KNB ; Put Your Head On My Shoulder

ตอนที่ 1 : Episode 1 ; are you scared?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    24 พ.ย. 62

   

♡♡♡♡

       Image result for kuzu no honkai gif hanabi

 

are you scared ?
 

♡♡♡♡


 

Kirogawa Hanabi Part ;


 

อ่า...สวัสดีค่ะ ฉันคงจะยังไม่ได้แนะนำตัวสินะคะ ฉันคิโรงาวะ ฮานาบิ ปีหนึ่งห้องบี ตอนนี้ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนเซย์รินค่ะ เกิดวันที่14กุมภาพันธ์ ราศีกุมภ์ ฉันมาจากตระกูลคิโรงาวะ ซึ่งฉันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้านแถมยังได้คำสาปร้ายของตระกูลติดมาด้วยนี่สิ


 

ดวงตาสีม่วงฟ้านี่ ฉันไม่ได้อยากมีมันสักนิดเดียว


 

"นี่ๆดูนั่นสิลูกสาวตระกูลผู้ดีที่เขาลืมกันว่ามีคำสาปล่ะ"

เด็กผู้หญิงที่ดูอายุเท่ากันกับฉันพูดออกมาพร้อมกับชี้มาทางขวา


 

พูดถึงฉันอยู่สินะ :-/


 

"มันคือคำสาปอะไรเหรอ?"

หญิงสาวอีกคนถามด้วยความสงสัย


 

"คำสาปที่ว่าถ้าหากจ้องตากับเธอแล้วจะตายภายใน1วันน่ะ!"

เธอพูดออกมาอย่างเสียงดังฟังชัดทำอย่างกับว่าจะไม่กลัวที่ฉันจะได้ยินเลยสักนิดเดียว


 

"ฉันไม่เชื่อหรอกนะ!แค่เรื่องหลอกเด็กรึเปล่าเนี่ย?"

ผู้หญิงอีกคนเอ่ยตอบไปพร้อมกับเล่นโทรศัพท์ในมือต่อ


 

เหอะ


 

"งั้นอยากลองดูไหมล่ะ?"

ฉันพูดออกไปก่อนที่จะจ้องไปทางเธอและแสยะยิ้มอย่างสยดสยองให้


 

" ห๊า!!?เธออยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!ฉันขอโทษๆๆอย่ามาจ้องตาฉันนะฉันยังไม่อยากตาย"

เธอพูดขอโทษขอพายออกมาอย่างร้อนรนก่อนที่จะพากันหนีไปพิธีปฐมนิเทศกัน


 

ก็แค่พวกดีแต่ปากนี่นา


 

2 ชั่วโมงผ่านไป


 

ตอนนี้พิธีปฐมนิเทศก็ได้จบลงแล้วเอาจริงๆฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะพูดอะไรเยอะแยะ เฮ้อคนแก่นี่พูดมากกันจริงๆ


 

หลังจากนี้ ก็ได้เวลาเลือกชมรมแล้วสินะ


 

"ชมรมการแสดงค่ะ ชมรมการแสดงง สนใจเข้ากันไหมคะ"


 

"ชมรมอ่านหนังสือครับ!!มีใครสนใจมั้ยครับ!?"


 

ฉันเดินผ่านไปหลายชมรมโดยรวมๆแล้วก็สิบกว่าชมรมได้เลย มีแต่ชมรมน่าเบื่อทั้งนั้น


 

"ชมรมบาสครับ!ชมรมบาสเกตบอลไหมครับ!"

 

ชมรมบาสอย่างนั้นเหรอ? อืมมมมน่าสนใจดีนี่

ฉันเดินเข้าไปนั่งตรงโต๊ะกรอกใบสมัครเข้าชมรมและเอ่ยถามคำถามกับรุ่นพี่ผู้หญิงผมสีน้ำตาล
 

"มีตำแหน่งไหนว่างบ้างเหรอคะรุ่นพี่?"

 

"มีตำแหน่งผู้จัดการว่างน่ะเธอสนใจรึเปล่า"

เธอตอบฉันมา ซึ่งคำตอบของเธอนั้นทำให้ฉันตกใจเป็นอย่างมาก


 

"รุ่นพี่ไม่ใช่ผู้จัดการชมรมเหรอคะ?"

ฉันถือวิสาสะถามไปพร้อมกับทำหน้าตกใจนิดๆแต่ก็ยังคงไม่เงยหน้าไปสบตารุ่นพี่เหมือนเดิม


 

"เปล่าหรอกฉันเป็นโค้ชน่ะ!ว่าแต่เธอชื่ออะไรเหรอ?"

