ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 73 : เหมันต์ที่ 21 : ออกเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 341 ครั้ง
    4 เม.ย. 64

ชายวัยกลางตัวใหญ่ไว้หนวดเขี้ยวงามกำลังนั่งดื่มไวน์สบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ปรับเอนสีน้ำตาลเข้มอยู่ภายในห้องนั่งเล่นส่วนตัว สายตาสอดสองป่าไม้ด้านนอกรื่นรมย์ยินดี เสียงดนตรีคลอเคลียผ่อนคลายแสนสุขสันต์ รอบด้านถูกตกแต่งด้วยเครื่องไม้ราคาแพง ติดประดับหัวสัตว์หลากพันธุ์หลายชนิดเต็มผนัง

เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินของใครบางคนใกล้เข้ามาตามทางเดิน สร้างอาการหงุดหงิดแก่ชายผู้นั้นจนหนวดกระดิก

ไม่ทันให้มันได้เคาะประตู เขาจึงเอ่ยดักทางไว้ก่อน “เข้ามา!”

ลูกสมุนในชุดสูททำงานวิ่งเข้ามากระหืดกระหอบใบหน้าตื่น “ยะ แย่แล้วครับ! ท่านไบสัน ที่กบดานของคุณสมิธถูกโจมตีครับ!”

ไบสันทำหน้าตกใจ ลุกยืนตัวตรงรวดเร็ว เผลอปล่อยแก้วแก้วไวน์หลุดหล่นลงตกแตก “ว่าไงนะ! พูดใหม่อีกทีสิ!

คำพูดของชายผู้มีนามว่า ไบสัน ดุดันเสียงดังราวกับยืนอยู่ใกล้หอระฆังระยะประชิดอย่างไรอย่างนั้น

“คะ คุณสมิธถูกโจมตีครับ!”

ไบสันตัวสั่นเทิ้มด้วยความโมโห ใบหน้าแดงก่ำคล้ายจะกลืนกินทุกสิ่ง “ ใคร…มันเป็นใคร!!!”

“จะ จากสายรายงานมา คงเป็นคนของแก๊งหมาป่าเหมันต์ ดูเหมือนจะนำโดยท่านไอแซกครับ” เขาพูดคล้ายกับคนทำความผิดมา ทั้งๆ ที่เขาแค่เข้ามารายงานหลังจากได้รับโทรศัพท์เท่านั้น

“ส่งกำลังคนไปเสริมหรือยัง!” ทุกคำพูดของไบสันเต็มไปด้วยพลังเสียงมากล้น ความก้องกังวานสะเทือนไปยังแก้วรอบห้องต้องสั่นไหวตาม

เขาทำท่าเลิกลั่นไม่ยอมพูด “สะ ส่งไปแล้วครับ แต่ว่า...” จนทำให้ไบสันเริ่มรำคาญขึ้นมา

“แต่ว่าอะไร! รีบพูดมา!” ไบสันกระชากคอเสื้อลูกน้องตัวเองขึ้นมาอยู่ในระดับสายตา ดวงตาคล้ายกระทิงดุหมายพุ่งชนทุกสิ่งอย่างให้พังพินาศมองลึกเข้าไปยังก้นบึ้งของจิตใจ

ลูกสมุนกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนรวบรวมความกล้าขึ้นอีกครั้ง “มะ เมื่อกำลังเสริมไปถึงทุกคนก็ถูกฆ่าตายหมดแล้ว ละ และยังไม่พบศพของคุณสมิธครับ” อาการสั่นหวาดหวั่นยังหลงเหลือ แม้ร่างกายตัวเองเป็นอิสระแล้ว

ไบสันกัดฟันแน่นกำหมัดตัวเองบีบกระดูกลั่นเสียงดัง “พวกมันจะหยามข้าคนนี้เกินไปแล้ว!”

