คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักใสใสหัวใจกลัวฝน

รักเอย รักคืออะไร อยากรู้จัง อยากรู้จัก ว่ารักสวยงามเหมือนในนิยายไหม อยากลองรักดูสักที แต่ก็กลัวทำไงดี ใจหนึ่งก็อยาก ใจหนึ่งก็กลัว เอาวะลองสักตั้ง...

ยอดวิวรวม

12

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


12

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 พ.ค. 63 / 16:55 น.
นิยาย ѡ㨡ǽ รักใสใสหัวใจกลัวฝน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
"สวัสดีคะ ฉันเองยัยเฉิ่ม  ใครๆ ก็เรียกแบบนั้น แต่จริงๆ ฉันมีชื่อเล่นว่า ปลา ฉันไม่สวย ไม่รวย ไม่เก่ง สรุปฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ จนเพื่อนๆ ให้สมญา ว่าเฉิ่ม แต่ฉันก็มีเพื่อนสนิทนะ เราเรียนมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ เป็นเด็กหอด้วยกัน จนกระทั่งเรียนจบต่างแยกย้ายกันไป นานวันเราก็ยิ่งห่างกัน แต่เมื่อไหร่ที่มีโอกาสเราก็ส่งข่าวถึงกัน และความทรงจำของเราก็ยังงดงามเสมอ ฉันมั่นใจว่าฉันได้เจอเพื่อนแท้แล้วก็คือมัน... 
    แต่ฉันอยากมีความรักแบบหนุ่มสาวบ้าง สมัยเรียนก็เห็นคนอื่นเขามีกัน ก็งงอยู่นะว่ามีกันได้ยังไง ไอ้ที่เรียกว่า แฟน มีแฟนนะ เขาหากันยังไง อยากรู้มานานเคยดูในหนัง ในละครก็แยะ แต่ก็ไม่เคยเจอกับตัวเอง อยากมีความรักที่สวยงามสักครั้งในชีวิต อยากรู้จังว่ารักแท้มีจริงไหม แล้วจะมีใครที่ถูกสร้างมาให้คู่กับคนอย่างฉันไหม?"

"สวัสดีครับผมนายปราบ หล่อ เลิศ เรียนดี กีฬาเด่น ผิวเข้ม สูงโปร่ง นิสัยก็แสนจะเป็นสุภาพบุรุษ นี้ถ้ามีแมวมองมาเห็นก็คงต้องมาจองตัวไปเล่นละครสักเรื่องแล้วหล่ะ แต่เผอิญว่าผมเป็นพวกชอบเก็บตัวนะมีดีไม่ชอบโชว์นะ ผมมีเพื่อนซี้ต่างขั้วอยู่คนหนึ่ง ผมรักมันมาก เพราะมันคือเพื่อนผม ความรักสำหรับผมเหรอ มันไม่สำคัญหรอกเพราะผมหล่อเลือกได้"