รุ่นพี่ตอบฉันเป็นรอบที่สองก่อนที่จะถามคำถามฉันบ้าง


 

"อ่า...คิโรงาวะ ฮานาบิค่ะฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"

ฉันตอบไปพร้อมกับเก็บใบสมัครอีกใบหนึ่งที่รุ่นพี่เขาไม่ได้เก็บมารวมกันไว้กับของฉันและยื่นให้รุ่นพี่ไป


 

"อ้าวฉันลืมเก็บเหรอเนี่ย?แหะๆขอบคุณมากๆเลยนะคิโรงาวะจัง"

พอฉันทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยฉันก็เดินไปที่ชั้นเรียนทันที


 

Aida Riko Part ;


 

"คิโรงาวะจังนี่เป็นคนแปลกๆดีนะ เธอไม่ยอมสบตาฉันเลยล่ะฮิวงะ"

ฉันพูดถึงความแปลกของเด็กคนนั้นให้กับฮิวงะฟังก่อนที่จะหยิบใบสมัครอันที่ฉันไม่ได้เก็บเข้ากองขึ้นมาอ่าน


 

"คุโรโกะ เท็ตสึยะ เอ๊ะ!?มาจากชมรมบาสเทย์โควแถมเพิ่งขึ้นปีหนึ่งปีนี้แสดงว่าเขาต้องเป็นรุ่นปาฏิหาริย์!"


 

"ห๊าารุ่นปาฏิหาริย์อย่างนั้นเหรอ!"

ฮิวงะอุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนที่จะหยิบใบสมัครของอีกคนขึ้นมา


 

"คิโรงาวะ ฮานาบิก็มาจากโรงเรียนเทย์โควเหมือนกันแต่เคยอยู่ชมรมวอลเลย์บอลน่ะ"

เขาอ่านใบสมัครของเด็กคนนั้นพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย


 

"แต่จะว่าไป...คิโรงาวะ ฮานาบิ นี่ชื่อคุ้นๆจังนะ...อ๋าา!!จำได้แล้วเด็กคนนั้นไงที่เขาบอกกันว่ามีตาต้องคำสาปน่ะ!"


 

"ห๊าาาานี่มันอะไรกันเนี่ยเมื่อกี้ก็มีคนที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกา แถมยังเจอกับรุ่นปาฏิหาริย์แล้วก็เด็กที่มีตาต้องคำสาปอีก!เด็กปีนี้นี่มันอะไรกันนนน"


 

Kirogawa Hanabi Part ;


 

ตอนนี้ก็เวลาล่วงเลยไปจนถึงตอนเลิกเรียนแล้วค่ะ แต่ในส่วนของวันนี้ฉันต้องเข้าชมรมเพื่อไปเตรียมความพร้อมว่าจะต้องทำอะไรบ้าง


 

"ขอโทษที่มาสายนะคะรุ่นพี่"

ฉันเอ่ยขอโทษไปเนื่องจากฉันมาสายเพราะว่าหลงทางในโรงเรียนน่ะแหะๆ


 

"อ๋าไม่เป็นไรหรอกคิโรงาวะจังๆงั้นเดี๋ยวเธอเริ่มจากการดูพวกนี้ซ้อมแล้วก็ลองเก็บข้อมูลดูเลยก็ได้"

รุ่นพี่ไอดะตอบกลับมาพร้อมกับยื่นสมุดและปากกาให้


 

ครั้งนี้รุ่นพี่ไม่มองหน้าแหนะ...สงสัยคงรู้เรื่องตาของเราแล้วแหละมั้ง


 

"ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันขอทราบชื่อทุกคนก่อนได้ไหมคะโค้ช"

ฉันเอ่ยขอไปก่อนที่จะหันไปมองที่กลุ่มปีหนึ่งและปีสองที่อยู่ตรงกลางโรงยิม


 

"ได้อยู่แล้วล่ะ เอ้า!ทุกคนมาแนะนำตัวกับคิโรงาวะจังหน่อย ส่วนคิโรงาวะจังก็อย่าลืมแนะนำตัวด้วยนะ"

โค้ชตะโกนบอกทุกคนก่อนที่จะให้ทุกคนมาจัดแถวเรียงหนึ่งอยู่ตรงหน้าฉัน


 

"คางามิ ไทกะ"
 

"ฮิวงะ จุนเปย์"
 

"อิซึกิ ชุน"
 

"มิโตเบะ รินโนะซึเกะ"

 

"โคงาเนะ ชินจิ"

 

"สึจิดะ ซาโตชิ"

 

"ฟุริฮาตะ โคคิ"

 

"ฟุคุดะ ฮิโรชิ"

 

"คาวะฮาระ โคอิจิ"
 

"ผมคุโรโกะ เท็ตสึยะครับ"


 

"อ๋าโอเคเลยค่ะทุกคน ฉันพูดพลางจดชื่อทุกคนลงบนสมุด

 

"เล่นตลกอะไรกันเมื่อกี้ไม่เห็นจะมองหน้าพวกเราเลยแล้วจะจำได้เหรอว่าใครชื่ออะไรบ้าง?"

