CHANGE MY MIND สลับหัวใจให้ลงล็อก [Last Memories] Ch.65

ตอนที่ 11 : [[,,,Chapter 8,,,]] Prove

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 เม.ย. 56

8

Prove




ร่องรอยจากฝนซึ่งตกหนักทั้งคืนและเพิ่งทิ้งช่วงลงไม่นานนี้ ทำให้เกิดแอ่งน้ำนองขนาดย่อม ๆ ทั่วบริเวณมหาวิทยาลัยและชะล้างกลิ่นดินหญ้าขึ้นมา สภาพอากาศชื้นแฉะจึงไม่เหมาะนักในการเดินทางมาฝากท้องยังโรงอาหารเล็ก ๆ ใต้คณะบริหารธุรกิจ หากแต่หญิงสาวทั้งสองก็ไม่มีทางเลือก...

 

ไอร้อนของข้าวต้มยามสายพวยพุ่งจากถ้วยตราไก่ทรงสูงเอกลักษณ์ของร้าน กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและใบหอมยั่วน้ำลายสองร่างที่กำลังหิวเป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่เช้ามายังไม่มีอะไรตกถึงท้องพวกเธอเลย

 

“หอมเนอะ ว่าไหม” เรียวปากเล็กเอ่ยขึ้นขณะค่อยทานช้า ๆ สายตามองโทรศัพท์ในมือ ก่อนจะเหลือบมองเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้

 

“หัวเราะอะไรเหรอพิสต้า?” หญิงสาวเงยหน้ามองอย่างสงสัย นัยน์ตากลมโตจ้องเพื่อนสาวไม่วางตา ขณะที่มือก็ตักข้าวต้มเข้าปาก

 

“ก็เดี๋ยวนี้นาน ๆ ทีเราจะมาทานข้าวด้วยกันน่ะสิ เธอน่ะหายไปกับรุ่นพี่อาชิตะคนนั้นออกบ่อย” พิสต้าแซว เธอเบ้ปากแสร้งงอนแล้วหัวเราะร่วน

 

“แหม ไม่ขนาดนั้นน่ะ ฉันกับเขาไม่ได้อะไรกัน...” เมรินยิ้มเขินและหัวเราะกลบเกลื่อน

 

“หึ อย่าให้ฉันรู้นะว่าเป็นอะไรกัน...” พิสต้ายิ้มแล้วค่อย ๆ ละความสนใจมาอยู่ที่ปลายนิ้ว เธอไล้นิ้วเรียวไปตามจอ ปัดซ้ายทีขวาทีและอมยิ้มออกมา สายตาไล่ไปตามจอขนาดใหญ่ซึ่งคงเป็นแฟนเพจของมหาวิทยาลัย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาราวกับคนบ้า

 

ร่างเล็กของเมรินมองดูเพื่อนสนิทตนอย่างงง ๆ “นี่ พิสต้า เป็นอะไร ๆ”

 

แต่ดูเหมือนเสียงของเธอจะส่งไปไม่ถึงเจ้าตัว ร่างผอมเพรียวยังคงหัวเราะร่วนจนเมรินอดสงสัยไม่ได้แล้วแย่งมือถือมาดูเอง...เธอคิดไปว่าคงเป็นภาพหลุดที่อีกคนถ่ายเอาไว้แน่ ๆ...

 

แต่เปล่าเลย มันกลับเป็น...


กำหนดกิจกรรมค่ายอาสานักเรียนทุนปีหนึ่งและปีสาม มหาวิทยาลัยนานาชาติเมฮิเมะ

กิจกรรมเก็บชั่วโมงของนักเรียนทุน โอกาสที่ดีที่สุดกับค่ายที่มีแต่ความเฮฮา(?)

และได้ไปเลยกับ 20 ชั่วโมงฟรี ๆ ท่ามกลางบรรยากาศธรรมชาติ ชายทะเล ลมเย็น ๆ

ร่วมกับผู้ชนะเลิศการประกวดดาวเดือนปี 3 ที่จะสร้างสีสันให้กับกิจกรรมอย่างครื้นเครง

ไอชา สุภิสรา  นฤภัทรพลากร

อาชิ อาชิตะ  อาคิโมโตะ

ใครสนใจอย่ารอช้า! รีบมาลงชื่อได้ที่อาคาร 1 ห้อง 1101 นะ รับจำนวนจำกัด ก่อนวันศุกร์หน้าครับ