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 พ.ค. 63 / 16:55


ท้องฟ้าสดใส อากาศยามเย็น 4-5 โมงเย็น สถานที่นี้ดูร่มรื่น สะอาดตา ผู้คนเริ่มทยอยมาออกกำลัง พักผ่อนหย่อนใจ แต่ทำไมมองไปทางไหน ก็เห็นมีแต่เขาเดินกันไปเป็นคู่ๆ คุยหยอกเย้ากันอย่างมีความสุข ได้ยินเสียงหัวเราะต่อกระซิกๆ กัน บางคู่เดินจับมือ ประสานมือ จูงแขนกัน เกาะแขนกัน ทางโน้นก็นั่งกุมมือซบไหล่ ทางนั้นก็นอนหนุนตักกัน ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ คู่วัยรุ่นหน่อยก็วิ่งหยอกเย้ากัน โอ้ย...ทำไมมองไปทางไหนโลกแม่งมีแต่สีชมพูวะ ดูกูเนี้ยเดินก็เดินอยู่คนเดียว กินข้าวก็นั่งกินคนเดียว นอนก็นอนคนเดียว ดูหนังก็ดูคนเดียว ไปเที่ยวก็ไปคนเดียว เสียวก็เสียวอยู่คนเดียว โว้ย... หรือว่าชาตินี้กูจะไม่มีแฟนกะเขาเลยหรือไงวะ แมร่งเสียชาติเกิดไหมเนี้ย ตายไปยมพบาลจะให้กูขึ้นสวรรค์ไหมเนี้ย โธ่โว้ย! เมื่อไหร่กูจะมีแฟนกะเขาสักที.... เนี้ยอายุก็ปาเข้าไปจะยี่สิบห้าแล้วนะโว้ย อยากตะโกนดังๆ สวรรค์ ขอแฟนให้กูสักทีได้ไหม????   "โอ้ย...ใครว๊ะ โครตเจ็บ หัวกูจะแตกไหมเนี้"  หญิงสาวเอามือขวาจับคลำดูที่หัวของเธอ เพราะเธอรู้สึกเหมือนโดนอะไรกระแทกอย่างแรง แล้วเธอก็เห็นมันวัตถุต้นเหตุ ลูกฟุตบอล ของใครวะมันไม่มีปัญญาพุ่งมาโดนหัวเธอเองแน่ๆ มันต้องมีคนแตะ แล้วใคร? มองไปรอบๆ ที่นี่มันสวนสาธารณะ ผู้คนเดิน วิ่ง เล่น เสียงดัง เบา สลับกันไป เธอมองไปเห็นคนกำลังวิ่งตรงเข้ามาหาเธอ เขาใส่เสื้อกีฬาสีฟ้า กางเกงสีเดียวกัน สวมรองเท้านักกีฬา ชุดจัดเต็ม ลักษณะการวิ่งเหมือนภาพมันสโลมากๆ เขาใกล้เข้ามาทุกทีๆ จนเธอมองเห็นเหงื่อที่ผุดตามหน้าผาก ไหลลงมาตามจอนด้านข้างใบหน้า เสื้อกีฬาแนบติดกายทำให้เห็นกล้ามเป็นมัดๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน เธอไม่กล้ามองต่ำกว่านั่น จึงวกกลับมาพิจารณาดวงหน้านั้นอย่างละเอียดละออ ใบหน้าหล่อเหลา ผิวเข้ม จมูกโด่งได้รูป ปากเป็นรูปกระจับน่าจูบ หัวใจเธอเต้นแรงเหมือนเสียงกลองเชียร์กีฬาสี อาการปวดท้องเวียนหัว หน้ามืด ตาลาย จะมาเมื่อเธอตื่นเต้นมากๆ เธอใช้มือซ้ายทาบอกตัวเองหายใจแรงและเร็ว อากาศรอบตัวเริ่มหมุนวน ไม่ ม่าย ม้าย..เอาแล้วไงอย่าเป็นลมนะมึง...ทุกอย่างดับมืดลงไป "เฮ้ย...คุณ ซวยแล้วมึง" ชายหนุ่มรีบพุ่งเข้ามารับเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว ทันเวลาก่อนที่ศีรษะของเธอจะล้มกระแทกพื้นอีกครั้ง หลังจากที่โดนลูกบอลที่พวกเขากับเพื่อนเล่นกันแล้วแตะกระเด็นมาโดนหัวเธอเต็มๆ เขารีบวิ่งเข้ามาเพื่อขอโทษและดูว่าเธอเจ็บตรงไหนบ้าง แต่ไม่คิดว่าเธอจะเจ็บหนักขนาดนี้ " เฮ้ย...ไอ้ปราบ ซวยแล้วมึง " เพื่อนๆ วิ่งตามมาอีก 5 คน "เอาไงดีวะ สมองเสื่อมไหมวะเนี้ย" "พูดเป็นเล่นมึง แค่ลูกบอลเขาคงไม่เป็นไรหรอก" "ใครมียาดมบ้างวะ หามาดิ" "นี้ๆ กูไปขอเขามา ลองดิ" เขาเอายาดมส่ายไปมาตรงจมูกเล็กของเธอ แต่เธอก็ยังไม่ฟื้น "เอางี้ไอ้เพื่อนปราบ พวกกูกลับก่อนนะโว้ยมึงเป็นคนแตะ มึงรับผิดชอบ...