คัดลอกลิงก์เเล้ว
#Attack on Titan [LeviEren] Release My Soul | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ก่อนอื่นต้องแปะที่มาเนื้อเพลงก่อนเน้อ ขอบคุณสำหรับคำแปลเพราะๆค่า จิ้ม









ฟิคซองนี้แต่งสมัยอยู่ม.4ค่ะ เป็นช่วงติ่งไททันหนักมาก+ชอบเพลงนี้จากเรื่อง Guilty Crown มาก
รู้สึกว่าตอนนั้นจะกำลังอินอะไรสักอย่างนี่ล่ะ อกหักมั้ง เพ้อยาวออกมาเป็นฟิครีเอสิบสี่หน้าเวิร์ดเลย 555
เคยเอาฟิคนี้ลงใน exteen กับ wordpress ด้วยนะคะ เผื่อบางคนอาจจะเคยไปอ่านแล้วแบบเฮ้ยก๊อปมาปะเนี่ย
จะบอกว่าคนเดียวกันค่ะ ทั้งสองบล็อกนั้นลงไว้แค่ฟิคเดียวคือฟิคนี้นั่นล่ะ ปัจจุบันแทบปล่อยร้างถาวร //แง
บทความไม่สวยเลย...ขอแปะโป้งไว้ก่อนเดี๋ยวมาแต่งทีหลังค่ะ...





เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 มี.ค. 59 / 00:14


คุณบอกให้ผมรอ

ผมก็ยังคงรออยู่ที่เดิมตรงนี้

เมื่อไหร่คุณจะกลับมาหาผมสักที

หัวหน้า...

รีไวล์...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Oh Take a look in the mirror you look so sad

โอ้ มองเข้าไปในกระจก ใบหน้าของเธอช่างดูเศร้าหมอง

It's so cold like that winter market we used to go

ช่างหนาวเหน็บราวกับตลาดหน้าหนาวที่เราเคยไปด้วยกัน

I don't cry anymore but I feel so hurt

ฉันไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับรู้สึกเจ็บปวด

 

ทำไมคุณถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ...ไม่สมกับเป็นคุณเลยนะ ใบหน้าเศร้าๆ กับคราบน้ำตานั่นคืออะไร... หัวหน้ารู้มั้ยในที่สุดคุณก็กลับมาแล้วผมดีใจมากนะ ...แต่ทำไมคุณถึงไม่หันมามองผมเลย ผมอยู่นี่ไงหัวหน้า เอเลน เยเกอร์ คนที่หัวหน้าบอกให้รอจนกว่าจะกลับมา อยู่ตรงนี้แล้ว...

กระจกเงาสะท้อนร่างชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นความหวังของมนุษยชาติ เรือนผมสีดำจัดทรงคุ้นเคย ดวงตาเรียวเย่อหยิ่งเย็นชา ริมฝีปากได้รูปที่เคยสัมผัสมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง กับร่างกายแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป...หัวหน้ายังคงเป็นหัวหน้าคนเดิม ส่วนสูงร้อยหกสิบเซนติเมตรเป็นเครื่องย้ำเตือนแน่ชัดว่านี่คือหัวหน้า หัวหน้าของเขา...

หากแต่สิ่งที่ผิดแผกไปจากเดิม ...หัวหน้าผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น

ดวงตาเรียวคมที่ยามปกติทั้งดุดันน่ากลัว บัดนี้กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส...

ทำไมหัวหน้าถึงร้องไห้?

ครั้งหนึ่งหัวหน้าก็เคยทำหน้าเศร้าแบบนี้...ครั้งนั้นเอเลนจำได้ดี

 

ทั้งที่เอเลน เยเกอร์ ควรจะถูกคุมขังอยู่แค่ในห้องใต้ดิน อยู่เพียงแค่ในอาณาบริเวณปราสาท ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหน ไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ห่างจากหัวหน้าทหารรีไวล์ ไม่ได้รับอิสระ...อย่างที่มนุษย์คนอื่นพึงมี

ทำใจรับได้...นั่นเพราะเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นมนุษย์หรือเปล่า...

