ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 23 : คำรามที่ 18 : ถลุงเงิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,965
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 773 ครั้ง
    6 ก.พ. 64

กริ๊ง! เสียงกระดิ่งของร้านดังขึ้นเมื่อมีแขกเข้ามา

“กลับมาแล้วครับ...” จินเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนพูดทักทายใครสักคนในร้าน

“กลับมาแล้วเหรอขอรับ นายท่าน” เสียงทุ้มต่ำราวกับชายชราดังขึ้น แต่ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจลึกลับน่าแปลกประหลาด

“วันนี้เป็นไงบ้าง สแตน” จินถามแบบไม่คาดหวังอะไรมาก

“ติดลบ ขอ--”

“เอานี่ไป... แบ่งเป็นสามส่วน นาย ฉัน และร้าน โอนเข้าบัญชีฉันด้วย” จินพูดตัดบทอย่างเข้าใจและยื่นเช็คเงินสดที่ได้จากเทโชให้สแตน

“ขอบคุณขอรับ ว่าแต่...นายท่านไปปล้นใครมาเหรอขอรับ” สแตนถามด้วยความสงสัย

“เห็นผมเป็นคนยังไง? 

สแตนนั้นอยู่ในชุดพ่อบ้านสไตล์ยุโรปสมัยเก่า หนวดเคราและผมเป็นสีขาว ทุกอย่างถูกตกแต่งและจัดทรงไว้อย่างดี ใบหน้าแม้จะดูเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่โดยรวมแล้วยังมีเสน่ห์กับสาวใหญ่มากล้น รับกับดวงตาสีทับทิมนั้นแล้วยิ่งขับเสน่ห์ออกมามากเลยทีเดียว ในมือสแตนถือของที่ลูกค้าพึ่งทานเสร็จกลับมาล้าง

สแตนเป็นอสูรพันธะที่เขาเผลอทำสัญญาในการไปเยือนปราสาทแวมไพร์สมัยยังเป็นผู้กล้าของอีกโลก ด้วยเหตุผลที่เขาแทบจะปวดหัว

ส่วนน่าแปลกที่สุด คือ สามารถอัญเชิญมาที่นี่ได้ เขาเลยสั่งให้สแตนไปเรียนการทำกาแฟและเบรเกอรี่เบื้องต้นมา เพราะเขาต้องการเปิดร้านกาแฟ

โดยภายในร้านถูกออกแบบสไตล์มินิมอลเล็กๆ โดนเน้นที่โทนข้างในเป็นสีน้ำตาลดำและติดกระจกใสบานใหญ่ด้านหน้าที่มีประตูทางเข้าอยู่ แขวนป้ายชื่อร้าน RAGO Café ไว้ตรงกลางของกระจก มีโต๊ะเพียง 6 โต๊ะ และบาร์ตรงกระจกแถวประตูทางเข้าสำหรับนั่งชมทิวทัศน์ด้านนอกร้าน ซึ่งร้านนั้นอยู่ด้านล่างของบ้านเขาเมื่อก่อนชั้นล่างเคยเป็นร้านขายเบรเกอรี่ของพ่อแม่เขา

ดังนั้นมาถึงยุคจินเขาเลยสร้างเป็นร้านกาแฟเสียเลย โดยมีสแตนเป็นผู้ดูแลเพียงคนเดียว เปิดตั้งแต่เช้ายันถึงดึก ตามอารมณ์ของสแตน

ส่วนรายได้นั้น ติดลบมาตั้งแต่เปิดร้านจนถึงเดี๋ยวนี้

 “นายท่าน ต้องการขนมปังไหมขอรับ เหลือเยอะเลย” สแตนหันไปยังตู้โชว์ขนมปังที่เหลือเต็มตู้

“ผมกินก่อนกลับเข้ามาก่อนแล้ว นายจัดการที่เหลือตามสมควรเลย” จินถอนหายใจและเดินขึ้นห้องไป

“ขอรับ หรือว่าเราต้องคิดสูตรใหม่” สแตนจับคางอย่างใช้ความคิด และเดินเก็บกวาดข้าวของภายในร้าน ก่อนจินจะขึ้นบ้านไปเขาได้ยินเสียงแขกขาประจำร้องเงี้ยวๆ อยู่หน้าร้าน

