ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 192 : ความอ่อนโยน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

เหล่าเมฆหนาปกคลุมทั่วท้องฟ้าจนเป็นเหตุให้ช่วงเช้าของวันนี้ดูมืดครึ้มชวนน่าหม่นหมอง ผู้คนมากมายต่างพากันเดินมุ่งหน้าเข้าสู่คฤหาสน์ของแก๊งหมาป่าด้วยชุดสีดำแทบทั้งหมดทั้งตัว เสียงของพระที่กำลังสวดมนต์ให้วิญญาณของอดีตเจ้าของที่แห่งนี้ไปสู่สรวงสวรรค์ดังขับบรรยากาศ

แต่แล้วการมาถึงของแก๊งมังกรคำรามต่างดึงดูดความสนใจของทุกคนจนหันมามอง ชาโต้ จินและเหล่าหัตถ์แห่งมังกรทั้งสิบคนเดินเรียงรายมาร่วมงานด้วยท่าทีนิ่งสงบสวมเครื่องแบบไว้อาลัยเป็นอย่างดี

“นายแน่ใจนะ ว่าเขาจะจำฉันไม่ได้” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นด้วยความประหม่า ไอริสถูกจินเปลี่ยนโฉมด้วยสกิลจนต่างไปจากเดิมมาก ดวงตาของเธอที่เคยสีเทากลับกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อนสดใสเป็นประกายกลบด้วยแว่นตาหนาเตอะคล้ายเด็กแก่เรียน แม้แต่เส้นผมที่ยาวสลวยขับดำนั้นก็ได้หดลงจนเป็นทรงบ็อบตรง สัดส่วนความสูงหุ่นนางแบบเปลี่ยนเป็นตัวเล็กน่ารักกระทัดรัดที่กำลังเดินอยู่เคียงข้างจิน

“แน่นอนสิแม่สาวน้อย” จินหยิกแก้มอันน่ารักของไอริส ก่อนที่หญิงสาวจะสะดุ้งตกใจกับรังสีอำมหิตจากโซอึนและมากิส่งมาให้

ตัวตนที่แท้จริงของไอริสแทบไม่มีใครภายในแก๊งรู้ รวมถึงชาโต้และเหล่าหัตถ์แห่งมังกรหลายคน พวกเขารู้เพียงแค่ว่าเธอชื่อ มิไร เลขาส่วนตัวคนใหม่ของจินที่มาจากเขตการดูแลของพวกไคนุ แน่นอนว่าที่อยู่และเอกสารสำคัญของเธอถูกปลอมแปลงแล้วเป็นอย่างดี

“นายอยากให้ฉันตายตอนนี้เลยหรือไง” ไอริสในร่างมิไรตบมือจินที่ซุกซน

“หมายความว่าไง?” จินทำหน้ามึนงงอย่างไม่เข้าใจ จินหันซ้ายขวาก็ไม่เห็นมีอะไรผิดแปลก นอกจากผู้คนที่มาร่วมงานมองมาแค่เท่านั้น

ทำไมควบคุมมือตัวเองยากจัง จินขบคิดภายในใจ เพราะเจอหน้าไอริสทีไร ร่างกายของเขาเหมือนขยับไปเองอยู่เรื่อย คำพูดแค่ละคำก็ชวนปวดหัวเมื่อย้อนกลับมาคิด

ไอริสทำหน้าเบื่อหน่ายกับท่าทางของจิน บางเรื่องก็เก่งเกินคน แต่กับเรื่องแค่นี้ทำไมเขาถึงไม่รู้ตัวกัน

“ไม่คิดเลยว่าจะหนีทิ้งกันไปแบบนี้ คาเซะเอ๋ย คาเซะ... มีหลายเรื่องที่ไม่ได้ทำความเข้าใจกันเลยแท้ๆ เฮ้อ... อดเป็นห่วงหนูไอริสไม่ได้จริงๆ” ชาโต้ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า

“นั่นสิคะ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนลอบสังหารหัวหน้าแก๊งหมาป่าเหมันต์ได้ แถมยังพาตัวคุณหนูไอริสเขาไปอีก” มิคังที่ยืนด้านข้างชาโต้พูดอย่างเห็นใจ ส่วนเจ้าตัวการลักพาตัวกับคนโดนลักพาตัวได้แต่มองหน้ากันทำตาปริบๆ

