ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 70 : เหมันต์ที่ 18 : ศึกของสามสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 407 ครั้ง
    1 เม.ย. 64

เวลาดำเนินถึงยามโพล้เพล้ของวัน พระอาทิตย์กำลังลาลับเกือบทั้งดวง ทั่วท้องฟ้าถูกระบายด้วยแสงสีแดงอมส้ม ขับบรรยากาศให้ดูเปลี่ยวเหงา ทุกสิ่งสะท้อนผ่านดวงตาสีทองที่ขับรถไปยังคฤหาสน์แก๊งเสือหมอบ

สิ่งปลูกสร้างของสถานที่แห่งนี้ถูกออกแบบให้อารมณ์ทางประเทศของแท้ เสียงน้ำไหลจากกระบอกไม้ไผ่ในสวน เสียงเพลงขับกล่อมเอื้อนเอ่ยปกคลุม ตลอดจนการวางตัวของคนภายในบ้าน ซึ่งย้ำเตือนถึงความลึกซึ้งของทุกสิ่ง จินยังรู้สึกทึ่งทุกครั้งที่มายังที่แห่งนี้ มันไม่ใช่ความแปลกใหม่อันทันสมัย แต่เป็นการผสมผสานทุกช่วงเวลาไว้ได้อย่างลงตัวต่างหาก

ตึก! ชายหนุ่มก้าวเท้าลงจากรถด้วยเครื่องแต่งกายสุภาพแต่สะดวกสบาย สียืดแขนสั้นสีขาว กางเกงสีน้ำเงินบวกับรองเท้าผ้าใบตัวเก่ง ประตูอีกด้านถูกเปิดออกเผยให้เห็นสตรีดวงตาโลหิตในชุดเดรสสีชมพูอ่อนเปิดไหล่ขาวนวลที่เพิ่งเดินมายืนเคียงข้างจิน

พรึ่บ! ตามมาด้วยสแตนชายวัยกลางคนในชุดพ่อบ้านที่โผล่มาจากไหนไม่รู้

กล่องของขวัญถูกเตรียมไว้เรียบร้อยในมือของจิน ทางมากิเป็นกล่องที่บรรจุไวน์ราคาแพงเพื่อมอบให้เทโช ส่วนสแตนนั้นมีของกินมากมายติดมาด้วย คล้ายกับจะทำอาหารให้พวกคนในงานกินกันทั้งหมด

เหล่าสมาชิกแก๊งเสือหมอบต่างขยี้ตากันอย่างจ้าละหวั่นด้วยความมึนงงของการปรากฏตัวของสแตน แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไรออกมา มีเพียงยืนอ้าปากค้างเท่านั้น

ชายหนุ่มยิ้มให้ผู้คนเหล่านั้นแล้วเดินนำทั้งสองเข้าคฤหาสน์ไปด้วยท่าทีสงบ

งานวันเกิดของเรย์กะถูกจัดขึ้นแบบเรียบง่าย ไม่มีการส่งการ์ดเชิญไปยังบุคคลใหญ่โตหรือบรรดาญาติพี่น้องต่างถิ่น มีเพียงกลุ่มจินและคนสนิทของเทโชเท่านั้นที่มาร่วมงาน ซึ่งหัวหน้าแก๊งเสือหมอบต้องการเวลาส่วนตัวตัดขาดจากเรื่องธุรกิจไปชั่วคราวก่อน จินเห็นด้วยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

มากิเดินเข้าใกล้จินแล้วสอดมือควงแขนไปแบบแนบเนียน “เป็นอะไรหรือเปล่ามากิ” การกระทำของหญิงสาวสร้างความฉงนจนตัวเขาต้องหันไปมอง แต่กลับพบแต่ใบหน้าเรียบนิ่งที่กำลังฉีกยิ้มให้หนึ่งที

“อะไรเหรอคะ” ดวงตาใสซื่อถูกขับตามคำพูด

“หมายถึงนี่” คำถามที่ได้คำตอบเป็นการใช้ไฟหน้าเบียดเข้ามาใกล้ทำเอาจินต้องปล่อยเลยตามเลยไป

ใดๆ ในโลกคงยากไม่เท่าความคิดของหญิงสาว เสียงชราอันคุ้นเคยของใครบางคนดังขึ้นภายในหัวผ่านความทรงจำ จินมองไปยังสแตนกลับได้การส่ายหน้าให้

เบื้องหน้าของพวกเขามีมาสคอตเสือสีเหลืองกำลังเดินเข้ามา ตามมาด้วยคนบางคนที่คุ้นตาด้านหลังมาสคอตตัวนั้น “ว่าไง ไอ้หนุ่ม!”

