ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 78 : เหมันต์ที่ 26 : ตำแหน่งทรงเกียรติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 345 ครั้ง
    10 เม.ย. 64

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านเข้าผ้าม่านกระทบบนใบหน้าของชายขี้เซาบนเตียง เสียงคลื่นทะเลขับขานพัดพาเข้าฝั่งเป็นท่วงทำนองแห่งการขับกล่อม กลิ่นอายยามเช้าอันสดใสโชยเข้าจมูกบังคับให้ร่างกายขยับเกียจคร้านคล้ายไม่อยากตื่นจากนิทรา

ความฝันอันแสนหวานสิ้นสุดลงด้วยเสียงเคาะประตูรัวขึ้นเสียงดังรีบร้อนของใครบางคน เขาเด้งตัวนั่งเตียงด้วยดวงตาที่ยังไม่ตื่นดี ท่าทางง่วงซึมแฝงไปกับท่าเดินคล้ายคนเมา

เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายกึ่งตะโกนผสานมาด้วยการเคาะประตูอันหนักหน่วง “เฮ้ยจินตื่นเพื่อน! แย่แล้ววะ แย่แล้ว!”

ชาวหนุ่มเปิดประตูแล้วรับกับแสงแรกไม่ไหวจนต้องยกมือปิดตาหาวถาม “มีอะไรกันแต่เช้า”

เทนตะเปิดเสื้อผ้าออกให้จินดูร่างกายตัวเอง “ดูนี่สิ!”

จินหรี่ตามองข้างหนึ่ง “เล่นอะไรตั้งแต่เช้า ไม่เป็นมีอะไรเลย”

“ใช่ไม่มีอะไรเลย! แผล! แผลหายไปหมดแล้วโว้ย! และดูนี่!”

รอยฟกช้ำและบาดแผลของเทนตะกับมาโคโตะจางหายไร้ร่องรอยคล้ายไม่เคยเกิดขึ้น ทุกอย่างเหมือนกลับไปเป็นปรกติได้น่ามหัศจรรย์ใจ แน่นอนว่าสองคนไม่รู้ว่า สิ่งที่ตัวเองทานไปเมื่อคืนนั้นมีมูลค่ามากแค่ไหนในโลกอีกด้าน

“มันก็ดีแล้วนี่ ขอตัวไปนอนต่อละ” ชายหนุ่มพูดโดยไม่เหลือบตามองเรื่องราวอันน่าแปลกประหลาดตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ

“เดี๋ยว!”

ยังไม่ทันที่เทนตะจะร้องท้วง ประตูตรงหน้าก็ปิดดัง ปัง! บอกกล่าวโดยอ้อมอย่างรุนแรงว่าเจ้าของห้องไม่ต้องการเสวนาสิ่งใดในเวลานี้

เทนตะเอื้อมมือไปข้างหน้าตั้งใจจะทุบประตูมันอีกสักรอบ แต่เลือกหยุดไว้กลางคัน “มันไม่ตกใจเลยเว้ย! แต่ช่างเถอะ...ถือว่าดีก็ว่าดี ดีแล้ว ดีเนอะ ดีแหละ!

มาโคโตะได้แต่ยืนนิ่งข้างหลังเพื่อนตัวเอง แม้สงสัยในตัวยาแต่กลับไม่พูดสิ่งใดให้เหนื่อยเปล่า ผลกระทบทั้งหมดตกไปยังเทนตะที่บ่นพึมพำกับตัวเองเข้าใกล้เขตแดนคนบ้าเข้าไปทุกที

ส่วนตัวเจ้าต้นเหตุกลับนอนหลับปุ่ยเสียสนิทไม่สนใจเรื่องราวภายนอก เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงสายจินจึงเดินออกจากห้องมาด้วยใบหน้าอันสดใสแห่งการนอนเต็มอิ่ม ดวงตาชื่นชื่มซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตาสีดำ

เทนตะพูดเสียงดัง“เฮ้ยจิน! ทางนี้!”

