เกาะขอบรั้วโรงเรียนแพทย์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,851 Views

  • 22 Comments

  • 234 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    77

    Overall
    9,851

ตอนที่ 19 : ก่อนขึ้นชั้นคลินิก : clinical years is about to come

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61

เมื่อจบปีสามแล้วสอบใบประกอบวิชาชีพขึ้นที่หนึ่งเสร็จสรรพ ก็ได้เวลาพักผ่อน ซึ่งจะมีช่วงว่างเว้นแค่เพียงอึดใจเดียวเท่านั้น คณะอื่นมีปิดซัมเมอร์ แต่นักศึกษาแพทย์ไม่มี เนื่องจากหากหยุดนานขนาดนั้นเวลาเรียนของหนึ่งปีบนชั้นคลินิกจะไม่พอ และลืมวันหยุดเสาร์อาทิตย์ไปได้เลย เพราะต้องมาราวคนไข้  (บางที่อาจจะมาราววันเสาร์ วันอาทิตย์ให้คนที่อยู่เวรมาราว หรือให้คนอยู่เวรมาราวทั้งสองวัน หรือแบ่งกันเองว่าใครจะมาวันเสาร์ใครจะมาวันอาทิตย์ ยิ่งเป็นวันหยุดยาวต้องแบ่งกันดีดี) รู้สึกว่าในหนึ่งปีจะเรียนสิบเดือนได้ และถ้าเป็นปีหกละก็เรียนหนึ่งปีเต็ม สิบสองเดือนเลย ถ้าใครจะพักผ่อน ต้องรีบโดยด่วน

หลังจากสอบจบปีสามไม่นานเราก็จะมีพิธีรับมอบเสื้อกาวน์ ซึ่งเราต้องใส่ตลอดตอนอยู่ชั้นคลินิก มันปักบอกว่าเราเป็นนักศึกษาแพทย์ และไว้ป้องกันการปนเปื้อนสิ่งคัดหลั่งต่างๆจากคนไข้ เพราะเสื้อด้านในที่เราใส่ก็เสื้อนักศึกษาที่ใส่กันปกติทั่วไป

ส่วนผลสอบ national license ที่สอบไปนั้นก็อีกราวๆหนึ่งเดือนกว่าผลจะออก คะแนนจะตัดอิงกลุ่ม ฉะนั้นจะมีคนตกบ้าง เราจะได้เห็นคะแนนของตัวเองออกมาทั้งคะแนนดิบว่าเราทำถูกกี่ข้อคิดเป็นกี่เปอร์เซ็นต์ และเราจะรู้เปอร์เซ็นไทล์ของตัวเองเทียบกับผู้เข้าสอบทั้งหมด (ไม่มีใครทำได้ 300 คะแนนเต็มนะเท่าที่เคยรู้ ทำข้อสอบได้ 75-80%ก็น่าจะ เปอร์เซ็นไทล์ที่ 95-99 แล้วละ)

สิ่งที่ควรทำเป็นอย่างยิ่งก่อนที่จะขึ้นปีสี่หนึ่งวัน นั่นคือการไปรับเคสที่ตัวเองได้รับมอบหมาย ที่แบ่งกันกับเพื่อนไปเปิดดูแฟ้มคนไข้ว่าเป็นใคร อายุเท่าไร โรคประจำตัวเป็นอะไร อาการสำคัญที่มาโรงพยาบาล และวินิจฉัยอะไร จากนั้นก็กลับไปดูว่าทำไมถึงวินิจฉัยโรคนี้ หากคนไข้ที่ได้รับผิดชอบเยอะจริงๆ ก็เว้นเรื่องว่าทำไมถึงวินิจฉัยโรคนี้ไปก่อน และกลับไปศึกษาเอาภายหลัง

ไม่ต้องกังวลไป วันแรกของการขึ้นปีสี่ หากจะต้องมีการรายงานเคส รุ่นพี่ปีห้าปีหกอาจจะรายงานเคสให้ฟังเป็นตัวอย่าง สักวันสองวันแรกจากนั้นจะเป็นหน้าที่ของเราที่ต้องรายงานเคส โดยอาจจะเป็นการรายงานเคสกับแพทย์ประจำบ้าน เพื่อเป็นการฝึก อย่ารู้สึกรำคาญเพราะเป็นการรวบรวมความคิด รวบรวมคำพูดให้กระชับครบถ้วนเข้าใจง่าย และรายงานความคืบหน้าของเคสผู้ป่วยในแต่ละวัน ซึ่งแพทย์รุ่นพี่ก็จะถามคนไข้ยืนยันอีกครั้งหนึ่ง และเรียนรู้ไปพร้อมๆกัน เมื่ออาจารย์มาราวเคสคนไข้ เราจะได้รายงานให้อาจารย์ฟังอย่างราบรื่นไม่ตื่นเต้น และมันจะกลายเป็นเรื่องปกติที่เราทำทุกวัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น