“ใครบอกให้นายแต่งแบบนี้เนี้ยเทนตะ ลุงเขาไม่ด่าให้เหรอ นายก็ด้วยมาโคโตะมางานวันเกิดนะ” มาโคโตะยังคงเป็นหนุ่มมืดมนแต่งตัวดำทมิฬอยู่เช่นนั้น

“สายันต์สวัสดิ์ครับ พี่มากิ คุณสแตน” เหมือนคำพูดของจินจะเป็นเสียงสายลมที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไปสำหรับเทนตะ เขาถอดส่วนหัวออกเผยให้เห็นใบหน้าที่กำลังยิ้มมีแสงประหลาดส่งให้มากิ

“สายันต์สวัสดิ์เช่นกันขอรับ คุณเทนตะ” สแตนโค้งตัวพอประมาณให้เทนตะกับมาโคโตะ

“สวัสดีจ้ะ เทนตะ” มากิยิ้มสวยสวนกลับไปที ทำเอาเทนตะแทบเป็นลมล้มลงพื้น แต่โชคดีมีมาโคโตะประคองไว้เสียก่อน

จินคันไม้คันมือขึ้นมาอีกครั้งของวัน เมื่อเห็นท่าทางราวกับนักแสดงตลกของเทนตะ

“นายมายังไงจิน เห็นว่าคุณจางไปทำธุระข้างนอกนี่”

“นั่นไง…” จินชี้ไปยังรถหรูสีเหลืองข้างหลังด้านล่างบันได

“โธ่เพื่อน…อย่าล้อเล่นน่า เดินมาก็บอกไม่ต้องอาย” เทนตะเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนพลางจัดเครื่องแต่งกายของจินไปด้วย

ซึ่งเขาไม่รู้ว่าจินนั้นเบื้องหลังเป็นใครมาจากไหน และตอนนี้กำลังทำอะไร

เห็นแบบนั้นจินก็ไม่พูดอะไร แต่ยกกุญแจรถขึ้นมากดปลดล็อกโชว์ให้เทนตะกับมาโคโตะดู เมื่อเห็นว่าเป็นเรื่องจริงทำเอาเทนตะกับมาโคโตะมองสลับจินกับรถอย่างตาค้าง ใบหน้าแตกตื่นปนประหลาดใจฉายชัดหลายส่วน

“บ้าไปแล้ว! นายไปเอามาจากไหนจิน! ขโมยมาใช่ไหม ฉันโทรแจ้งตำรวจก่อน ถึงเป็นเพื่อนกันแต่ก็ทำผิดกฎหมายไม่ได้ นายสารภาพมา ไม่เป็นไรไม่ต้องพูดตอนนี้” คำพูดมากมายถูกพ่นโดยไม่ทันคิด มือที่ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดันสั่นจนกดปุ่มปลดล็อกเครื่องไม่ได้

มากิคลายมือตัวเองออกเหมือนรู้ลำดับเหตุการณ์ต่อไป แต่ใบหน้าของหญิงสาวยังแสดงอาการเสียดายอยู่

“ใจเย็นเทนตะ เดี๋ยวพ่อก็ซัดสักเปรี้ยงเลย! คนรู้จักให้มา ไปกันเถอะ เดี๋ยวเจ้าภาพเขารอนาน อากิโนะกับเรย์กะล่ะ” จินเดินเข้าไปล็อกคอเพื่อนทั้งสองแล้วลากเข้าไปข้างในท่ามกลางสายตาของสมาชิกแก๊งเสือหมอบ

พวกเธออยู่ข้างในแล้ว แต่ว่า...เอาไปคืนตอนนี้ยังทันนะ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา

สงสัยช่วงนี้นายคงดูหนังมากไป

แม่บ้านของคฤหาสน์พาพวกจินเดินมายังสวนหลังบ้านที่ถูกตกแต่งด้วยของดูน่ารัก เห็นเรย์กะกับอากิโนะเตรียมของสำหรับปาร์ตี้บาร์บีคิวอยู่ อีกด้านมีเทโชนั่งจิบไวน์สบายอารมณ์มองไปยังทั้งสองด้วยท่าทีสบายๆ

เรย์กะแต่งตัวด้วยชุดเอี๊ยมสายเดี่ยวขายาวสีชมพูสวมเสื้อยืดสีขาว อากิโนะอยู่ในชุดมินิกระโปรงสีฟ้า ทั้งสองกำลังขะมักเขม้นทำกันอย่างตั้งหน้าตั้งตา จินเดินไปวางของขวัญไว้ที่โต๊ะกลมตัวหนึ่งตรงกลางสวน ที่ตอนนี้มีของขวัญจำนวนหนึ่งจากเพื่อนเขานำมาวางไว้ก่อนแล้ว

สองหน่อสองสหายเดินเข้าไปช่วยสองสาว ส่วนทางด้านจินเดินเข้าไปทักทายเทโชก่อนเป็นอันดับแรก

“มาแล้วงั้นเหรอเจ้าหนู” เทโชลุกขึ้นทันที ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นแขกแปลกหน้าทั้งสองเดินเข้ามาด้วย

“นี่มากิ สแตน ส่วนนี่ลุงเทโช พ่อของเรย์กะ หัวหน้าแก๊งเสือหมอบ” สแตนใช้มือทาบอกโค้งศีรษะให้เล็กน้อย

หญิงสาวพยักหน้าแล้วยื่นกล่องในมือให้ชายร่างหมี “รบกวนด้วยนะคะ”

“ยินดีได้รู้จักทั้งสอง โอ้! ของดีนะเนี้ย ที่จริงไม่ต้องก็ได้นะ แต่ให้มาแล้วก็ขอบคุณมาก” กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยตามเสียงเทโช

หลังจากทำความรู้จักกันพอประมาณแล้ว สแตนเลือกเดินไปทำอาหารจากวัตถุดิบที่เตรียมมาพร้อมทั้งโชว์สกิลอันเหนือชั้น ทำให้เทนตะตาลุกวาว ส่วนทางด้านมากิกำลังถักเปียผมให้กับเรย์กะที่นั่งตัวเกร็งโดยมีลูกมือเป็นอากิโนะ

ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าเปื้อนยิ้มก่อนนั่งลงด้านข้างเทโช “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างลุง”

“ตอนนี้ค่อนข้างอยู่ตัว ไม่ได้มีเรื่องอะไรร้ายแรงแล้ว ตั้งแต่แกไปถล่มแก๊งหมีใหญ่คราวนั้น” เทโชยกไวน์ขึ้นมาดมแล้วจิบมันอย่างนิ่มนวล

“รู้ได้ไงว่าเป็นผม ผมอาจจ้างคนอื่นไปก็ได้ แหม…” ทีแรกเทโชลอบจะมองท่าทีของจิน แต่พอได้ยินคำตอบแล้วก็ฟันธงได้เลยว่าเป็นอย่างที่เขาคิดไว้

“จะพูดอะไรก็เชิญเลยเจ้าหนู ว่าแต่...ตำแหน่งใหม่เป็นไงบ้าง”

ความลับที่พยายามเก็บไว้ให้พ้นจากคนใกล้ตัวดันถูกพูดขึ้นอีกครั้ง จินลอบถอนหายใจ

“ค่อนข้างหนักอยู่ แต่ยังไงรับมาแล้วก็ต้องทำเต็มที่”

“วงการนี้มันอันตรายอยู่แล้ว สำหรับแก ข้าก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอก ที่เป็นห่วงก็...เฮ้อ เอาจริงๆ ข้าก็ไม่อยากยกตำแหน่งนี้ให้เธอเลย อยากจะออกจากวงการนี้ด้วยซ้ำ หากไม่มีทางเลือก นอกจากยุบแก๊งก็คงให้คนอื่นสานต่อ” ใบหน้าแดงก่ำของเทโชจ้องไปยังลูกสาวตัวน้อยของเขา

