ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 197 : น้ำตาสีน้ำเงิน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    2 ส.ค. 62

กลางดึกยามวิกาลในตอนนี้ ณ หน้าบาร์นั่งตรงทางเข้าพับชื่อดังแห่งหนึ่งได้มีชายหนุ่มสามคนพูดคุยกันอยู่อย่างสนิทสนม จนเสน่ห์ไปถูกตาต้องใจสาวๆ หลายคนที่เดินผ่านไปมา

ให้ตายสิ! เอะอะอะไรก็ด่าอยู่นั้น ไม่เคยได้ดั่งใจเลยสิท่า ยัยแก่เอ้ย!” ชายหนุ่มผมทองกระดกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าปากทีเดียวและสบถคำออกมาต่อหน้าเหล่าเพื่อนๆ อย่างไม่อาย

ทะเลาะกับแม่มาอีกตามเคยสินะ ฟูมิ เพื่อนร่วมก๊วนคนหนึ่งพูดกึ่งหัวเราะกึ่งสะใจพร้อมกับตบไหล่ฟูมิไปด้วย

มันก็เป็นแบบนี้ทุกทีไม่ใช่เหรอ ชินแล้ววะ อีกอย่าง... พวกแกเอาเวลามาสนใจตรงนี้ก่อนดีไหมวันนี้มีแต่คนแจ่มๆ ทั้งนั้น เพื่อนอีกคนพูดพลางบังคับใบหน้าฟูมิให้หันไปตาม เฮ้ยๆ พวกเธอมองมาทางนี้ด้วย สงสัยเสน่ห์ของฉันมันคงทำงานโดยอัตโนมัติแล้วมั้ง เขาพูดและกระพริบตาใส่พวกผู้หญิงกลุ่มนั้นจนทำให้พวกเธอทำท่าทีเขินอายได้อย่างมีชั้นเชิงออกมา

เหอะ! พวกแบบนี้อีกแล้วเหรอ ยัดเงินให้ไปก็ยอมทุกอย่างหมด ไม่เห็นน่าสนใจตรงไหน ฟูมิเดาะลิ้นให้กับเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะหันไปสนใจเครื่องดื่มในมือที่เพิ่งถูกรินเมื่อกี้แทน

ทีงี้ล่ะทำมาเป็นพูด ได้ง่ายๆ ไม่ผูกมัด นี่แหละรสชาติวัยรุ่นโว้ย!”

ถ้าแกไม่สนใจก็เชิญนั่งดื่มอยู่ตรงนี้คนเดียว พวกฉันไปหาสิ่งสวยงามกันดีกว่า...

เปลี่ยนใจก็ตามมานะโว้ย!” เพื่อนทั้งสองของฟูมิก็เดินไปหากลุ่มผู้หญิงกลุ่มนั้นโดยไม่สนใจชายหนุ่มผมทองอีกเลย

แต่ถึงอย่างนั้น ฟูมิก็ไม่ได้แค้นเคืองโกรธอะไรเพื่อนของเขา เพราะรู้นิสัยของกันและกันดีอยู่แล้ว อีกอย่าง หากเป็นเวลาปรกติ กลุ่มหญิงสาวพวกนั้นก็ดูน่าสนใจสำหรับเขาอยู่หรอก แต่ตอนนี้อารมณ์มันอยู่เหนือกว่าตัณหาไปเสียแล้ว

เหอะ!” ฟูมิกระดกหมดแก้วไปอีกครั้ง ยิ่งคิดถึงเรื่องที่โดนแม่ของเขาด่ามาก็ยิ่งน่าโมโห

ขอเหมือนกันแก้วหนึ่ง ให้เขาแก้วหนึ่งค่ะ

เสียงใสหวานดังขึ้นข้างกาย จนทำให้ฟูมิต้องหันไปมอง ไม่รู้ด้วยฤทธิ์แห่งสุราหรือว่าสิ่งใดก็ไม่อาจทราบได้ แต่ตอนนี้เขาพูดได้คำเดียว่า ผู้หญิงตรงหน้าสวยมากๆ สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาเลยในชีวิตก็ว่าได้

คงได้ใช่ไหมคะ หญิงสาวผมดำยาวขับสลวย ใบหน้าได้รูปที่ถูกจัดสรรมาตามธรรมชาติและการแต่งหน้าที่ลงตัว ชุดวาบหวิวแต่ไม่ได้ถึงกลับโป้นั่นยิ่งทำให้เธอดูน่ามองยิ่งกว่าใครคนใดในที่นี้ ยามที่เขาเผลอสบเข้ากับดวงตาสีดำของเธอก็เผลอตกลงสู่ภวังค์ทุกทีไป