ชายเคราะห์ร้ายผู้มารายงานสถานการณ์เก็บไม้เก็บมือเจียมตัวรอรับคำสั่งไม่ไหวติงไปไหน

“รีบไปเกณฑ์กำลังคนมาให้มากที่สุด พร้อมกับหาอาวุธให้พวกมันด้วย เตรียมพร้อมสำหรับแผนต่อไป แบ่งกำลังตนตามหาไอ้สมิธด้วย ไม่ว่ามันจะมีชีวิตหรือไม่มี ข้าต้องได้เห็นมันกลับตา อีกอย่าง! เรียกกลุ่มวัวบ้ากลับมา!” ไบสันตวาดลั่นเสียงดังราวกับฟ้าผ่า ภาพวิวทิวทัศน์ด้านหน้าที่เคยอภิรมย์กลับไม่น่ามองเสียแล้ว

ชายคนดังกล่าวโค้งตัวรับคำสั่ง “ครับ” เขารีบเดินออกจากห้องไปรวดเร็วแทบจะหายตัว

ไบสันกำหมัดพร้อมกับบีบแก้วไวน์ในมือแตกละเอียด เลือดจากบาดแผลไหลหยดลงพื้นเจือนอง “ไอ้หมาแก่คาเซะ แก…ชักจะมากไปแล้ว! แกและลูกของแกต้องชดใช้ คอยดู!

ทิ้งท้ายด้วยเสียงคำรามโมโหโทโสไม่อาจหาที่ระบาย ความเกรี้ยวกราดอดกลั้นสนั่นลั่นป่า สัตว์น้อยใหญ่รีบหาที่หลบซ่อนตัวจ้าละหวั่น แม้กระทั่งกลุ่มคนรอบนอกที่คอยเดินลาดตระเวนดูแลความปลอดภัยยังต้องขวัญผวา

.

.

.

ลานจอดรถหน้าทางเข้าคฤหาสน์แก๊งเสือหมอบมีกลุ่มคนยืนรอบางอย่างอยู่ด้วยความสงบ

ชายหนุ่มพิงหลังกับรถตู้คลาสสิคฟ้าขาวสไตล์วินเทจ ด้านข้างมีเหล่าผองเพื่อนกับคนสนิทยืนไม่ไกล อากาศเย็นสบายยามเช้าพัดพาสายลมพลิ้วไหวต้อนรับการเดินทางที่ใกล้จะมาถึง

ซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างอยู่ในชุดดูสบาย สำหรับการท่องเที่ยวกลางแจ้ง เทนตะ จิน มาโคโตะสวมเสื้อฮาวายแบบเดียวกัน แตกต่างเพียงลวดลายสีสันเท่านั้น แน่นอนว่าจินออกแนวเรียบง่าย ไม่โดดเด่นเท่าเทนตะ และไม่มืดมนเหมือนมาโคโตะ

รถด้านหลังได้รับมาไม่กี่วันก่อนจากชาโต้ พอรู้ว่าจินและเพื่อนๆ มีแผนจะเที่ยวกันหลังสอบเสร็จจึงหามาให้ได้แบบไม่ยากเย็น จะเสียเวลาหน่อยในส่วนการตกแต่งภายในและยกเครื่องเก่าทิ้งเสียทั้งหมด

เทนตะเปิดประตูนั่งด้านในโผล่หัวออกมองตามทางเดินของบันได “ช้าจังน้า”

จินกอดอกมองไปในทิศทางเดียวกัน “ธรรมดาของผู้หญิงเขาแหละ

“ผู้หญิงนี่เหมือนกันทุกคนเลยหรือเปล่า ไม่ใช่ใจเลยจริงๆ” ขนกายของเทนตะลุกชันทันทีหลังพูดเสร็จ

จินมองไปยังมากิทันควันแล้วพบว่าเธอลืมตัวแผ่กลิ่นอายฆ่าฟัน ก่อนจะหายไปเป็นรอยยิ้มเย็นเฉียบพูดเหมือนรู้ดีจังเลย

เทนตะพูดแก้ต่าง “เฮ้ยๆ อย่างมองฉันแบบนั้น ที่บ้านฉันมีน้องสาวหรอก เรื่องแบบนี้เป็นออกบ่อย ไม่คิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนกันเท่านั้น”

จินทำหน้าเชื่อไปที “อ้อเหรอ” เทนตะแยกเขี้ยวใส่ยกกำปั้นขู่ลับหลัง

คำตอบเดียวไม่อาจใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงได้ ดูได้จากมากิที่ถือกระเป๋าใบเล็กไว้ในมือ ข้างกายไม่มีสิ่งของเพิ่มเติมและเจ้าตัวไม่เคยแต่งหน้าทำผมให้วุ่นวาย จินลอบมองแล้วหวนคิดถึงใครบางคน

