ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 19 : คำรามที่ 14 : เรื่องต้องห้ามของกลุ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 762 ครั้ง
    4 ก.พ. 64

“แฮ่กๆ ไม่คิดเลยจะเกิดเรื่องแบบนี้กับเรา เรื่องบ้าอะไรวะเนี้ย...” ชายคนหนึ่งกุมท้องที่เลือดไหลออกมา รีบวิ่งหนีไปตามทางเดินในที่มืดและเหม็นอับชื้นมากๆ

บริเวณโดยรอบส่วนมากเป็นท่ออุโมงค์ระบายน้ำ จังหวะเสียงหยดน้ำกระทบพื้นอย่างวังเวง ภายใต้ความเงียบแห่งนี้มีชายคนหนึ่งกำลังหอบหายใจรุนแรง

“ไม่น่าเข้ามาตั้งแต่ทีแรกเลย บัดซบ!” เขาสบถพลางกุมแผลแน่น ไม่กี่นาทีก่อนพวกเขาไปยังสถานที่แห่งนั้นด้วยความสนุกคึกคักแบบวัยรุ่น แต่ก็ถูกฆ่าตายกันอย่างทรมานไปทีละคน ตอนนี้เหลือเพียงเขาคนเดียวแล้ว

“จ๊ะเอ๋!” ใบหน้าแสนน่ากลัวของหญิงสาวที่ถือมีดเปื้อนเลือดโผล่มาตรงหน้าชายเมื่อกี้

“ไม่ๆๆ ได้โปรดล่ะ ได้โปรด” เสียงดังกล่าวร้องอ้อนวอนขอความเมตตา คุกเข่าตรงหน้า น้ำตาไหลเต็มหน้า

อ๊าก!!!

กริ๊ด!!! ทุกคนต่างในโรงภายนต์ต่างพากันร้องตกใจเสียงแหลม โดยเฉพาะกลุ่มผู้หญิง

“เฮ้ๆ อย่าหันมาทางนี้ เฮ้ย!” เทนตะพูดป้องมือกันน้ำอัดลมที่หกลงมา

สวบ! หญิงสาวหน้าตาน่ากลัวไม่ฟัง แทงเข้าไปยังร่างของชายจนเลือดสาดกระเด็นเต็มตัว แม้ว่าชายเคราะห์ร้ายตรงนั้นเสียชีวิตแล้ว แต่เธอก็ยังแทงไม่ยั้งนานหลายนาที

แล้วเธอก็หันมายิ้มให้กล้องด้วยหนอนที่ไต่ออกมาจากใบหน้า 

...END

กรี๊ด!!!

“จบแล้วว้อย! วางป๊อปคอร์นลงก่อนอากิโนะ!” จินพูดแต่อากิโนะไม่สนใจเลย เขาจึงรีบแย่งป๊อปคอร์นมาถือไว้

“เฮ้อ… เหนื่อยโว้ย!” ท่าทางของเขาราวกับพบเจอเรื่องมรสุมมาหลายอย่างก็ไม่ปาน

“เหนื่อยกับหนัง?

“เหนื่อยกับยัยอากิโนะเนี้ย” จินหัวเราะร่า ส่วนอากิโนะยังมีน้ำตาคลอเบ้าตาอยู่

“คนชวนดันกลัวเองแบบนี้ คราวหน้าเปลี่ยนเรื่องเถอะ”เขารับป๊อปคอร์นในมือเทนตะมาจัดการ เพราะเมื่อกี้แทบไม่ได้กินเลย ซึ่งอากิโนะอาสาถือให้แต่เหวี่ยงไปมาอยู่ตลอด

“กะ ก็เห็นตัวอย่างหนังแล้วน่าดูนิ” อากิโนะแทบอยากแทรกที่นั่งหนีไป

“แต่นับถือเลย ขนาดเสียงกรี๊ดยังถูกคีย์ ฮ่าๆ” เทนตะยิ้มพลางเอ่ยชม

“ไม่ต้องเลยเทนตะ กินเข้าไป! กินเข้าไปอีก!” อากิโนะคว้าเอาป๊อปคอร์นมาหนึ่งกำมือแล้วยัดเข้าปากเทนนตะที่หัวเราะเยาะตัวเอง

