( end - wanna one ) hold me tight | nielong

ตอนที่ 6 : 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 165 ครั้ง
    28 พ.ค. 61




hold me tight : 05
-----------------------------------------------------------------

            ฉันจะพานายไปซื้อของ

            หา ของอะไรครับ

            เสื้อผ้าของใช้ของนายไง นายใช้ของฉันไปตลอดไม่ได้หรอก

            คังแดเนียลว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบรีโมทมากดปิดหน้าจอทีวีที่ซองอูนั่งดูอยู่เป็นเชิงบังคับให้อีกคนไปกับเขา

            แล้วจะไปซื้อที่ไหน…” บางทีซองอูก็ใสซื่อเสียจนน่าเอ็นดูไม่หยอก

            ห้างไง เอ้า ลุกได้แล้ว

            ซองอูเบ้ปากนิดหน่อยที่ตัวเองจะไม่ได้ดูรายการที่ตัวเองกำลังดูอยู่เมื่อสักครู่ แต่เขาก็ยอมลุกขึ้นจากโซฟาแต่โดยดี

            อืม...ต้องซื้อเสื้อ กางเกง ชุดชั้นใน...แปรงสีฟัน ยาสีฟัน...คังแดเนียลพึมพำงึมงำกับตัวเองในขณะที่จูงมือพาเด็กน้อยในปกครองให้เดินตามเขาไปที่ลานจอดรถของคอนโด

            คุณ...ซองอูกระตุกมือของตัวเองเป็นเชิงเรียกเขา ไม่ต้องซื้ออะไรเยอะนักหรอกครับ ผมเกรง—

            บอกแล้วไงว่าอย่างเกรงใจ นี่ฉันเต็มใจทำให้

            แต่...

            ห้ามปฏิเสธ เข้าใจมั้ยอง-ซอง-อู

            เจ้าของชื่อเม้มปากแน่น ยอมอีกคนแต่โดยดี

            แดเนียลปลดล็อกประตูรถแล้วเปิดประตูให้อีกคนขึ้นไปนั่ง ก่อนที่เขาจะอ้อมมานั่งฝั่งคนขับแล้วสตาร์ทรถ

            ดวงตากลมใสของซองอูจ้องมาที่เขาอย่างตื่นตาตื่นใจจนชายหนุ่มเลิกคิ้ว มีอะไรเหรอ? จ้องฉันซะพรุนแล้วเนี่ย

            เด็กน้อยยู่ปาก แล้วยอมบอกแต่โดยดี คุณตอนขับรถโคตรเท่เลยอ่ะ

            คังแดเนียลเลิกคิ้วสูง จริงเหร๊อ

            จริงดิ ผมอยากเท่เหมือนคุณบ้าง สอนขับหน่อยๆๆๆ

            ไม่ได้ อายุยังไม่ถึงตามที่กฎหมายเขาให้ขับ

            โธ่ซองอูหน้าทำหน้าคว่ำ สอนๆไปเหอะน่า ไม่เป็นไรหรอก

            เป็นแดเนียลสวนขึ้นมาทันที ฉันเป็นตำรวจ อย่าลืมสิไอ้หนู

            ไอ้หนูเหรอคนอายุน้อยกว่าทวนคำแล้วถอนหายใจ ดูจากหน้าคุณแล้วคุณแก่กว่าผมไม่กี่ปีเองเหอะ ทำมาเรียกไอ้หนงไอ้หนู

            แดเนียลหัวเราะ ก่อนที่จะหมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถไปทางซ้ายอย่างชำนาญ แล้วนายอายุเท่าไหร่ล่ะ

            สิบห้าซองอูตอบ ก่อนจะถาม แล้วคุณล่ะ

            ลองทายดูสิ

            อืม...เด็กตัวจ้อยส่งเสียงลากยาวในลำคอ หน้าคุณเด็กขนาดนี้...ยี่สิบเอ็ด?

