( end - wanna one ) hold me tight | nielong

ตอนที่ 15 : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    3 ต.ค. 61





hold me tight : 14
-----------------------------------------------------------


           คังแดเนียลออกไปทำงานแต่เช้าตรู่

            ทั้งๆที่เพิ่งได้นอนจริงจังก็น่าจะเกือบๆตีสองได้

            คนตัวเล็กขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเดินออกมาจากห้องแล้วไม่พบใคร และพบเพียงแค่กระดาษโน้ตบอกเรื่องอาหารเช้าของเขาเท่านั้น

            ซองอูหยิบถ้วยอาหารใส่ไมโครเวฟ อุ่นให้มันอุ่นขึ้นพร้อมรับประทาน—ส่วนเรื่องการใช้เจ้าเครื่องใช้ไฟฟ้านี่ไม่ได้ยาก เพราะแดเนียลเคยสอนให้เขาทำจนคล่องไปแล้ว

            ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาฝันถึงเมื่อคืน

            มันเหมือนจริงเสียจนน่าตกใจ

            ถึงแม้ว่าเขาจะเชื่อว่าคนอย่างเขานั้นไม่มีทางที่จะพุ่งกระโจนเข้าใส่แดเนียลแล้วยั่วอีกคนตาใสขนาดนั้น แต่เพราะว่าอาการฮีทที่อยู่ๆก็หายไปนั่นกับถ้วยยาที่วางทิ้งไว้ในห้องทั้งๆที่เขาจำได้ว่าไม่ได้กินนั่นยิ่งทำให้ซองอูวิตก

          แล้วไหนจะเรื่องที่แดเนียลพยายามหลบตาเขานั่นอีก

            ตึ้ง!

            เสียงไมโครเวฟที่ดังขึ้นทำให้เจ้าตัวเล็กสะดุ้งเฮือก—หลุดจากภวังค์ในทันที

            เขาใส่ถุงมือกันความร้อนแล้วหยิบเอาข้าวผัดกิมจิออกมา ควันที่พวยพุ่งและกลิ่นหอมๆของมันชวนให้เขาน้ำลายสอ

            ซองอูตักข้าวเข้าปาก ในใจเฝ้าภาวนาให้คังแดเนียลกลับมาเร็วๆเสียที

           

 

 

 

 

 

 

 

            งานนี้จะพลาดไม่ได้ เพราะนั่นหมายถึงชีวิตของทุกคน เข้าใจไหม

            เข้าใจครับ!”

            ถึงปากจะตอบออกไปเช่นนั้น—แต่คังแดเนียลกลับจับใจความประโยคที่หัวหน้าของเขาพูดออกมาแทบไม่ได้สักประโยค

            ถึงจะรู้ว่ามันไม่ดี—และไม่มีสิทธิ์

          แต่เขากำลังคิดถึงเจ้าของริมฝีปากหวานที่เขาได้กดริมฝีปากลงไปในเมื่อคืนนั่น

          คิดถึง—ทั้งๆที่เพิ่งจากกันไม่กี่ชั่วโมง

            แล้วไหนจะเรื่องของคนที่ชื่อมินฮยอนนั่นอีก

            อัลฟ่าหนุ่มยอมรับแต่โดยดี—ว่าองซองอูนั้นทำให้เขาเสียศูนย์อย่างที่ไม่เคยเป็น

            มีคนรักมาก็ไม่น้อย แต่เขากลับไม่รู้สึกกับใครมากเท่ากับที่รู้สึกกับเด็กคนนั้น

          รู้สึกมากเสียจน—ไม่นึกว่าตนจะรู้สึกได้ถึงขนาดนี้

            แดน มึงไหวหรือเปล่าเนี่ย

            ไบรอันถามเขาขึ้นในขณะที่กำลังตรวจเช็กปืนคู่ใจในมือ

            ทำไมถามอย่างนั้น

            ยังจะกล้าถามแพททริคแทรกขึ้นมา หน้ามึงเหมือนคนอดหลับอดนอน แถมตายังลอยๆอีกต่างหาก เป็นอะไรหรือเปล่าวะ

            ไม่—ไม่ได้เป็นอะไร

            แล้วมึงรู้หรือเปล่าว่าหัวหน้าให้มึงเป็นหัวหน้าทีมบี

            “…รู้สิไอ้สัด

            แล้วลูกทีม? ตำแหน่งที่จะไป?

            เจฮยองถามจี้เขามาอย่างต่อเนื่อง—สมกับเป็นเพื่อนรักเขาจริงๆนั่นแหละ

            ทีมมีสิบคน ตำแหน่งที่จะไป...