 

พรวดดด!!! ไม่รู้ว่าเพราะอะไรดลใจให้เธอหลุดปากหัวเราะออกมา จนโนเกียลูเมี่ยของพิสต้าเต็มไปด้วยข้าวต้ม

 

“เฮ้ย เมรินเป็นอะไรอ่ะ”

 

“ปละ เปล่า แค่ก ๆๆ” ร่างเล็กไอไม่หยุดจนพิสต้ารีบเข้าไปลูบหลังเธอเบา ๆ อย่างเป็นห่วง ก่อนจะค่อย ๆ ดีขึ้นเป็นลำดับ

 

“ไหวไหม”

 

“อื้อ ๆ...ไม่เป็นไร แต่ดูมือถือเธอสิ” เมรินส่ายหน้าน้อย ๆ พลางมองอย่างรู้สึกผิดแล้วหยิบทิชชู่เช็ดให้ ขณะที่พิสต้าส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบา ๆ

 

“ไม่เป็นไรน่า แค่นี้ฉันจัดการเอง...อิ่มยัง?” พิสต้าถาม เมรินจึงพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะลุกขึ้นจ่ายเงินแล้วเดินมานั่งรอรถบริการรับส่งภายในมหาวิทยาลัย จู่ ๆ พิสต้าก็โพล่งถามออกมา

 

“เมริน เธอคิดยังไงกับรุ่นพี่อาชิตะเหรอ?”

 

คำถามนั้นทำเอาหญิงสาวเรือนผมสีเข้มสะอึกไป...สายตาเธอเสมองไปทางอื่น พลางนึกวนเวียนถึงเจ้าของชื่อที่ถูกเอ่ยถึง...ที่เธออยากรู้มากว่าเขาเป็นใครกันแน่ วันนี้จึงอาจเป็นโอกาสที่เธอจะแอบตามหาคำตอบนี้ด้วยตนเอง...โดยปราศจากเขา

 

“ตอนนี้ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นใครกันแน่...”

 

“หา เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ...รุ่นพี่อาชิตะก็นายคนที่ขายขนมจีบ หมั่นเฝ้าเธอเช้าเย็นไง” พิสต้าหรี่ตามองเมริน ที่ได้แต่กลอกตาไปมาแล้วถอนหายใจอย่างแปลกใจ

 

“เธอว่ามันแปลกไหม...ที่คนเรียนไอซีทีจะทำแล็ปที่เป็นวิชาเฉพาะของแพทย์ได้คะแนนเต็ม ในเวลาแค่สิบนาทีน่ะ....เธอว่ามันแปลกไหมล่ะ...”

 

“ฮ่า ๆๆ ไม่เห็นจะยากเลย อาจจะแค่บังเอิญก็ได้นี่นา?”

 

“งั้นเรื่องที่หน้าเขาดันเหมือนเกย์ที่แย่งแฟนเก่าฉันไป...นั่นก็บังเอิญด้วยใช่ไหม?...” เมรินหันมาสบตาเธอนิ่งจนพิสต้าถึงกับอึ้งไป

 

“...หะ หา...มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

 

“อื้ม...เหมือนมาก จะมีก็แค่แววตาที่ไม่เหมือนกันน่ะ”

 

“.....”

 

“ฉันจะต้องสืบให้ได้ว่าเขาเป็นใครกันแน่...พิสต้า เราไปชมรมหนังสือพิมพ์กันเถอะ”







[ Mega’s Talk ]

อรุณสวัสดิ์วันฝนตกครับ ทุกคนจำผมได้ไหมครับ? อ่า สงสัยจะไม่ได้...ฮะ ๆ เบื่อจริง ๆ เลยครับกับเวรที่ต้องมาดูแลห้องชมรม แต่จะทำยังไงได้ล่ะครับ เพราะตอนนี้ผมน่ะเป็นประธานชมรมหนังสือพิมพ์ มหาวิทยาลัยนานาชาติเมฮิเมะเลยนะครับ! ส่วนหน้าที่ของชมรมก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากวิ่งทำข่าวเหล่าคนดังในมหาวิทยาลัยและประชาสัมพันธ์น่ะครับ เรียกว่าใครของหายก็มาประกาศกันให้สนั่นทั่วมหาวิทยาลัยได้เลยครับ!

 

“อ่า...มีใครอยู่ไหมคะ~

 

...เอ๋? 