“เฮ้อ...เหนื่อยจังเลยน้า” จินทิ้งตัวลงบนที่นอน มองย้อนกลับไปหลังจากปราบจอมมารเสร็จและกลับมา

จะเรียกว่าปราบได้ไหมน้า คงได้แหละ

ช่วงนี้ค่อนข้างโหดหินเลยทีเดียว ทั้งการอ่านหนังสือเทียบเรียน และการจัดการหลายๆ อย่าง ดีที่พวกญาติผู้ใหญ่ของจินไม่สนใจเขาอยู่แล้ว เลยกลายเป็นเรื่องง่ายในการจัดการ ผู้คนละแวกนี้ก็คิดว่าเขาย้ายไปอยู่ที่อื่น ถึงทุกอย่างจะดูทุลักทุเลในช่วงแรกแต่ทุกอย่างก็ผ่านมาได้ด้วยดี

เพราะการเดินทางที่ยาวนาน ทำให้บ้านหลังนี้มีความหมายสำหรับเขามาก ขอบคุณนะครับ จินขอบคุณคนบนฟ้า

คงต้องทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับร้านแล้วแหละ โปรโมทออนไลน์ ทำการตลาด เรื่องงบประมาณนี้ไว้ก่อน ยังไงก็ต้องทำให้คนมาร้านเราให้ได้ก่อนละนะ อื้ม… เขาหลับตาลงโดยใช้ความคิดร่างเป็นภาพ แต่สุดท้ายก็ต้องหยิบมือถือโทรหาใครสักคน

“เทนตะนี่จินนะ”

“ว่าไงจิน! โทรมาดึกเชียว คิดถึงเค้าอะดิ ไม่เอาน่าเค้าไม่ชอบผู้ชาย…” เทนตะพูดด้วยความอารมณ์ดี

“เฮ้อ… ว่าจะชวนไปช่วยซื้อของเข้าบ้านพรุ่งนี้สักหน่อย ว่างไหม? จินพูดกับปลายสายด้วยความเหนื่อยใจกับความอารมณ์ดีกวนบาทาของเพื่อน

“ว่างก็ว่างอยู่หรอก ว่าแต่จะซื้อของแบบไหนล่ะ” เทนตะถามประเภทของที่จะซื้อกับจิน

“พวกของตกแต่ง” จินคิดสักพักก่อนพูดขึ้น

“ฉันพอรู้จักที่แบบนั้นอยู่เดี๋ยวส่งสถานที่ไปให้ในข้อความละกัน” เทนตะตอบอย่างมั่นใจ

“รบกวนหน่อยแล้วกัน เจอกันพรุ่งนี้เช้า” จินพูดอย่างเกรงใจขึ้นมาหน่อยๆ

“ไม่เอาน่าเพื่อนกัน แค่นี้เอง เดี๋ยวบอกมาโคโตะกับอากิโนะให้จะได้ไปด้วยกันเยอะๆ” เทนตะกระโดดลุกขึ้นจากเตียงอย่างดีใจ

“ขอบใจมาก ราตรีสวัสดิ์ บาย...” จินพูดเสร็จก็กดวางสายไม่ให้เทนตะตอบกลับ

ก่อนกลับออกจากบ้านเรย์กะเขาก็ชวนเธอแล้ว แต่เธอบอกมีเรียนพิเศษเพิ่ม เพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย

“ถึงวัยนี้แล้วเหรอเนี้ย เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ น้า” จินมองออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ เห็นดวงจันทร์สีเหลืองสวยดวงเด่นลอยอยู่ท่ามกลางดวงดาว

“เอาไงต่อกับชีวิตดีเรา อยู่บนนั้นเธอเป็นยังไงบ้างนะไอซ์” จินหวนนึกไปถึงหญิงสาวคนหนึ่ง เดินทางเข้าสู่นิทราในที่สุดเป็นการสิ้นสุดของวันนี้

.

.

.