            แดเนียลหลับตาลง พยายามคิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

            ซอย K”

            ไบรอันตอบแทน ก่อนจะด่า กูอยู่คนละทีมกับมึงกูยังรู้เลย แดน—อันนี้กูจริงจัง มึงเป็นหัวหน้าทีมนะเว้ย การตัดสินใจทุกอย่าง การที่ลูกทีมจะทำอะไรมันขึ้นอยู่กับมึงทั้งหมด

            “…”

            มึงจะมาเอ๋อๆ เหม่อๆแบบนี้แล้วพาลูกทีมไปตายฟรีหรือยังไง มีสติหน่อย

            “…”

            กูไม่รู้หรอกว่ามึงเจออะไรมา แต่มึงต้องแยกแยะมันให้ได้ เข้าใจมั้ย

 

 

 

 

 

 

 

 

            แดเนียลได้สติขึ้นมาหลังจากที่โดนไบรอันด่าไปชุดใหญ่—เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ดวงตาเรียวรีที่ถูกฝึกมาให้ฉับไวรวมทั้งสัญชาตญาณของอัลฟ่าจับจ้องไปที่ซอยตรงหน้า

            มือหนากระชับแบเร็ตต้าในมือแน่น อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าเขากลัว

            งานครั้งนี้เป็นการบุกทลายแหล่งค้ามนุษย์ รวมทั้งปลดปล่อยโอเมก้าให้เป็นอิสระ—เป็นงานใหญ่หลวงและสำคัญมากๆ ที่เขาจะพลาดไม่ได้

            และเขาตั้งใจที่จะไม่บอกซองอูเอง

            คังแดเนียลไม่เคยคิดที่จะลองเสี่ยงเดิมพันอะไร

            แต่ครั้งนี้เขาก็อยากจะลองดูสักครั้ง

            ถ้าหากเขาทำงานนี้ไม่สำเร็จ เขาคงไม่มีหน้าไปเจอองซองอูอีก

            และถ้าหากเขาทำสำเร็จ

          เขาจะบอกความรู้สึกทั้งหมดของตนให้อีกคนได้รับรู้

            มือหนายกขึ้นสูงก่อนจะกวักมือให้ลูกทีมด้านหลังเป็นเชิงให้เดินตามเขามา

            ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนครึ่ง—แสงจันทร์ในคืนพระจันทร์เต็มดวงอาบไล้ตัวพวกเขาราวกับจะอวยพรให้ทำภารกิจสำเร็จ

            ฝีเท้าของชายฉกรรจ์ทั้งหลายแผ่วเบาราวกับขนนก แต่อย่างนั้นแดเนียลก็ยังคงไม่วางใจ

            ประตูเหล็กท่าทางซอมซ่อตรงหน้าเป็นจุดหมาย เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้คนที่ตามมาหยุด ก่อนที่จะค่อยๆก้าวเท้าตรงไปตรงหน้าเพียงคนเดียว

            เขาเอื้อมมือลอดผ่านช่องประตูไป—สายของเขาทำงานได้ดี

          ประตูไม่ได้ล็อก

            แกร๊ก...

            เสียงดันที่จับประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แดเนียลมือเย็นเฉียบ—เขาไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นกับงานใดเท่างานนี้มาก่อน เขาทำงานด้วยความเป็นมืออาชีพเสมอ

            แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้เขาจะทำหน้าที่หัวหน้าทีมได้แย่มาก

            เขาผลักประตูเหล็กออกช้าๆ แล้วก้าวเท้าเข้าไปข้างในก่อน สายตาของอัลฟ่าที่มักจะได้เปรียบด้านการมองท่ามกลางความมืดสอดส่ายไปทั่ว

            มีคนดูแลที่นี่เดินมาเห็นพวกเขา และมาร์คก็จัดการให้เงียบลงไปได้ด้วยความเงียบที่เงียบยิ่งกว่า

            ถ้าเขาไม่รีบมากกว่านี้มีหวังคนอื่นๆในนั้นคงรู้สึกผิดสังเกตและกรูตามมาเป็นแน่

            แดน

            เสียงเรียกเพียงแผ่วเบาให้ชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียง

            ริมฝีปากหยักยิ้มออกมาอย่างโล่งใจเมื่อคนที่เดินเข้ามาในวงนั้นเป็นคนที่เขารู้จักดี

            ซึลกิ

            คังซึลกิ พี่สาวของเขาเองเธอเป็นอัลฟ่าสาวที่อยู่ฝ่ายเรื่องการแฝงตัวเข้าไปเป็นสายตามที่ต่างๆ

