( end - wanna one ) hold me tight | nielong

ตอนที่ 19 : 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61






Hold me tight : 18
----------------------------------------------------

            ซองอูผงกหัวขึ้นจากโซฟาทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง

            แดเนียลในสภาพชุดเดิมที่เขาเห็นเมื่อตอนเช้ามืดเดินทำหน้าง่วงออกมา ก่อนที่จะเดินผ่านเขาและหายไปในห้องครัว

            โอเมก้าสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ตั้งสติ

            วันนี้เขาต้องคุยกับอัลฟ่าขี้งอนคนนี้ให้รู้เรื่อง

            เมื่อคิดได้ดังนั้นคนตัวเล็กจึงลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้าไปในครัว

            เจ้าของแผ่นหลังกว้างที่คุ้นตาหยุดยืนอยู่หน้าตู้เย็น ไอเย็นของมันแผ่กระจายออกมาจนเขาสัมผัสได้

            พี่

            หือ

            ขอบคุณที่ไม่เมินกันเหมือนเมื่อวาน

            พูดอะไรกับผมหน่อยสิ

            แล้วจะให้พูดว่ายังไงแดเนียลปิดประตูตู้เย็นลงเมื่อได้ของที่ต้องการอยู่ในมือ—มันคือยาแก้แฮงค์กับน้ำเปล่าหนึ่งขวด

            พูดอะไรก็ได้ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมมีตัวตน

            “…”

            ผมไม่ชอบแบบนี้เลย

            พี่กำลังพยายาม

            ซองอูเงียบ

            พยายามในแบบของพี่ ถ้าเราไม่ได้อะไรก็อย่าเพิ่งคุยกันเถอะ

            “…ถ้าผมไม่ได้รู้สึกอะไรผมจะบอกว่าผมชอบพี่ทำไมวะ

            “…”

            ผมจะตกลงคบกับพี่ทำไม

            “…แต่เราก็ไม่ปฏิเสธตอนที่พี่บอกให้ห่างกัน ตอนที่ฮวังมินฮยอนกลับมาในโลกของเรา

            “…”

            เราลังเล พี่ก็ลังเล พี่สู้อะไรไม่ได้หรอก เขาเป็นรักแรกของเราไม่ใช่หรือไง

            “…!”

            วันที่เราฮีทวันนั้น พี่ได้ยิน

            “…!”

            เราพูดถึงเด็กนั่น ตลอดเวลา

            “…”

            พี่ผิดเองที่ขอเราคบ ความจริงพี่ควรจะรอให้นานกว่านี้สักหน่อย

            “…”

            ก่อนที่จะลงทลายแหล่งวันนั้น ก่อนที่พี่จะโดนยิง พี่รู้แล้วว่าในที่ๆพี่ไปมีฮวังมินฮยอน

            “…”

            พี่ตั้งใจจะขอเราเป็นแฟน ตั้งใจจะผูกมัด เพราะพี่กลัว

            “…”

            แล้วพี่ก็รู้เลยว่าที่ทำมาทั้งหมดมันไม่มีค่า มันรังแต่จะทำให้พัง

ซองอูปิดปาก เสียงของแดเนียลมันสั่นครือเสียจนเขารู้สึกแย่ตาม

ขอโทษ…!”

แดเนียลชะงัก ตัวแข็งทื่อเมื่อรู้สึกได้ว่าถูกกอดจากด้านหลัง

            โอเมก้าตัวสั่นระริก เขาวางหน้าผากลงบนแผ่นหลังกว้างก่อนจะเอ่ยออกมาปนเสียงสะอื้น

            ขอโทษ ผมต่างหากที่ขอโทษ

            “…”

            ขอโทษที่ลังเล

            “…”

          แต่ผมเลือกพี่

            “…”

            ถ้าผมชอบมินฮยอนมากขนาดนั้นจริงพี่จะไม่มีทางเข้ามาในใจผมได้เลยไม่ว่าจะยังไง

            “…”

            ผมแค่ฝังใจ ผมแค่รู้สึกลังเล

            “…”

            ขอโทษ...ฮึก...

            แดเนียลพลิกตัวหันกลับมามองเด็กที่กอดเขาอยู่ ปลายนิ้วสากปาดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของอีกคนออกให้อย่างแผ่วเบา

            พี่ไม่ชอบเลย

            ฮึก...