“แล้วทำไมไม่ออกมาละครับ ธุรกิจของลุงส่วนใหญ่ก็เป็นการขนส่งเสียมากกว่า ส่วนเรื่องนอกเหนือจากนั้น ทยอยปิดตัวลงก็คงไม่เสียหายอะไรมากด้วยซ้ำ” ธุรกิจของเทโชอยู่ในสายข่าวของเขาทั้งหมด

ชายร่างหมีหวนคิดถึงอดีต หากมองแก๊งนี้เหมือนอะไรสักอย่าง คงเหมือนรูปปั้นที่สร้างจากเศษเลือดเศษเนื้อของพวกพี่น้องเย็บรวมกันเป็นรูปเป็นร่างมามากกว่า “วงการนี้เข้าแล้วออกไม่ได้หรอก มันเหมือนมีโซ่ตรวนล่ามเราไว้อยู่ แต่เอาเถอะมันเป็นเรื่องของอนาคต  แต่ข้ามีอะไรจะขอแกไว้สักอย่าง”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ตราบใดที่ผมมีชีวิตอยู่ รับรองเรย์กะไม่เป็นอะไรหรอก”

“แต่อย่าแตะต้องตัวลูกสาวข้า!” เทโชพูดเสียงดังดักทางด้วยใบหน้าจริงจังปนตลกในสายตาจิน

“ฮ่าๆ อันนั้นก็ไม่มั่นใจเหมือนกันนะ” หางคิ้วของชายร่างหมีกระตุกถี่ตามเสียงหัวเราะ

“แกตายเสียเถอะ!” จินยกมือปัดแขนของเทโชออกไม่ยากเย็น ส่งผลให้ชายร่างหมีเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นแทน

“เมาแล้วลุง”

“พ่อเอาอีกแล้วนะคะ” กลิ่นหอมของอาหารปิ้งย่างลอยมาพร้อมเสียงดุของเรย์กะ พอได้ยินเข้าเทโชกับหน้าหดเหลือสองนิ้ว

ชายร่างหมีลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามตัว “เปล่านะหนูน้อย ป๊ะป๊าแค่อยากสั่งสอนไอ้เด็กไม่รู้จักโตคนหนึ่งเท่านั้น”

“ใครไม่รู้จักโตกันแน่ลุง”

“ไม่กินหนูจะเอาไปให้คนอื่นแล้วนะ” พูดเสร็จหญิงสาวกลับหลังหันเดินไปอีกทาง

เทโชแยกเขี้ยวใส่จินไปทีหนึ่งแล้วเลือกเดินตามลูกสาวตัวเองไปพลางขอโทษไปพลาง ผ่านไปสักพักเขาก็เดินกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มและอาหารในล้นมือ

“แกเกือบทำให้ข้าไม่ได้กินแล้วจิน”

“ลุงเป็นคนเริ่มเองแทนๆ เฮ้อ…ไปทางนู้นดีกว่า ให้คนแก่นั่งเหงาตายคนเดียวไปเนอะ”

ตามสบาย ไม่แก่บ้างให้มันรู้ไป ดี! ข้าจะกินโดยไม่ต้องห่วงว่าแกจะแย่ง

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ชายร่างหมีกลับยิ้มอย่างเป็นสุข นานแล้วที่เขาไม่ได้เห็นลูกสาวตัวเองมีความสุขแบบนี้ เขาอยากให้เธอตักตวงไว้ให้มากที่สุด เพราะเมื่อเธอเติบใหญ่ขึ้นช่วงเวลาแบบนี้ก็จะหาได้ยากกว่าอัญมณีแสนมีค่าเสียอีก

เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย เสียงโวยวาย และเสียงของความประทับใจ ถูกผสมเข้าด้วยกันให้รสชาติชีวิตมีความกลมกล่อม สิ่งพวกนี้ยิ่งนานยิ่งหายาก ยิ่งนานยิ่งมีคุณค่า

เทโชใช้ช้อนเคาะแก้วไวน์ส่งเสียงดังกังวาน “เอาละทุกคน ลุงมีเกมจะให้เล่นมีใครสนใจไหม!?”