            และงานนี้ก็เช่นกัน

            เธอเป็นสายให้กับทีมของเขา

            เจออะไรบ้างมั้ย

            ยังแดเนียลกระซิบตอบพี่สาวเบาๆ เธอครางรับในลำคอก่อนจะหันไปรับปืนที่มาร์คโยนมาให้

            เดินตรงไปจนสุดทางแล้วเลี้ยวขวา เป็นห้องนอนพวกเด็กๆ

            “…”

            ส่วนทางซ้าย ห้องพวกคนที่ดูแล ระวังตัวด้วย มีอัลฟ่าสองคน

            แดเนียลพยักหน้ารับ—มือก็กระชับปืนในมือให้แน่นขึ้น

            นายไม่เคยเป็นแบบนี้นี่แดน

            พี่สาวของเขาทักขึ้นเบาๆ ตอนนี้ที่ตรงนี้มีเพียงแค่เธอ แดเนียล มาร์ค และลูกทีมที่ชื่อปาร์คอูจินอีกหนึ่งคนเท่านั้น ส่วนคนอื่นนั้นพากันแยกย้ายกระจายตัวรอบพื้นที่แห่งนี้แล้ว

            หมายถึง?

            นายกระชับมือที่จับปืนให้แน่นขึ้นหลายรอบแล้ว ตื่นเต้นอะไรนัก ไม่เป็นมืออาชีพเลย

            เขาเงียบ ไม่ปฏิเสธว่าสิ่งที่คังซึลกิพูดนั้นถูก

            เอาเถอะ อย่าให้รู้ละกันว่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงาน

            พี่สาวของเขาเอ่ยเสียงเข้ม—เวลาทำงานนั้นเธอจริงจังเสมอและไม่ไว้หน้าใครที่คิดจะขัดขวางทั้งนั้น

            แดเนียลสาวเท้าไปตามทางเรื่อยๆ ตามด้วยซึลกิ อูจิน และมาร์คปิดท้าย

            อัลฟ่าหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอด มือหนาที่แตะอยู่ที่บนลูกบิดไม่ยอมหมุนด้วยความลังเลใจ

            แดน

            ซึลกิเอ่ยปรามอีกครั้ง แดเนียลหลับตาลงเพื่อตั้งสติ ก่อนที่จะกระชากเปลือกตาเปิดขึ้นและผลักประตูห้องนั้นเข้าไปด้วยความเร็วแสง

            อย่าขัดขืน! ตอนนี้พวกคุณถูกเราล้อมเอาไว้หมดแล้ว!”

 

 

 

 

 

 

 

 

          น่าสมเพช

            แดเนียลจ่อปืนไปทางผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในสภาพที่ไม่สวมสิ่งใดไว้เลยนอกจากกางเกงชั้นใน ส่วนข้างกายของผู้ชายคนนั้นมีหญิงสาวร่างเล็กที่ไม่ใส่อะไรอยู่เลยนอนกอดผ้าห่มแน่นพร้อมกับกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่น

            ถ้าหากว่าตัวเองสะเพร่าจนไม่ได้ยินเสียงเขาเขาจะไม่รู้สึกสมเพชอะไรเท่ากับการที่เปิดประตูมาแล้วเห็นภาพเช่นนี้เลย

            ตะ...ตำรวจ...

            ยกมือขึ้น ทั้งคู่เขาตวัดกระบอกปืนใส่อีกคนเป็นเชิงให้ทำตามที่บอก ซึ่งทั้งสองคนนั้นก็ยอมทำแต่โดยดี

            ดูท่าว่าสองคนนี้จะเป็นสองในสิบที่เป็นคนดูแลที่นี่

            พวกที่เหลืออยู่ไหน

            มะ...ไม่รู้

            ผมรู้ว่าคุณรู้ บอกมา!”

            ...

            กริ๊ก...

            แดเนียลขึ้นนก ทำท่าจะยกปืนขู่ จนทั้งสองคนลนลานยอมบอก

            ยะ...ยอมแล้ว อยู่ข้างบน!”

            คังแดเนียลลดแบเร็ตต้าในมือลงพลางแสยะยิ้ม ก็แค่นั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

            เหลือรอดไปหนึ่งคนครับ คาดว่าคงไหวตัวทันแล้วหนีไปแล้ว

            แดเนียลพยักหน้ารับคำที่อูจินนำมารายงาน แล้วพอจะแกะรอยได้มั้ย

            “…ตอนนี้ยังแกะไม่ได้ครับ ไอ้คนที่หนีไปดูชำนาญทางมาก

            แล้วรู้ชื่อมั้ย?

