พ่ายรักจอมทมิฬ (ซีรีส์พรหมรักจอมพยศ ลำดับที่ 2)

  • 100% Rating

  • 17 Vote(s)

  • 603,939 Views

  • 4,220 Comments

  • 2,734 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    803

    Overall
    603,939

ตอนที่ 7 : ตอนที่ - 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    4 ก.ค. 61






“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

อัญชันถามด้วยความสงสัยเมื่ออยู่ๆ ชายหนุ่มก็ชะงักเท้าและทำท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิด

“เปล่า”

แมทธิวปฏิเสธพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินต่อ แม้จะยังไม่หายสงสัย แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ถาม 

“เก้าอี้ยาวนะเผื่อผมอยากนอนพักสักงีบ”

ชายหนุ่มบอกความต้องการเมื่อประสาทสัมผัสที่เกิดขึ้นจากความคุ้นเคยบอกว่าเขากำลังเดินอยู่บริเวณริมสระว่ายน้ำ ครู่ต่อมาก็พูดขึ้นอีกเมื่อหญิงสาวช่วยประคองให้เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่มีเบาะรองสำหรับนอนพักผ่อน

“คุณนั่งเป็นเพื่อนผมก่อนนะอัญชัน”

“ได้ค่ะ”

อัญชันตอบรับเสียงหวานแล้วนั่งลงเก้าอี้ยาวอีกตัวข้างๆ กัน พร้อมกับดึงมือของตัวเองออกมา แต่ถูกอุ้งมือใหญ่ของชายหนุ่มบีบกระชับเอาไว้ก่อน

“จับไว้แบบนี้แหละ ผมจะได้รู้ว่าคุณไม่ได้ไปไหน” 

แมทธิวพูดขึ้นเสียงนุ่มแม้ใบหน้าหล่อเหลาจะดูเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ให้เห็น แต่อัญชันก็ยอมหยุดอยู่นิ่งๆ แล้วปล่อยให้เขากุมมือของเธอเอาไว้อย่างนั้นด้วยความเต็มใจและยินดีอย่างยิ่ง

จากนั้นบรรยากาศริมสระว่ายน้ำก็ตกอยู่ในความเงียบ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มแอบสำรวจใบหน้าคมคายของชายหนุ่มใกล้ๆ โดยไม่ต้องกลัวว่าเขาจะรู้ตัว อัญชันระบายยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ชิดและดูแลคนที่เธอแอบรักมานาน

“คุณมีแฟนหรือเปล่าอัญชัน”

อยู่ๆ แมทธิวก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ไม่รู้สึกตกใจเท่าไร เพียงแค่แปลกใจนิดหน่อยเท่านั้น เพราะไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องพวกนี้ แต่หญิงสาวก็ตอบตามความเป็นจริง

“ไม่มีค่ะ”

“เคยมีไหม”

แมทธิวถามต่อ และเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ดีๆ ทำไมต้องถามเรื่องส่วนตัวของคนอื่นแบบนี้ ทั้งที่ไม่ใช่นิสัยส่วนตัว ที่สำคัญเขาเองก็ไม่ได้อยากรู้เลยสักนิด

ไม่อยากรู้จริงหรือ?

แมทธิวย้อนถามตัวเองในใจ แต่กลับไม่มีคำตอบที่ชัดเจน

“ไม่เคยค่ะ”

มุมปากได้รูปของคนไม่อยากรู้ยกยิ้มขึ้นมานิดหนึ่งหลังจากได้ยินคำตอบ หากแต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา

“คุณทำงานอะไร ผมหมายถึงก่อนที่จะเดินทางมาที่นี่”

เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นอีก แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องมาสอบถามเรื่องพวกนี้กับเธอ แต่อัญชันก็ตอบตามตรงเพราะคิดว่านี่คงเป็นการชวนคุยแบบธรรมดาทั่วไปของคนที่เพิ่งจะรู้จักกัน

“ฉันทำงานออกแบบเครื่องประดับและก็ดูแลร้านรัตติกาลอัญมณีให้นายน้อย...เอ่อ คุณราเชนทร์น่ะค่ะ”

“อืม...งั้นหรือ”

แมทธิวพึมพำและพยักหน้าช้าๆ ไม่ได้ต้องการคำตอบจากหญิงสาว เพราะเขากำลังคิดถึงใครคนหนึ่งที่อยู่จังหวัดเดียวกับร้านรัตติกาลอัญมณี เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้งก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มของชายหนุ่มตามมา

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็อยู่จังหวัดกระบี่น่ะสิ”

“ค่ะ”

“ผมไม่เคยไป” แมทธิวพูดขึ้นลอยๆ เผื่อเธอจะมีอะไรเล่าให้ฟังบ้าง

“ค่ะ” อัญชันเพียงแค่ตอบรับเสียงเบา

“แต่ผมมีเพื่อนคนหนึ่งอยู่ที่นั่น”

“ค่ะ”

“อัญชัน!

“คะ”

“นอกจากค่ะแล้ว คุณพูดคำอื่นเป็นไหม!