เรารู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า ฟูมิพูดออกมาอย่างไม่หายจากมนต์เสน่ห์ของเธอ

เท่าที่จำได้... คิดว่า ไม่นะคะ หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยออกมา มันยิ่งทำให้เธอดูน่ามองเข้าไปอีก

อืม... แต่คุณดูคล้ายใครสักคน ชายหนุ่มรู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าของเธออย่างแปลกๆ แต่ตอนนี้สมองของเขาคงทำงานไม่ถึง 100% อย่างเคย จนทำให้คิดอะไรไม่ออก สุดท้ายก็ยอมไม่คิดไป

หน้าฉันเผลอไปซ้ำกับใครที่คุณรู้จักหรือเปล่า

ไม่มีทางที่คนหน้าตาอย่างคุณจะมีใครมาเหมือนได้อีกแล้วในโลกนี้ ผม ฟูมิ ยินดีได้รู้จักครับ

คำตอบดูคิดได้หลายทางเหมือนกันนะคะ ฉัน ซานาอิ ยินดีได้รู้จักเช่นกันค่ะ หญิงสาวยื่นมือออกไปจับอย่างมีมารยาท

มาคนเดียวเหรอครับ

ตอนแรกนัดเพื่อนไว้ แต่พวกเธอกลับไม่ว่าง เลยเป็นอย่างที่เห็นน่ะค่ะ เธอพูดโดยทำหน้าเศร้า

ถ้าไม่รังเกียจดื่มเป็นคู่ผมก่อนก็ได้นะครับ ฟูมิกล่าวอย่างมีชั้นเชิงด้วยความสุภาพ

ไม่เมาไม่กลับ

ไม่เมาไม่กลับครับ ฟูมิตบมุขของหญิงสาวพร้อมชนแก้วกับเธออย่างเบาๆ

ทั้งสองทำความรู้จักและพูดคุยกันด้วยเสียงหัวเราะอย่างที่ฟูมิไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่าวันนี้เขาจะมีอารมณ์มาหัวเราะได้แบบนี้ แน่นอนว่าการกระทำของทั้งคู่ไม่ได้เล็ดลอดสายตาเพื่อนทั้งสองของฟูมิ ทั้งคู่ต่างเดินเข้ามาหาและหยอกล้อพลางแซวซานาอิอย่างสนุกปาก แต่ดูท่าทีของเธอไม่ได้รังเกียจอะไรเลย

เวลาได้ไหลเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนพับใกล้ถึงกำหนดการปิดตามเวลาของมัน เพื่อนทั้งสองคนของฟูมิได้ลากลับก่อนและไม่พลาดที่จะควงสาวๆ กลับไปด้วย

ให้ตายสิ! ผมยังอยากรู้จักคุณมากกว่านี้อีกสักหน่อยก็ยังดี ฟูมิพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะจากหญิงสาวได้อยู่

นั่นสิคะ ใบหน้าเสียดายของหญิงสาวได้กระตุกรอยยิ้มอันชั่วร้ายของฟูมิออกมา

ทำไมเราไม่ไปหาที่นั่งคุยกันต่อล่ะครับ ฟูมิลองโยนหินถามทางออกไป

ยังไงดี... เธอเงยหน้าขึ้นมามอง

ผมพอมีที่สงบๆ สำหรับการพูดคุยกันอยู่ แต่ไม่ทราบว่า... คุณซานาอิจะรังเกียจขึ้นรถผมไปด้วยกันไหม ฟูมิกล่าวด้วยใบหน้ากลุ้มใจออกมา

รังเกียจอะไรกัน ไม่หรอกค่ะรอยยิ้มของซานาอิได้ทำให้เลือดภายในกายของฟูมิสูบฉีดอย่างรวดเร็ว จนเขาต้องระงับความต้องการของตัวเองอย่างปกปิดไม่ให้เธอได้รู้

งั้นเชิญทางนี้ครับ

ฟูมิเชื้อเชิญซานาอิให้ไปยังทิศทางของรถคันหรูสีแดงของเขาที่จอดไว้ใกล้ๆ ทั้งยังลงทุนเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพบุรุษ จนทำให้หญิงสาวคนอื่นที่เพิ่งเดินออกจากพับและยังอยู่แถวนั้นต่างหันมามองซานาอิด้วยความอิจฉา