เกมอะไรครับคุณลุง ถ้าไม่มีรางวัลผมไม่เล่นนะเทนตะตอบทันควัน

“โอ้! ของรางวัลเตรียมมาแล้ว!

ชายหนุ่มมาสคอตเสือยกนิ้วโป้งให้ก่อนพูดตื่นเต้น จัดไปครับผม!”

เทโชสะอึกทีหนึ่งก่อนพยายามรวบรวมสติพูดขึ้น เกมง่ายๆ ไม่ยุ่งยาก ทำได้คนแรกรับไปเลย เกมมีอยู่ด้วยกัน 5 ฐาน โดยเริ่มจาก เป่าแป้งเอาเหรียญในจานใส่แป้ง กินขนมปังให้หมด เป่าลูกโป่งให้แตก กระโดดกัดแอปเปิลให้ได้สักคำ สุดท้าย ดื่มน้ำให้หมดขวดเป็นด่านสุดท้าย ของรางวัลเป็นตั๋วชมการแสดงโอเปร่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ใกล้จะถึงนี้ จำนวนสองรางวัล

ดวงตาของอากิโนะสั่นไหวตามแสงเทียน ตั๋วชมดนตรีสองใบ

“ขอบายดีกว่า” จินยกมือขอตัวเป็นคนแรก

ใบหน้าของเทนตะผิดหวังเล็กน้อย เขาม้วนหางมากอดไว้แล้วเดินไปนั่งด้านข้างจินที่มีมาโคโตะนั่งไว้ก่อนอีกคนแล้ว “มีหลับแน่นอน ขอบายเช่นกันครับ”

กลุ่มผู้ชายจะไม่สนใจ ผิดกลับหญิงสาวที่ใบหน้าเหมือนเห็นแสงแห่งความหวังสาดส่องลงมา

ถ้าเราชนะก็ได้ไปชมกับนายท่านสองต่อสอง ไม่ต้องคิดหลังจากนั้น แค่นี้ก็ฟินแล้ว มากิคิดแผนชั่วร้ายไล่ฉากเหตุกาณ์ทุกอย่างในหัวเตรียมการไว้

ถ้าเราชนะขอจินคงไปด้วย และ…อร๊าย! อากิโนะยิ้มพลางบิดไปบิดมาเขินอาย ท่ามกลางสายตามึนงงของสามหน่อ

ตั๋ว จิน สองคน เรย์กะเริ่มหน้าแดงอย่างเงียบๆ แต่ไม่รอดพ้นสายตาของเทโช จนเขาต้องยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

ป๊ะป๊าช่วยได้แค่นี้ สุดท้ายผลลัพธ์จะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับหนูแล้ว

“เอาละ! มีใครเล่นมั้ง” เสียงจากการเคาะแก้วดังขึ้นถามอีกครั้ง

“หนู/ฉัน ค่ะ!” มากิ อากิโนะ และเรย์กะต่างยกมือขึ้นรวดเร็ว ส่วนสแตน จิน มาโคโตะ และเทนตะต่างนั่งมองกันเงียบๆ พร้อมกับหยิบอาหารเข้าปากเคี้ยวกันอย่างเอร็ดอร่อย

“สามคนนะ ทุกคน! เอาของเข้ามา!” เทโชพูดเสียงดังออกไป สิ้นเสียงเหล่าบริวารของแก๊งเสือหมอบที่เป็นแม่บ้านพ่อบ้านต่างนำเอาของพวกนั้นออกมาอย่างละสามชุดราวกับรู้กันอยู่แล้ว โดยจัดเป็นฐานๆ ยาวไป 5 ฐาน เป็นจำนวน 3 แถวเท่ากับจำนวนคนที่เล่น

เทโชเดินไปยังด้านหน้าของแถวทั้งสามแล้วพูดขึ้น “ทุกคนมายืนจุดนี้กันทั้งสามคนเลย”

สามสาวยืนเรียงกันด้วยใบหน้าแน่วแน่ ไฟแห่งความต้องการชนะฉายชัดร้อนแรงจนทำให้อุณหภูมิของสวนสูงขึ้นไปหลายองศาเลยทีเดียว