ณ โต๊ะประชุมในที่มืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์ส่องลงมา โต๊ะทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดยาวพอประมาณ มีชายชรานั่งตรงหัวโต๊ะ ด้านซ้ายและด้านขวา มีบุคคลนั่งกันอยู่ด้านละสองคน ทั้งหมดกำลังนั่งจ้องรูปภาพของจินที่อุ้มเรย์กะด้วยใบหน้าหลากหลายอารมณ์ต่างกันไปของแต่ละคน ความนิ่งเงียบเกิดขึ้นในความมืดมีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาและกระทบเพียงรูปภาพเท่านั้น

“นายจะบอกว่า เจมส์ส่งเหยื่อรายนี้มาให้เรางั้นเหรอ” เสียงของผู้หญิงที่ฟังแล้วแสนร้อนแรงดังขึ้นถามผู้คนในที่ประชุมทั้งสี่คน

“ใช่... เจมส์รายงานมาว่าเขาได้ต่อสู้และใช้ยาต้องห้ามขององค์กรแต่ก็ไม่สามารถเอาชนะได้” เสียงของชายหนุ่มที่ดูไร้อารมณ์ใดๆ พูดตอบ

“ถึงกับใช้ยานั่นเลยเหรอ แต่ก็แพ้สินะ เก่งไม่เบาเลยนี่หว่า” คราวนี้เป็นชายร่างใหญ่กล่าวโดยอารมณ์ดี

“ตกลงใครจะรับงานนี้ไป” ประโยคเดียวสะกดทุกคนให้นิ่งเงียบและครุ่นคิด

“ฉันเสนอให้เด็กใหม่ของพวกเราแสดงฝีมือกับงานนี้” หญิงสาวที่ร้อนแรงยกมือพูดขึ้นและทั้งสองคนที่เหลือพยักหน้าตามอย่างเห็นด้วย เพราะเธอยังไม่มีงานเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไหร่

“งั้น...มิกะ รับงานนี้ไป” เอกฉันท์เกิดขึ้นจากปากของชายชราตรงหัวโต๊ะ

“รับทราบค่ะ!” มิกะลุกขึ้นจากเก้าอี้ โค้งตัวทำความเคารพชายชราตรงหัวโต๊ะ

อย่าทำให้ผิดหวัง นั่นคือสายตาของชายชราส่งให้กับเธอ

.

.

.

เช้าวันนี้ค่อนข้างวุ่นวายเป็นพิเศษเนื่องด้วยเป็นวันหยุด ทำให้ร้านกาแฟของจินมีลูกค้าเข้ามากกว่าปรกติเลยทำให้เดินทางมายังจุดหมายช้ากว่าที่กำหนด

“โทษทีๆ มาถึงกันนานหรือยัง? จินวิ่งมายังพวกเทนตะ ที่มีมาโคโตะกับอากิโนะ ยืนรออยู่ด้วย

“ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อกี้เอง” เทนตะแสยะยิ้ม ทำเอาหางคิ้วจินกระตุก

“ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันจ้ะ” อากิโนะพูดด้วยรอยยิ้มสดใส ตามมาด้วยการพยักหน้าของมาโคโตะ

“เข้าไปข้างในกันเถอะ” จินพูดชวนทุกคนเข้าไปด้านในร้าน

ร้านขายของที่นี่ค่อนข้างมีชื่อเสียงพอสมควร ตัวร้านออกแบบกว้างและใหญ่ หมวดสินค้าจะถูกแบ่งออกเป็นโซนๆ โดยมีป้ายกำกับไว้ เพื่อให้สามารถเลือกชมได้ตรงตามความต้องการของลูกค้า

“แล้วนายจะซื้อของแบบไหนจิน” เทนตะเข็นรถเข็นพูดถามจิน เพื่อสามารถไปโซนที่ต้องการได้ถูก

“พวกของตกแต่งร้านกาแฟไรพวกนี้” สายตาของเขามองนู้นทีนั่นที โดยไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน

“นายหาของพวกนั้นไปทำไม” เทนตะสงสัย

“เอาไปตกแต่งร้านของฉัน ยังไม่ได้บอกเหรอ?

