความเร็วสูงกว่ามาก อากิระตกใจแล้วพยายามหักพวงมาลัยหลบ แต่เนื่องจากสภาพถนนเฉอะแฉะและเต็มไปด้วยน้ำขังจากฝนที่ตกหนัก รถของเขาจึงลื่นไถลแล้วหมุนอย่างเสียการทรงตัว ก่อนจะปีนเข้ากับขอบทางและพลิกคว่ำลงไป...!!

 

...

ผู้คนมากมายที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างกรีดร้องและตะโกนเสียงดัง บ้างก็มายืนมุงดู บ้างก็รีบเดินหนีเพราะสลดใจกับภาพที่เห็น...เคราะห์ยังดี ที่ชายวัยกลางคนรีบกดโทรศัพท์แจ้งหน่วยฉุกเฉินทันที หลังจากเขารู้ว่าใครบางคนยังติดอยู่ภายในรถคันนั้น...

รถหรูราคาแปดหลัก...บัดนี้คงเหลือเพียงซากกระจัดกระจายตามพื้นถนน...

สีแดงสดของเลือดเจิ่งนอง และค่อย ๆ ถูกชะล้างไปด้วยสายฝน...

แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ผู้ที่แน่นิ่งอยู่ภายใต้ซากรถหรูนั้นจะยังคงสติเลือนราง...

...ชายหนุ่มพยายามจะผลักประตูรถออกไป แต่กลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใด ๆ...ขณะที่ภาพเบื้องหน้าก็เลือนรางลงไปทุกที ๆ...

...จู่ ๆ สายตาเขาก็พลันเห็นช่อกุหลาบที่ตั้งใจทะนุถนอมเอาไว้มอบให้คนรัก...

"เซน..." อากิระพร่ำครวญด้วยเสียงแผ่วเบา ในใจหวังให้ชายหนุ่มผู้นั้นกลับมาหา และช่วยเขาพ้นจากความทรมานนี้โดยเร็ว...แต่ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลรินลงมาซ้ำ เขาจึงตัดสินใจใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายที่ยังเหลือเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้าช่อกุหลาบมาไว้ในอ้อมกอด...อากิระพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็สิ้นสติไปเสียก่อน...ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ คราบน้ำตาที่ยังไม่ทันแห้ง...และนัยน์ตาที่ยังไม่ปิดสนิท...


            .......

 

            “ไปเถลไถลที่ไหนของมันนะ ทำไมยังไม่กลับมาซักที...” เสียงใครบางบนโต๊ะอาหารเอ่ยขึ้นเบา ๆ ใบหน้าขาวซีดได้แต่มองนักเก็ตปลาของโปรดตรงหน้าที่ถูกเขี่ยแบ่งเป็นสองกองใกล้ ๆ กัน...ไว้เพื่อรออีกคนกลับมา...

            “อาชิ...ทานก่อนเลยก็ได้มั้งครับ?”

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ รอมันก่อนก็ได้ เดี๋ยวก็คงมาแล้วมั้ง?”

            “อา...อื้ม แต่ถ้าพี่เค้ามาแล้วต้องทานเยอะ ๆ นะ”

            อาชิตะยิ้มน้อย ๆ แล้วพยักหน้าให้ผู้เป็นแม่ ขณะที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง คุณหญิงอารดาไม่รอช้าที่จะลุกไปรับสายเช่นทุกที...

            “สวัสดีค่ะ...ใช่ค่ะ อารดาพูดสายค่ะ ที่นี่บ้านอาคิโมโตะค่ะ...วะ ว่ายังไงนะคะ!! ค่ะ...ค่ะ ดิฉันจะรีบไปนะคะ ขอบคุณค่ะ ฝากด้วยนะคะ...”

อารดาวางสายโทรศัพท์ลงด้วยมือที่สั่นเทาอย่างไร้เรี่ยวแรง อาชิตะที่สังเกตเห็นอาการแปลก ๆ ของผู้เป็นแม่จึงรีบปรี่เข้าไปประคองกอดไว้

            “คุณแม่...!?