ฉันต้องทำให้ได้ นั่นคือคำพูดที่กล่าวไว้บนใบหน้าทั้งสามคน

ห้ามใช้พลังเข้าช่วยนะมากิ

เสียงของจินกระทบเข้าหูของมากิ เธอหันไปมองยังชายหนุ่มด้วยใบหน้าอันเสียดาย หากใช้พลังยังไงเธอก็คงชนะ แต่มันคงไม่มีความหมายอะไรหากสู้กันไม่ทัดเทียม เธอกลับไปฮึดสู้อีกครั้ง โดยหลงลืมไปบางอย่าง

เทโชยกมือข้างหนึ่งขึ้นฟ้าก่อนจะให้สัญญาณ

“เริ่มได้!”

สามสาวต่างวิ่งเข้าไปเป่าแป้งจนหน้าตัวเองขาวเลอะกัน สร้างเสียงหัวเราะให้กับเหล่าคนที่นั่งมองอยู่ แต่ดูเหมือนทั้งสามจะไม่สนใจ ต่างตั้งหน้าตั้งตาเล่นกันไปเรื่อยๆ ที่นำอยู่เป็นมากิที่เริ่มไปถึงเป่าลูกโป่งแล้ว แต่ทั้งสองก็ยังไม่ยอมแพ้ เร่งสปีดไปเรื่อยๆ

ทันใดนั้นเหมือนขนมปังจะติดคอของอากิโนะ จินก็รีบเดินเอาน้ำเข้าไปให้ ทำเอาสองสาวมองกันอย่างตาลุกวาวเป็นไฟ มีแต่อากิโนะที่ขอบคุณและกลับไปเล่นต่อ

ผลสุดท้ายเป็นมากิที่ชนะไปด้วยพละกำลังกายที่เหลือล้น ซึ่งเธอไม่ได้เอาพลังใดๆ เข้ามาช่วย จะโทษก็คงโทษสมรรถภาพทางร่างกายของแวมไพร์ของเธอเอง

สองสาวเช็ดหน้าเช็ดตากันนึกเสียดาย ทุกอย่างชี้ชัดอยู่บนใบหน้านั่นเอง ส่วนมากิเมื่อได้ตั๋วมาก็วิ่งมาหาจินด้วยความดีใจ สร้างความอิจฉาให้แก่สองสาวเข้าไปอีก

พอเห็นอาการสิ้นหวังของพวกเธอ ชายร่างหมีอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ เขาล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงหยิบตั๋วที่เหลือออกมา “ฮ่าๆ ไม่ต้องเสียใจไป ข้าเตรียมมาให้ทุกคนอยู่แล้ว”

“แล้วให้พวกหนูเล่นทำไม!” อากิโนะเสียงดังอย่างโมโหพร้อมกับการเห็นด้วยของเรย์กะ ซึ่งทำเอามากิหน้าเหวอไปเลยทีเดียว

เทโชที่หน้าแดงพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี “แค่อยากให้ทุกคนสนุกเฉยๆ”

เพล้ง! เขาไม่รู้เลยว่าแก้วไวน์ในมือนั้นแตกด้วยสิ่งใด ทำเอาชายร่างหมีหันซ้ายหันขวาคล้ายตกใจ ก่อนจะคิดว่าตัวเองเผลอออกแรงจับมากไป

“ระวังจะตายไม่รู้ตัวนะลุง”

งานเลี้ยงดำเนินต่อไปด้วยเสียงหัวเราะของทุกคน ลำดับต่อไปเป็นเรย์กะเปิดกล่องของขวัญต่อหน้าทุกคน พอเห็นสิ่งของข้างใน รอยยิ้มแสนสุขก็ถูกขับออกมาเป็นรางวัลตอบแทนน้ำใจให้คนให้กลับไป เพียงเท่านี้ก็สร้างความอิ่มเอิบได้เป็นอย่างดีแล้ว

“ว่าแต่แปลกนะ” เทนตะที่ใส่ชุดมาสคอตเสือโคร่งอยู่พูดขึ้นมาอย่างแปลกใจปนสงสัยกับบางอย่าง