ชายหนุ่มหันไปตามเสียงเรียก พบว่าเทนตะกับมาโคโตะนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวที่พวกเขานั่งกันเมื่อคืน เบื้องหน้าเต็มไปด้วยขนมขบเขี้ยวและน้ำอัดลมหลากรส ถือว่าสองคนสองหน่อเลือกจุดยุทธศาสตร์ได้ดี ขอบสนามแห่งการถ้ำมองอยู่ตรงนั้นโดยแท้

ชายหนุ่มเดินเข้านั่งด้านข้างที่ว่างเว้นไว้ “คนอื่นล่ะ”

“ตื่นปุ๊บก็ถามหาสาวปั๊บ กับพงกับเพื่อนนี่ไม่มี! เฮ้อ…” เทนตะส่ายหน้าพลางถอนหายใจ

“ไอ้คนที่ถอนหายใจต้องเป็นฉันมากกว่า แล้วแผลหายดีหมดแล้วเหรอ”

“หายแล้วดิ ถึงไม่รู้ว่าหายได้ไง แต่รู้สึกฟิตราวกับโดฟยามาเลย” เขาไม่พูดเปล่ายังเปร่งกล้ามแขนโชว์เพื่อนไปหนึ่งดอก

“แล้วรู้เหรอว่าโดฟยาคืออะไร หรือว่าลองแล้ว”

เทนตะโวยวายรับกับการส่ายหน้าของมาโคโตะ “เปรียบเปรยโว้ย! นี่จิตใจของแกจะไม่แปลกใจเลยเหรอวะเนี้ยที่เพื่อนหายได้เพียงข้ามคืน!

“ตกใจก็เท่านั้น ผลลัพธ์มันออกมาดีก็พอแล้ว หรืออยากกลับไปเจ็บตัวอีก” จินยักไหล่ให้หนึ่งทีก่อนสนใจแต่ภาพตรงหน้า

“เอ่อ...ไม่ดีกว่า แต่มันก็อดแปลกใจไม่ได้จริงๆ”

แม้ท่าทีของจินจะไม่สนใจคำพูดกับความสงสัยของเทนตะ แต่ความในใจกับโล่งอกที่เพื่อนเขาไม่มีผลข้างเคียง ชายหนุ่มตัดสินใจด้วยตัวเองอยู่นานในการหยิบยื่นยาสองเม็ดนั้นให้ ถึงจะมั่นใจ 9 ส่วนว่าปลอดภัย แต่ไม่อาจดูหมิ่น 1 ส่วนแปรผันไม่ได้

เทนตะชะงักเมื่อจู่ๆ เกิดขึ้นอะไรออก หรือว่าเป็นถั่วสวรรค์ นายไปปล้นเทพเจ้ามาใช่ไหม

มั้ง

เฮ้ย! จริงดิ งี้นายปล่อยคลื่นพลังได้น่ะสิ

“…”

จินมองหน้าเทนตะนิ่งไม่ตอบ แล้วเขาหันไปอีกทางไม่สนใจ สักพักหัวข้อการสนทนานี้ก็ตกไปพร้อมกับการนั่งกินลมมองสวรรค์บนชายหาด

จินถามซ้ำเข้าไปอีก “แล้วตกลงคนอื่นไปไหน”

“เห็นบอกว่า ความลับของผู้หญิง เลยไม่ได้ถามต่อ”

“สนิทกันขนาดนั้นแล้วสินะ”

ตามแผนแล้ว ช่วงเวลานี้เป็นเวลาส่วนตัวของทุกคน อยากซื้ออะไร อยากไปไหน หรืออยากทานอะไร จินให้โอกาสทุกคนได้ทำตามใจอยากเต็มที่ แน่นอนว่าต้องมีมากิกับสแตนไปด้วยเสมอ

ฉับพลันสายตาของชายหนุ่มเหลือบไปเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนเดินดุ่มๆ เข้ามาด้วยใบหน้าจริงจัง เสื้อผ้าหน้าผมดูคุ้นตา

เทนตะลุกขึ้นเตรียมความพร้อมก่อนเป็นคนแรก “หรือว่าพวกมันจะมาเอาคืน?”