            “แม่ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ...อาชิใจเย็น ๆ ก่อน แล้วห้ามตกใจนะ...” เธอฝืนยิ้มปลอบลูกชายคนเล็ก ทั้ง ๆ ที่ในใจอยากจะร้องไห้จนแทบบ้า ริมฝีปากบางเปื้อนลิปสีอ่อนกัดเม้มพลางลูบหลังปลอบเขา ที่เหมือนจะรับรู้บางอย่างได้จากท่าทีนั้น...

            “.....”

            “อากิระประสบอุบัติเหตุน่ะ...ตอนนี้คุณหมอกำลังช่วยดูแลอยู่”

            “...อะ อากิระ...” อาชิตะเอ่ยขึ้นเบา ๆ เขามองผู้เป็นแม่อย่างปลอบโยน ก่อนที่ทั้งสองจะรีบขึ้นรถของอาชิตะเพื่อไปยังโรงพยาบาล...

...ระหว่างทางที่รีบเร่งนั้น อาชิตะก็ครุ่นคิดบางอย่างขึ้นได้...

ก็อยากจะรู้ว่าไอ้เซนที่อากิระมันรักนักรักหนา ในเวลาแบบนี้มันมัวหายหัวไปอยู่ไหน!…จะเป็นห่วงได้เท่าที่แม่กับเขาเป็นห่วงบ้างไหม!?

 

 

.................

 

            “ป่านนี้คงจะเลิกตามมาแล้วล่ะ...” เซนถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ขณะที่วนรถขึ้นไปจอดบนอาคารจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ชายหนุ่มเดินลงมาสำรวจรอยขูดขีดเป็นทางยาวนับเมตรแล้วส่ายหน้าอย่างไม่พอใจนัก

            “พี่เซนรู้จักเขาเหรอคะ?”

            “ไม่เลย ไม่รู้จักเลยน่ะ...พี่ว่าก็คงเป็นพวกไฮโซที่ชอบหาเรื่องมากกว่า แต่เขาก็เงียบไปแล้ว คงจะเลิกตามมาแล้วล่ะ” ไม่ว่าเปล่า ชายหนุ่มกลับเอามือมาโอบเธอไว้ด้วย

            “ปล่อยเถอะค่ะ! ที่เมรินมาหาพี่เซนเพราะมีเรื่องอยากจะถามเท่านั้นเอง”

            “พี่รู้น่า...อย่าห่วงเลย พี่จะบอกเมรินทุกเรื่องที่เมรินอยากรู้เลย แต่นี่สายแล้วนะ ไปทานอะไรแล้วคุยกันก็ได้นี่?” เซนต่อรอง หญิงสาวสะบัดมือเขาออกอย่างไม่ค่อยพอใจ

“พอเถอะค่ะ มันน่าเกลียด” เธอมองเขาอย่างระอาใจก่อนจะเดินตามเซนไป เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต่อความอะไรอีก

            เซนพาเมรินเข้ามานั่งในร้านอาหารญี่ปุ่นที่ดูไม่ค่อยฟู่ฟ่าหรูหราอะไรมากนัก ซึ่งเธอเองก็ดูพอใจ

            “ทานอะไรกันดีล่ะ”

            “แล้วแต่พี่เซนค่ะ เมรินยังไม่หิว”

            “ได้ไงล่ะ เมรินเป็นโรคกระเพาะนะ ทานอะไรสักหน่อยเถอะ” เขายังไม่เลิก เธอเลยจำใจสั่ง ๆ ตามเขาไป

            “ก็ได้ค่ะ คราวนี้พี่เซนจะพอตอบคำถามได้รึยังคะ?”

            เซนเลิกคิ้ว ชายหนุ่มมองเธอก่อนจะถอนหายใจ “อยากรู้อะไรล่ะ?”

            “เรื่องของอาชิตะ ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอคะ?”