“แล้วแกคิดว่าบอกตอนไหนละเว้ย!” เทนตะตะโกนตอบจิน ทำเอาผู้คนที่เดิมเลือกซื้อของอยู่หันมามองพวกเขาด้วยความตกใจ

“เล่นใหญ่อีกแล้ว เอาน่าๆ คนมันลืม” จินพูดอย่างปลงๆ เดินเข้าไปตบไหล่เทนตะเบาๆ

“แล้วจะซื้ออะไรบ้างจ้ะ” อากิโนะหยิบแก้วรูปแมวใกล้ๆ ขึ้นมาดู

“พวกรูปภาพและของตกแต่งอื่นๆ อะไรยังไงก็ได้ ให้มันเข้ากับโทนสีน้ำตาลดำ” จินทำท่ายืนคิดสักพักก่อนพูด

“เดินหากันเป็นกลุ่มคงไม่เสร็จง่าย พวกนายลองเดินหา หากอะไรเข้าตาเอามาได้เลย อย่ามืดมนเกินไปละ มาโคโตะ” จินออกความเห็นให้ทุกคนแยกกันเลือกมาจะได้มีหลากหลายแนว ทุกคนพยักหน้า

“ไว้ใจฉันได้เลยเพื่อน จะทำให้ร้านของนายเจ๋งสุดในซอยเลย” เทนตะยกนิ้วโป้งให้จินคิดเป็นนัยว่าไม่ต้องห่วง

“แกนั่นแหละน่ากังวลสุด” จินพูดชูนิ้วโป้งลงให้เทนตะ

“พูดงี้ก็สวยดิเพื่อน! ว่าไงครับคนสวย… กำลังหาอะไรอยู่ครับ ถามพี่ได้นะ!” เทนตะกำลังเดินเข้ามาหาเรื่องจิน แต่เห็นสาวสวยคนหนึ่งเดินมาเพียงลำพังก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที

“เอาเถอะ เดี๋ยวไว้มาเจอกันนะ” จินส่ายหน้าเอือมๆ ให้เพื่อนตัวเอง ก่อนหันไปพูดกับอากิโนะและมาโคโตะ

พวกเขาทั้งสี่คนต่างหาเลือกซื้อของกันอย่างสนุกสนานในแต่ละมุมของร้านตามความสนใจของตัวเอง โดยที่อากิโนะไปยังโซนผู้หญิงที่มีของตกแต่งน่ารักๆ เล็กๆ และสามารถดัดแปลงด้วยตัวเองเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับสินค้า

ส่วนมาโคโตะออกแนวสตรีทหน่อยจะเป็นภาพที่สื่อความหมายตามสิ่งที่ผู้มองรู้สึก ณ เวลานั้นด้วยโทนสีขาวดำเป็นส่วนใหญ่

จินนั้นชอบแนววินเทจ เขากำลังยืนมองรูปหนึ่งที่เป็นกระดาษขาดๆ เนื้อหาว่างเปล่า มีดินสอกับกล้องตัวเก่งวางไว้ข้างๆ ให้ความรู้สึกนึกถึงวันเก่าๆ ของเขาไม่น้อย

ส่วนเทนตะเดินไปทั่วชอบอันไหนก็หยิบมา

แล้วเวลาผ่านไปราวชั่วโมงเศษทุกคนก็มารวมตัวกันแถวจุดชำระเงินของร้าน

“แค่นี้ใช่ไหม? จินถามเพื่อความแน่ใจ

“ฉันว่าน่าจะพอแล้วแหละ” อากิโนะพูดด้วยใบหน้าแปลกๆ มองไปยังกองสินค้าที่พวกเขาต่างช่วยกันเลือก มีของมากมายหลายอย่างอยู่ในรถเข็นเต็มไปหมด

“เอาอีกไหมล่ะ เดี๋ยวฉันไปหาให้” เทนตะออกความเห็นอย่างเต็มใจสุด ทำท่าทางจะเดินออกไปหาเพิ

“พอแล้วแหละ ร้านของฉันไม่ได้ใหญ่ ไม่รู้พวกนี้จะล้นร้านหรือเปล่า” จินคาดเดาออกมา

พวกเขาทั้งสี่คนเดินนำสินค้าเข้าไปยังจุดชำระ

ติ๊ด! ติ๊ด!... เสียงสแกนสินค้าดังขึ้นเรื่อยๆ และใบหน้าจินก็มืดครึ้มขึ้นตามด้วยเช่นกัน

“ทั้งหมด 2,038,751 เยนค่ะ” สิ้นเสียงของพนักงานจินแทบลมจับ

“เอ่อ… ครับ” จินยื่นบัตรกดเงินสดให้กับพนักงานด้วยท่าทางสั่นเล็กๆ

ทำไมเงินไม่เข้ามาเร็วเหมือนตอนออกไปนะ ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งปวดร้าว

