ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 193 : สืบค้นหา!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    1 ก.ค. 62

ตลอดทั้งงานไอแซกก็ยังไม่เห็นวี่แววของไอริสเลยแม้แต่เงา เขารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ยังไงชอบกลไม่รู้

ท่านไอแซก

หื้ม... ว่าถึงไหนแล้ว เขาเผลอหลุดเข้าไปในห้วงความคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหันไปมองเหล่าผู้บริหารระดับสูงของแก๊งหมาป่าเหมันต์ที่กำลังนั่งประชุมกันพร้อมกับเอกสารมากมายเต็มโต๊ะ

พวกเราต่างลงความเห็นกันว่า ท่านไอแซก เหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งคนต่อไป ชายวัยกลางคนหน้าบากคนหนึ่งพูดแทนเสียงของทุกคน

หากทุกท่านเห็นชอบกันดีแล้ว ผมก็ไม่กล้าปฏิเสธหรอก ถ้ายังไงฝากตัวด้วย

เสียงปรบมือแสดงความยินดีดังขึ้นหลังจากที่ไอแซกลุกขึ้นโค้งศรีษะให้ทุกคน มติเป็นเอกฉันท์โดยไม่มีใครลุกขึ้นมาแย้งหรือคัดค้านการตัดสินใจที่สำคัญนี้

ก่อนอื่น... ทุกท่านทราบแล้วใช่ไหม ว่าน้องสาวของผมถูกลักพาตัวไปในวันที่เกิดเหตุ

ครับ พวกเราต่างส่งกำลังคนจำนวนมากค้นหาทุกพื้นที่ทุกตารางภายในเมืองแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอเบาะแสอะไรช่วยได้เลย ผู้บริหารอาวุโสอีกคนพูดออกมาด้วยใบหน้าเป็นห่วง

แม้ว่าไอริสจะไม่ค่อยได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของแก๊งหมาป่าเหมันต์มากเท่าไหร่ แต่ฝีมือการต่อสู้ของเธอไม่ได้เป็นที่ครหาแต่อย่างใด อีกทั้งความใจดีและความเฉลียวฉลาดของเธอยังทำให้ทุกคนแอบเอนเอียงไปทางนั้นเสียมากกว่า ใครเลยจะไม่ทราบว่าไอแซกแท้จริงแล้วมีนิสัยอย่างไร ทุกวันนี้ที่ไม่มีใครกล่าวอะไรออกมาก็เพราะกลัวว่าตนเองจะถูกหมายหัวและทำให้อยู่ยากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ การสงบปากสงบคำ มองเลยผ่าน จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว

ผมลองมาคิดดูแล้ว มันเป็นไปได้ไหม ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดจะมีแก๊งอื่นคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง ไอแซกขยับตัวมาข้างหน้าและผสานมือบนโต๊ะพูดด้วยใบหน้าจริงจัง

หลังจากที่ได้ยินคำพูดของหัวหน้าคนใหม่แล้ว ทุกคนต่างหันหน้าไปพูดคุยกันเสียงดังและส่วนใหญ่ก็เห็นด้วย โดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกตรอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มแขนกล

มันเป็นไปได้ใช่ไหม... ดังนั้น ผมจึงอยากจะส่งกำลังคนเข้าค้นหาเขตพื้นที่ของทุกแก๊ง เพื่อที่จะตามหาตัวน้องสาว ผ่านมาตั้งหลายวันแล้วไม่รู้ว่าตอนนี้ไอริสจะเป็นยังไงบ้าง ถูกใครรังแกหรือเปล่า ใบหน้าอันเศร้าหมองของชายหนุ่มได้บีบคั้นหัวใจทุกคนจนเกิดแรงขับอารมณ์โมโหขึ้นทันที

แต่มันจะไม่เกิดปัญหาตามมาทีหลังเหรอ อีกอย่าง ทางเราก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเป็นฝีมือของแก๊งยากูซ่าเลย ผู้บริหารอาวุโสคนหนึ่งพูดขึ้น เท่าที่ดูแล้วเขาน่าจะมีความใจเย็นที่สุดในที่แห่งนี้

ไม่เอาน่า หรือว่าแกกลัว ชายอีกคนโต้แย้งด้วยท่าทางก้าวร้าว

นั่นสิ หากพวกมันกล้าหาเรื่อง ก็ให้มันมากันให้หมด พวกเราจะสั่งสอนพวกมันเอง ใช่ไหม!”