            “อืม...อาชิตะเป็นอดีตเดือนมหาลัยเราเมื่อสองปีก่อนไง เข้ามาได้ก่อนพี่มั้ง เห็นว่ากันว่าสอบหมอติดแต่ไม่ยอมเรียน พี่ก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่เดาจากนิสัยก็คงเพราะขี้เกียจนั่นแหละ เป็นพวกหยิ่งเอาแต่ใจ นิสัยก็ไม่ค่อยลงรอยกับใครเขาไปทั่ว” เซนอธิบาย ขณะที่เมรินครุ่นคิด

            “ดูพี่เซนจะไม่ค่อยชอบเขานะคะ...”

            “อืม เพราะเขาทำตัวไม่ดีไง...เอาเป็นว่าพี่ว่าผู้ชายคนนั้นอันตราย เมรินอย่าไปเข้าใกล้มากจะดีกว่านะ”

            หญิงสาวแทบสำลักน้ำที่กำลังดื่ม เธอหรี่ตาแอบมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ 

...พี่เซนเองก็ด้วยไม่ใช่เหรอ ที่อันตรายน่ะ...

“ฮะ ๆ...อะไรกันเมริน ทำไมมองพี่แบบนั้นล่ะฮะ?” เซนหัวเราะกลับเกลื่อน ทั้ง ๆ ที่เริ่มสะกิดใจลึก ๆ ว่าเธอเคลือบแคลงในคำพูดของเขา...

“เปล่า ไม่มีอะไรนี่คะ”

เซนมองคนตรงหน้าที่ยิ้มให้แล้วก้มหน้าก้มตาทานอย่างกังวลลึก ๆ เมื่อเห็นเธอเมินคำพูดของเขา...คงเพราะว่าอดีตครั้งนั้นมันยังฝังใจ...

“...พี่ไม่ได้ติดต่อกับอากิระแล้ว” เขาพูดขึ้นเบา ๆ

“.....” เมรินเงยหน้ามองเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยคำถาม

“อากิระอารมณ์ร้อนเกินไป อีกอย่างพี่คิดว่าพี่เป็นผู้ชาย พี่ไม่ใช่เกย์...” เซนพูดด้วยสายตาจริงจังที่สบจ้องเมริน นัยน์ตาสีเปลือกมังคุดคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตากลมโตที่แฝงความเศร้าสร้อย ราวกับค้นหาบางสิ่งที่มันอาจจะหลงเหลืออยู่...

“พี่รู้เมรินยังรักพี่...พี่รู้พี่ผิดไปนะ แต่ตอนนี้เมรินก็ยังไม่มีใคร พี่เองก็รู้ใจตัวเองแล้ว ให้โอกาสพี่กลับไปดูแลเมรินได้ไหม...พี่จะปกป้องเมรินจากอากิระเองนะ” เขาพูดเสียงหนักแน่น

“......”

หญิงสาวเม้มปากนั่งนิ่ง เธอละสายตามองไปทางอื่น เซนเองก็นั่งมองเธอเงียบ ๆ ขณะที่มีสายโทรเข้าโทรมา...ไม่ระบุหมายเลข

ชายหนุ่มจึงลุกจากโต๊ะอาหารเข้าไปยังห้องน้ำที่ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านนัก ร่างสูงพิงผนังห้องน้ำอย่างเบื่อหน่ายแต่กลับมีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า...

“จะโอนเงินมาแล้วสินะครับ ผมจะได้เตรียมส่งของให้”

[เฮอะ! ก็แหงสิ จำไว้เลยนะแก เสี่ยฉันค่อนข้างเรื่องมากเรื่องของ เพราะงั้นแกอย่าคิดมาตุกติก เข้าใจไหม!] เสียงทุ้มห้าวปลายสายดังขึ้น

“แน่นอนเลยครับ ผมไม่ให้พลาดหรอก เงินตั้งหกเจ็ดหลักขนาดนั้น”

[ก็ดี! แกพร้อมเมื่อไหร่ฉันจะบอกเสี่ยให้ แต่ขอย้ำว่าอย่าคิดเล่นตุกติกถ้าแกคิดจะหากินบนเส้นทางนี้ ไม่งั้นครอบครัวและคนที่แกรักไม่ปลอดภัยแน่!]