ตลอดการเดินทางไปยังบ้านหลังหนึ่งของฟูมิต่างเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจากการพูดคุยของทั้งคู่ จนทำให้การเดินทางบนถนนที่ไร้รถราคันอื่นนั้นดูไม่น่าเบื่อเลยสักนิดสำหรับเขา

แต่ทันทีที่เปิดประตูบ้านและให้ซานาอิเข้าไปข้างในก่อน ชายหนุ่มก็โผเขากอดหญิงสาวจากด้านหลังทันทีหลังจากที่ล็อคกลอนจากด้านใน ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจจนขัดขืน

ไหนว่าจะมานั่งคุยกันยังไงคะ เธอพยายามดิ้นแต่ก็ไม่สามาถสะบัดการกอดรัดจากชายหนุ่มไปได้

ผมคิดว่า ถ้าพูดคุยกันแบบปรกติคงจะรู้จักกันช้าเกินไป หากเราใช้การพูดคุยทางกายกันคงจะรู้จักกันเร็วขึ้น ถ้าไม่เชื่อคงต้องสาธิตด้วยนี่... ฟูมิพูดจาเสียงหวาน

เดี๋ยวก่อนสิ... ซานาอิเอานิ้วกันริมฝีปากของชายหนุ่มก่อนจะมาถึงที่ต้นคอของเธอ และสะบัดหน้าอย่างน่ารักออกมา

อะไรเหรอครับ ใบหน้าของฟูมิแสดงออกถึงความหงุดหงิดออกมาในเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนจะหายไป

ถ้าเป็นอย่างที่ฉันกำลังคิดอยู่ ไม่อาบน้ำก่อนจะดีเหรอคะ เธอยิ้มยั่วยวนออกมา ทำเอาฟูมิกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอย่างไม่เคยทำมาก่อน

...ดีเหมือนกัน ถึงจะลังเลบ้าง แต่ฟูมิก็คลายอ้อมกอดออก งั้นเดี๋ยวผมมานะ

ยังไม่ทันที่ซานาอิจะพูดอะไร ฟูมิได้รีบทะยานเข้าไปจัดการตัวเองภายในห้องน้ำทันทีทันด่วน หลังจากหายไปได้สักพักเขาก็ออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูที่ปกปิดบางส่วนไว้เพียงผืนเดียว

รอนานไหม---

ตุ้บ! …ร่างของฟูมิล้มลงสลบลงไปนอนกองกับพื้น

ต้องลงทุนถึงขนาดนี้เลยเหรอฮานะ หลินซือเดินออกมาจากเงามืดและก้าวไปยืนข้างๆ ฮานะที่เพิ่งเอาคอนแทคเลนส์ออก

รีบลงมือเถอะ ก่อนที่ฉันจะเผลอฆ่ามัน ฮานะพูดด้วยใบหน้าแสนจะรังเกียจชายที่นอนสลบอยู่

งั้นเริ่มกันเลยหลินซือและฮานะรีบจัดการตามแผน

 

 

 

 

 

สวบ! …ดาบนินจาแทงทะลุหัวใจของชายคนหนึ่งอย่างแม่นยำ โดยที่เหยื่อของคมมีดไม่ได้ร้องทรมานออกมาเพียงครึ่งคำ

ฉะ ฉันยอมบอกแล้ว ยอม บะ บอกแล้ว!” ชายร่างผอมใบหน้าซูบและมีขอบตาดำคุกเข่าเอาหัวโขกกับพื้นร้องของชีวิตจากชายหนุ่มตรงหน้า

ทั่วทั้งลานจอดรถแห่งนี้ต่างเต็มไปด้วยเศษซากของผู้คนที่ไม่รู้ว่าชิ้นไหนเป็นของใครยังไง แต่เท่าที่รู้ ณ ตอนนี้ ไม่ได้มีใครเหลือรอดเลย ยกเว้นชายตรงหน้า

อยู่ไหน... เสียงทุ้มต่ำถามหน้าตายพลางเช็ดเลือดออกจากดาบไม่ทุกข์ร้อน

อะ องค์กรเนเมซิส มันเป็นหัวหน้าของคะ คนพวกนั้น ชายร่างผอมปล่อยของเหลวออกจากหว่างขาด้วยความกลัว กลิ่นของมันเหม็นสาบแข่งกับกลิ่นสนิมของเลือดที่ลอยฟุ้งอยู่รอบๆ