 

ผมลุกขึ้นมาจากกองต้นฉบับมากมายด้วยความสงสัยถึงที่สุด ปกติวันนี้ไม่น่าจะมีใครมานะครับแต่ผมก็ไม่เอะใจอะไรหรอก เพราะคิดว่ามันก็เป็นเรื่องดีที่จะมีใครมาเยี่ยมชมรมร้าง ๆ นี่บ้าง

 

“สวัสดีนะครับ~” ผมยิ้มทักทายแล้วมองแขกสองคนที่เข้ามา...ฮะ เฮ้ย...!

 

“คุณพิสต้า! คุณเมริน!” ผมโพล่งออกมาอย่างแปลกใจ ขณะที่รีบกุลีกุจอให้เธอทั้งสองนั่งบนโซฟารับรอง ผมไม่รู้นะว่าหน้าตาจริงจังแบบนั้นเข้ามาที่นี่ด้วยเรื่องอะไร แต่มันต้องสำคัญมากแน่ ๆ เลย...?

 

“อา สวัสดีค่ะ” คุณเมรินยิ้มและทักทายผม เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีชมพูกับกระโปรงสีขาวเข้าชุด ดูน่ารักมากเลยครับ แต่ผมว่าคุณพิสต้าก็น่ารักนะ...อ้ะ! ไม่ใช่ประเด็นสินะครับ แหะ ๆ

 

“ครับ ไม่คิดเลยนะครับว่าจะอุตส่าห์มาถึงที่”

 

“อ่า ค่ะ...แค่อยากจะสอบถามเกี่ยวกับหนังสือพิมพ์น่ะค่ะ”

 

“หนังสือพิมพ์?” ผมเลิกคิ้วสงสัย

 

“ค่ะ” เธอพยักหน้าแล้วก็ยิ้ม “คือพวกเราอยากได้หนังสือพิมพ์เกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่ออาคิโมโตะ อาชิตะน่ะค่ะ”

 

คะ คุณอาชิตะ...?

 

ผมแปลกใจมากเลยครับที่จู่ ๆ พวกเธอต้องการหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับคุณอาชิตะ...มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอครับ? อา แต่ก็เป็นหน้าที่ของผมที่จะแนะนำสินค้าสินะครับ...ถ้า...

 

“เอ่อ พวกคุณเมรินอยากได้ไปทำไมเหรอครับ ขอโทษที่อาจจะละลาบละล้วงนะ”

 

คุณเมรินกับคุณพิสต้ามองหน้ากันแล้วยิ้ม “พวกเราเป็นแฟนคลับคุณอาชิตะค่ะ!!

 

...!!

 

ฟะ แฟนคลับคุณอาชิตะเนี่ยนะอึ้งเลยครับ...อึ้งเลย...แต่นั่นก็เป็นโอกาสดีที่จะขายหนังสือพิมพ์ซึ่งขายไม่ออกของชมรมไม่ใช่เหรอ ถึงจะมีบางคนที่ไม่น่าจะเห็นด้วยกับผมอยู่หรอก...งั้นผมจะขายแบบไม่ให้เสียน้ำใจพวกเธอแล้วกันนะครับ

 

“อ่า...พอมีเหลือน่ะครับ หายากอยู่เชียวนะ อ้าว... ฮึบ!” 

 

ผมก้มตัวไปหยิบลังกระดาษมาวางบนโต๊ะแล้วจัดแจงแกะออก ภายในเป็นหนังสือพิมพ์ส่วนหนึ่งที่เรามีครับ น่าจะพอมีข่าวอยู่บ้างนะ...แต่ก็ไม่เข้าใจจริง ๆ นะครับ ทั้ง ๆ ที่ในเว็บหรืออะไรก็น่าจะมีแท้ ๆ...แฟนคลับน่ะเรื่องแค่นี้ก็น่าจะรู้นี่นา...?

 

...แปลกจริง ๆ พวกคุณสองคน...

 

“หนังสือพิมพ์พวกนี้น่าจะพอมีข่าวบ้างนะครับ...อ่า พวกคุณอยากรู้เรื่องประมาณไหนล่ะครับ ผมจะช่วยหา”

 

“ก็คงประมาณว่าเขาเป็นใครน่ะค่ะ...” คุณเมรินตอบ ดูจากสายตาเธอแล้วผมคิดว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆ เลย คุณอาชิตะไปทำอะไรให้พวกเธอกันนะ...หรือพะ...พวกคุณเมรินจะหาข้อมูลไปสั่งเก็บคุณอาชิตะ!!