พวกกูไปหละ" "น้องเขาน่ารักวะ ฝากด้วยนะเพื่อน" "อะไรวะไอ้เพื่อนทรยศ อยู่เป็นเพื่อนกูก่อนดิวะ" เพื่อนๆโบกไม้โบกมือแล้ว เดินแยกย้ายกันไป ทิ้งให้เขาอยู่กับหญิงสาวในอ้อมแขน เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ เขารู้สึกคุ้นหน้ารูปไข่ คิ้วโก่ง ขนตายาว จมูกเล็กๆ น่ารัก ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูปสีชมพูระรื่อ ไม่ใช่สีจากลิฟสติกทั่วไป แต่มันคือสีของเลือดฝาด ผิวหน้าขาวไร้ริ้วรอย แก้มมีสีชมพูระรื่อระบายอยู่รอบๆ เหมือนคนสุขภาพดี ตากแดดมา ผิวกายสีขาวละเอียดละออ เนื้อนิ่ม ลมพัดโฉยมาทำให้กลิ่นกายสาวเจ้าที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูกมาแตะจมูกเขาอย่างจัง มันเป็นกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นเหงื่อกลิ่นกายหล่อน เขารู้สึกเหมือนตกในพวังไปชั่วขณะ ร่างกายส่วนล่างตื่นตัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเองยังตกใจ "เฮ้ย หน้าสิวหน้าขวานแม่งขึ้นมาได้ไงวะ ลูกพ่อ เย็นไว้ๆๆ" เขานึกขึ้นได้ว่าสถานที่นี้ไม่เหมาะที่จะมานั่งรอให้เธอฟื้น ชายหนุ่มรีบอุ้มเธอขึ้นในวงแขน พาเดินไปหาร่มไม้ใหญ่เพื่อให้เธอได้พักได้เต็มที่จัดแจงให้เธอนอนหนุนตักเขา ใช้มือปัดเส้นผมที่ปกปิดหน้าฝากและวงหน้าออกเผยให้เห็นดวงหน้าที่งดงามน่าทะนุทนอม และให้ย้อนกลับไปคิดถึงอดีตเมื่อครั้นวัยเยาว์ เขามีเพื่อนรักคนหนึ่งเธอเป็นหญิงสาวจอมเฉิ่มเพื่อนๆชอบเรียกว่าเธอแบบนั้น เธอขี้อาย ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ซุ่มซ่าม ขึ้กลัวขี้ตกใจ และถ้าเธอตื่นเต้นมากๆ เธอก็จะเป็นลมทันที ซึ่งตรงข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิง ทำให้เขาต้องคอยปกป้องและช่วยเหลือเธออยู่เสมอ อาจเป็นเพราะบ้านเราใกล้กัน พ่อแม่เราเป็นเพื่อนกัน เขาเป็นรุ่นพี่เธอ 2 ปี แต่เขาก็ให้เธอเป็นเพื่อน เพื่อนบ้าน ไปไปมามาเลยสนิทกันจนคุยกันแทบจะทุกเรื่อง จนเขาไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย ด้วยวัยที่แตกต่างอาจเป็นที่สะดุดของผู้ใหญ่ทำให้เขาต้องขาดการติดต่อกับเธอไปโดยปริยาย จนเขาเรียนจบและได้ทำงานมารับราชการทหาร และยังเป็นนักกีฬาให้กองทัพ ทำให้เขากับเพื่อนๆ นัดมาซ้อมบอลกันเสมอๆ กลับมาเขาก็อยู่บ้านพักทหารจึงไม่ได้เจอเธอ เพียงถามไถ่จากแม่ตามประสาคนเคยรู้จักกัน ใจจริงก็อยากเข้าไปทักไปหา แต่ก็ไม่กล้าเพราะอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปเยอะ เขาเองก็เคยมีแฟนมาแล้วหลายคน แต่ก็ต้องเลิกลากันไป เขาเองก็ไม่หวังอะไรตามประสาคนหนุ่มเลือกได้ แล้ววันนี้ที่เขาได้อยู่นิ่ง คิดอะไรๆ โดยมีหญิงสาวหน้าคุ้นเคยนอนหนุนตัก ทำให้เขาคิดได้ว่าในส่วนลึกของหัวใจ เขามีใครซ่อนอยู่มานานแสนนาน และเธอคนนั้นก็คือ " อุ้ย!.." อยู่ดีๆ เธอก็ลุกพรวดขึ้นมาเหมือนอาการโดนดีด มองไปรอบๆ และมองหน้าคนที่อยู่ตรงหน้า เมื่อสองตาสบกัน เหมือนมีกระแสไฟวิ่งผ่านร่างตัวชา เหมือนเวลาหยุดไปชั่วขณะ เคยไหม อาการนี้คืออะไร หญิงสาวทำตาปริบๆ คิ้วขมวดเข้าหากัน คิ้วหยักได้รูปยกสูงขึ้น ทำตาโต