แน่ใจ... ดวงตาของมาโคโตะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หากมองดูดีๆ จะพบว่ามีบางอย่างกำลังลุกโชนอยู่ภายใน ความรู้สึกหลากหลายอย่างถูกปรุงแต่งคละคลุ้งจนไม่รู้ว่ามาโคโตะรู้สึกอย่างไรแน่ในขณะนี้

นะ แน่ใจ

ฉัวะ! …สิ่งสุดท้ายที่ชายร่างผอมเห็นคือรอยยิ้มที่แสนร้ายกาจของมาโคโตะที่เผยออกมาในวินาทีสุดท้ายก่อนมันจะมืดสนิท

ในที่สุด มาโคโตะยิ้มอยู่ท่ามกลางซากศพชั่วครู่ ก่อนจะหายตัวไปทิ้งโศกนาฏกรรมไว้เบื้องหลัง

 

 

 

 

 

ไม่คิดว่าจะเป็นเธอ ไม่น่าล่ะ... เราถึงรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ ทีแรกนึกว่าอาจเป็นเพราะเธอคล้ายกับไอซ์เสียอีก จินพูดกับตัวเองขณะมองพระจันทร์ดวงกลม หลังจากโหมจัดการงานทุกอย่างที่ไม่ได้สะสางมานานจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้ตัดสินใจมาเดินเล่นด้านนอกรับลม

ดวงตาสีทองสุกสกาวมองบนฟ้า เท้าเปล่าเดินบนหญ้าตามสนามอย่างรู้สึกผ่อนคลาย เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะค่อยๆ ปล่อยลมออกทีละเล็กละน้อย

แต่แล้วจินก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เคลื่อนที่มายังเขาด้วยความเร็ว บางอย่างได้บอกกับชายหนุ่มว่าบางสิ่งที่กำลังมาไม่ใช่ศัตรูและไม่ได้มีเจตนาร้าย เขาเลยปล่อยมันพุ่งตรงมาโดยไม่หันไปมองพร้อมกับรู้ด้วยว่าใครกำลังมา

ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอนอีกเหรอ--- เสียงของจินขาดหายไปด้วยสถานการณ์ที่น่าตกใจ

ริมฝีปากอันเรียบบางแต่นุ่มนวลน่าทะนุถนอมของหญิงสาวตรงหน้าประกบเข้ากับริมฝีปากของเขาอย่างพอดี รสสัมผัสแห่งหอมหวานและกลิ่นเจือจางของแอลกอฮอล์ถูกถ่ายเทไปยังจินให้รู้สึกได้ แม้จะไม่รู้ว่าเธอทำไปเพราะอะไร แต่เท่าที่สังเกตจากร่างกายที่สั่นเทิ่มของเธอแล้ว จินจึงสันนิษฐานว่าเธอคงไปเจอเรื่องร้ายๆ มา

ฮานะ จินถอนริมฝีปากของตัวเองออกมาอย่างช้าๆ และพูดชื่อของเธอขณะจ้องตากัน

สัมผัสฉัน สัมผัสฉันให้มากกว่านี้ ขอร้องล่ะ ช่วยทำให้ฉันลืมมันที ขอร้องล่ะ!” จินจับใจความคำพูดของเธอไม่ได้เลยสักนิด เขาไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร แต่น้ำตาของเธอที่ไหลรินกลับทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย

ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว จินดึงฮานะเข้ามากอด เขาสัมผัสได้ถึงร่างกายที่ยังคงสั่นของเธออยู่ มือข้างหนึ่งของเขาก็ลูบหัวของเธอผ่านเส้นผมเบาๆ

 





ไม่คิดเลยว่านิยายเรื่องนี้จะผ่านมาแล้วปีหนึ่ง ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันตลอดเรื่อยมา อีกทั้งยังหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะยังคงติดตามกันต่อไป สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกท่านมีแต่ความโชคดีและมีความสุขในชีวิตกันทุกคนนะครับ ขอขอบคุณจากใจจริง ^^ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1388 PrinceArcadia (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 04:54
    ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอครับ ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ
    #1,388
    0
  2. #1387 Dark Lolicon (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 09:35
    สู้ๆครับ เป็นกำลังใจให้ไรต์เสมอครับบบ
    #1,387
    0