หญิงสาวจับสัมผัสได้จึงหันมอง “ให้เข้าไปดูไหมคะ นายท่าน”

“รบกวนด้วย เผื่อพวกเธอต้องการความช่วยเหลือ” จินตอบโดยไม่ต้องคิด หากสัมภาระของทั้งสองหนักคงไม่แคล้วต้องขอแรงใครสักคน ยิ่งอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ผู้หญิงด้วยกันเองคงเป็นตัวเลือกที่ดี

หลังจากมากิเดินเข้าไปข้างในไม่นาน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็สั่นเตือนมีสายเรียกเข้า

ชายหนุ่มรับสายจากปู่ของตน แล้วพบว่าบทสนทนาไปในทิศทางเกี่ยวกับการเดินทาง แต่แฝงไปด้วยวัตถุประสงค์บางอย่าง ซึ่งเขารู้ว่ามีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งอยู่ข้างกายของชาโต้ด้วยเช่นกัน พวกเขาเหล่านั้นพยายามกดดันให้จินเข้ารับการทดสอบตามที่เคยตกลงกันไว้

รอกันสักหน่อยไม่ได้หรือไง ยังไงก็ต้องเข้าทดสอบอยู่แล้ว อะไรของพวกเขา

การรอคอยถือเป็นการทดสอบอย่างหนึ่ง หากว่าทุกคนรอไม่ได้...ผมจะรีบไปหาตอนนี้เลยก็ได้น้ำเสียงของจินแฝงไปด้วยความอำมหิตพร้อมฆ่าฟัน

ชายหนุ่มได้ยินเสียงกลืนน้ำลายดังสะท้อนเข้ามายังสาย พวกเขาต่างรับรู้ถึงสิ่งที่แฝงอยู่ในประโยค

เมื่อพูดแล้ว ผมย่อมทำให้ได้ ไม่ช้าก็เร็วผมจะรีบกลับมา ไม่ต้องเป็นห่วง หากยังดื้อรั้นอยู่ ทางเลือกของผมคงมีไม่มาก ถึงตอนนั้น...อย่าหาว่าผมใจร้ายกับทุกคนแล้วกันความเกรงขามของจินสะท้อนผ่านดวงตาของเทนตะกับมาโคโตะ พวกเขามองเพื่อนตัวตัวเองด้วยควาฉงน แต่กลับไม่ถามแล้วหลับตาค้างหนึ่งคล้ายไม่สนใจ

สุดท้ายชาโต้จึงเลือกตัดจบบทสนทนา เพราะรู้ว่าหาคุยกันไปมากกว่านี้ คงไม่ส่งผลดีกับฝ่ายใด ชายชราฝากฝังความเป็นห่วงตามน้ำเสียงแล้วส่งสายตาดุด่าว่ากล่าวไปยังกลุ่มคนในห้องประชุม จนพวกเขาต้องแยกย้ายคอตกตามกันออกไป

ความเด็ดขาดนี่สืบทอดผ่านพันธุ์กรรมหรือเปล่า เหมือนเจ้าชินไม่ผิดเลย

จินวางสายแล้วถอนหายใจ เขาปรับอารมณ์กลับมาให้ปรกติโดยเร็ว สแตนมองนายท่านของตัวเองแวบหนึ่งเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่พูด

ความรู้สึกบางอย่างส่งให้เขาหันมองหน้าเทนตะกับมาโคโตะ สายตาของทั้งสองเหมือนมองคนที่ไม่รู้จักกัน ความหวาดระแวงสื่อผ่านภาษากายที่ปิดกั้น เป็นอะไรกันไป

เทนตะถามขึ้นด้วยท่าทางแหยง “เอาปืนมาไหม?”

จินทำหน้าเหลอหลาแต่ก็ตอบ “ไม่”

“มีดล่ะ”

“ก็ไม่นิ” เทนตะพยักหน้าให้กับมาโคโตะตามคำตอบของจิน

เทนตะเริ่มคลายตัวเองลง “ระเบิดล่ะ”

จินเริ่มงงเข้าไปใหญ่ “ฉันจะมีของแบบนั้นได้ไง”

“เฮ้อ…” ทั้งสองคนถอนหายใจเสียงดังแล้วเลิกสนใจจินไปเสียอย่างนั้น

“อะไรของพวกนาย มากันแล้วสินะ!”