 

“เอ๋? ยังไงเหรอครับ?”

 

“แหม ก็ประมาณว่ารุ่นพี่อาชิตะเขาเป็นใครเท่านั้นแหละค่ะ” คุณพิสต้าที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตอบเสียงเรียบ สายตาคมของเธอปรายมาทางผม

 

“กะ ก็ประมาณนั้นแหละค่ะ”

 

“อ๋อ...คุณอาชิตะเป็นอดีตเดือนไงครับ? ผมเจอกับเขาตอนเข้ามาเรียนใหม่ ๆ นิสัยเขาก็ดีนะครับแต่ไม่ค่อยมีใครกล้าคุยด้วย เพราะดูเหมือนหยิ่ง ๆ ทั้ง ๆ ที่จริงแล้วใจดีมาก...” ผมพูดพลางนึกถึงสมัยก่อน

 

“ละ แล้วยังไงต่อเหรอคะ?”

 

“ก็ไม่มีอะไรน่ะครับ...ผมก็เลยรู้จักกับเขา ชีวิตปกติของเขาก็อย่างที่เห็นน่ะครับ โดนแฟนคลับรุ่นน้องไล่ตาม อาจจะเพราะเบื่อด้วยมั้งครับเลยไม่ค่อยเห็นเขามาเข้าเรียนเท่าไหร่...”

 

“ไม่ค่อยมาเรียน...?”

 

“ครับ...ผมเคยโทรหานะครับแต่เขาบอกว่านอนอยู่ ฮะ ๆ เสียงนี่งัวเงียได้ที่เชียวล่ะครับ...ก็อย่างว่านะครับบ้านเขารวยมาก นอนตื่นสายหรือมาเรียนไม่ทันคงเป็นเรื่องปกติ”

 

คำตอบของผมคงจะทำให้เธอสองคนยิ้มได้ แต่ผมกลับเห็นแววตาบางอย่างของคุณเมริน...เหมือนพยายามตอบอะไรสักอย่างที่ตัวเองกำลังค้นหาอยู่...ถึงแม้ว่าดูจะไม่ใช่ประเด็นหลักก็เถอะครับ...

 

“อืม คงจะเป็นลูกคุณหนูน่ะแหละ...อ้ะ เดี๋ยวนะเมริน ที่เรามาก็เพื่อจะถามว่ารุ่นพี่อาชิตะเขาดันไปหน้าโหลเหมือนใครไม่ใช่เหรอ?” คุณพิสต้ามองหน้าคุณเมรินแล้วทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้

 

ฮะ ๆ พวกเธอจะรู้ไหมนะครับว่าผมน่ะรอคำถามนี้มานานแล้ว...เหมือนที่เขาพูดกับผมเลยล่ะ ฮะ ๆ

 

“เอ่อ...ใช่”

 

“อ้อ อันนั้นผมไม่รู้นะครับ...ไว้ถามเจ้าตัวเองจะดีกว่านะครับ แต่ผมก็ยังไม่เคยเห็นว่าเขาจะหน้าเหมือนใครเลย ถ้าเรื่องพี่น้องเขาก็ไม่ได้พูดอะไรนะครับ...คงไม่มีหรอก หน้าตาดีหน้าโหลก็มีเยอะ ฮะ ๆๆ”

 

แหม ผมก็แค่อยากจะพูดบ้างว่าผมหล่อและรวยมาก ฮะ ๆ ได้ยินมาว่าคุณพิสต้าดังด้านนี้ไม่ใช่เหรอครับ

 

“ไม่ใช่นายสินะ ฮะ ๆ” เธอยิ้มชอบใจ

 

“แหม ครับ ๆ แต่ว่าผมน่ะก็มีดีด้านอื่นนะครับ!

 

“ด้านไหนยะ?”

 

“ฮะ ๆ ด้านหัวการค้าไงครับ หนังสือพิมพ์ทั้งลังนี้ผมลดให้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะครับ คุณลูกค้า!”

 

ริมฝีปากเรียวเล็กของเธอคลี่ยิ้ม เสียงหัวเราะชอบใจดังก้องห้องชมรม...แปลกดีนะครับ ถึงแม้จะโดนพวกเธอต่อว่าบ้างอะไรบ้าง แต่การมีเพื่อนนี่ก็สนุกดีไม่น้อยเลยล่ะครับ...