“ไม่ลองถามพวกนั้นดูล่ะ” จินเอามือเท้าแก้มหันมองพวกแก๊งซิ่ง ใบหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์โน้มเอียง

ชายหัวตั้งสีเหลืองหน้าตาบูดบวมฟกซ้ำเดินนำลูกน้อง ในมือไร้ซิ่งอาวุธเครื่องทุ่นแรง แต่ด้วยความมากันเยอะ ทำให้คนพบเห็นต่างหลีกเลี่ยงไม่อยากมีปัญหา เหตุการณ์เมื่อวานเย็นยังคงสลักอยู่ในดวงจิตดวงใจใครหลายคน

“ต้องการอะไรเหรอครับ”

 ชายหนุ่มนัยน์ตาสีทองถามขึ้น เพราะเขาจับสัมผัสอันตรายจากกลุ่มคนตรงหน้าไม่ได้เลย รังสีอาฆาตมาดร้ายไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว สร้างความแปลกใจให้กับเขาอยู่ไม่น้อย

ทันใดนั้น กลุ่มคนชุดขาวทิ้งตัวคุกเข่าลงกับที่เสียงดังด้วยความพร้อมเพรียงกัน เกิดความเงียบอันโกลาหลทำเอาทุกคนแตกตื่นตกใจ

เทนตะอุทานในเวลาเดียวกัน “เฮ้ย!”

ชายทั้งยี่สิบคนต่างประสานเสียงพูดกันเสียงดังเสียงเดียว “พวกเรากลุ่มพิราบขาว ขอให้คุณมาเป็นหัวหน้าคนใหม่!”

จินกับเทนตะร้องตกใจพร้อมกันดัง หา! ส่วนมาโคโตะเบิกตากว้างนิ่งค้าง

ชายทรงผมจิ๊กโก๋หัวตั้งสีเหลืองเงยหน้าขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงขอร้อง “ได้โปรดมาเป็นหัวหน้าพวกเราด้วยเถอะครับ!”

จินทำหน้าลำบากใจตามเรื่องราวไม่ทัน “ไม่มาหาเรื่องกันก็ดีแล้ว ยังไงก็ลุกขึ้นก่อนเถอะ พวกผมงงกันไปหมดแล้ว แล้วช่วยเล่าให้ฟังหน่อยมันเกิดอะไรขึ้น”

กลุ่มพิราบขาวทุกตามคำพูดของจินโดยง่าย ไร้ซึ่งการโต้แย้งอวดดีรุนแรงเหมือนเมื่อวาน

“มันคือกฎของพวกเรา เรื่องมันมีอยู่ว่า...”

แล้วชายหัวตั้งสีเหลืองหรือไคนุก็เล่าเรื่องราวความเป็นมาของกลุ่มพิราบขาวที่ยาวนานและสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น ซึ่งพวกเขาทั้งหมดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันต่างยึดถือความแข็งแกร่งเป็นที่สุด หากชายคนใดมีความแข็งแกร่งมากกว่าทุกคนในกลุ่ม คนนั้นก็จะถูกเสนอชื่อให้เป็นหัวหน้า

จินใช้ช่องโหว่แรกในการหนีรอด “แต่ผมไม่ได้เข้าร่วมกลุ่ม”

“นั่นเป็นกรณีพิเศษครับ พวกเราเห็นแล้วว่าคุณต่อสู้ได้เก่งแค่นั้น พวกเราเชื่อว่าคุณยังไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ โปรดให้พวกเราติดตามคุณไปด้วยเถอะครับ”

ทันทีที่ไคนุกล่าวเสร็จ คนที่เหลือก็พูดพร้อมกันตามเสียงดัง “โปรดให้เราติดตามไปด้วยเถอะครับ!!”