ใส่ผ้าคลุมนี่ซะแล้วไปเตรียมตัว

อะ...อะไรครับหัวหน้า

ฉันจะพาแกเข้าเมือง

แต่ผมไม่ได้รับอนุ...

ฉันบอกว่าจะพาแกไปไง

เอเลน เยเกอร์ ที่ไม่ได้รับอิสระ ได้เพียงแต่อยู่ในปราสาทภายใต้การควบคุมของรีไวล์ตลอด 24 ชั่วโมง แม้ร่างบางจะไม่เคยพูด ไม่เคยเอื้อนเอ่ยถึงความต้องการของตน แต่นัยน์ตาสีเขียวที่ฉายแววเศร้าสร้อย...เหงาและโดดเดี่ยว ราวกับ...ถูกทอดทิ้งนั่น...

ทำให้รู้สึกว่า...เขาปล่อยเด็กนี่ไว้ไม่ได้

ตลาดหน้าหนาวครึกครื้นดีนะครับ

รอยยิ้มสดใสที่ไม่เคยได้เห็นในปราสาท...

หัวหน้าครับ กินนี่สิอะอ้าปาก อ้ามมม

แกอยากโดนเตะรึไง

เอเลนที่ปกติเอาแต่ซึมกะทือในปราสาทกลับกลายเป็นร่าเริงออกนอกหน้ายามได้ออกจากการคุมตัวราวนักโทษอยู่ตลอดเวลา... นี่สิสิ่งที่เด็กนี่ควรได้รับ ที่ผ่านมาเขากลับกักขัง...

อ๊ะ หัวหน้าทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะครับ หรือว่าพาผมมาด้วยแล้วไม่สนุก

สนุกสิ...ไอ้เด็กบ้า

แต่ถ้าโดนจับได้ว่าแอบพาเด็กนี่หนีออกมาเที่ยว...คงไม่น่าสนุกเท่าไหร่

ที่หัวหน้าทำหน้าเศร้าเพราะสงสารผมสินะครับ คำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ

 

 

So I don't need you to close to me

ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอยู่เคียงข้างฉันเลย

You don't hear me so you said

เธอบอกว่าเธอไม่ได้ยินเสียงฉัน

I don't know why thing have changed since yesterday

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าบางสิ่งเปลี่ยนไปจนถึงเมื่อวานนี้

 

            ทำไมหัวหน้าไม่หันมามองผมเลยล่ะ... หรือว่าไม่ต้องการผมแล้ว

            ไม่ได้ยินเสียงผมเหรอ ผมเรียกหัวหน้าอยู่นะ

            หัวหน้า...รีไวล์...

 

          ‘อ๊ะหัวหน้า มีอะไรรึเปล่าครับ

          ฉันต้องมีธุระหรือไงถึงจะมาหานายได้

          หะ...หัวหน้า อย่าสิครับเดี๋ยวมีคนเห็น

          วงแขนแข็งแกร่งที่โอบรอบเอว อ่อนโยน...อบอุ่น...ยิ่งกว่าผ้าห่มผืนใดๆ

          ‘ไม่มีใครลงมาในห้องใต้ดินนี้หรอก

          ‘…แต่

          อยู่กับฉันตลอดไปนะ...เอเลน

          ตลอดชีวิตสามสิบปีของคนที่ไม่เคยเรียกร้องในสิ่งที่ต้องการ...