 

“อา เดี๋ยวผมมานะครับ ผมจะลองหาหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับคุณอาชิตะที่เหลือในสต็อกให้น่ะครับ แต่อาจจะหายากหน่อยนะครับ”

 

ผมว่าแล้วปลีกตัวเข้ามาในห้องเก็บของ ข้างในเป็นชั้นวางหนังสือพิมพ์ครับ พวกเราจะรวมแยกไว้เป็นวัน ๆ และส่วนมากจะเป็นของค้างสต็อกขายไม่ออกเลยเก็บไว้เตรียมชั่งกิโลขาย หนึ่งลังก็ของหนึ่งเดือนครับ แต่ว่าห้องนี้น่ะทั้งเงียบและมืดมาก ๆ เลย ผมเข้ามาทีไรต้องกลัวผีทุกทีสิน่า...

 

บนท้องฟ้าไม่มีอะไรแน่นอน ถ้ามองจากตรงนี้ เดี๋ยวก็มืดแล้วก็สว่าง~

 

ผมรีบหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา ก่อนจะมองชื่อและเบอร์ปลายสายที่เป็นคนคุ้นเคย...แหม โทรมาถูกเวลาด้วยนะครับ

 

“สวัสดีครับ~ โทรมาตอนกำลังเหงาพอดีเลยครับ”

 

[อืม...เหรอ...]

 

“ครับ...แล้วมีอะไรหรือเปล่าครับ? ดูแปลก ๆ ไปนะ” ผมเลิกคิ้วนิด ๆ เอนพิงชั้นหนังสือพิมพ์ไปพลาง

 

[ไม่แปลกหรอก พอดีนึกได้ว่าลืมบอก...ที่ชวนไปทานข้าวพรุ่งนี้ ฉันไม่ว่างแล้ว ต้องไปธุระน่ะ...โทษที]

 

“อ๋อ ครับ ไม่เป็นไรนะครับ แล้วนี่ทำอะไรอยู่เหรอครับ”

 

[นอนอยู่...นายล่ะ?]

 

“อ้อ ครับ...อ่า...ผมกำลังหาหนังสือพิมพ์น่ะครับ วันนี้พวกคุณเมรินมาขอซื้อหนังสือพิมพ์ที่เกี่ยวกับคุณอาชิตะน่ะครับ...” ผมตอบ

 

[เหรอ...ฉันก็อยากได้นะ อย่าขายให้ยัยพวกนั้นล่ะ ฉันจะซื้อเอง]

 

“ดะ ดูโอ้ครับ...แต่ว่า...” ผมอึกอัก

 

[น่านะ รับรองว่าฉันจะจ่ายให้สามเท่าเลย อย่าให้ยัยพวกนั้นได้หนังสือพิมพ์ไปนะ ฮะ ๆ อย่าลืมล่ะ  ไม่งั้นความลับนายฉันจะแฉให้หมดจริงด้วยเมก้า]

 

“ดะ ดูโอ้...อย่านะคร้าบบ” ผะ...ผมไม่มีทางเลือกแล้วสินะครับ

 

[อืม งั้นก็ตามนี้นะเมก้า ห้ามหือห้ามอือ ฉันไปอาบน้ำล่ะ~]

 

แล้วดูโอ้ผมก็วางสายไปเลยครับ...ค่อนข้างเป็นเพื่อนสนิทที่เข้าใจยากมากจนผมงงว่าเราเป็นเพื่อนกันได้ยังไง คนละขั้วกันเลย แต่ว่าผมดีใจมาก ๆ เลยนะครับที่มีเขาเป็นเพื่อนสนิท...

 

แต่เดี๋ยวนะครับ...ก็แปลว่าผมขายหนังสือพิมพ์พวกนี้ไม่ได้ด้วยใช่ไหมนี่

 

ผมจำใจเดินออกมาด้วยใบหน้านิ่ง ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกคุณเมรินเห็นแล้วรีบเดินมาทางผมด้วยสีหน้ามีความหวัง...อา เหมือนฉากในละครที่ญาติคนไข้เดินมารุมล้อมหมอที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดเลยครับ...

 

“เอ่อ...เป็นยังไงบ้างคะ พอมีไหม” คุณเมรินที่เดินมาถึงก่อนถามผม ดูจากสายตาแล้วเธอมีความหวังมากเลยนะครับ แต่ว่าผมดันไปรับปากดูโอ้ไว้แล้วนี่นา...