ใช่!!!” หลายคนเห็นด้วย

ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวของไอแซก ทำให้เกิดการแบ่งพรรคแบ่งพวกตามมา อีกด้านคือเห็นด้วย ส่วนอีกด้านก็ค้านหัวชนฝา

เงียบก่อน!” ทุกคนกลับมาอยู่ในความสงบทันทีแม้ความเป็นไปได้จะน้อยนิด แต่มันก็ยังมีความเป็นไปได้อยู่ และที่สำคัญ นี่คือคำสั่ง!”

น้ำเสียงอันเฉียบขาดของไอแซกทำให้คนที่ไม่เห็นด้วยต้องก้มหน้ายอมรับด้วยความไม่เต็มใจ

ครับ ท่านหัวหน้า!”

ออกมา ไอแซกกล่าวขณะเอาหลังพิงที่เก้าอี้ด้วยความผ่อนคลาย

 

ตึก ตึก! …กองกำลังในชุดดำจำนวน 20 คนต่างเดินเข้ามาภายในห้องและยืนด้านหลังไอแซกด้วยท่าทีนิ่งสงบ แต่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้นยังมีความบ้าคลั่งโหมกระหน่ำแผ่ออกมาจากร่างกายของคนพวกนั้น เหล่าผู้บริหารภายในแก๊งต่างรับรู้และสัมผัสถึงมันได้เป็นอย่างดี

กลิ่นคาวเลือดและรังสีฆ่าฟันถูกปล่อยออกมาจนหลายคนรู้สึกสะอิดสะเอียนและอึดอัดเป็นอย่างมาก

 

ทุกคนคงรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาเป็นใคร... ในงานครั้งนี้พวกเขาจะเป็นกำลังหลักในการเข้าค้นหา เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดตามมา ทุกคนต้องคอยประสานงานและสนับสนุนอย่าให้ขาด

ครับ ท่านหัวหน้า เหล่าผู้บริหารขานรับ

ไอแซกหันเก้าอี้ไปเผชิญหน้ากับกองกำลังชุดดำ อย่าทำให้ผิดหวัง

รับทราบครับ/ค่ะ!” เสียงประสานอันดังลั่นทำเอาทุกคนในที่แห่งนี้ต่างขนลุกขึ้นทันที

ทุกคนต่างทยอยออกจากห้องทันทีหลังจากการประชุมสำคัญนี้จบสิ้นลง แม้จะมีใครหลายคนที่ไม่เห็นด้วยบ้าง แต่ก็ไม่มีใครกล้าไม่ทำตามคำสั่ง โดยที่พวกเขาเหล่านั้นไม่ทราบกันเลยว่า ไอแซกได้ออกคำสั่งเฉพาะให้กับกองกำลังของเขาว่า เอาศพของไอริสกลับมาเท่านั้น

 

 

 

ณ โกดังสินค้าแห่งหนึ่งในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงจันทร์และดวงดารา บรรยากาศเย็นสดชื่นและเสียงของเหล่าแมลงตัวน้อยหากินกลางคืนดังแข่งกับเสียงของรถยนต์จำนวนหลายคันที่เดินทางเพิ่งมาถึง ทุกคนต่างลงจากรถและเดินมายืนด้านหน้าพร้อมกับฝุ่นควันที่ลอยผ่านไฟหน้าของรถ

ไง! ริวเซ็น สำเนียงอันแปลกประหลาดดังขึ้นก่อนเจ้าของร่างจะปรากฏตัวในจังหวะต่อมา

ยังอุตส่าห์มีชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้อยู่นะ โธมัส ริวเซ็นชายชราเจ้าเนื้อหัวโล้นสูบซิการ์กล่าวทักทายโธมัสชาวต่างชาติผิวสีด้วยรอยยิ้มที่เห็นฟันทองหลายซี่ด้านใน

“ปากเหม็นเหมือนเดิม” โธมัสเดินมาพร้อมกับลูกน้องหลายคนที่ช่วยกันถือรังไม้ขนาดเท่าตัวคนจำนวนหนึ่งมาด้วยด้านหลัง