            คิมฮงจินครับ เป็นอัลฟ่า

            โอเค ขอบคุณมากอูจิน

            อูจินยิ้มน้อยๆก่อนที่จะเดินจากไป—แดเนียลลอบพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

            วันนี้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีกว่าที่เขาคิดไว้

            เด็กทุกคนที่อยู่ในสถานบริการแห่งนี้ถูกตำรวจคนอื่นพาส่งตัวไปที่สถานีเพื่อสอบปากคำและหาที่อยู่ให้เรียบร้อยแล้ว

            ส่วนผู้ดูแลในที่นี้ทุกคนถูกจับตัวได้จนครบ

            ยกเว้นคิมฮงจิน

            มือหนาขยี้ศีรษะแรงๆ—ถึงแม้ว่างานทุกอย่างจะสำเร็จไปได้จนเกือบครบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว แต่เขาก็ยังวางใจไม่ได้

            เอาเถอะ—เอาเป็นว่าวันนี้เขาก็สามารถกลับไปหาเด็กคนนั้นได้อย่างไร้รอยขีดข่วนแล้วล่ะ

            แดเนียลหันหลังกลับ กำลังจะเดินไปขึ้นรถตำรวจ ก่อนที่จะชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากหูฟังที่สวมอยู่เพื่อติดต่อกับทีมอื่น

            [ทีมเอเคลียร์ จับได้ทุกคน ไม่มีใครบาดเจ็บ]

            เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงไบรอันที่เป็นหัวหน้าทีมเอดังมาจากในหูฟัง

            หลังจากนั้นไม่นาน เสียงของแพททริคที่เป็นหัวหน้าอีกทีมก็ดังมา

            [ทีมซีเคลียร์ จับได้ทุกคน วิสามัญไปหนึ่งคน และผู้กองเจบาดเจ็บ ถูกยิงที่ต้นแขน]

            เขาอ้าปากค้าง ตั้งท่าจะกรอกเสียงลงไปถามเรื่องเจ แต่ก็ไม่ทันคนที่เป็นหัวหน้าทีมเอ

            [เจเป็นยังบ้าง]

            [เสียเลือดเยอะเหมือนกัน แต่ยังไม่สลบ]

            [ตอนนี้อยู่ที่ไหน]

            [กำลังจะขึ้นรถพยาบาลแล้ว มันบอกไม่ให้บอกมึง]

            [สัด]

            ไบรอันหลุดสบถออกมา [บอกมันเลยนะว่ากูรู้เรื่องแล้ว เจอกันที่โรงพยาบาลได้เลย]

            หลังจากนั้นสัญญาณของไบรอันก็ตัดไป คาดว่าเจ้าตัวคงจะรีบขึ้นรถแล้วเร่งไปหาเจฮยองอย่างที่พูด แดเนียลกดตัดสัญญาณเช่นกัน แล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ

            แดน!!!”


-----------------------------------------------------


TALK

โอย ตัดตอนไม่ถูก ตอนนี้ยาวมาก 55555555

เอาจริงๆคือความจริงมันยาวกว่านี้ค่ะ แต่ตัดมาก่อน ไม่งั้นมันจะกินเนื้อหาตอนอื่น

ใครเป็นคนตะโกนเรียกแดเนียลกัน แล้วแดเนียลเป็นอะไร จะได้รู้กันตอนหน้าค่ะ

ตอนนี้มากันเกินครึ่งเรื่องแล้ว (มั้ง) ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาและอยู่ด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ ♥

เลิ้บยูออล


บบตพ.



#ฮมทนอ


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

296 ความคิดเห็น

  1. #160 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 23:44
    อย่านะ แดนคำเดียวมา ใจหาย
    #160
    0
  2. #141 wang_wangg7_ (@wang_wangg7_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 22:17
    แด๊นนน!!
    #141
    0
  3. #140 justpeachboy (@lurlu981221) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 02:44
    บอกได้คำเดียวเลยว่าค้างมั่กๆเลยง่า
    #140
    0
  4. #139 Good_Better (@Good_Better) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 21:53
    จบได้โหดร้ายมากจ้าา ;-;
    #139
    0
  5. #138 10NIEL25ONG (@10NIEL25ONG) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 21:44
    ค้างงงงงง
    #138
    0
  6. #137 ,,fAiYa*A,, (@fAiYa_A) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 20:42
    ค้างงงงงงง
    #137
    0
  7. #136 Lay-napatsawan (@Lay-napatsawan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 20:40
    แด๊นนนนนนน อย่าเปนไรไปนะะะะ
    #136
    0