ดูพูดเข้า ฉันไม่อยากต่อสู้ในวันนี้นะ มิคัง เอย์จิลอบเห็นท่าทางของพวกแก๊งหมาป่าเหมันต์มองตาขวาง

“อย่าเพิ่งคิดอะไรตอนนี้เลย เอาไว้ค่อยคุยกันตอนกลับดีกว่า” จินที่เดินประคองแขนชาโต้พูดขึ้นมา ทุกคนต่างเห็นด้วยกับคำพูดของชายหนุ่มหัวหน้าพวกเขา เท่าที่เห็น หากพูดอะไรไปมากกว่านี้ด้วยสถานการณ์แล้ว อาจจะเกิดเรื่องไม่ดีตามมา

เดินตามทางเดินมาสักพัก ทุกคนก็พบว่าไอแซกนั้นยืนต้อนรับแขกอยู่หน้างาน ใบหน้าอันโศกเศร้าของเขาถูกแสดงออกมาได้อย่างแนบเนียนจนทุกคนต่างอดสงสารไม่ได้เมื่อมองไปยังชายหนุ่ม ยกเว้นไอริส เธอเดินด้านข้างจินด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความโกรธแค้นจนต้องกำมือตัวเองแน่น เมื่อเห็นชายผู้นั้นในระยะสายตา

“ความจะแตกเพราะคุณเนี้ยแหละ” จินกระซิบข้างหูของหญิงสาว พลันทำให้เธอสะดุ้งรู้สึกตัวจนเริ่มผ่อนคลายลง

โทษที...

 “พวกเราแสดงความเสียใจด้วยนะ และขอให้พบหนูไอริสได้เร็ววัน” ชาโต้ยื่นโคเดนหรือซองจดหมายพิเศษสำหรับงานศพเฉพาะที่มีเงินให้กับไอแซก

“ขอบคุณมากครับ เชิญด้านในตามสบายเลยนะครับ” ไอแซกรับมันมาไว้ด้วยความนอบน้อมและผายมือเชิญทุกคนเข้าไปข้างในอย่างสุภาพ

“เดี๋ยวก่อน” แต่แล้วสายตาของเขาเผลอไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวข้างกายจิน

หมับ! …“จะทำอะไร” จินจับเข้าที่มือของไอแซกก่อนมันจะถึงตัวไอริส

“ขออภัยที่เสียมารยาท ไม่ทราบว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า” ไอแซกหันมาสบตาจินอย่างแข็งกร้าวก่อนจะหันไปมองไอริสให้เต็มตา

“ไม่เอาน่า... มุขจีบสาวแบบนี้มันเชยไปแล้วคุณไอแซก” จินตอบแทนไอริสที่ยืนนิ่งค้างด้วยอาการตกใจ

“ถ้าจำไม่ผิด ผมถามแค่คุณผู้หญิงท่านนั้นนะครับ” ไอแซกก้าวเข้ามาใกล้จิน

“แล้วทำไมเธอต้องตอบคำถามคุณด้วย” จินยิ้มอย่างไม่ยี่หระและปล่อยมือของไอแซกออก

“สงบสติอารมณ์กันก่อนทั้งคู่นั่นแหละ” เมื่อทั้งสองได้ยินเสียงของชาโต้ดังขึ้น พวกเขาก็ปลีกตัวออกจากกันด้วยแววตาที่ไม่สบอารมณ์ “ไปกันเถอะ”

คนจากแก๊งมังกรคำรามต่างถูกเหล่าสมาชิกแก๊งหมาป่าเหมันต์จ้องอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อตลอดเวลา แต่เพราะงานนี้เป็นงานพิเศษ พวกเขาต่างจำใจยอมถอยกันคนละก้าว บรรยากาศแต่เดิมนั้นเคยโศกเศร้าอยู่แล้ว ต่อมาถูกความอึดอัดเพิ่มเติมเข้าไปอีก ผลลัพธ์เลยทำให้ทุกคนภายในงานเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องกันหมด ราวกับว่ากำลังยืนอยู่ใจกลางภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่ออย่างไรอย่างนั้น

“…” ไอริสเห็นเข้ากับรูปพ่อของเธอหน้าโลงศพตรงหน้า ความเจ็บปวดเริ่มทำให้แขนขาทั้งหมดชาด้านและก้าวต่อไปยากขึ้นทุกก้าว