คนคิ้วสองแฉกที่ชื่อคางามิถามออกมาก่อนที่จะเข้ามาประชิดตัวฉัน


 

"คุณไม่ได้มีหน้าที่มายุ่งเกี่ยวกับการจำชื่อของฉันสักหน่อยนี่คะ"

ฉันพูดพลางจดบันทึกต่อ


 

"หนอยแน่!กวนนักนะ"

เขาเข้ามากระชากคอเสื้อฉันขึ้นและง้างหมัดจะต่อย


 

ฉันจึงเผลอจ้องตาของเขาไป


 

" เดี๋ยวเถอะคางามิ!!!นั่นเธอเป็นผู้หญิงนะ"

รุ่นพี่ฮิวงะเข้ามาห้ามปรามและพยายามแยกคางามิออกไปจากฉัน


 

"คางามิขยับขวาเดี๋ยวนี้"

ฉันพูดออกไปก่อนที่จะหันไปตรงด้านหลังของคางามิ


 

"ห๊าา- - "

เขาทำสีหน้างงๆออกมาแต่ก็ขยับขวาไปตามที่ฉันบอก


 

เพล้ง!


 

"หลอดไฟมันจะตกใส่หัวนายน่ะ"

ฉันพูดออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนที่จะบอกให้ทุกคนไปซ้อมต่อ


 

"นี่ๆฉันว่าคำสาปนั้นน่าจะเป็นจริงแล้วล่ะนะริโกะ..."

รุ่นพี่ฮิวงะหันไปกระซิบกับโค้ชพร้อมกับหน้าซีดเบาๆ

 

แหม กระซิบเสียงดังเชียว :-/


 

"ผมว่าไม่จริงหรอกครับรุ่นพี่ น็อตตรงนั้นก็ขึ้นสนิมไปตั้งสองตัวจากสี่ตัวแหนะ"
คุโรโกะพูดออกไปพร้อมกับชูมือเป็นเลขสี่ตามจำนวนของน็อตที่หลุด

 

"คุโรโกะคุงนี่มองโลกในแง่ดีจังเลยนะคะ"

ฉันเอ่ยชมเขาไปก่อนจะยิ้มน้อยๆให้กับเขา

 

"ก็ผมไม่เชื่อตั้งแต่แรกอยู่แล้วครับ เราเจอกันตั้งสองรอบผมก็ยังไม่เห็นจะตายเลยนี่"

เขาพูดตอบฉันพร้อมกับให้เหตุผลมา

เราเคยเจอกับคุโรโกะคุงตั้งสองครั้งเลยเหรอ? ตอนไหนกันนะ


 

"เอาเถอะๆ ไปซ้อมต่อกันได้แล้วพวกปีหนึ่ง"

โค้ชเอ่ยปากสั่งทุกคนพร้อมกับผลักทุกคนเข้าไปในสนาม

 

คางามิ ไทกะ ก็น่าสนใจดีนี่ รุ่นพี่ฮิวงะก็ชู๊ดแม่นยำ ส่วนคุโรโกะ อืมมมมม ใช้ความจืดจางให้เป็นประโยชน์สินะ

คิคิ น่าสนุกดีจัง


 

"เฮ้ย คิโรงาวะจังยิ้มด้วยล่ะ"

ฟุริฮาตะคุงพูดออกมาด้วยสีหน้าอึ้งๆก่อนที่เสียงของเขาจะทำให้ทุกคนหันมามองที่ฉัน

 

"พอยิ้มแล้วก็น่ารักดีนี่เธอน่ะ"

โค้ชเอ่ยปากชมฉันก่อนที่จะยิ้มให้ฉันกลับและถามคำถามกับฉัน

"แต่จะว่าไปนะเรื่องดวงตาของเธอน่ะเป็นเรื่องจริงรึเปล่า"

 

" เดี๋ยวเถอะริโกะ!ไปถามคิโรงาวะจังอย่างนั้นได้ยังไง"

รุ่นพี่ฮิวงะขึ้นเสียงดุใส่โค้ชก่อนที่จะทำท่าไหว้ขอโทษให้กับฉัน

 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะๆฉันไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว"

พอพูดจบฉันก็หันไปยิ้มบางๆให้กับรุ่นพี่


 

"แล้วทุกทุกคนอยากลองฟังเรื่องราวความจริงของดวงตาฉันกันไหมคะ"

ฉันยิ้มมุมปากเล็กๆก่อนที่จะหันไปจ้องทุกๆคน

 

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบก่อนที่จะหันไปมองหน้ากันและกันเอง


 

"ว่ายังไงคะ ทุกคนอยากลองฟังกันไหม:-)"

 
B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #1 one outs (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 15:43
    รออออออ
    #1
    1
    • #1-1 mujuxuuuuu(จากตอนที่ 1)
      1 ธันวาคม 2562 / 19:53
      ขอบคุณที่รอนะคะจะรีบมาต่อเลย!
      #1-1