 

“หมะ หมดเกลี้ยงเลยครับ” ผมจำใจโกหก มันผิดนะครับ ฮือ~

 

“อา ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะอุตส่าห์ช่วยหาให้...” คุณเมรินยิ้มให้แล้วถามเหมือนเพิ่งนึกได้

 

“เอ่อ แล้วพอจะรู้ไหมคะว่าจะหาข้อมูลจากที่ไหนได้อีก”

 

ผมกลอกตาไปมานึกวิธีหา ทันใดนั้นที่ผมมองคุณพิสต้าเล่นเฟสบุ๊ค หัวสมองผมก็สว่างวาบราวกับไฟไหม้(?)

 

“อ้า! น่าจะมีพวกแฟนเพจอยู่นะครับ เขาดังออก” ผมร้องอ๋อแล้วตีมือตัวเอง

 

สองสาวมองหน้ากันแล้วยิ้มให้ผม ก่อนจะเดินออกไป...ผมมองตามแผ่นหลังของพวกเธอด้วยความสงสัยสุด ๆ ว่าทำไมถึงอยากรู้เรื่องของคุณอาชิตะขนาดนั้น...มีอะไรกันหรือเปล่านะ?

 

 

 

สองสาวที่ได้เพียงข่าวของอาชิตะเก่า ๆ ฉบับหนึ่งจากชมรมหนังสือพิมพ์จึงคิดหาวิธีตามสืบต่อไป นิ้วมือของเมรินกดปุ่มเรียกลิฟต์เพื่อลงไปชั้นล่างสุด แต่แล้วเมื่อก้าวเข้าไปก็ต้องตกใจที่พบใครบางคนอยู่ในนั้นก่อนแล้ว...

ชายหนุ่มร่างสูงสันทัด ผิวขาวตัดกับผมสีดำสนิทซอยระต้นคอ นัยน์ตาสีเปลือกมังคุดเหลือบมองทั้งคู่ก่อนจะยิ้มทักทาย

“ไง เมริน...นี่มาทำอะไรกันเหรอ?”

“...พะ พี่เซน!?” หญิงสาวมองอย่างไม่อยากเชื่อ เท้าน้อย ๆ ถอยหนีคนตรงหน้าพร้อมกับร่างที่ดูสั่น ๆ พิสต้าที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งเองก็พูดไม่ออก เธอตัดสินใจเก็บมือถือลงในกระเป๋าและมองเมรินที่ดูตื่นกลัวอยู่เงียบ ๆ

“หืม? ทำไมดูกลัวอะไรอย่างนั้นล่ะ พี่ไม่ใช่พวกโรคจิตซะหน่อย” เขาแย้มยิ้มอารมณ์ดี ขณะที่เมรินก้มหน้าลง

“มะ ไม่ได้กลัวหรอกค่ะ แค่ไม่คิดว่าจะเจอเท่านั้นเอง” เธอตอบเสียงแข็งแล้วเงยมองว่าตอนนี้ถึงชั้นไหนแล้ว...ในใจภาวนาขอให้ถึงชั้นหนึ่งสักที...

“อืม พี่ต้องช่วยงานของคณะนี่นา นักศึกษาทุนน่ะไม่ว่างเหมือนพวกลูกคุณหนูหรอก เฮ้อ อิจฉาจริง ๆ” เซนยิ้มมีเลศนัย

“พี่เซนหมายถึงใครเหรอคะ” เมรินตัดสินใจถามไปตรง ๆ เธอไม่ชอบเอาเสียเลยกับการพูดจาเหน็บแนมแบบนี้ของเขา ชายหนุ่มยิ้มมุมปากแล้วเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ใบหูด้วยเสียงแผ่วเบา หวังให้ได้ยินเพียงสองคนเท่านั้น

“หึ...เรื่องนายอาชิตะนั่นไง...เห็นเมรินมาตามหามันอยู่นี่ อย่างในหนังสือพิมพ์นี่ก็ด้วย...หึ...อยากจะรู้อะไรเกี่ยวกับมันดีล่ะ พี่คิดว่าพี่รู้จักมันดีพอ...”

“พะ พี่เซน...”