“ไหวไหม” จินมองเห็นสีหน้าของเธอไม่สู้ดี

“อื้อ” ไอริสตอบโดยเม้มปากและก้าวออกไปกราบเคารพศพ

ความทรงจำตั้งแต่วัยเยาว์ลอยเข้ามาในหัวของไอริสจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ท่าทางเคร่งเคลียด และความอ่อนโยนทางสายตาของผู้ชายตรงหน้า เธอคงไม่มีวันได้เห็นมันอีกแล้ว... แต่พอสิ้นสุดการคำนับร่างกายของไอริสกลับหนักอึ้งจนลุกไม่ขึ้นแถมยังสั่นเทิม

“ไปกันได้แล้ว” จินสะกิดคนด้านข้าง แต่ไม่ได้รับการตอบรับ

“ขามัน... ไม่ยอมขยับ” ไอริสหันมาพูดด้วยน้ำตาที่เริ่มปริบ

“ให้ผมอุ้มไหม” แม้มีอาการขัดใจอยู่บนใบหน้า แต่หญิงสาวกลับพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตแทน

จินเลยช้อนร่างไอริสขึ้นมาอุ้มในท่าอุ้มเจ้าหญิง โดยที่เธอซุกหน้าหลบเข้ากับอกอันแข็งแกร่งของชายหนุ่ม

“เอ้า! แล้วนั่น แม่หนูเขาเป็นอะไรไป เจ้าหลาน” ชาโต้ถามด้วยความเป็นห่วง เช่นเดียวกับคนอื่นที่แสดงความกังวลทางสีหน้า

“สงสัยเมื่อคืนเธอคงทำงานจนดึก พอนั่งลงเร็วๆ เลยทำให้หน้ามืด ผมจะพาเธอออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย ทุกคนฝากดูแลท่านปู่ด้วยนะ” จินอธิบายแก้ตัวให้กับไอริสพร้อมกับหันหน้าไปมองทุกคน

“ถ้าอาการไม่ดีขึ้นก็พาเธอไปหาหมอก่อนดีกว่า ปู่ของอยู่ที่นี่คุยกับเจ้าบ้าคาเซะสักพักแล้วกัน” ชาโต้เดินเข้าไปลูบหัวไอริสและเดินจากไปอีกด้านพร้อมกับเหล่าหัตถ์แห่งมังกร

“ครับ” ชายหนุ่มตอบรับและพยักหน้าให้มากิกับสแตน ทั้งสองจึงเดินตามชาโต้ไม่ห่าง

ไอแซกมองไปยังจินที่อุ้มไอริสออกจากงานด้วยความแปลกใจปนสงสัย อะไรดลใจให้หัวหน้าแก๊งมังกรคำรามเอาใจใส่เลขาของเขาได้ถึงขนาดนั้น กลิ่นความไม่ชอบมาพากลนี้ทำให้เขาวิตกกับบางอย่าง

“ไปสืบประวัติผู้หญิงคนนั้นมา”

“รับทราบครับ”

ไอแซกหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องด้านข้าง ความสงสัยและความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างยากที่จะหักห้ามใจให้ชายหนุ่มมองผ่าน แม้จะมีความเป็นไปได้เพียงน้อยนิดว่าเธอเป็นไอริสก็ต้องรีบกำจัด ไม่งั้นเส้นทางของเขาคงยุ่งยากขึ้นมาแน่นอน

“รบกวนพาไปที่ห้องฉันหน่อย” จินสัมผัสได้ถึงน้ำตาของหญิงสาวที่เปื้อนเต็มเสื้อตรงหน้าอกของตัวเอง

“เข้าใจแล้ว” ทันทีที่พ้นสายตาของทุกคน จินกระโดดเพียงครั้งเดียวก็ขึ้นไปถึงระเบียงห้องนอนของไอริส

สภาพภายในห้องนั้นยังคงเหมือนเดิมในตอนที่พ่อของเธอมาเคาะประตูห้องในวันนั้น หญิงสาวไล่นิ้วลูบตามสิ่งของต่างๆ ด้วยความอาลัย แววตาแห่งความโศกศัลย์และขมขื่นแสดงชัดในสายตา ทำเอาจินที่ยืนพิงผนังมองเธอรู้สึกอยากเข้าไปกอดปลอบประโลมไอริสให้รู้แล้วรู้รอด