“ไปกันเถอะ หนังจบแล้วนี่” จินปัดเนื้อปัดตัวก่อนลุกขึ้น

“เฮ้ย... มาโคโตะตื่นโว้ย! หนังจบแล้ว” เทนตะเขย่ามาโคโตะให้ตื่น

“...” มาโคโตะลืมตาและหันไปรอบๆ เห็นคนลุกเดินออกจากที่นั่งกันแล้ว ก็พยักหน้าให้เทนตะเป็นการขอบคุณ

ผ่าง!

กรี๊ด!!! ไม่เอาแล้วไม่อยู่แล้ว!!!

ภาพ เสียง ดังและปรากฏขึ้นในตอนท้ายหลังจบ End Credits ทำให้อากิโนะหันไปมอง เจอภาพแสนน่ารังเกียจอีกครั้งและตะโกนร้องลั่นวิ่งออกไปคนแรก

เฮ้อ... ทั้งสองคนถอนหายใจ เสริมพยักหน้าจากมาโคโตะ

.

3 ชั่วโมงก่อนหน้านี้

“นี่ๆ ดูเรื่องนี้สิ เห็นตัวอย่างหนังแล้ว น่ากลัวและน่าดูมาก” เสียงของเด็กสาวพูดในคาบสุดท้ายที่ไม่มีการเรียนการสอนของวันนี้ เนื่องจากครูเข้าประชุมด่วนกัน

“ไหนๆ ดูสิ... จะน่ากลัวแค่ไหน” เพื่อนสาวอีกคนเข้าไปขอดูด้วย ยืนยันความน่ากลัวจริงหรือเปล่า

“ปิดปากด้วยล่ะ เดี๋ยวเผลอร้องตะโกนดังพวกคุณครูได้ยินเอา” เพื่อนของเธอกล่าวตักเตือน

“อุ้บ!” หลังจากดูตัวอย่างผ่านไปสักพัก เพื่อนที่มาขอดูต้องปิดปากเกร็งหน้า น้ำตาคลอเบ้า

“นะ น่ากลัวจริงด้วย” เธอพูดสิ่งที่เห็นออกมา

อากิโนะหันไปมองเพื่อนทั้งสองคนหลังจากที่เธอเก็บของลงโต๊ะเสร็จเรียบร้อย

“เรื่องอะไรเหรอ สนุกหรือเปล่า? อากิโนะถามด้วยความสงสัย

“เป็นภาพยนตร์แนวฆาตกรรมสยองขวัญน่ะ อากิโนะจะชอบเหรอ” เพื่อนสาวของเธอพูดขึ้น รู้ว่าอากิโนะขวัญอ่อนแค่ไหน

“เปิดให้ฉันดูอีกรอบหน่อยสิ” อากิโนะทำหน้ารบเร้าขอดูตัวอย่าง

“เธอเตรียมตัวไว้นะ” เธอบอกเพื่อนคนด้านข้างอย่างรู้งาน

“อ่ะ ดูสิ” แล้วจึงยื่นโทรศัพท์ในมือให้เธอดู

กรี๊---

ยังไม่ถึงครึ่งตัวอย่างภาพยนตร์อากิโนะก็เกือบร้องลั่นออกมาแล้ว ดีที่เพื่อนของเธอรู้งานปิดปากเธอไว้ก่อนอย่างทันท่วงที

“ไม่เอาแล้ว ไม่ดูแล้ว” อากิโนะพูดด้วยอาการส่ายหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะของสองสาวเพื่อนของเธอ

“เฮ้ยจิน! เย็นนี้ไปไหนกันดีพวก” เทนตะหันมาพูดกับจินที่เอาแต่มองหน้าต่าง

“ไม่รู้สิ กลับบ้านละมั้ง...” คำตอบแสนเลื่อนลอยทำเอาคิ้วเทนตะกระตุก

“ไม่เอาน่าเพื่อน ใช้ชีวิตวัยรุ่นให้มันเร่าร้อนหน่อยสิ” เทนตะยิ้มกวน โดยมีมาโคโตะทำหน้าสลอนมองดูทั้งคู่