            ไม่ใช่

            หื้ม อย่าบอกนะว่าเด็กกว่านั้น

            หน้าฉันดูเด็กขนาดนั้นเลยเหรอ

            งั้น...ยี่สิบสอง?

            ไม่ใช่

            ซองอูทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ งั้น...ยี่สิบสาม?

            ก็ไม่ใช่อีกอยู่ดี

            คนอายุน้อยกว่าเบะปากอย่างขัดใจ ยอมแล้ว บอกมาเหอะ ขี้เกียจเดา

            แดเนียลหัวเราะจนตาปิด—ซึ่งซองอูก็ได้แต่สงสัยว่าผู้ชายคนนี้จะหัวเราะอะไรนักหนา แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

            เฉลยนะ…” ในวินาทีที่คนตัวสูงค่อยๆชะลอความเร็วรถให้ลดลงเนื่องจากติดไฟแดง—องซองอูในวัยสิบห้าปีรู้สึกเหมือนตัวเองตาพร่าไปหมดเมื่อเห็นหน้าของคนอายุมากกว่าหันมามองหน้าเขาในระยะประชิดกว่าครั้งไหนๆตั้งแต่ที่เคยเจอกันมา

            หล่อชะมัด...แถมกลิ่นก็หอมมากๆเลยด้วย...

          เหมือนกลิ่นแดดบนเสื้อผ้าที่เขาใส่อยู่เลย...

            ยี่สิบแปดแล้วครับเจ้าหนู

 

 

 

 

 

 

 

 

            ไง ตกใจล่ะสิ

            รู้ได้ยังไงกัน

            ซองอูบ่นงุบงิบก่อนจะเบนหน้าหลบสายตาที่แดเนียลจ้องมองมา

            กลิ่นนาย...

            “…!”

            มันชัดมากว่านายกำลังตกใจ

            คุณรู้ว่าผมเป็นโอเมก้าเหรอ!!”

            ซองอูเบิกตากว้าง ถอยหนีอีกคนโดยสัญชาตญาณ

            แดเนียลยิ้ม รู้ตั้งแต่เจอนายครั้งแรกแล้ว ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่ากลิ่นนายมันฟุ้งไปหมดเลย

            งะ...งั้นคุณก็เป็นอัลฟ่าน่ะสิ

            แดเนียลยักไหล่เหมือนว่าไม่เป็นเรื่องทุกข์ร้อนอะไร ใช่

            คนอายุน้อยกว่ากรอกตาไปมาอย่างหวาดระแวง แล้วผมไว้ใจคุณได้ใช่มั้ย

            ขนาดนี้แล้วยังไม่เชื่อกันอีก? ถ้าฉันจะทำอะไรนายฉันทำไปตั้งแต่เมื่อคืนไม่ดีกว่าหรือไง

            คะ...คุณอาจจะหลอกให้ผมตายใจก็ได้

            โธ่ เด็กน้อยเอ๊ยแดเนียลว่าพลางส่ายหัวไปมา—ไม่ได้รู้สึกโกรธที่อีกคนไม่ไว้ใจเลยสักนิด หากแต่ว่าเอ็นดูเสียมากกว่า

            ฉันไม่รู้หรอกนะว่าที่ๆนายจากมานายจะเจออะไรมาบ้าง และจะไม่ขอให้นายเชื่อใจด้วย แต่ฉันจะทำให้นายเห็น

            “…”

            ว่าฉันจะไม่มีทางทำร้ายนายแน่นอน

            แดเนียลกระตุกยิ้มบางเบาเมื่อสัมผัสได้ว่ากลิ่นที่แสดงถึงความระแวงค่อยๆจางหายไปจนเกือบหมด

            ก่อนที่จะหันไปสนใจกับทางตรงหน้าต่อ และปล่อยให้ซองอูจมจ่อมอยู่กับความคิดของตัวเองเพียงลำพัง

 

 

 

 

 

 

 

 

            ในที่สุดซองอูก็รู้ว่ากลิ่นแดดหอมๆที่เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าชอบมันคือกลิ่นของผู้ชายคนนี้