ไอริสไล่นิ้วและเดินมาถึงเปียโนสีขาวตัวโปรดของเธอ “นายรู้ไหม... ฉันไม่เคยขออะไรจากพ่อของฉันเลย นอกจากเปียโนตัวนี้”

จินรอฟังเธอเล่าระบายความรู้สึก โดยที่เขาได้แต่ยิ้มให้กับเธออยู่อย่างเงียบๆ

“ท่านพ่อทำท่าทางดีใจมาก เมื่อฉันขอในตอนนั้น” ไอริสยิ้มทั้งน้ำตาขณะเอ่ยถึงเหตุการณ์ในวันนั้น “นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ฉันกล้าขออะไรจากท่าน”

 พอพูดถึงตรงนี้ หญิงสาวได้แต่สะอื้นและร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

“แต่ตอนนี้... ฉันอยากขออะไรจากท่านพ่ออีกครั้ง ฉันอยากขอให้ท่านมีชีวิตอยู่ก่อนได้ไหม ให้ถึงตอนที่ท่านอยากขอให้ฉันทำอะไรเพื่อท่านบ้าง” ไอริสปล่อยโฮออกมาจนน่าสงสาร

จินค่อยก้าวเดินเข้าไปหาไอริสอย่างเชื่องช้าและถอดเสื้อคลุมนอกของตัวเองคลุมตัวให้กับเธอ

“อยากเอาไปด้วยไหม” น้ำเสียงของจินถามออกมาอย่างอ่อนโยน

“ห้ะ?” หญิงสาวเงยหน้ามองจินด้วยความสงสัย แม้ว่าดวงตาของเธอจะมีน้ำตาไหลออกมาอยู่

“ความทรงจำที่งดงามพวกนี้น่ะ เธออยากพามันไปด้วยกันไหม” จินกวาดสายตามองทั่วห้อง

“นายทำได้เหรอ”

“แค่คุณขอมา”

“งะ งั้นรบกวนด้วย” ไอริสก้มหน้าเขินอายจนใบหูแดง

“หลับตาก่อนสิ” จินเดินมายืนตรงหน้าไอริส แม้จะเห็นความลังเลอยู่ แต่หญิงสาวก็ค่อยๆ หลับตาลง

ชายหนุ่มยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาของหญิงสาวด้วยความเบามือ ไอริสสัมผัสถึงความอบอุ่นและความอ่อนโยนที่จินส่งผ่านทางปลายนิ้วได้เป็นอย่างดี

ทันใดนั้น ภายใต้โลกที่มืดมิดของเธอก็ถูกแทนที่ด้วยทุ่งดอกไม้แสนสวยนานาพรรณ ท้องฟ้าเปิดโล่งและเมฆขาวพลิ้วไหวตามสายลม กลิ่นอายความบริสุทธิ์และความสดชื่นทำให้หัวใจเธอพองโต

“โตขึ้นมากเลยนะลูกแม่” เสียงอันคุ้นเคยและแสนคิดถึงดังขึ้นด้านข้าง ทำเอาไอริสหันไปมองด้วยความรวดเร็ว

“ท่านแม่...” เสียงของไอริสสั่นคลอน เมื่อพบใบหน้าอันงดงามของมารดา

“สวยเหมือนคุณใช่ไหมล่ะ ที่รัก” แล้วอีกเสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นอีกข้าง

“ท่านพ่อ...” เธอได้เห็นใบหน้าอันอ่อนโยนและแสดงถึงความเป็นห่วงของผู้เป็นพ่อได้อีกครั้ง “ทำไมพวกท่านถึง...”