            ไม่ชอบที่ไม่ว่ายังไงก็ต้องยอมแพ้ให้เราอยู่ดี

            ขอโทษ...ขอโทษครับ...ฮึก

 

 

 

 

 

 

 

 

            ให้ตาย

            ซองอูหลับ

            ใช่—หลับทั้งที่ยืนกอดอยู่กับเขานั่นแหละ จากที่ดูๆเด็กคนนี้คงจะนอนน้อยไม่แพ้เขา

            ริมฝีปากหยักวาดยิ้มออกมา ก่อนที่จะค่อยๆยกร่างบางขึ้นอุ้ม

            ซองอูตัวเบาชะมัด

            เขาถอนหายใจออกมา—เห็นทีว่าจะต้องขุนให้อ้วนเสียหน่อยแล้ว

            มือหนาหมุนลูกบิดประตูห้องของเจ้าตัวจ้อยให้เปิดออก ก่อนที่จะวางร่างของเจ้าของห้องลงไปบนเตียงนุ่ม

            ปลายนิ้วลากตามกลุ่มดาวสามจุด แล้วถือวิสาสะกดจูบลงไป

          นุ่ม

            อื้อออ...

            ปลายนิ้วลากยาวลงมาถึงสันกรามของเจ้าตัวที่เห็นชัด—มันทำให้โครงหน้าหล่อหวานนี่ดูดี

            แต่ชัดขนาดนี้เขาไม่ชอบใจเอาเสียเลย

            เขาลากนิ้วลงมาตามลำคอขาว—มันขาวเกินไป

          และมันหอมเกินไป

            อัลฟ่าหนุ่มรีบดึงปลายนิ้วออกทันทีที่ได้สติ—ให้ตาย

          เมื่อสักครู่เขาคิดอะไรลงไป

            แดเนียลสะบัดศีรษะเรียกสติให้กลับมาครบถ้วน แล้วรีบลุกขึ้นจะเตียงทันที

            ถึงแม้ว่าจะยังอยากอยู่ต่ออีกสักหน่อย

            พี่...

            หื้มคนตัวสูงเลิกคิ้ว กลั้นใจเดินเข้าไปใกล้ซองอูอีกครั้ง

            ขอโทษ...

          ละเมอนี่นา

            อัลฟ่าหนุ่มเออออกับตัวเอง ก่อนจะยื่นมือไปลูบเข้าที่กลุ่มผมสีดำสนิท

            ฝันหวานนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

  

            “นี่พี่

            “ไม่เอาน่า

            แดเนียลเอ่ยกับเด็กน้อยที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้างองุ้ม

            วันนี้เขาจำได้ว่าเป็นวันเกิดของเขา

            และแดเนียลต้องไปทำงาน

            ผมไม่ได้น้อยใจเลยสักนิดที่พี่ต้องไปทำงานในวันเกิดผม แต่ว่า...ผมไม่อยากให้พี่ไป

            ซองอูเอ่ยกับเขาเป็นรอบที่ร้อย

            และแดเนียลก็เข้าใจดี

            พี่รู้ และเราก็รู้ว่าพี่ต้องไป

            “มันอันตราย

            “พี่ก็ต้องไป ไม่งั้นไอ้เรื่องแบบนี้มันจะไม่มีทางจบซะที

          และคังแดเนียลจะให้ซองอูรู้ไม่ได้เด็ดขาด

          ว่าคนๆนั้นคือใคร

            ขอให้ปลอดภัยนะครับ โชคดี

            “อื้ม

            แดเนียลปิดประตูห้องลง แต่ไม่ได้ล็อก

            มือหนาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าหารายชื่อหนึ่ง

            ก่อนจะโทร.ออก

            คุณซองอาครับ รบกวนมาที่นี่หน่อยได้มั้ย?

 

 

 

 

 

 

 

 

            รายการทีวีที่ดูน่าสนุกตรงหน้าไม่เข้าหัวซองอูสักนิด

            เขาเป็นห่วงแดเนียลจนทำอะไรไม่ถูก

            เขารู้แค่ว่าแดเนียลจะไปหาหัวหน้าของขบวนการที่ล่าโอเมก้าไปขาย

            คนๆนั้นที่สั่งให้คนในนั้นพาเขาไปหาเมื่อหนึ่งปีก่อน

            ติ๊ด!

            โอเมก้าเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง

            เสียงฝีเท้าดังขึ้น—ถึงเขาจะไม่ค่อยออกไปข้างนอก หลับตาฟังก็ยังรู้ว่าเป็นเสียงฝีเท้าของผู้หญิง

            ซองอู

            “คุณ!”