จินพูดเสียงดังฟังชัด “ผมขอปฏิเสธ” พร้อมกับการพยักหน้าของเทนตะกับมาโคโตะซึ่งเชื่อในการตัดสินใจของเพื่อนเขา ทำเอาเหล่าคนตรงหน้าทำหน้าเหลอหลากันทันทีอย่างนึกอึ้ง

ไคนุทำหน้าน่าสงสารแล้วพูดถาม “ทำไมล่ะครับ”

เพราะเท่าที่มีก็ปวดหัวแล้วยังไงล่ะ จินอยากจะพูดเกินคณา แต่เขากลืนคำเหล่านั้นลงคอไป

เลือกได้ผมขอหลีกเลี่ยงเรื่องต่อยตี

พวกเราจะทำตาม!” กลุ่มพิราบขาวตอบพร้อมเพรียงกันอีกครั้ง

ผมไม่ค่อยชอบมอเตอร์ไซค์เสียงดัง

พวกเราจะเดินแทน!”

ผมไม่ชอบไว้ผมตั้ง

พวกเราจะโก้นผมทิ้ง!”

ผมไม่อยากรับตำแหน่งอันทรงเกียรตินั้นของพวกคุณ!”

กลุ่มพิราบขาวทำหน้าทำตาเว้าวอน ได้โปรดเถอะครับ!” จินปั้นหน้ายากเหมือนเจอไคนุใช้ลูกเล่นกอดขา

เทนตะกับมาโคโตะยิ้มแห้งมองหน้าจิน พวกเขาไม่รู้ว่าต้องแก้ไขเรื่องอันน่าปวดหัวนี้ยังไงกัน ปฏิเสธทั้งทางตรงทางอ้อมก็แล้ว พวกนี้กลับไม่มีทีท่าจะยอมโดยง่าย

“ถ้าผมเป็นหัวหน้า ผมจะยุบแก๊งนี้ทิ้ง”

แก๊งพิราบขาวพอได้ยินคำขาดแรกเข้าก็นิ่งกันไปเป็นระเบียบ แต่ความกดดันตกไปอยู่กับจินเสีย เพราะดวงตาแห่งความเด็ดเดี่ยวนับยี่สิบที่ส่งมา

เฮ้อ...ต่อยตีกันไปมีแต่เจ็บตัว เปลืองทรัพย์สิน พวกคุณอยากจะมีชีวิตแบบนั้นไปจนตายกันเหรอ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว บ้านเมืองมีขื่อมีแป กฎหมายจะเล่นงานพวกคุณเอาสักวัน ลองคิดดูสิ...มันคุ้มแล้วเหรอพูดเองเจ็บเองเป็นเช่นไร จินเข้าใจถึงจุดนี้แล้ว

ไคนุกล่าวจากข้อเท็จจริง “นอกจากเรื่องต่อยตีแล้วพวกเราก็ทำอะไรได้ไม่ดีกันเลยครับ หากถอนตัวออกไปคงไม่เป็นที่ต้องการของสังคมแน่”

เริ่มแรกกลุ่มพิราบขาว เกิดจากการรวมตัวของคนโดนกีดกันจากสังคม ถูกบรรทัดฐานแห่งความจริงตัดสิน ความไม่ยุติธรรมของเงินตราทำให้ชีวิตใครหลายคนในที่นี้ผกผันกลับสู่ความโดดเดี่ยวไร้ซึ่งความช่วยเหลือ พวกเขาจึงต้องช่วยเหลือกันเอง

จินชี้ไปยังด้านหลังพวกเขา “นั่นไงล่ะ” พวกพิราบขาวหันมองตามกันทันที

ไคนุและพวกพ้องหันกลับมามองจินพร้อมทำหน้ามึนงง “อะไรครับ ไม่เห็นมีอะไร!?”

“ไม่เห็นจริงเหรอ สิ่งที่พวกคุณรักนั่นไงล่ะ”

ไคนุทำตาโตพูดขึ้น “สิ่งที่พวกเรารัก…รถมอเตอร์ไซค์งั้นเหรอครับ”

“ใช่ ทำมันให้ดีเสียสิ หากพวกคุณทำได้ ผมจะหาช่องทางการตลาดให้ อีกอย่างหากเป็นไปได้สวย ผมจะนำพามันเข้าสู่สนามแข่งขันไปพร้อมกับพวกคุณ”

ไคนุทำหน้าปั้นยาก “แต่ว่า…”