“ต้องใช้แบบไหนถึงเร่าร้อน” อารมณ์เหมือนคำพูดเมื่อกี้เป๊ะ

“เรื่องนี้ต้องถามมาโคโตะมัน มันคือเจ้าพ่อแค่ความเร่าร้อนเลย ว่าไงเพื่อน ทำไงวะ!” เทนตะหันไปถามมาโคโตะข้างๆ

“...” ความมึนงงถาโถมเข้าใส่หนุ่มขรึม

“มันไม่ยอมบอกวะจิน! งกจังไอ้เนี้ย!” เทนตะหันมาตอบให้จิน

“ไม่โดนต่อยหน้าก็บุญแล้ว” จินพูดอย่าถอนหายใจ

บทสนทนาของทั้งสามคนดังเข้าไปยังโสตประสาทของอากิโนะอย่างรวดเร็ว เธอรีบประมวลผลเป็นภาพ หนังสยองขวัญ ตกใจ กรี๊ด เผลอกอด เริ่มต้นรัก คู่รัก แต่งงาน เธอคิดเรียงเป็นภาพด้วยตาเป็นประกาย

“ดีล่ะ! เป็นไงเป็นกัน!” อากิโนะชูกำปั้นพร้อมทำท่ามั่นใจ โดยเพื่อนทั้งสองที่มองอยู่ได้แต่กะพริบตาปริบๆ

“นี่… จิน เทนตะ มาโคโตะ ไปดูหนังกัน” อากิโนะเดินไปยังโต๊ะสามคน

“ดูมีพิรุธ ว่าแต่หนังอะไร? เทนตะหรี่ตามอง

“นี่ไง! เพิ่งเข้าวันนี้ ไปดูกันเถอะนะ... ” อากิโนะโชว์รูปภาพยนตร์ในมือถือของตัวเองให้จิน เทนตะและมาโคโตะดู

“เธอแน่ใจนะว่าไหว? เทนตะเคยดูตัวอย่างมาก่อน เลยพอรู้ว่ามันน่ากลัว

“วะ ไหวสิ นี่ใคร!” รอยยิ้มอากิโนะดูฝืนๆ

“เอาสิ พวกนายว่าไง” จินหันมามองพร้อมตกลงใจอย่างไม่ยากเย็น ยังไงเย็นนี้เขาก็ไม่มีไรต้องทำเป็นพิเศษอยู่แล้ว

“ว่าไงว่าตามกัน” มาโคโตะพยักไหล่ตามเทนตะ

“จะ จริงเหรอ งั้นเจอกันตอนเลิกเรียนนะ” พอได้คำตอบอากิโนะพลันยิ้มร่าและกลับไปนั่งที่ด้วยใจจดใจจ่อ

“นายแน่ใจเหรอจิน ยัยนั่นขวัญอ่อนนะ” เทนตะทำท่าลังเล เขารู้ว่าเธอขวัญอ่อนแค่ไหน เคยเห็นครั้งหนึ่ง เธอเห็นสายยางรดน้ำเป็นงู วิ่งหนีจ้าละหวั่นไปทั่วอาคาร

“ไม่เป็นอะไรหรอกน่า นายคิดมากไปแล้วเทนตะ นานๆ ทีก็อยากดูหนังดูเหมือนกัน” เขาก็ไม่ได้ดูหนังมานานแล้ว ยิ่งกับเพื่อนด้วย

“เดี๋ยวนายก็รู้จิน” เทนตะพูด พร้อมมีมาโคโตะพยักหน้าเห็นด้วย

.