            คังซองอายิ้มให้เขา ดวงตาของเธอยังมีแววหมองเศร้าไม่ต่างจากครั้งล่าสุดที่เจอกัน

            แม่จะมาพาเรากลับบ้าน

            “บ้านอะไร ผมไม่ไป! ผมจะอยู่กับพี่แดเนียล!”

            “เราต้องไป ที่นี่มันอันตราย

            อันตรายบ้าบออะไร ที่บ้านนั้นต่างหากที่อันตรายที่สุด

            ผมไม่ไป—

            “ฟังแม่ แล้วทุกอย่างมันจะดีเอง

            ซองอูเงียบ

            แดเนียลบอกให้แม่พาเราไปที่บ้าน ที่นี่ตอนนี้มันอันตราย

            “อันตราย?

          หมายความว่ายังไง

            มีคนรู้ที่อยู่ของเรา และถ้าเกิดว่าการจับกุมครั้งนี้ของแดเนียลไม่สำเร็จเราถูกพาตัวไปแน่

            ผม?

            “ใช่

            “แล้วผมจะเชื่อคุณได้ยังไง

            ซองอามองมาที่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกชายแท้ๆ ก่อนจะเอ่ย

            เพราะนอกจากแดเนียล แม่กล้าสาบานเลยว่าไม่มีใครที่รักเราเท่านี้อีกแล้ว










BONUS

 

            คุณแพททริคครับ?

            อ่า ซองอูงั้นเหรอ เข้ามาๆ

            ซองอูยิ้มให้คนอายุมากกว่าที่เบี่ยงตัวให้เขาเข้ามาในบ้านพัก

            แต่ก็เป็นยิ้มที่จืดจางเหลือเกิน

            มินฮยอนอยู่ที่ห้องที่สามจากซ้ายมือ

            แพททริคบอกกับเขาเช่นนั้น—โอเมก้าพึมพำขอบคุณคนตัวสูงก่อนจะเดินเข้าไปตามทางที่แพททริคบอก

            มินฮยอนนั่งกอดเข่าอยู่ในห้อง เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

            พี่ซองอู!”

            ควานลิน!”

            ยังไม่ทันทีเขาจะเรียกมินฮยอน ควานลินที่อยู่ส่วนไหนสักที่ของห้องก็ตะโกนเรียกชื่อเขาดังลั่น

            มินฮยอนหันมา ดวงตาเรียวรีของอัลฟ่าเบิกกว้าง

            ควานลินพุ่งตัวเข้าไปกอดซองอูอย่างไม่ลังเล และซองอูเองก็กอดตอบ

            ผมนึกว่าจะไม่ได้เจอพี่อีกตลอดชีวิตแล้ว พี่เป็นยังไงบ้าง

            เจ้าเด็กตัวสูงยังคงเป็นห่วงเขาเสมอไม่เคยเปลี่ยน—ซองอูหัวเราะออกมาแผ่วเบาเมื่อตัวเองถูกจับพลิกซ้ายพลิกขวาโดยคนอายุน้อยกว่า

            สบายดี แล้วเราล่ะ?

            ฮื่อ สบายดีครับ

            ควานลินสูดน้ำมูกแล้วยกมือขึ้นเช็ดที่ตา ก่อนที่จะซุกหน้าลงที่บ่าแคบของพี่ชายตรงหน้า ยกแขนขึ้นโอบรอบเอวอีกคนราวกับตัวเองเป็นเด็กเล็กๆ

            กอดแน่นขนาดนั้นเดี๋ยวซองอูก็หายใจไม่ออกหรอก

            มินฮยอนพูดขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน ควานลินค่อยๆผละตัวออกแล้วยิ้มแก้เก้อใส่คนอายุมากที่สุดในกลุ่ม

            ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย

            มินฮยอนยิ้มบางเบาเมื่อได้ยินซองอูพูดออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

            มินฮยอน

            อืม ว่าไง

            คนตรงหน้าขององซองอูยังคงยิ้ม

            โอเมก้ากัดริมฝีปากแน่น—มินฮยอนทำเหมือนกับว่ารู้ว่าเขาจะพูดอะไร แต่มินฮยอนก็ไม่ได้พูดออกมา

          ไม่ว่าจะคิดอะไรอยู่ในใจก็เอาแต่ยิ้ม—นั่นแหละคือฮวังมินฮยอน

            ทะ...ที่เคยบอกตอนนั้น...