แมทธิวถามเสียงเข้มด้วยความขัดใจ เขาอยากให้เธอพูดอะไรบ้าง แต่ก็อีกนั่นแหละ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากให้เธอพูดอะไร บ้าชะมัด! ชายหนุ่มสบถในใจอย่างหงุดหงิดหัวเสีย และคำต่อว่าที่มาพร้อมกับน้ำเสียงซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ก็ทำให้อัญชันเผลอตอบโต้อย่างลืมตัว

“เป็นค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรนี่คะ เพราะคุณไม่ได้ถาม ก็เห็นคุณเล่าให้ฟังฉันก็ได้แต่ฟัง...”

“พอแล้ว!

แมทธิวตะเบ็งเสียงออกมาดังลั่น เพราะอารมณ์เดือดดาลปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็โวยวายต่อ

“นี่หมายความว่าผมกับคุณจะคุยกันดีๆ แบบไม่ต้องใช้พลังลมปราณไม่ได้เลยใช่ไหมอัญชัน ทำไมต้องยั่วโมโหตลอดเลยหา!

“ฉันไม่ได้ยั่วโมโหนะคะคุณแมทธิว”

“อย่าเถียง!

“ค่ะ”

หญิงสาวตอบรับแล้วก้มหน้าลง ความน้อยใจเสียใจที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนมากมายเพียงแค่โดนตะคอกเสียงดังใส่ มือเล็กที่เผลอกระชากออกมาจากอุ้งมือใหญ่โดยไม่รู้ตัว ยกขึ้นมาปาดน้ำใสๆ ที่กำลังไหลซึมออกมาทางหางตา พร้อมกับกลืนก้อนสะอื้นลงคอไม่ยอมให้มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เมื่อไม่มีใครพูดอะไร โดยเฉพาะคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งนิ่งและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะทุกครั้งที่มองเห็นสีหน้าเย็นชาของชายหนุ่ม น้ำตาเจ้ากรรมก็พาลจะไหลเสียให้ได้

“เป็นอะไรไป”

ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่ต่างคนต่างก็เงียบไปสักพัก และหญิงสาวก็รีบปฏิเสธ

“ฉันเปล่าค่ะ”

“โกหก ผมไม่เชื่อ!

แมทธิวพูดด้วยความไม่พอใจ เพราะเขาไม่เชื่อจริงๆ แต่อีกคนก็ยังยืนยันคำเดิม ใจก็อยากให้เขาเลิกสนใจเรื่องนี้เสียที

“ฉันไม่ได้โกหกนะคะ”

“คุณโกรธผม”

คำพูดแบบทะลุกลางปล้องของชายหนุ่มทำให้อัญชันหน้าเสียไปเล็กน้อยที่ถูกรู้ทัน แต่จ้างให้เธอก็ไม่ยอมรับออกมาหรอก

“ฉันไม่...”

“ขอโทษด้วยนะอัญชัน”

แมทธิวขัดขึ้นก่อนที่หญิงสาวจะปฏิเสธอีก จากนั้นก็รีบพูดต่อในสิ่งที่กำลังคิดและรู้สึก

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะตวาดหรือตะคอกคุณเลยนะ แต่ผม...”

อยู่ๆ ชายหนุ่มก็พูดอะไรไม่ออกขึ้นมาเฉยๆ เพราะไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองแบบไหนให้คนฟังเข้าใจได้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มีความกังวลพาดผ่านให้เห็น ทำให้อัญชันอยากจบเรื่องนี้

“ช่างมันเถอะค่ะคุณแมทธิว ฉันไม่ได้โกรธคุณจริงๆ นะคะ

แต่ฉันเสียใจและน้อยใจแค่นั้น

อัญชันยืนยันกับชายหนุ่มและเก็บประโยคหลังเอาไว้ในใจไม่กล้าเอ่ยออกไปให้เขาได้ยิน แม้จะอยากให้เขารับรู้มากแค่ไหนก็ตาม

“ถ้าอยากให้ผมเชื่อว่าคุณไม่ได้โกรธจริงๆ ก็เอามือมาให้ผมจับไว้เหมือนเดิมสิอัญชัน” 


-----------------

E-book พยศรักซาตานร้าย ซีรีส์พรหมรักจอมพยศ ลำดับที่ 1

ฝากอุดหนุนผลงานด้วยนะคะ

พยศรักซาตานร้าย(ลำดับที่ 1 ซีรีส์พรหมรักจอมพยศ)
สิระสา
www.mebmarket.com
ซีรีส์ชุดพรหมรักจอมพยศ ประกอบด้วย :
ลำดับที่ 1 พยศรักซาตานร้าย 
ลำดับที่ 2 พ่ายรักจอมมทิฬ


ช่องทางการสั่งซื้อ ซีรีส์พรหมรักจอมพยศ

ลำดับที่ พยศรักซาตานร้าย (ราคาปก 299 บาท)

http://www.lightoflovebookgroup.com/showbook.php?bid=533

ลำดับที่ พ่ายรักจอมทมิฬ (ราคาปก 319 บาท)

http://www.lightoflovebookgroup.com/showbook.php?bid=933

คำอธิษฐาน

ขอให้...พ่ายรักจอมทมิฬ 

เป็นส่วนหนึ่งที่ได้สร้างความสุขและรอยยิ้มให้กับทุกท่านนะคะ 

ขอบคุณที่ติดตามผลงานของสิระสาและคอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอมา

ขอบคุณจากหัวใจ....กอดแน่นแน่นค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

0 ความคิดเห็น