 

“......”

สัญญาณจากปลายสายถูกตัดไป ขณะที่ในใจเขากลับฮึกเหิมพองโต เพราะสำหรับเขาแล้วนี่เป็นความภาคภูมิใจที่ได้หาเงินก้อนโตก้อนแรกในชีวิตด้วยตัวเอง...และถ้ามีมัน เขาก็จะพ้นสภาพจากชายหนุ่มที่ต้องคอยพึ่งพาคนอย่างอากิระ แล้วกลายเป็นมหาเศรษฐีที่มีทุกสิ่งทุกอย่างในกำมือ...ถึงเวลาแล้วที่เขาจะก้าวเดินต่อไปด้วยตัวเอง... 

“ฉันจะต้องไม่แพ้! ไม่มีวันแพ้คนอย่างแกหรอกอาชิตะ ฉันจะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่แกแย่งไปจากฉัน...แม้แต่เมรินก็ด้วย! ฮะ ๆ ฉันจะรวยกว่าพวกแกทุกคน! ไอ้พวกลูกคุณหนูหยิ่งยโสที่เคยเหยียบหัวฉัน!

                                         

===============================================================

 

Talk with us !!


Ukihime: กลับมาแล้วค่ะ หลังจากหายไปนานเพราะงานโปรเจ็ต TT

คราวนี้ฮิเมะกลับมาแล้ววน๊าพร้อมกับตอนที่ 9 ..

เป็นตอนที่พลิกล็อคมาก ๆ เลย สงสารอากิระมากTT

แล้วต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวอาคิโมโตะ ต้องตืดตามกันต่อนะคะ

ไม่นานเกินรอนี้แน่นอน ^^ และจะต้องเข้มข้นขึ้นด้วย

>//< สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณนะคะที่ติดตาม ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

# ตอบ คห.27 [คุณ Mega-cool]

Melon: ค่ะ ^//^ เวลาอาชิตะอยู่บ้าน คุณแม่จะชอบเรียกว่า 'น้องอาชิ' 55

อากิระก็กลายเป็น 'อากี้' เหมือนกัน

ขอบคุณมากที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้พวกเรานะคะ >_<



-------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 12:33
    เซน แกเลวเกินไปแล้วน้าาา ทำกับอากี้ ทำกับเมรินแบบนี้ได้ไง >O<~~ ชอบคุณแม่เรียกจัง ตัวโต กับตัวเล็ก
    #194
    0
  2. #174 Nampueng zaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 00:06
    สงสารอากิระอ่ะ

    จะตายมั้ยเนี้ยยยT_T
    #174
    0
  3. #133 ต.แทนฉัน (@natwanna) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 23:06
    และพอติดตามเข้ามาก็เจอว่า...เซน! นายนะร้ายและก็เ_วได้ใจจริงๆ (แอบเซนเซอร์เพราะว่าอินไปหน่อย) แต่ว่าสงสารอากิระนะ จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้...
    #133
    0
  4. #108 Sakurai Winter (@zzz31) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 22:27
    ณ จุดนี้อยากบอกว่าสงสารอากิระมาก ๆ 
    เซน แกจะร้ายเกินไปแล้ว ฮึ่ยย!!! อิน.. - 0 -
    #108
    0
  5. #82 เทพธิดาฟ้าใส (@jayjungharu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 15:13
    อ่า...ทำยังไงดีล่ะ เซนกำลังจะกลับมาแล้ว
    อาชิตะนายสู้ๆนะ

    #82
    0
  6. #46 MildMeloDyz (@-kunn-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:16
    สงสารอากิระจัง :'(
    อาชิ ระวังน้า เซ็นจะ ขโมย เมรินไปเเล้วน๊าา ' '
    #46
    0
  7. #29 Mega-cool (@manga-man) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 11:10
    อาชิตะดูเป็นเด็กน่ารักจัง (?) เจ้าตัวเล็ก ~
    #29
    0