            แดเนียลปล่อยให้เขาอยู่ในห้องตามลำพังก่อนที่จะกำชับว่าห้ามออกไปไหนแล้วหายออกไปจากห้อง—ไม่รู้หรอกว่าไปที่ไหน ถึงจะอยากรู้แต่ก็ไม่กล้าถาม

          ความจริงการเป็นโอเมก้ามันก็ไม่ได้แย่อย่างที่เขาคิด

            ซองอูคิดในใจขณะที่นอนแผ่ตัวอยู่บนเตียงกว้าง ปล่อยให้แอร์เย็นๆอาบไล้ผิวกายที่สวมเพียงเสื้อยืดขนาดพอดีตัว(ของแดเนียล)และกางเกงขาสั้นแค่เข่า(ของแดเนียล)หากแต่ยาวมาถึงครึ่งน่องของเขา

            อืม...ดูๆแล้วเหมือนขโมยเสื้อพ่อมาใส่ยังไงชอบกล

            แถมอายุเขากับผู้ชายคนนั้นก็ห่างกันจนเกือบจะเป็นรุ่นพ่อลูกกันอีกต่างหาก

            ความจริงแล้วเขาก็ไปซื้อเสื้อผ้ากับอีกคนมาแล้ว แต่เด็กหนุ่มก็อ้างว่าเสื้อยังไม่ได้ซัก แล้วถือวิสาสะเอาเสื้อของอีกคนมาใส่ต่อหน้าตาเฉย

          อยากปฏิเสธแต่ก็กลัวโดนว่าว่าเป็นเด็กขี้โกหก

          อืม...เขาก็แค่อยากดมกลิ่นของคังแดเนียลต่อไปอีกหน่อย

            ความจริงการเป็นโอเมก้าที่มันไม่ได้แย่อย่างที่คิด

            มันอาจจะเพราะว่าเขาได้เจอกับคนอย่างแดเนียลล่ะมั้ง

            ผู้ชายคนนี้ไม่รังเกียจ ไม่เหยียดโอเมก้าอย่างที่เขาเห็นคนอื่นเป็น

            ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ไล่ล่า—หากแต่ช่วยเขาเอาไว้

            ก็ไม่รู้หรอกว่าจะเชื่อใจได้สักแค่ไหน

            แต่เขาก็อยากจะเชื่อใจแดเนียลแบบนี้ไปเรื่อยๆเท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

            กลับมาแล้ว...

            แดเนียลชะงักไปในท้ายเสียงเมื่อสายตาของเขาเบนไปเจอเด็กตัวจ้อยที่นอนขดตัวหลับอยู่บนโซฟา

            ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาทิ้งเด็กคนนี้ไว้ที่ห้องนานแค่ไหน—แต่ก็นั่นแหละ นานจนเด็กนั่นเผลอหลับไปเลย

            ซองอูยังคงไม่รับรู้ถึงการมาของเขา ทีวีที่ถูกเปิดทิ้งไว้เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าเด็กคนนี้เผลอหลับไป

            ดวงตาคมไล่มองผมสีดำสนิทของคนที่นอนอยู่ ลามไปถึงเปลือกตาสีมุกที่ปิดบังดวงตากลมเป็นประกายไว้ ปลายจมูกเชิดรั้นที่บ่งบอกถึงความดื้อดึง ริมฝีปากบางที่เผยอออกน้อยๆเวลานอนหลับ

          อืม...ไม่ปฏิเสธหรอกว่าน่ารักชะมัด

            รู้ตัวอีกคนทีอัลฟ่าหนุ่มก็ได้ยินเสียงดังของกล้องจากโทรศัพท์มือถือของตัวเองเสียแล้ว

            เขารีบลดโทรศัพท์ในมือลงเมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่เริ่มขยับตัว—แหงสิ ถ้าซองอูเห็นว่าเขาถ่ายรูปเจ้าตัวเขาคงโดนเด็กนั่นด่าอ่วมแน่ๆ