“รอบนี้เป็นไง” ทางด้านริวเซ็นก็มีลูกน้องถือกระเป๋าเงินมาพร้อมเช่นกัน

“สวย เด็ด เผ็ด หรู ที่สำคัญ... สดใหม่ด้วย” โธมัสตอบพลางแลบลิ้นด้วยท่าทางกวนเบื้องล่าง

“ให้จริงเถอะ”

ลูกน้องทางฝั่งโธมัสวางรังไม้พวกนั้นลงและให้พวกคนของริวเซ็นเข้ามาตรวจสอบสินค้า แม้ว่าจะมีการแลกเปลี่ยนเกิดขึ้นหลายครั้ง แต่พวกเขาต่างตกลงข้อสัญญานี้ร่วมกัน คือ ต้องตรวจสอบทุกอย่างก่อนการแลกเปลี่ยน หากไม่พึงพอใจ มีสิทธิ์ยกเลิกได้ทันที

“เป็นยังไง ออกจากโรงงานทางตะวันออกมาหมาดๆ กว่าจะได้มาไม่ใช่ง่ายๆ”

“งานดีๆ” ริวเซ็นยิ้มขณะในมือถือปืนกลแบบไรเพิลจู่โจมพลิกไปมา

ปัง! …“ใช้ง่าย รัว เร็ว นิ่งและจำนวนจำกัด” โธมัสยืนด้านข้างริวเซ็นอธิบายและสาธิตวิธีการใข้งานเบื้องต้นโดยการยิงกระป๋องบนพื้นห่างออกไปไม่ไกลในหนึ่งนัดให้ดู

“ดี! ดิว”

“ดิว!” ริวเซ็นและโธมัสจับมือกันเพื่อสิ้นสุดการแลกเปลี่ยน

แต่แล้วจู่ๆ ทั้งโกดังแห่งนี้ก็มีหมอกหนาเกิดขึ้น ทำลายวิสัยทัศน์ในการมองเห็นจนเหลือเพียงในระยะที่มือยื่นออกไปเท่านั้น “หมอกงั้นเหรอ”

“นั่นสิ ทำไมถึงมีหมอกได้ พวกแกเล่นลูกไม้อะไรหรือเปล่าริวเซ็น” โธมัสเห็นท่าไม่ดี อีกทั้งเริ่มมองไม่เห็นริวเซ็นจึงชักปืนพกออกมา

”ทางข้าควรถามแกมากกว่า หรือว่าเกิดเสียดายคนสวยพวกนี้!” ริวเซ็นทำหน้าโมโห

“จะบ้าเหรอ!”

ฉัวะ! …“อ๊าก!” ยังไม่ทันได้ทะเลาะกันดี เสียงของใครบางคนก็ร้องดังออกมาก่อนจะเงียบลงไป

“พวกแกอย่าอยู่เลย!” ริวเซ็นและโธมัสยิงปืนรอบทิศทางด้วยท่าทีรนราน

เสียงของปืนหลายกระบอกและการร้องโหยหวนเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน จนแยกไม่ออกมาใครยิงใคร ฝั่งไหนเป็นฝั่งไหน ทุกอย่างดูเละเทะมั่วซั่วที่สุด แต่ทุกอย่างก็จบลงในเวลาต่อมาเพียงไม่นาน เหลือเพียงผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าซากศพ

“อะ อะไรวะเนี้ย นี่มันเรื่องห่าเหวอะไรกัน!” ริวเซ็นสบถด้วยความเดือดดาล ความโมโห ความกลัว และความวิตกกังวลเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน

 

ฟิ้ว! ปึก! …ดาวกระจายชูริเคนลอยผ่านมาทางด้านหนึ่งและปักเข้าที่หน้าอกข้างขวาของริวเซ็นอย่างแม่นยำ

 

“อ๊าก!!!” ชายชราเจ้าเนื้อร้องเหมือนหมูโดนเชือดก่อนจะรัวปืนในมืออีกกระบอกไปด้านที่ดาวกระจายลอยมา

“ออกมาสิโว้ย! แน่จริงก็ออกมาสิโว้ย!!!” แม้ร่างกายจะบาดเจ็บ เขาก็ยังเกรี้ยวกราดอย่างไม่ยอมแพ้

 

พรึ่บ! ฉัวะ! “อ๊ากกก!”