พอทุกอย่างชำระเสร็จหมดแล้ว เพื่อนๆ ต่างอาสาช่วยกันขนของไปยังร้านของจินทันที เพราะอยากเห็นร้านของจินเป็นสาเหตุหลัก

“งั้นต่อไป พวกเราก็ไม่ต้องไปหาร้านกาแฟที่อื่นเพื่ออ่านหนังสือสอบแล้วสิ เย้!” เทนตะพูดขึ้นอย่างอารมณ์กระโดดไปตามทางกลับบ้านจิน

“ไม่จ่ายตัง ไม่ให้เข้า!” จินพูดเสียงแข็ง

“ไม่เอาน่า นายไม่สงสารเพื่อนๆ ตาดำๆ กันหน่อยเหรอ” เทนตะทำท่าบิดไปมาด้วยความสงสาร

“ไม่!” จินยังยืนยันเสียงเดิม

“งั้นพวกเราทิ้งของพวกนี้ลงถังขยะกันเถอะ” เทนตะเดินไปยังถังขยะที่ใกล้ที่สุด

“เฮ้ยๆ แพงนะเว้ย ก็ได้ๆ” สุดท้ายของต้องจำใจเล่นตามบทของเทนตะไป

“นายนี่ใจดีจริงๆ เพื่อน รบกวนด้วยนะครับ!” เทนตะกระโดดโลดเต้นไปตามทางต่อและพวกเขาก็เดินเข้าร้านของจินกันไป จินหันกลับไปมองที่เสาไฟฟ้าไม่ใกล้ไม่ไกลสักพัก ก่อนเลิกสนใจและเดินตามพวกเทนตะเข้าไป

“นายอยู่นี่เองสินะ ดีล่ะ!” เงามืดพูดขึ้นหลบอยู่หลังเสา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 773 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #650 gean7777 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 15:52
    ปักธง!
    #650
    0
  2. #365 Northblue (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 07:48
    แฟนเก่าผมชื่อไอซ์ ผมคิดถึงมันมาก แล้วมาอ่านนิยายนี้ทำให้ผมเศร้ามาก แต่ผมชอบนะสนุกดี จะได้ทดสอบความแข็งแกร่งไปในตัว
    #365
    2
    • #365-1 T.Autumn(จากตอนที่ 23)
      1 กันยายน 2561 / 07:53
      กำ!!!!!!!!!!!! ผมขอกราบขออภัยด้วยนะครับ บางเรื่องผมก็ไม่กล้าอ่านเพราะคนรักเก่าเหมือนกัน คุณสุดยอดแล้ว
      #365-1
  3. #48 negiharem (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 11:39

    ส่งนักฆ่าสาวมาอีกแล้วเหรอ จะลงเอยแบบเดิมไหมหล่ะนั่น 555+

    #48
    1
    • #48-1 T.Autumn(จากตอนที่ 23)
      16 สิงหาคม 2561 / 18:17
      คิคิคิ
      #48-1
  4. #46 awalon000 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 10:45
    หุหุหุ ส่งมาแค่ระดับเสาหลักหรือ หุหุหุ พี่จินเขาระดับไหนแล้ววววระดับเสาไฟฟ้าสูง999999999เมตรแล้วนะเฟ้ย!
    #46
    2
    • #46-1 T.Autumn(จากตอนที่ 23)
      16 สิงหาคม 2561 / 14:36
      เดี๋ยวนะ ล้ำมากครับ
      #46-1
  5. #42 Labura (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 07:24
    ขอบคุณครับ
    #42
    0
  6. #41 Black Diamonds - [ NACҚ ] (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 07:14
    ถามตอนก่อนหน้า ไรท์เฉลยตอนนี้ // เร็วว // ปล. เดาไว้แล้วว่าพระเอกจะต้องตั้งชื่อแก๊งว่า ไรจิน แน่นอน(มั้ง)
    #41
    1
  7. #40 CloderMike (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 05:56
    ลงไวมากก ขอบคุณครับ
    #40
    0
  8. #38 cheta0071 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 01:51
    ขอบคุณนะครับบบ รักเลยเรื่องนี้
    #38
    1
    • #38-1 T.Autumn(จากตอนที่ 23)
      16 สิงหาคม 2561 / 01:54
      ขอบคุณที่ติดตามเหมือนกันครับบบบบ
      #38-1