            แต่ถึงกระนั้นองซองอูก็ไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา—แดเนียลจึงตัดสินใจที่จะให้อีกคนนอนพักผ่อนไปก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องของตัวเองพักใหญ่ แต่ซองอูก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นแต่อย่างใด เขาจึงตัดสินใจที่จะเดินไปที่ห้องครัว หยิบของสดในตู้เย็นที่ยังมีอยู่เต็มตู้ออกมา

            แดเนียลทำอาหารเป็น—แต่ด้วยอาชีพทำให้เขาไม่ได้มีเวลาว่างมากขนาดนั้น และบรรดาของพวกนี้เขาก็แอบซื้อมาตอนที่ไปซื้อเสื้อผ้ากับซองอูมานั่นแหละ

            ไม่รู้สิ—ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว จะทำอะไรก็ต้องนึกถึงสุขภาพของอีกคนด้วย ขืนกินแต่อาหารแช่แข็งอย่างที่เขากินทุกวันนี้ร่างกายคงแย่กันพอดี

            นายตำรวจหนุ่มยืนครุ่นคิดอยู่ไม่นานนักก่อนที่จะเดินไปหยิบกระทะมาตั้งไฟ

          ไม่ได้ทำอาหารมานานเหมือนกัน—ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำออกมาดีอย่างแต่ก่อนมั้ย

           

 

 

 

 

 

 

 

            กลิ่นเนยหอมๆที่อยู่บนกระทะลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัวและลามมาถึงบริเวณโซฟาที่ซองอูนอนหลับอยู่

            เปลือกตาบางขยับยุกยิกก่อนที่จะค่อยๆเปิดออก เด็กหนุ่มขยี้ตาเล็กน้อยก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆปรับโฟกัสได้

            เขาลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเดินตามกลิ่นไปจนกระทั่งเห็นแผ่นหลังกว้างของผู้ชายใจดีที่ช่วยชีวิตเขาไว้อยู่หน้าเตา

            ตื่นแล้วเหรอ รอแป๊บหนึ่งนะ จะเสร็จแล้ว

            คังแดเนียลเอ่ยกับเขาทั้งๆที่ไม่หันไปมอง

            คุณทำอะไรอ่ะไม่ว่าเปล่า โอเมก้าหนุ่มยังชะโงกหน้าไปมองด้านหน้า—ข้าวผัดเนยที่ใส่ผักสีสันหลากสีส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอมากกว่าเดิม

            ข้าวผัด ลองชิมดูมั้ย

            ได้เหรอ?

            ไม่ได้ฉันคงไม่ชวนนายหรอกคนอายุมากกว่าว่า ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบช้อนมาตักข้าวผัดหนึ่งช้อนแล้วจ่อที่ริมฝีปากบาง

            ซองอูกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขามองไปที่อีกคนอย่างไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นสายตาก็จำต้องหลับหูหลับตาอ้าปากรับข้าวผัดเข้าไปในปากแต่โดยดี

            เป็นไง

            อร่อย!”

            ซองอูทำตาลุกวาว มองไปที่อีกคนเป็นเชิงยืนยันว่าอร่อยอย่างที่พูดจริงๆ แดเนียลหัวเราะจนตาปิด หลังจากนั้นจึงหันไปปิดเตาแก๊ส

            นายช่วยหยิบจานข้าวมาให้ฉันหน่อยสิ สองใบ

            ซองอูพยักหน้ารับเบาๆ แล้วเดินไปหยิบจานกินข้าวจากตู้ออกมาพร้อมกับช้อนส้อมและแก้วน้ำ คังแดเนียลหันไปหยิบจานจากคนตัวเล็กแล้วค่อยๆตักข้าวจากในกระทะใส่ให้เด็กน้อยไปวางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

            เมื่อวางแก้วน้ำลงหลังจากที่รินน้ำเสร็จลงบนโต๊ะ แดเนียลยิ้มให้กับอีกคนที่ทำตาลุกวาวไม่เลิก ก่อนที่จะเอ่ยเบาๆ