“เรื่องงบไม่ต้องห่วง พวกคุณหาทำเลและโทรไปเบอร์นี้บอกว่าผมมอบบัตรนี้ให้” จินยื่นนามบัตรของชาโต้ให้ไคนุ ซึ่งเป็นการ์ดสีดำสลักด้วยชื่อ ตำแหน่ง และเบอร์โทรด้านหน้า ด้านหลังเป็นรูปมังกรยุโรปสีทองสยายปีกคำรามอยู่

ไคนุเบิกตากว้าง เมื่อเห็นสัญลักษณ์ด้านหลังบัตรเกิดอาการนิ่งค้างคล้ายเจอผีกลางวันแสกๆ

“คุณมาจากแก๊งมังกรคำราม!? ละ แล้วนี่บัตรของหัวหน้าแก๊งนี่ครับ!” อาการช็อกเล่นงานลิ้นของชายหัวเหลืองไปเป็นที่เรียบร้อย กว่าใครหลายคนจะจับใจความได้ก็เกิดอาการแตกตื่นกันทั่วหน้า ซึ่งพวกเขายังเชื่อว่าชาโต้ยังคงเป็นหัวหน้าแก๊งอยู่

“อะไรประมาณนั้น ละมั้ง” จินไม่รู้จะบอกยังไงว่า ตัวเขานี่แหละเป็นหัวหน้าแก๊ง หากพูดแบบนั้นเดี๋ยวพวกนี้จะกัดฟันตัวเองตายเอา

ไคนุและพวกพ้องต่างก้มหัวขอบคุณกันจ้าละหวั่น “ขอบคุณมากครับๆ แต่ว่าทำไมคุณถึงดีกับพวกเราแบบนี้! ทั้งๆ ที่…”

จินเกาแก้มพูดในสิ่งที่คิดออกมา “เอาเข้าจริง...ผมต่างหากที่ทำร้ายพวกคุณ อีกอย่าง...แค่คิดว่าหากเป็นแบบนี้ต่อไปพวกคุณก็จะก่อเรื่อง ทำให้คนอื่นจะเดือดร้อนอีก สถานที่แห่งนี้ไม่ควรมีเรื่องวุ่นวาย เห็นด้วยไหม? พวกคุณมีโอกาสได้กลับตัวกลับใจแล้วก็ทำสิ่งดีๆ เข้าไว้เถอะ เพื่อเป็นประโยชน์แก่ตัวเองกับคนรอบข้างบ้าง”

เทนตะกับมาโคโตะจับต้นชนปลายไม่ถูก ไหนจะแก๊งพิราบขาว ไหนจะแก๊งมหาอำนาจอย่างมังกรคำรามอีก ทั้งสองน็อคหัวหลุดไปเสียแล้ว ได้แต่ทำหน้ามึนๆ ซึ้งๆ ผสมปนเปกันมั่วซั่ว

เหมือนเห็นแสงที่เดินตามหามานานสาดส่องยังอุโมงค์อันมืดมิด หลายคนหมดหวังแล้วกับการทำดีแล้วได้ดี พอได้ฟังถึงตรงนี้ต่างพากันโขกศีรษะกับพื้นเสียงดัง ปัง! เล่นเอาคนรอบข้างตื่นตกใจร้องกรีด

ไคนุกล่าวเสียงดังให้คำสัตย์ปฏิญาณ เลือดกลางหน้าผากเป็นพยาน “พวกเราไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี มีแต่คำสัญญาเท่านั้น พวกผมจะทำมันให้ดีที่สุด! ไม่ให้คุณผิดหวังแน่นอนครับ!!!”

คนที่เหลือกล่าวเสียงดังเช่นกัน “จะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนครับ!”

จินไม่มั่นใจว่าพวกนี้จะสงบเสงี่ยมกันไปได้อีกนานแค่ไหน แต่ก็หวังเชื่อลึกๆ ภายในจิตใจว่าทุกคนย่อมเป็นคนดี แค่สังคมกับสภาพแวดล้อมทำให้พวกเขาทิ้งตัวตนไปเท่านั้น

“เยี่ยม! อย่าทำให้ผิดหวังเด็ดขาด ไม่งั้นจะเอาคนของแก๊งมาถล่มนะ”

ประโยคกล่าวทีเล่นทีจริงของจินเล่นเอาทุกคนต่างลอบกลืนน้ำลายดังอึก

ถึงแบบนั้นพวกเขาก็ไม่ยอมแพ้ ฉายแววมุ่งมั่นอยู่ในดวงตา “ครับ!”