            “…”

            บอกว่าชอบ...

            “…”

            ขอโทษนะ

            อัลฟ่าตรงหน้าของซองอูก็ยังคงยิ้ม

            ถึงแม้จะเป็นยิ้มที่บางเบาเหลือเกิน

            ไม่เห็นจะต้องขอโทษเลย

            “…”

            ฉันรู้ตั้งแต่ที่ฉันเห็นผู้ชายคนนั้นอยู่กับนายแล้วล่ะ

            “…”

            ฉันไม่โทษนายหรอก ความรู้สึกมันเปลี่ยนกันได้

            ฮึก...

            ร้องไห้ทำไม

            มินฮยอนว่าเสียงค่อยก่อนที่จะเอื้อมมือไปปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มของคนตัวเล็กกว่า

            ทำอย่างนี้ตอนนี้คงไม่เป็นไรใช่มั้ย คุณคนนั้นของนายคงไม่เห็นหรอกเนอะอัลฟ่าหนุ่มว่าพลางหัวเราะ แล้วเอ่ยต่อ ไม่เป็นไรเลยซองอู

            ฮึก...

            อย่าร้องไห้อีกเลยนะ มีความสุขได้แล้ว

            ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นหนึ่งในความสุขนั้นของซองอูก็ตามที


-----------------------------------------------------------


TALK

บอกเลยว่าความจริงมันสั้นมาก มากๆจนถึงขั้นเราต้องตัดเอาของตอนหน้ามาโปะใส่นิดหนึ่ง โอ้ย TvT

ในส่วนของโบนัสคือตอนระหว่างวันที่ซองอูอยู่กับมินฮยอนที่เซฟเฮ้าส์ก่อนแดเนียลจะมารับไปในตอนเย็นและก่อนที่วันรุ่งขึ้นทั้งสองคนจะดีกันนะคะ

คือจะสารภาพเลยว่าเขียนสเปจบแล้วหนึ่งตอนค่ะ ก่อนที่เราจะเขียนเรื่องหลักจบอีก 55555555

อยากรู้สปอยล์สามารถกดเข้าไปในบล็อกเราที่แปะไว้หน้าบทความได้ ลงเสร็จอะไรเสร็จหมดทุกอย่างแล้ว เหลือแค่เปิดให้อ่าน

แอบปิดเรื่องไว้ก่อน เราจะเปิดหลังจากลงเรื่องนี้จบค่ะ (ซึ่งยังไงเนื้อเรื่องก็ต้องก็ต้องติดพาสเวิร์ดอยู่ดี--- #เอ๊ะ)

เอ็นจอยรีดดิ้งค่ะทุกคน สัญญาว่าครั้งหน้าๆๆจะมาให้เร็วเหมือนครั้งนี้ จะไม่ดองแล้ว T_T

เลิ้บ ♥


บบตพ.




#ฮมทนอ



T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

296 ความคิดเห็น

  1. #273 AmDisTroY (@mythology-ft) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    น้ำตาตะไหลกับประโยคที่ว่า "มีความสุขได้แล้ว" แงง ซองอู มีความสุขมากๆได้แล้วนะครับ
    #273
    0
  2. #261 gungunnie (@gungunnie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 02:48
    เราเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะๆ
    #261
    0
  3. #233 kidt2 (@kidt) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 04:13
    น้องควานลินนนนน คถน้าาาา
    #233
    0
  4. #194 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 20:24
    โธ่ พี่มินนนน
    #194
    0
  5. #175 ตองงีตองงู (@Mukmiw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 22:30
    -บ้าเอ้ยยย เขินๆๆๆๆๆ ไรท์น่ารักมากกกกกกก มาต่อไวๆนะคะ สู้ๆน้าา♡
    #175
    0
  6. #166 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 00:19
    แงงง ดีกันแล้วใช่มั้ยยยย จะได้รักกับจริงจังแล้ว ฮือออออออ หนูต้องมีความสุขได้แล้วซองอู
    #166
    0
  7. #164 หนอนอนิเมะ (@nawaradbok) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:20
    โง้ยยยยย พึ่งมาส่องตอนเย็นๆ แปปๆก็อัพแล้วอ่ะ คุณไรท์รับรู้หัวใจน้องแน่เลยแงงงงงง จุ้บๆๆๆๆ น้องตองอูร้องไห้อีกแย้ว แงงงง คุณพี่เนียลคะ หัวใจน้องสำคัญนะคะ!
    #164
    0