          กินข้าวกันเถอะ


---------------------------------------------------------------

Talk : 100%

มาแล้วค่าาาาา และตอนนี้ก็วนเวียนอยู่กับอาหารอีกแล้ว 555555555555

ตอนนี้จะเรียบๆเอื่อยๆอยู่ แต่ตอนหน้าจะเริ่มการสอบปากคำน้องแล้วนะคะะะ

ใบ้ให้ว่ามีตัวละครใหม่มาเพิ่ม 2 ตัว อิ้

เป็นสองคนที่เราอยากเอาใส่ฟิควอนนาวันมานานมากๆแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวงนี้ก็ตาม 5555555

รบกวนอย่าลืมคอมเม้นท์ ติดแท๊กเป็นกำลังใจอันใหญ่หลวงให้เราด้วยนะคะ ♥

เอ็นจอยรีดดิ้งค่ะ แล้วเจอกันตอนหน้า 

bbutter_p



#ฮมทนอ


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 165 ครั้ง

296 ความคิดเห็น

  1. #284 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 18:26
    กลายเป็นคุณพ่อไปแล้วเนี่ย555
    #284
    0
  2. #250 อาร์ดิน่า (@Rrisea) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 22:45
    คุกๆๆๆๆๆๆๆ
    #250
    0
  3. #241 firstchxnx (@firstchxnx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:00
    อห 13 ปี แง อรุ่มจ้า
    #241
    0
  4. วันที่ 4 มกราคม 2562 / 06:41

    พ้มน่ะอิจฉาคุณขึ้นมาแล้วนะคุณตำหนวด พ้มอยากดูแลน้องแบบคุณบ้างอะ ฮือออ

    #220
    0
  5. #213 may-twchn94 (@may-twchn94) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 13:27
    คุณทำเพราะเอ็นดูน้องจริงๆใช่ไหมเนียล😗
    #213
    0
  6. #203 Love_S(B) (@sutthida17) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 12:18
    น่ารักมากเลยน้อง
    #203
    0
  7. #184 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 19:51
    13ปีวะ อิ้อิ้ แต่คุณเค้าดีจริมๆ~~
    #184
    0
  8. #134 yp3tm (@eveviiza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 00:27
    แด๊ดดี้ อิอิ
    #134
    0
  9. #110 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 02:50
    เอาว่ะ55555555555 เลี้ยงต้อยไปอีกกก55555555
    #110
    0
  10. #90 Dion Danik (@mmiekung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 15:50
    โห่ยยย น้องซองอูโดนขุนซะแล้ว งืออออ กลิ่นก็อบอุ่น แถมยังเป็นคนอบอุ่นอีกกกกกกกก
    #90
    0
  11. #71 rapsterx_ (@ocqxn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 15:05
    อรุม น่ารักเกินไป กินเด็กก็ดีนะคะพรี่
    #71
    0
  12. #58 HUnH(w)An (@Zababa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:43
    เลี้ยงต้อยอ่อคะคุณ กรุบเลย
    #58
    0
  13. #48 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 23:38
    อ่านตอนเวลานี้จะหิวหน่อยๆ555555
    ขุนให้อ้วนกอดอุ่นไปเลยค่ะคุณแดน
    #48
    0
  14. #29 PWP-77 (@PWP-77) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 15:57
    หืมมมมม เลี้ยงไปอีกหน่อยนี่กำลังกรุบกรอบเลยนะ 555555
    #29
    0
  15. #28 NJ NK (@EyENiPa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 09:28
    อายุห่างกัน13ปี!!!!! ความห่างกันของช่วงอายุนี้ ดีค่ะดี555555555
    #28
    0
  16. #25 phyy♡ (@byunying) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:39
    คุณแดนใจดีไปแล้ว ;-;
    #25
    0
  17. #24 aiwjun (@aiwjun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:35
    แดนดูแลซองอูขุนให้อ้วนไปเลยน่ะ อย่าให้มารังแกน้องได้อีกล่ะ
    #24
    0