กลับมาปัจจุบัน

ทั้งสี่คนเดินมายังจุดนั่งพักของห้างสรรพสินค้าด้านนอก ด้วยสภาพอิดโรยโดยเฉพาะอากิโนะสาวเพียงคนเดียวในกลุ่ม พวกเขายังแต่งกายด้วยชุดนักเรียนของโรงเรียน โดยไม่มีใครกลับไปเปลี่ยนชุดเลย

“ฉันบอกนายแล้วเป็นไงจิน” เทนตะเก๊กท่าพูด

“ก็ไม่คิดจะขนาดนี้ ไม่เจอกับตัวไม่รู้เลยนะเนี้ย” เสื้อผ้าจินเลอะอะไรไม่รู้เต็มไปหมด น้ำอัดลมบ้างล่ะ ขนมบ้างล่ะ

ช่วงนี้เขาอับโชคอะไรเกี่ยวกับเสื้อผ้าก็ไม่รู้ เงินทองก็ยิ่งไม่มีอีก

“เฮ้อ...” คิดแล้วจินก็ถอนหายใจ

“แล้วไหนเธอบอกว่าไหวไงอากิโนะ” เทนตะพูดกับอากิโนะที่เอากระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดใบหน้า

“กะ ก็ตอนนั้นมันไหวนิ จอมันเล็ก...” อากิโนะทำหน้าสงสารออกมา

“น่าๆ มันผ่านมาแล้ว อย่าไปแกล้งอากิโนะเลย” จินพูดห้ามปรามทั้งสองคน

“ส่วนอากิโนะ คราวหน้าไม่ต้องฝืนก็ได้ เดี๋ยวจะช็อกตายเอา” จินพูดด้วยความเป็นห่วง

“ขะ เข้าใจแล้ว ขอโทษน้า...” อากิโนะพยักหน้ารับรู้

“แล้วมีอะไรเสนอต่อไหมเทนตะ” จินหันไปพูดกับเทนตะ ที่ยังส่งสายตาหวานเยิ้มไปยังสาวๆ ที่ผ่านไปมา

“ร้องเพลง” เทนตะพูดออกมาลอยๆ

“ไม่!” ทั้งสามคนประสานเสียงออกมา

“เป็นอะไรกัน” เทนตะสะดุ้งตกใจกับเสียงประสานที่พร้อมเพรียง

...

“ฉันพูดอะไรผิดออกไป” เทนตะทำหน้าสงสัย

“นายเพิ่งพูดเรื่องต้องห้ามของกลุ่มออกมา” อากิโนะพูดด้วยท่าทีจริงจัง

“เรื่องต้องห้ามอะไร? เทนตะทำหน้าสงสัยเข้าไปใหญ่

“หากไปร้องเพลง ห้ามมีนายไปด้วย” มาโคโตะพยักหน้าให้คำพูดของจินอย่างเห็นด้วยที่สุด

“อะไรกัน... พวกนายใจร้ายเกินไปแล้ว!” เทนตะพูดพร้อมทำท่าขยี้ตาเหมือนเด็กกำลังร้องไห้ออกมา

“ไม่น่าสงสารหรอก เปลี่ยนเถอะ” เทนตะหน้าเหวอทันที

“ใจร้ายว่ะจิน โป้ง!” เทนตะยกมือโป้งจินอย่างน่ารัก

“ขนลุกว่ะเทนตะ มาโคโตะเอามันไปเก็บดิ” จินทำท่าลูบแขนขนลุกก่อนบอกมาโคโตะให้เอามันไปฆ่าทิ้ง

“...” มาโคโตะมองสลับกันไปมา อย่างไม่ทันเรื่องพวกนี้

“ขอโทษที่ขออะไรยากไป” จินทำคอตกอย่างจนใจ

“นี่จิน! ไปส่งซื้อไอศกรีมเป็นเพื่อนหน่อยสิ” อากิโนะเห็นร้านไอศกรีมอยู่ใกล้ พร้อมขอร้องให้ไปเป็นเพื่อน

“ไปไหมเทนตะ มาโคโตะ” จินหันไปถามทั้งสอง มาโคโตะส่ายหน้าพร้อมทำมือกากบาทแบบไม่เอาสุดๆ ส่วนเทนตะหูทวนลมไปแล้ว