“...ถ้าอยากให้พี่บอกก็มาทานข้าวด้วยกันพรุ่งนี้สิ...” เซนยิ้มมองเมรินด้วยสายตาของผู้ถือไพ่เหนือกว่า ขณะที่ในใจเธอสับสนในการกลับมาและความช่วยเหลือจากเขา และยิ่งสับสนเมื่อรู้ว่าทั้งสองคนดูไม่ค่อยลงรอยกัน ซึ่งเซนอาจบอกอะไรกับเธอ หรือยืนยันได้ว่าอาชิตะไม่ใช่อากิระจริง ๆ...แต่เขาเป็นใครกันแน่ทำไมต้องมาวุ่นวายในชีวิตเธอด้วย...

ความสับสนยิ่งทวีขึ้นขณะที่ประตูลิฟท์บานใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนออกอย่างเชื่องช้า...สิ่งที่เธอเคลือบแคลงสงสัยมานานเกี่ยวกับอาชิตะ จะล่วงรู้ได้จากปากของชายหนุ่มเมื่อครู่นี้จริงหรือ? แล้วทำไมเขาต้องยื่นมือมาช่วยเธอเรื่องนี้ด้วยนะ?...ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ...

 

===========================================================================

 

Talk With Us !!!


กระดึ๊บ ๆ มาครบ 100% เต็มแล้วค่ะ ฮะ ๆ

อยากบอกว่าตอนนี้ค่อนข้างเป็นตอนที่เขียนช้า หนืด แล้วก็ยากที่สุด

(เพราะเกิดอารมณ์อยากทานข้าวต้มตามเมริน 55)

ยังไงก็ฝากกันไว้นะคะกับตอนนี้

สำหรับเซอร์วิสวันเกิดคุณอาชิตะนี้ ถ้า CMM เราครบ 1,000 view ล่ะก็

ฮิเมะจะวาดเซอร์วิสค่ะ! แต่จะเป็นใครขออุบไว้ก่อนเนอะ ใกล้จะครบแล้วด้วย >3<

ตอนนี้มีคนมาอ่านมาไลค์เยี่ยมเยียนทั้งนิยายแล้วก็บ้านเล็ก ๆ เพจของเราเยอะเลย

ฮิเมะขอบคุณมาก ๆ นะคะ สัญญาเลยแหละว่าจะเขียนแบบคุณภาพคับเต็มล้นแก้ว(?)

ตอนต่อไปแอบแง้มเล็ก ๆ เนอะสำหรับแฟนคลับเมรินงานเข้าแน่ ^^

จะเป็นอย่างไรก็ต้องติดตามกันต่อนะคะ ><




- Edited [16-4-13] [3:14 PM] แก้ไขคำผิดของพิสต้าค่ะ


JJ♕
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 12:28
    พี่เซนร้ายกาจ วางแผนทำอะไรให้คู่เขาแตกแยกอีกแล้วสินะ! //อินมาก ><
    #193
    0
  2. #173 Nampueng zaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 00:03
    หวงอาชิตะ เมรินอย่าไปกับเซนน้าา

    อาชิตะตามไปช่วยเมรินด้วยน้าาา
    #173
    0
  3. #132 ต.แทนฉัน (@natwanna) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 22:57
    อ้า...พอกลับเข้ามาอ่าน ก็พาให้หิวอีกแล้ว กลิ่นข้าวต้มหอมฉุยเลย ระหว่างที่ต้องกินน้ำลูบท้องจนถึงตอนสุดท้ายของบท

    เอ๊ะๆๆ ... ข้อมูลของเซนน่ะเชื่อถือได้หรือเปล่า (คงต้องคลิ๊กตอนต่อไปตามไปดู)
    #132
    0
  4. #107 Sakurai Winter (@zzz31) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 23:50
    เซน นายมีแผนอะไรรึเปล่า
    แอบเป็นห่วงเมริน
    และหวงแทนอาชิอย่างออกหน้าออกตา
    อย่าเค้ามาใกล้หนูเมรินนะ ชิชิ
    #107
    0
  5. #81 เทพธิดาฟ้าใส (@jayjungharu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 15:07
    ง่าาาา  นายเซนดูมีเลศนัยมากเลยอ่ะ
    #81
    0
  6. #63 Jellyza (@jellyza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 16:32
    โอ้สสสส ลับลมคมในจัง-0-
    #63
    0
  7. #45 MildMeloDyz (@-kunn-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:43
    พี่เซนไม่บอกความจริงเเน่ ๆ
    เมรินจะเปนอะไรไปรึเปล่านะ ?
    #45
    0