          ถ้าทุกอย่างจบลงเราจะไปอยู่ด้วยกันสองคน

          กำลังเรียกร้องเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต สิ่งเดียวที่ต้องการ

          ...ครับ

          หัวหน้า ขอแค่คุณ แค่คุณคนเดียวเท่านั้น คนเดียวก็พอ

          ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

          ผมจะไม่เรียกร้องอะไรอีก

          อิสระ...ถ้าได้มันมาแล้วจะไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณอีก

          ถ้าหัวหน้าคือคนที่ดูแลนกในกรงอย่างผม ต่อให้สักวันจะมีใครเปิดกรงปลดปล่อยผมออกไป ผมก็จะบินไปเกาะที่บ่าของคุณไม่โบยบินโหยหาอิสระ จะเคียงข้างคุณตลอดไป

 

            ใบหน้าที่หมองหม่นของหัวหน้าทำให้ผมใจคอไม่ดี เกิดอะไรขึ้นกับคุณ มีใครทำอะไรคุณหรือเปล่า

            “เอเลน...”

            อ๊ะ หัวหน้าเรียกชื่อผมด้วยล่ะ

            “ฉันเคยคิดมาตลอด...ว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไป...ฉันปล่อยให้แกรอนานเกินไปใช่ไหม”

            อะไร...? ผมไม่เห็นเข้าใจเลย มีอะไรเปลี่ยนไปเหรอครับหัวหน้า

ผมน่ะรอหัวหน้าอยู่ที่นี่มาตลอด ความรู้สึกของผมไม่เคยเปลี่ยน ตั้งแต่วันนั้นวันที่คุณบอกว่าจะไปจัดการทุกอย่างพร้อมกับทีมสำรวจคนอื่นโดยจะไม่ใช้ผมเป็นอาวุธ คุณไม่ให้ผมออกไปไหน คุณให้ผมอยู่ที่นี่ คุณบอกให้ผมรอ...ทุกอย่างจะดีขึ้น

         

แล้วเจอกันนะครับ หัวหน้ารีไวล์…’    

            แล้วผมก็รอ...

 

 

This could be love again

ต้องเป็นรักอีกแล้วล่ะ

All I need is you

ทุกสิ่งที่ฉันต้องการคือตัวเธอ

Come back, I'm waiting, anytime

กลับมาเถิดนะ ฉันรออยู่ตรงนี้เสมอล่ะ

The heavy rains come

ฝนที่หนักหน่วงเริ่มตกลง

Still I miss days with you

ฉันยังคงสูญเสียวันที่ได้อยู่กับเธอ

I can't look into your face

ฉันไม่สามารถมองเห็นใบหน้าเธอได้เลย

Oh feeling blue and looking back again

โอ้ รู้สึกล่องลอยและหันหลังกลับไปอีกครา

Please come back to me.

โปรดกลับมาหาฉันทีเถอะ

 

            “เอเลน...”

            ลุงวัยสามสิบกับเด็กผู้ชายอายุน้อยกว่าที่ห่างกันถึงครึ่ง

            “ฉันกลับมาแล้วนี่ไง...ไหนแกบอกว่าแกจะรอ”

 

          ความประทับใจแรกของเราสอง...เตะเด็กนั่นจนฟันร่วงแถมด้วยกระทืบหนักๆ จนแทบเละคาเท้า... สารภาพว่าตอนนั้นใส่ไม่ยั้ง...แค่ต้องทำให้สมจริง

          เฮ้ย เอเลน นายเกลียดฉันรึเปล่า

          ไม่ได้คาดหวังอะไรกับคำตอบ โดนไปซะขนาดนั้น...

          มะ...ไม่ครับ...ผมเข้าใจว่าต้องทำให้สมจริง

          ...

          มันอยากตายหรือไง

           

          คืนที่สามตั้งแต่ไอ้เด็กนั่นมา อยู่ๆ สองขาก็พาตัวเองเดินมาถึงห้องใต้ดิน...

          ไม่คิดว่าจะได้เห็นเด็กนั่นร้องไห้

          โห...ไม่เลว

          ‘หัวเราะเยาะผมอยู่รึไง

          ‘ได้เห็นแกร้องไห้ อยากออกไปหรือไง

          ‘ผม...

          ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูด...นัยน์ตาสีเขียวมรกตรื้นไปด้วยน้ำตา...กำลังเรียกร้องอะไรที่เป็นไปไม่ได้

 

          หลายครั้งที่มันกวนประสาทจนแทบอยากจะลงโทษตรงนั้นเดี๋ยวนั้น

          ผมทำความสะอาดเสร็จแล้วครับหัวหน้า ส่งเสียงบอกร่างที่ยืนสำรวจความเรียบร้อยของบานหน้าต่างบนลังไม้เพราะส่วนสูงไม่ถึง...

          นายอยู่ที่นี่ ฉันจะไปดูห้องที่นายทำความสะอาด

          ใบหน้าเฉยชาที่ไม่เคยแสดงอาการอะไรมากไปกว่าอารมณ์ไม่ดีตลอดเวลาหันมาตอบกลับเสียงเรียบ

          ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับมาด้วยท่าทีที่ให้ความรู้สึกดีสักนิด แต่ทำไมเอเลนถึงยิ้มเขาก็ไม่ทันรู้ตัวเหมือนกัน ครับ

          และแล้วไม่นานร่างเล็กก็กลับเข้ามา “ยังไม่สะอาด แกกลับไปทำใหม่อีกรอบ

          คิก... แย่ละเผลอหลุดขำซะได้

          อะไร

          ก็ผมอยากให้หัวหน้าไปทำความสะอาดด้วยกัน คงเสร็จเร็วขึ้น ยิ้มยิงฟันแถมไปอีกหน่อย หวังว่าอีกฝ่ายจะใจอ่อน

          ใบหน้าของคนตัวเตี้ยที่ปกติก็บูดอยู่แล้วยิ่งบูดเข้าไปกว่าเดิมอีกสิบเท่าเหมือนไอ้เด็กไก่อ่อนที่มีดีแค่ส่วนสูงกล้าหาญมาพูดจาแบบนี้ใส่ ไม่เลว คำพูดที่ไม่คิดว่าจะออกจากปากรีไวล์ทำเอาเอเลนอ้าปากค้าง หมายความว่าหัวหน้าจะไปทำความสะอาดด้วยกัน...

          แกอยากได้คนคุมฉันก็จะคุม แต่แกจะไม่ได้ทำแค่ห้องนั้น

          ‘อ๋อจะให้ทำห้องไหนอีกก็ได้ครับถ้าทำกับหัวหน้า ส่งสายตาที่บอกว่าไม่ได้หมายถึงทำความสะอาดออกไปพลางคิด...บางทีผมอาจจะตายวันนี้ก็ได้นะ

          หมายถึงทำความสะอาด! ไอ้เด็กเหลือขอ!!’

          ทั้งที่พูดแบบนั้นแท้ๆ...แต่คืนนั้นก็ลงโทษมันไปจนแทบไม่ได้นอน ใครจะอดใจไหว ไอ้เด็กชอบยั่วแบบนี้น่ะ

 

ตอนวันเกิดของเด็กนั่น ครั้งที่สองที่แอบพาหนีออกนอกปราสาท

          ขอบคุณนะครับหัวหน้า!’

          ร่างบางโผเข้ากอดแน่น รอยยิ้มกว้างที่สดใสยิ่งกว่าทุกวัน...ทุกครั้งที่เคยเห็น

          ‘คุณพาผมออกมาอีกแล้ว ผมดีใจที่ในวันเกิดของผม...มีคุณอยู่

          ‘…’

          ‘เอ่อ...ถึงผมจะไม่แน่ใจก็เถอะว่านี่เป็นวันเกิดผมจริงๆ รึเปล่า... ก็มีอีกตั้งหลายเรื่องที่ผมไม่รู้ แล้วก็หลายเรื่องในชีวิตผมที่เปลี่ยนไป

          ‘เอเลน

          มีแค่คุณ คุณคนเดียวที่ไม่มองผมด้วยสายตาราวกับว่า...ผมเป็นสัตว์ประหลาด...เป็นตัวอะไรสักอย่างที่ต่างออกไป...น่ารังเกียจ น่ากลัว...