ราวกับตื่นเต้นตกใจระคนกันไป ใบหน้าแววตาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ที่สว่างสดใสที่สุด เท่าที่ชายหนุ่มเคยได้สัมผัสมา เธอพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว สองแขนโอบรอบคอเขา สองขาเขย่าไปมาด้วยความดีใจ " พี่ปราบ พี่ปราบ พี่ปราบ" เขาจำได้ดีนี้คืออาการดีใจสุดๆ ที่เธอมักจะแสดงออกเสมอตอนเป็นเด็กๆ เขาใช้มือลูบไปมาบนศีรษะเธอไปมา และคลำดูว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า จากลูกฟุตบอลที่เขาแตะมา " เอือมๆ รู้แล้วๆ ว่าดีใจ ไหนๆ พี่ดูหน่อย เจ็บตรงไหนไหม " เขาจับเธอยืนขึ้น ตัวเธอสูงแต่ไหล่เขาเอง มิน่าเมื่อกี้อุ้มมาตัวเบายังกะมด " ไม่ ไม่เป็นไร คะ พี่ๆ ปราบกลับมาตั้งนานแล้วทำไมไม่ไปหาปลาบ้างเลย ได้ยินแต่คุณลุงคุณป้าเล่าให้ฟัง ว่าพี่ปราบมาสังกัดทหารที่บ้านเราแล้ว แต่ปลาก็ไม่กล้าไปหา กลัวพี่ปราบว่า" เธอทำหน้าเง้า เหมือนโกรธเขา ทั้งที่เมื่อกี้ยังกะโดดโลดเต้นยังกะลิงได้แก้ว นึกแล้วก็ขำ " ฮึๆๆ โกรธพี่เหรอ... พี่ขอโทษ ก็พี่เห็นเราอยู่ห่างๆ เราโตเป็นสาว แล้วก็สวยด้วย พี่ก็ไม่รู้ว่าเรามีแฟนหรือยังขืนพรวดพลาดเข้าไป เจอแฟนเรา พี่ก็แย่สิ" "บ้าปลายังไม่มีแฟนสักหน่อย" หัวใจของเขาพองโตเมื่อได้ยินคำตอบจากสาวเจ้า " จริงดิ งั้นเป็นแฟนกับพี่นะ" ชายหนุ่มไม่รีรอเพราะเขารู้แล้วว่าเธอคือคนที่หัวใจเขาเรียกหา เขาจะไม่เสียเวลาตามหาอีก หญิงสาวหันขวับกลับมามองเขาอ้าปากเหวอ คล้ายตกใจอย่างแรง " พี่ปราบอย่าทำมาเป็นพูดเล่นสิคะ บ้าหรือเปล่า" "บ้าตรงไหน เราไม่มีแฟน พี่ก็ไม่มีใคร ทำไมจะคบกันไม่ได้ หรือเรารังเกียจพี่" " ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย " หญิงสาวหัวใจเต้นแรง มือไม้อยู่ไม่เป็นสุข ใครจะไปคิดว่าสวรรค์จะส่งพระเอกมาให้เธอรวดเร็วขนาดตั้งรับไม่ทันโอ้ยอยากเป็นลมอีกรอบ ชายหนุ่มจับมือหญิงสาวไว้แนบอก พร้อมบอกกับเธอว่า "คบกับพี่นะ พี่ไม่รีบหรอก ศึกษานิสัยกันไปก่อน แต่...พี่ขอจองก่อนนะ" ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดว่าอะไร ชายหนุ่มก็ยื่นหน้ามาจุ๊บแก้มสาวเบาๆ อย่างรวดเร็ว นั่นก็ทำให้แก้มใสเป็นสีชมพูระรื่อขึ้นมาทันตา พร้อมกับเสียงดัง"ตุ๊บ" ที่แขนของชายหนุ่มหนึ่งที โทษฐานที่มาล่วงเกินเธอแบบไม่ตั้งตัว นี้แค่หอมยังโดนขนาดนี้แล้วถ้า...จะขนาดไหน เอาวะชายชาติทหารซะอย่างไม่เคยกลัวอยู่แล้ว และในที่สุดชีวิตเขาก็ค้นพบเป้าหมายเสียที เขารู้สึกถึงความสุขอีกครั้งและขอให้ครั้งที่คือรักแท้ของเขาเสียทีเถอะ...และเขารักษามันไว้ให้นานแสนนาน

ปล.ความรักเอยความรัก ถ้ายังไม่ถึงเวลายิ่งเราค้นหา มันก็วิ่งหนีเราไป แต่เมื่อไหร่ใช่ มันก็มาแบบไม่ให้เราตั้งตัว ขอให้ความรักคงอยู่ในโลกนี้ตลอดไป ขอให้ทุกคนได้พบรักแท้ที่ค้นหา อาจเป็นรักที่สมหวัง หรือแค่ได้รักก็สุขใจ ขอให้ความรักคงอยู่ตลอดไปตราบโลกสลาย "รักแท้สวยงาม และสร้างสรรค์เสมอ...หาไม่แล้ว...คงไม่ใช่รักแท้"

 

ผลงานอื่นๆ ของ สายลม สายลม

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น