ก่อนจะคิดอะไรไปมากกว่านั้น จินจับสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของกลุ่มคนที่ใกล้เข้ามา

เรย์กะและอากิโนะแต่งตัวคล้ายกับมากิ พวกเธอสวมชุดเดรสบางโดยมีผ้าอะไรสักอย่างคลุมตัวอยู่หลากสีสัน

แต่คนละเดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ข้างตัวคนละหนึ่งใบ ด้านหลังสะพายกระเป๋าเป้อีกคนละหนึ่งใบเช่นกัน ในมือของมากิถือมาด้วยอีกสองใบ ยังไม่หมด ด้านหลังของเทโชยังมีลูกน้องช่วยกันยกกล่องบรรจุบางอย่างเตรียมมาด้วยสามลัง

เทนตะตาโตลุกวาวคล้ายไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น “ย้ายบ้านกันเหรอ แม่คุณ”

“ไม่พูดก็ไม่มีใครว่านะ เทนตะ” อากิโนะที่มาพร้อมไฟหน้าแรงสูงพูดขึ้นอารมณ์ขุ่นๆ

จินอมยิ้มกับอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเทนตะ จนต้องโดนค้อนคำโตตอบกลับ

พวกเขาช่วยสองสาวเอากระเป๋าไปไว้ด้านหลังรถ เมื่อเสร็จสิ้นเรียบร้อยดีแล้วจึงเดินกลับตำแหน่งเดิม ซึ่งตรงหน้ามีเทโชกับเหล่าลูกน้องยืนมองอยู่ หากเป็นคนปรกติมาเจอเข้า คงคิดว่าพวกเขากำลังมีเรื่องกันแน่นอน

เทโชกอดอกหน้านิ่งพ่นลมหายใจออกจมูกเสียงดัง “ห้ามแกทำอะไรแปลกๆ กับหนูน้อยของข้าเด็ดขาด ไม่งั้นข้าจะไปเผาบ้านแกให้ไหม้เป็นจุณ พร้อมกับเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งไม่ให้เหลือ”

“ไม่รับปาก” จินทำหน้านิ่งพูดออกมาราวกับหุ่นยนต์ เรย์กะพอได้ยินเกิดอาการหน้าแดงในคำพูดนั้นทันที

“แก!” เทโชตั้งท่าจะเข้าขย้ำคอของจิน แต่ถูกลูกน้องขวางทางเหนี่ยวตัวไว้

ลูกน้องต่างปฏิบัติหน้าที่กันเป็นอย่างดี ในปากก็พูดเพียงประโยคเดียวซ้ำไปมา “อย่าครับท่านหัวหน้า”

เทโชโวยวายอย่างกับเด็ก “พวกแกทำอะไร ปล่อยข้านะโว้ย ข้าเป็นหัวหน้าของพวกแกนะ!”

ยิ่งทวีคูณความโมโห เมื่อสบเข้ากับรอยยิ้มแห่งชัยชนะของจิน

“ไปกันก่อนนะลุง เดี๋ยวเอาหาดทรายขาวๆ ใส่ขวดมาฝาก” ชายหนุ่มโบกมือล่ำลาแล้วเดินเข้าไปนั่งข้างคนขับด้านหน้า

ทุกคนหัวเราะแล้วโค้งตัวกล่าวลาเทโชที่ยังพยายามออกจากการเหนี่ยวรั้งของลูกน้องตัวเองอยู่ รถเริ่มเคลื่อนตัวตามการขับของสแตน

“หนูน้อยของป๊ะป๊าดูแลตัวเองดีๆนะลูก หากเจ้าจินมันทำอะไรแปลกๆ เอามีดที่ป๊ะป๊าให้แทงมันเลย!” เทโชตะโกนเสียงดังไล่ตามหลังทะลุผ่านกระจกรถ ทุกคนได้ยินชัดถ้อยชัดคำจึงหันมองเรย์กะกันขวับ

จินเอี่ยวตัวกลับมองคนนั่งด้านหลัง “เอามีดมาด้วยเหรอ?”