          ‘...

          ‘โลกภายนอกกำแพงผมไม่สนใจมันแล้ว ขอแค่มีคุณอยู่ข้างๆ

          ‘…’

          ‘ผมระ...

          ‘เงียบซะ

          ประทับจูบแผ่วเบา...หอมหวานราวกับขนม...อ่อนนุ่มราวขนนก...

          อื้อ...

          เอเลน เยเกอร์ อาจได้สำลักความสุขตายก่อนก็เป็นได้ หากอีกฝ่ายไม่ถอนจูบออกไปเสียก่อน แต่ถึงกระนั้น...

          ‘ฉันรักแก

          ริมฝีปากประทับร่างในอ้อมกอดอีกครา...ร้อนแรงและลึกล้ำยิ่งกว่าครั้งแรก...ยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เรียวลิ้นสอดเข้ามาเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อ... จนสองขาเรียวพลันอ่อนแรงลงดื้อๆ

          ก็ยังทิ้งท้ายได้ชวนสำลักความเขินอีกเหมือนกัน...

 

ความทรงจำทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่ได้พานพบ...ยังติดตรึงทั้งในสมอง

...และหัวใจ

 

            “ฉันเคยคิดมาตลอด...ว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไป...ฉันปล่อยให้แกรอนานเกินไปใช่ไหม”

          หัวหน้าครับ ผมอยู่ข้างหลังคุณ...

            “ฉันไม่ได้ยินเสียงแกแล้ว...”

          ผมกำลังเรียกคุณอยู่

            “ฉันไม่เห็นแกแล้ว...”

          ข้างกายคุณ ผมอยู่ข้างๆ คุณครับ

            “ฉันต้องการแก...”

          ผมต้องการคุณ

          อา...ฝนตกแล้ว หยดน้ำที่แก้มของหัวหน้า...น้ำฝนกระเซ็นจากด้านนอกเข้ามาสินะ อยากจะเชื่ออย่างนั้น แต่หน้าต่างก็ไม่ได้ถูกเปิดไว้

            นิ้วเรียวเอื้อมไปหยุดตรงหน้าคนตัวเตี้ย ปาดไล่น้ำตาแผ่วเบา...

          คนตรงหน้า...ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

          สายตาว่างเปล่า ราวมองผ่านอากาศธาตุ

            สองมือของเอเลนประคองใบหน้าของหัวหน้ารีไวล์ เขาพอจะเข้าใจอะไรได้บางอย่าง

คุณมองไม่เห็นผม ในขณะที่ผมมองเห็นแต่คุณ คุณไม่ได้ยินเสียงผม ในขณะที่ผมขานรับคุณ คุณไม่อาจสัมผัสผม ในขณะที่ผมเช็ดน้ำตาให้คุณ

            “เอเลน...นี่เป็นคำสั่ง กลับมาหาฉันซะ...”

          กลีบจากกุหลาบสีดำในมือหัวหน้ากำลังร่วงหล่น...นั่นสำหรับผมเหรอ มืดมนจังเลยนะครับ

 

 

To stay with you always

จะอยู่กับเธอตลอดไป

You're the world to me, and dream on

เธอคือโลกของฉันและยังคงเป็นความฝันที่ค้างคา

So you can take my sword for you

แล้วเธอก็สามารถดึงดาบของฉันเพื่อเธออีกครั้งหนึ่ง

How do you feel, so fine

เธอรู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ? ไม่เป็นไรหรอก

You're the world to me, and dream on

เธอคือโลกของฉันและยังคงเป็นความฝันที่ค้างคา

You Stole my heart so long ago

เธอขโมยหัวใจฉันไปเมื่อนานมาแล้ว

Oh I release my soul

โอ้ ฉันจะปลดปล่อยวิญญาณของฉัน

So you feel my song.

