สะดุดหัวใจยัยคุณหนูไฮโซ

ตอนที่ 1 : ความไม่เต็มใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    21 ต.ค. 61

   
    
    ลีโอ TALK
  
   ตอนนี้ผมมายืนอยู่หน้าตึกคณะบริหารตามคำสั่งหรือเรียกอีกอย่างว่าคำประกาสิตขั้นเด็ดขาดเลย สุดท้ายผมก็ต้องมาเรียนคณะนี้จนได้

     "เป็นไงมึง ซึมเป็นลูกหมาตกน้ำเลย" นั่นเป็นเสียงของไอ้วัตเพื่อนผมเอง มันเป็นเพื่อนกับผมมาตั้งแต่ประถมจนตอนนี้ก็ยังอยู่ด้วยกัน มันเลือกเรียนคณะบริหารเพราะมันชอบด้านนี้อยู่แล้ว ไอ้นี่คิดไรเป็นธุรกิจไปหมด

     "เซ็งว่ะ" วันนี้เป็นวันที่ผมถอนหายใจไปร้อยกว่ารอบได้แล้วมั้ง

     "เรียนๆไปเถอะน่ามึง ไหนๆมึงก็ต้องช่วยธุรกิจที่บ้านอยู่แล้ว อีกอย่างนะเว้ยคณะนี้สาวเด็ดๆทั้งเว้ยจะบอกให้"

ผมได้เเต่ส่ายหัวให้กับความคิดของไอ้วัต ไอ้นี่บ้าผู้หญิงไม่เลิกจริงๆ คนอย่างมันนี่ไม่รู้จักเข็ดหลาบเรื่องผู้หญิงเลย โดนเขาหักหน้าขนาดนี้ยังไม่เลิก
 
ผมนึกย้อนไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านผมกับไอ้วัตไป

มันนั่นแหละกะล่อนไม่ดูตาม้าตาเรือ เล่นวิ่งตามไปขอเบอร์เขา เจอเขาสวนกลับมาซะหงายเงิบเลย

แต่จะว่าไปมันก็สมควรโดนแหละ เป็นผมผมคงเอามือฟาดหน้าเข้าให้
 
ยิ่งคิดยิ่งกลุ้มเว้ย!


  ลีโอ END TALK

    

    
  น้ำเพชร TALK
 
   วันนี้เป็นวันแรกในรั้วมหาลัยของฉันกับคณะที่ฉันใฝ่ฝันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก นั่นก็คือ แท่น แท่น แท้น คณะบริหารเอง 5555

ฉันเดินเข้ามาหน้าตึกอยู่ดีๆก็มีใครไม่รู้วิ่งตามขอเบอร์เฉยเลย อย่าหวังว่าฉันจะให้ เชอะ!
 
     "อย่าลืมส่องกระจกนะคะ" นี่คือคำที่ฉันตอบผู้ชายคนนั้นไป ฉันไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยไรขนาดงี้หรอกนะแล้วผู้ชายคนนั้นไม่ได้ขี้เหร่หรอกค่อนไปทางหน้าตาดีมากกว่า แต่ฉันไม่ชอบกับการที่ผู้ชายมาวิ่งไล่ตามฉัน

ฉันเดินเข้าไปภายในตึกเรียนตอนนี้ที่ผู้คนเริ่มพลุกพล่าน คือจริงๆแล้วฉันมาเรียนที่นี่คนเดียวไม่มีเพื่อนเลยแม้สักคน ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีใครคบนะ แต่!เพื่อนฉันไปเรียนต่อเมืองนอกกันหมด เหลือก็แต่ฉันที่ยังอยู่ที่นี่

     "เธอๆ" เป็นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่เอ่ยเรียกฉัน ฉันหันไปมองพร้อมทั้งชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง คำตอบที่ได้จากผู้ชายคนนั้นก็คือพยักหน้า เท่านั้น

     "คุณรู้จักฉันหรอค่ะ" ฉันเลิกคิ้วแปลกใจ

     "นี่แกยัยน้ำเพชรแกจำฉันไม่ได้หรอไงย่ะ ห้ะ"

ฉันตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่มาก เป็นผู้ชายไม่ใช่หรอ แต่ทำไมพูดเหมือนผู้หญิงว่ะ

     "ฉันชาติชายไง" เท่านั้นแหละฉันก็ถึงบางอ้อเลย ชาติชายเป็นเพื่อนสมัยประถมตั้งแต่ที่ฉันไม่ได้ย้ายบ้าน

     "นี่แกจริงๆหรอว่ะ" ฉันแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าชาติชายจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ จากผิวที่เคยคล้ำดูกร้าน แปรเปลี่ยนเป็นผิวขาวเหมือนน้ำนมไม่บอกก็คงไม่เชื่อจริงๆ


  น้ำเพชร END TALK
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น