“อือ” เรย์กะพยักหน้าโชว์มีดที่เหน็บตรงขาของเธอให้ดู

ชายหนุ่มยิ้มแห้งให้กับเรย์กะ โดยไม่ลืมนับถือความห่วงลูกของเทโช

ความเร็วของกาลเวลาเป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้เลย ผ่านเพียงลมหายใจเดียว ช่วงเวลาของการเป็นนักเรียนได้สิ้นสุดลงแล้ว กลิ่นอายความตายและการนองเลือดยังติดอยู่ปลายจมูกของจินไม่เสื่อมคลายราวกับเป็นตราบาปคอยย้ำเตือนถึงสิ่งที่เขาเคยกระทำไว้

ส่วนตัวเคยคิดว่ามันจะเจือจางแล้วเลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ไม่เลย กลับกัน ยิ่งนานวันยิ่งเข้มข้น ยิ่งลืมกลับยิ่งจดจำ มือที่เคยเปื้อนเลือดแล้ว ขัดถูเช่นใดคงไม่อาจลบล้างได้

ชายหนุ่มมองกลุ่มเพื่อนผ่านกระจกมองหลัง ส่วนหน้าสามที่นั่งถูกจับจองด้วยสามสาว ซึ่งก่อนมาเกิดการถกเถียงกันอยากนั่งด้านหน้าพร้อมกับจิน แต่จินให้เหตุผลขอความเป็นส่วนตัวรวมถึงต้องการพักผ่อน เผื่อตัวเองจะได้สลับกับสแตนในการขับรถนั้นเอง ทำเอาสามสาวทำหน้าผิดหวังแล้วกลับไปทำหน้าละห้อยกันนั่งที่เดิม

ส่วนสองแถวด้านหลังที่เลือกมีสิ่งของวางพร้อมกับการนั่งนอนแสนสบายของสองเกลอ

ภาพรถตู้หน้ากลมราวกับลูกแตงโมทรงคลาสสิคสีฟ้าขาวแล่นผ่านถนนด้วยความเร็วคงที่ เสียงเพลงขับประสานนัวเนียกับเสียงพูดคุยผสมการหัวเราะดังเป็นช่วงจังหวะเริ่มเงียบลง ความง่วงนำพาทุกคนเข้าสู่นิทรา จนสุดท้ายผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง จึงไร้เสียงพูดคุยใดๆ จินมองไปยังด้านหน้า คอยดูเครื่องนำทางที่ติดมากับรถอย่างระมัดระวัง ป้องกันข้อผิดพลาด

ชายหนุ่มนึกคำถามที่อยากถามตั้งแต่เมื่อกี้ได้สักที “สแตนเคยเห็นทะเลไหม

เขาถามออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มที่ เพราะว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ส่วนตัวเห็นเพียงสแตนอาศัยติดอยู่กับปราสาทแวมไพร์คล้ายเสาต้นหนึ่ง

“เคยบ้างขอรับ แต่ส่วนใหญ่บังเอิญเจอเข้า เพราะงานและการล่าเหยื่อเท่านั้น” สายตาทั้งสองของสแตนยังตั้งมั่นที่ถนน เขาไม่เสียเวลาคิดคำตอบแต่อย่างใด

ชายหนุ่มยิ้มแล้วพูดขึ้น “งั้นเหรอ นี่ถือเป็นการเที่ยวครั้งแรกสินะ เดี๋ยวนายจะได้เห็นสิ่งสวยงามที่น่ามหัศจรรย์ที่สุดของโลกใบนี้” เขาหันไปมองกลุ่มเพื่อนแล้วพบว่าหลายคนนอนน้ำลายไหลเสียด้วย ไม่รอช้า โทรศัพท์ในมือถือถูกหยิบขึ้นถ่ายบันทึกภาพความทรงจำเก็บไว้ แล้วพบกับสายตากึ่งดุจากมากิ

ผ่านไปเกือบ 3 ชั่วโมง ในที่สุดสแตนได้ขับนำทุกคนมาถึงยังสถานที่ที่พวกเขาต้องการ

ภาพตรงหน้าคล้ายดั่งภาพวาดแสงวิจิตร เนื่องด้วยการขับบนถนนคล้ายสะพานสามารถมองเห็นทิวทัศน์เกือบทั้งหมด แสงแดดสะท้อนผิวน้ำทะเลส่องระยิบระยับคล้ายอัญมณีอันลึกล้ำแสนงดงาม

“ถึงแล้ว!” จินพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เพื่อเป็นการปลุก

เสียงขานรับพร้อมกับอาการงัวเงียของเหล่าเพื่อนๆ พูดออกมา “ถึงแล้วเหรอ…” พวกเขาและเธอหันซ้ายหันขวามองออกไปนอกหน้าต่าง