ให้เธอรับรู้ถึงบทเพลงของฉัน...

 

          “คุณอาจไม่ได้ยินเสียงผม”

            ร่างบางโปร่งใสกอดรีไวล์ หัวหน้าของเขา...เขาเชื่อว่าแม้ไม่เห็นไม่ได้ยินเสียง แต่หัวหน้าจะต้องรู้สึกได้แน่

          “คุณอาจมองไม่เห็นผม”

            “...”

          “แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้”

            “เอเลน...แก...แกอยู่ตรงนี้ใช่มั้ย”

            รัก...รักเหลือเกิน เรียวแขนเล็กกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

          “คุณสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด”

            “ไอ้เด็กเหลือขอ! แกออกมาเดี๋ยวนี้!

          “ความสัมพันธ์ของเราในปราสาทนี้ ในห้องใต้ดินนี้ ในทุกที่ที่เราเคยอยู่ด้วยกัน”

            “...เมื่อไหร่แกจะออกมา”

          “ผมไม่อยากให้คุณลืม”

            “เอเลน”

          “ผมไม่อยากให้หัวหน้าคิดว่าตัวเองเป็นคนผิด ไม่อยากให้คุณคิดว่าถ้าหากคุณกลับมาเร็วกว่านี้แค่วันเดียวก็คงไม่กลายเป็นแบบนี้”

            “ฉัน...”

          “ผมจะไม่พูดว่าลาก่อน”

            “...”

          “เพราะผมไม่ได้จากไปไหน”

            “...”

          “ผมจะอยู่กับคุณตลอดไป”

            “รู้อยู่แล้ว...ไอ้เด็กบ้า”

          “ผมรักคุณ รีไวล์”

          รับรู้ไม่ได้ด้วยตา มีเพียงความเงียบที่หัวหน้ารีไวล์ได้ยิน แต่ถึงอย่างนั้น

            “ฉันรักแก เอเลน”

ความรู้สึก...ก็ยังคงสัมผัสได้...ด้วยใจ

 

This could be love again

All I need is you

Come back, I'm waiting, anytime

The heavy rains come

Still I miss days with you

I can't look into your face

Oh feeling blue and looking back again

Please come back to me.

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 4-Leaf Clover จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    0/766

    4

    0%

    27 มี.ค. 59

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    4

    1/2083

    34

    0%

    26 เม.ย. 59

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 16:37
    ร้องไห้หนักมาก T^T
    #4
    0
  2. วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 16:47
    ทำไมผมน้ำตาเเตกเลยอ่ะซึ้งมากครับสงสารเอเลนกับรีไวล์(T^T)
    #3
    0
  3. #2 nabya (@nabya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 21:07
    ซึ้งมากจนน้ำตาคลอเบ้าเลยอ่าาาาาาาา ขอบคุณค่ะ ที่แต่งให้อ่านนนน ????
    #2
    1
    • #2-1 D A H L I A (@twinklenutto) (จากตอนที่ 1)
      21 เมษายน 2559 / 23:12
      ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะค้า ^_^
      #2-1
  4. วันที่ 4 เมษายน 2559 / 02:42
    ชอบเพลงนี้เหมือนกันครับ หน้าอิโนริลอยผ่าน...ถ้าเอเลนใส่แบบนั้นบ้างท่าจะเซ็กซี่น่าดู(เริ่มออกนอกเรื่อง)
    อยากรู้ครับว่าเอเลนตายเพราะอะไร คาใจมั่ก
    #1
    1
    • 21 เมษายน 2559 / 23:12
      นั่นสิคะ ตอนนั้นที่แต่งก็จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่าทำไมนุ้งเลนตาย ;///;
      #1-1