พอเห็นท่าทางชวนสงสัยของเทนตะจินจึงหันไปมอง แปลกอะไรของนาย

“จำได้ว่า...ฉันพิมพ์ข้อความลงในกลุ่มแล้วนะ แต่ดูเหมือนรินจะไม่มาและไม่ตอบด้วย” เทนตะยกมือถือตัวเองขึ้นมาอ่านข้อความที่เขาเคยส่ง

ถึงจะเห็นด้วยกับเทนตะ เพราะด้วยความหัวรั้นของริน ยังไงเธอคงไม่ล้มเลิกความตั้งใจ คิดถึงตรงนี้เขาก็รู้สึกว่ามันแปลกเหมือนเทนตะ แต่ยังไงเพื่อความสบายใจของทุกคน เขาจึงยิ้มแล้วกล่าวออกไป “อย่าไปคิดมาก ไม่มาก็ดีแล้ว เธอคงติดธุระบ้างแหละ”

“รู้สึกสังหรณ์ใจยังไงชอบกล ไม่มีอะไรเกิดขึ้นคงดี”

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ลางสังหรณ์ของเทนตะนั้นเป็นของจริงและไม่เคยผิดพลาดมาก่อน แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยรู้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 407 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #612 SNblack (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 21:24
    ฆ่ารินทิ้งซะ....ตอนนี้...เลย!!!
    #612
    1
    • #612-1 T.Autumn(จากตอนที่ 70)
      9 กันยายน 2561 / 21:54
      รินบอกฉันทำอะไรผิดไปปปป
      #612-1
  2. #610 Fikusa (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 21:10
    ซุ่มวางแผนกดจินมั้ง หรือไม่ก็หาทางจัดการสาวๆรอบตัวจิน
    #610
    0
  3. #606 Away2016 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 19:00
    มากิคืนนี้มาจัดการลุง
    #606
    1
    • #606-1 T.Autumn(จากตอนที่ 70)
      9 กันยายน 2561 / 19:18
      เดี๋ยวๆ เอางั้นเลยเหรอ
      #606-1
  4. #605 โอ๊ะโอ น่ารักเหรอ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 18:47

    ไอที่หายไปเนี่ยน่ากลัว
    ไปซุ่มวางแผนอะไรอยู่ล่ะสิ
    #605
    1
    • #605-1 T.Autumn(จากตอนที่ 70)
      9 กันยายน 2561 / 19:18
      แบบนี้แหละ ให้สมกับเป็นเธอหน่อย หึหึหึหึ
      #605-1
  5. #604 Zanzar (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 16:15
    ตายไม่รู้ตัวนะลุง
    #604
    1
    • #604-1 T.Autumn(จากตอนที่ 70)
      9 กันยายน 2561 / 19:18
      ทำเป็นเล่นไปลุง
      #604-1
  6. #603 phoomnajup (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 16:13
    อยู่ดีๆก็หายไลน์ไม่ตอบ
    #603
    1
    • #603-1 T.Autumn(จากตอนที่ 70)
      9 กันยายน 2561 / 19:18
      มือถือแบตหมด #รินไม่ได้กล่าวไว้
      #603-1
  7. #602 sorawitbai (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 15:12

    ฮาเร็มเปล่าครับ เห็นผู้หญิงเข้าหาจินเยอะเหลือเกิน

    #602
    1
    • #602-1 T.Autumn(จากตอนที่ 70)
      9 กันยายน 2561 / 19:17
      ไม่รู้เหมือนกันครับ โปรดติดตามตอนต่อไป...
      #602-1
  8. #601 joelamtan (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 15:08
    ขอบคุณครับ แสดงว่าริตเตรียมแก้แค้นนนนน
    #601
    1
    • #601-1 T.Autumn(จากตอนที่ 70)
      9 กันยายน 2561 / 19:17
      เอ็งโดนแน่จิน
      #601-1
  9. #600 BMT1 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 14:09
    รินต้องมีเเผนการอะไรเเน่นอน
    #600
    1
    • #600-1 T.Autumn(จากตอนที่ 70)
      9 กันยายน 2561 / 19:17
      นั่นสิเธอหายไปไหนกันนะ
      #600-1