คลื่นทะเลคริสตัสส่องแสงกระทบเข้ากับหาดทรายสีขาวตามสายลมส่งเสียงน่าฟัง

ว้าวว! ทุกคนอุทานเป็นคำพูดเดียวกัน อาการดีใจขับรอยยิ้มกว้างชื่นชอบภาพเบื้องหน้า

เทนตะถือโอกาสไม่มีรถโผล่ออกนอกหน้าต่างป้องปากร้องตะโกน “ทะเลจ๋า พี่มาแล้ว!”

จินมองรอยยิ้มของเพื่อนก็นึกดีใจที่ตัดสินใจถูก ปิดเทอมหน้าร้อนทั้งที คงไม่มีสวรรค์ไหนดีเท่าหาดทรายหาดกับน้ำทะเลใสอีกแล้ว ใช้เวลาไม่นานทุกคนได้มาถึงยังที่พัก ที่ซึ่งเป็นบังกะโลใหญ่ส่วนตัวติดขอบชายทะเล

“จินไม่เห็นสลับกับคุณสแตนขับเลย” เป็นอากิโนะที่มองเห็นจินนั่งที่เดิมพูดขึ้นอย่างสงสัย

จินทำหน้าปั้นยากขึ้นทันที “เอ่อ…”

“นายท่าน โกหก” มากิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจ้องมองไปทางจินอย่างกินเลือดกินเนื้อ

จินทำหน้าเลิกลั่นกระสับกระส่าย “แบบว่า…”

“จิน” เรย์กะพูดเสียงเบาแต่แฝงไปด้วยอารมณ์ที่ยิ่งใหญ่

จินพูดพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆ “ลืมไปเลยแฮะ” ทำเอาสามสาวจ้องไปที่จินราวกับผู้กระทำความผิดร้ายแรง

เทนตะอดใจไม่ไหว ยิ่งเข้าใกล้ทะเลกลิ่นความเค็มของน้ำยิ่งทำให้อยากกระโดดไปสัมผัส “ทะเลจ๋า พี่มาแล้วโว้ย!”

“หุบปาก!!!”

เสียงสอดประสานของเหล่าสตรีในรถดังขึ้นพร้อมกัน เทนตะตกใจนั่งนิ่งเม้มปากเงียบ เขามองซ้ายมองขวาแล้วมองหน้าจินโดยไม่เข้าใจ บทสนทนาก่อนหน้าของพวกเธอ ถูกเขามองข้ามไปจนไม่รู้เรื่องรู้ราว

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ!?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 341 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #649 supakorn0824 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 15:20
    ม_ิเพลงม
    #649
    0
  2. #637 just a bad guy (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 03:20
    รินจัง ไรท์ต้องการสือแบบนี้ใช้ไหมครับ ตอนเห็นแรกๆงงแดกเลย

    ผมว่าเขียน(RIN-CHUN )แบบนี้เหมาะกว่าน่ะ

    ถ้าผมบอกผิดหรืออะไรก็ขอภัยด้วย แค่อยากบอกเฉยๆ
    #637
    4
    • #637-1 T.Autumn(จากตอนที่ 73)
      11 กันยายน 2561 / 03:23
      ฮ่าๆ ขอบคุณครับ แต่เอาเถอะเนอะ อิอิ
      #637-1
    • #637-3 T.Autumn(จากตอนที่ 73)
      11 กันยายน 2561 / 03:56
      แหงะ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ เพิ่มไปอีกตอนนน
      #637-3
  3. #628 joelamtan (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 16:12
    ขอบคุณครับ
    #628
    0
  4. #627 ministrasterlin (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 15:53
    ตระโกน >>> ตะโกน
    #627
    1
    • #627-1 T.Autumn(จากตอนที่ 73)
      10 กันยายน 2561 / 15:57
      แหงะ ผิดอีกแล้ว ขอโทษครับบบบบ
      #627-1
  5. #626 Black Diamonds - [ NACҚ ] (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 15:29
    หาดชายขาวๆ ?
    #626
    1
    • #626-1 T.Autumn(จากตอนที่ 73)
      10 กันยายน 2561 / 15:30
      ฮ่าๆๆๆ แก้แปบบบ เขินเลย
      #626-1