เหตุการณ์คลี่คลายด้วยความสงบเรียบง่าย สิ้นบทสนทนากลุ่มแก๊งพิราบขาวขอตัวกันไปดูทำเลตำแหน่งในการสร้างธุรกิจ อำนาจสั่งการเบื้องต้นกลับไปอยู่ในมือของไคนุ จินแลกเบอร์โทรพวกนั้นไว้บวกกับกำชับหนักแน่นว่าอย่าทำให้ใครเดือดร้อน ไม่งั้นตนนี่แหละจะมอบความทรมานให้พวกเขากับมือเอง

เทนตะเดินมากระดี๊กระด๊าด้านข้างพลางนวดไหล่ให้จินด้วยท่าทางหมั่นไส้ “เท่จังเลยตัวเอง”

“ออกไปไกลๆ เลยเทนตะ ถ้าไม่อยากโดนถีบ”

“ฮ่าๆๆ ว่าแต่ทำไมนายไม่รับตำแหน่งหัวหน้าพวกเขาไปละ” เทนตะแม้จะเข้าใจจินแต่ก็อยากลองถามดู

จินพูดด้วยใบหน้าเหนื่อยๆ “ฉันไม่อยากเพิ่มภาระให้ตัวเอง แค่นี้ก็วุ่นวายจนปวดหัวอยู่แล้ว”

เทนตะกับมาโคโตะมองหน้ากันมึนงง “วุ่นวายอะไร?” พอเห็นจินเดินจากไปก็ตะโกนเรียกตามหลัง

จินโวยวายเสียงดัง “แค่คิดถึงตอนกลับก็อยากจะบ้าตายแล้วโว้ย!” ท่าทางเหมือนผีเข้า เล่นเอาเทนตะกับมาโคโตะกระโดดถอยหลังหนี ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“เป็นอะไรของมัน…เฮ้ยจิน! กินยาลืมเขย่าขวดอีกแล้วเหรอ!”

“โว้ยยยยยยยยย!”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 345 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #673 dlsomc (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 22:21

    ขอบคุณคับ

    #673
    1
    • #673-1 T.Autumn(จากตอนที่ 78)
      12 กันยายน 2561 / 23:02
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันครับ...
      #673-1
  2. #672 joelamtan (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 18:09
    ขอบคุณครับ
    #672
    1
    • #672-1 T.Autumn(จากตอนที่ 78)
      12 กันยายน 2561 / 23:02
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันครับ...
      #672-1
  3. #671 sorawitbai (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 17:59

    ช่วงนี้จินมันเครียด

    #671
    1
    • #671-1 T.Autumn(จากตอนที่ 78)
      12 กันยายน 2561 / 23:02
      ผมก็เครียดงื้อออออออออออออ
      #671-1
  4. #670 Pisit Yuragate (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 17:26
    กลับไปมีงานรอคิวยุลเ
    #670
    1
    • #670-1 T.Autumn(จากตอนที่ 78)
      12 กันยายน 2561 / 23:02
      งานรออีกเพียบบบบ
      #670-1
  5. #669 jar@prefect@ (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 17:10
    อัพอีกนะคะ
    #669
    1
    • #669-1 T.Autumn(จากตอนที่ 78)
      12 กันยายน 2561 / 23:02
      อัพแล้วนะครับ หวังว่าจะอ่านอย่างมีความสุขนะ
      #669-1
  6. #668 Black Diamonds - [ NACҚ ] (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 16:58
    หาคำผิดไม่เจอเลยวุ้ยย สายตาไม่ดีเลย
    #668
    1
    • #668-1 T.Autumn(จากตอนที่ 78)
      12 กันยายน 2561 / 23:02
      ฮ่าๆๆๆๆๆ
      #668-1