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลูกต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะ” คานะแม่ของไอริสดึงลูกสาวของตัวเองเข้ามากอดและลูบหัวเธอไปด้วย น้ำตาแห่งความคิดถึงถูกปล่อยให้รินไหลออกมาโดยไม่กักเก็บ

“พวกเราจะคิดถึงและคอยดูแลลูกอยู่ไม่ห่าง” คาเซะกอดทั้งสองคนแม่ลูก

ไอริสรับรู้ถึงความรักและความอบอุ่นของทั้งสอง ใบหน้าที่เคยเศร้าหมองกลับมามีสีสันแห่งความสดใสขึ้นอีกครั้ง

“หนูรักพ่อกับแม่นะคะ” ไอริสยิ้มทั้งน้ำตาออกมาจนทำให้ทั้งสองคนรู้สึกแปลกใจ

“พวกเราก็รักลูกเหมือนกัน” คาเซะและคานะพูดพร้อมกันก่อนจะกระชับวงแขนให้กอดได้แน่นขึ้น

 

พรึ่บ! …ดวงตาของไอริสเปิดขึ้น แล้วพบว่าตรงหน้ามีจินยืนยิ้มให้กับเธออยู่ หญิงสาวกระพริบตาหลายครั้งอย่างมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อกี้ มันเป็นความฝันหรือความจริงกันแน่เธอก็ไม่อาจรู้ได้ แต่อย่างหนึ่งที่เธอมั่นใจ... หัวใจของเธอเหมือนกลับมาเต้นเหมือนเดิมอีกครั้งในรอบหลายวัน

 

“เมื่อกี้…”

“เมื่อกี้!?” จินเอียงคอทำหน้างง

“เอ่อ... ไม่มีอะไร” ไอริสพูดปัดก่อนจะตกใจกับสภาพห้องของตัวเอง “นายยกเค้าห้องของฉันหรือไง!”

“แค่ย้ายพวกมันไปไว้ที่ห้องใหม่ของคุณเอง ทำไมต้องทำหน้าตกใจ”

“ตกลงนายเป็นหัวหน้าแก๊งยากูซ่าหรือจอมโจรแฝงตัวมากันแน่”

“ถ้าผมเป็นจอมโจร... คุณพอมีอะไรให้ผมปล้นบ้างไหม” จินขยับตัวเข้าไปใกล้ไอริส ก่อนจะเอาหลังนิ้วไล่ริมแก้มของเธอด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์

“ไม่มีและออกไปเลย ไอ้เจ้าบ้า” ไอริสผลักร่างของจินออกไปด้วยใบหน้าอันแดงระเรื่อพร้อมกับหัวใจที่เต้นโครมๆ

“ว๊า...แย่จัง” จินหันไปอีกข้างด้วยใบหน้าอันเสียดาย แต่หางตาของชายหนุ่มกลับเห็นว่าหญิงสาวได้แอบยิ้มเล็กน้อยออกมา แค่นี้เขาก็รู้สึกดีแล้วเมื่อเห็นอาการของไอริสดีขึ้น

ฉันตัดสินใจแล้ว!” จินหันกลับมามองความมั่นใจทางสีหน้าของหญิงสาว

จะตะโกนให้ลูกน้องของคุณมาจับพวกเราหรือไง ชายหนุ่มส่ายหน้าให้กับท่าทางราวกับเด็กน้อย

ฉันจะเป็นหัวหน้าแก๊งหมาป่าเหมันต์ตามความต้องการของท่านพ่อ

แผนล่ะ

เอ่อ... ไอริสสะบัดหน้าไปอีกทางไม่สบตาจิน พอโดนถามตรงจุดเข้า

เยี่ยม! ไปกันเถอะขอรับ ท่านหัวหน้าแก๊งหมาป่าเหมันต์

อย่ามาล้อฉันนะ แล้วทำไมนายต้องอุ้มฉันด้วยเนี้ย!” ไอริสพยายามดิ้นขัดขืน แต่ด้วยร่างกายที่หดเล็กลงทำให้ไม่มีแรงมากพอ

ยังไม่ชินอีกเหรอ ระวังสักวันเกิดผมไม่ได้อุ้มขึ้นมา แล้วจะคิดถึงอ้อมแขนนี้นะ

นายมันไอ้บ้าโรคจิต!!!”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1382 PrinceArcadia (จากตอนที่ 192)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 14:49
    โอ๊ย !! จิกหมอนขาดไป 5 ใบแล้วโว๊ย ฟินจัด
    #1,382
    0
  2. #1381 kamisamahestia00 (จากตอนที่ 192)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 10:16
    ชิ! เหม็น​กลิ่น​ความ​รัก​โว้ยยยยย!
    #1,381
    0
  3. #1380 Muramaza (จากตอนที่ 192)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 08:18
    นางเอกที่แท้ทรูสินะ
    #1,380
    0