 

เป็นไปตามคำขอ ชายหนุ่มร่างสูงสวมผ้าปิดปากและหมวกสีดำมายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับฟันแขนข้างที่ถือปืนขาดในดาบเดียว ดวงตาสีดำมืดมิดราวกับจะดูดกลืนทุกอย่างจ้องไปยังริวเซ็นด้วยความเคียดแค้นซ่อนอยู่

“กะ แกเป็นใคร ต้องการอะไร!” ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เลือดจากบาดแผลก็ยังคงไหลลงพื้นไม่หยุด

“อามาดะ ริวเซ็น” เสียงโทนต่ำที่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตได้สั่นสะเทือนหัวใจของชายชราให้ตื่นกลัว

“ระ รู้จักฉันได้ไง ยะ อย่าฆ่าฉันเลยนะ นะ นี่เงิน นี่ไงเงิน ฉันยังมีอีก อะ อยากได้เท่าไหร่ ฉันจะให้หมดเลย ตะ แต่อย่าฆ่าฉันเลยนะ” ริวเซ็นเผลอถอยพลาดจนล้มลงและพยายามคลานหนีให้ห่าง

ถึงกลิ่นเงินจะวิเศษและน่าลิ้มลอง แต่ทว่า ชายหนุ่มผู้นั้นกลับไม่ตอบรับข้อแลกเปลี่ยนของเขา

“ขะ ขอร้องล่ะ ฉันยังมีลูกมีเมียต้องดูแลอยู่” ริวเซ็นไม่รู้เลยว่าคำพูดของเขาได้ไปกระตุ้นบางอย่างในกายของหนุ่มตรงหน้าเข้า

 

ปึก! แกร๊ก! “อ๊ากกก!!!”…ขาอันใหญ่โตของริวเซ็นถูกชายหนุ่มเหยียบจนกระดูกแหลกในทีเดียว จนทำให้เขาไม่สามารถถอยร่างหนีออกได้อีก

 

“ดะ ได้โปรด ถือว่าฉันขอร้อง” ชายชราหัวโล้นทำหน้าอ้อนวอนได้น่าสงสาร

 

ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของชายหนุ่มก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆ แต่เขาได้หยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงและยื่นให้ริวเซ็นได้เห็นถนัดตา

 

“นะ นี่มัน! ตราสัญลักษณ์โลหิตพิรุณ ระ หรือว่า ตระกูลโทบิกะ” ดวงตาของริวเซ็นเบิกกว้างคล้ายไม่อยากเชื่อ แต่ถ้าหากว่านี่เป็นเรื่องจริง ชีวิตเขาคงจบสิ้นแล้ว

“ฮิระ มุซัน อยู่ไหน” น้ำเสียงโทนต่ำของชายหนุ่มถามขึ้นโดยย่อตัวลงมานั่งจ้องหน้า

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเลย ฉันแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น” ชายชราปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองลงมือทำ

“อยู่ไหน” ชายหนุ่มไม่สนข้ออ้างอะไรทั้งนั้น ดวงตาของเขาสื่อออกมาว่าต้องการเพียงคำตอบเดียว

“มะ ไม่รู้ ฉะ ฉันไม่รู้จริงๆ ตั้งแต่ตอนนั้นพวกเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จริงๆ นะ พวกเราต่างแยกย้ายกันไปตั้งแต่วัน---”

 

ฉัวะ! …ยังไม่ทันที่ชายชราเจ้าเนื้อหัวโล้นหน้าซีดตรงหน้าจะพูดจบ หัวของเขาก็ถูกบั่นขาดด้วยดาบนินจาเพียงครั้งเดียว

“...”

เป็นอีกครั้งแล้ว ที่เขาไม่ได้ความคืบหน้าใดๆ เกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น ความคับแค้นภายในเริ่มเพิ่มมากขึ้นจนยากจะควบคุมมันไปทุกที ชายหนุ่มจากไปพร้อมกับสายหมอก เหลือไว้เพียงเศษซากของพวกโธมันและริวเซ็นที่จบสิ้นลง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1385 LuciferDG (จากตอนที่ 193)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 11:21
    มาโคโตะโหดสัสสสมากกก
    #1,385
    0