“ไปกันเถอะอากิโนะ” จินลุกขึ้นเดินไปที่ร้าน มีอากิโนะยิ้มแป้นเดินตามไปด้วย

“รับอะไรดีคะ? เสียงพนักงานสาวดังขึ้นต้อนรับในชุดของพนักงานที่แสนน่ารัก

“ผมเอาโคนรสช็อกโกแลตกับนมครับ อากิโนะเอารสอะไร? จินหันไปถามอากิโนะที่ยืนเลือกอยู่

“ฉันเอาโคนสตรอว์เบอร์รีกับช็อกโกแลต” เธอเงยหน้ามามอง

“กับโคนรสสตรอว์เบอร์รีกับช็อกโกแลตอีก 1 อันครับ”

“ทั้งหมด 720 เยนค่ะ” เธอรัวนิ้วลงแป้นเคาน์เตอร์อย่างชำนาญ

“นี่ครับ” จินยื่นบัตรกดเงินสดให้พนักงานและเซ็นชื่อจ่ายเงินไป

ซึ่งเขาได้บัตรนี้มาจากเทโชไม่กี่วันก่อน เพราะตัวเขานั้นไม่ได้ทำเรื่องอะไรกับทางธนาคารไว้เลย ก่อนหน้านี้ก็ใช้แต่เงินสดอยู่ประจำ

“ขอบคุณนะจิน” เธอรับไอศกรีมโคนที่ชั้นแรกเป็นสตรอว์เบอร์รีชั้นที่สองเป็นช็อกโกแลตอย่างอารมณ์ดี

“ไม่เป็นไร” จินรับของตัวเองมาแต่ต่างกับอากิโนะโดยชั้นแรกเป็นช็อกโกแลตชั้นสองเป็นนม

เงินยิ่งไม่มีไอ้จินเอ๊ย จินสบถในใจ

ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา มองทั้งสองอย่างอมยิ้ม การวางตัวของผู้ชายที่ดูสุภาพบุรุษกับสาวงามที่กินของหวานอย่างน่าอร่อยด้วยรอยยิ้มสดใส ทำให้ความน่าอิจฉาปนน่ารัก

“เจอกันอีกแล้วนะจิน” เสียงดังขึ้นมาตรงหน้าจิน

แน่ะ อย่างกับบทนิยาย จะดราม่าไปไหม!

“เจอกันบ่อยนะช่วงนี้ ริน” จินเงยหน้าจากไอศกรีมมองด้านหน้า เห็นรินเดินมากับเด็กสาวที่เคยเจอคราวก่อน

“สงสัยเป็นเรื่องของโชคชะตาแล้วละ” รินยิ้มให้จิน รอยยิ้มที่ทำให้เขามีควมสุข แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว

“งั้นเหรอ ขอตัว” จินไม่สนใจเดินหลบออกไป

“นายยังอยู่ที่เดิมใช่ไหม? จินทำหูทวนลมไม่ฟังสิ่งที่รินพูด

...

“นายไม่เป็นไรใช่ไหม? เดินมาสักระยะอากิโนะก็ถามจินขึ้น

“เรื่องอะไร อ้อ...ไม่เป็นอะไรหรอก” จินหันมาตอบอากิโนะ พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ

ทำเอาอากิโนะก้มหน้าแดงและกินไอศกรีมของตัวเองไป เสียงหัวใจเธอดังขึ้นถี่เรื่อยๆ

“มาโคโตะ เทนตะล่ะ” พอจินกลับมาก็เห็นมาโคโตะนั่งอยู่คนเดียว

มาโคโตะชี้นิ้วไปทางที่เทนตะยืนจีบสาวอยู่ จินหันไปตามนิ้วที่ชี้ ด้วยสายตาที่ตะลึงค้าง

ติ้ง! ติ้ง! เสียงไอศกรีมที่กลายเป็นน้ำหยดลงเป็นพื้น

ถูกคนด้วยนะ เทนตะ จินแทบไม่อยากคิดเลยว่าต่อไปจะเป็นยังไง เมื่อเขาสบเข้ากับสายตาของริน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 762 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1054 Lazalas0042 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 14:57
    ไหนว่าเพิ่งขายทองไปทำไมไม่มีเงิน
    #1,054
    0
  2. #17 kingsssss (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 17:33
    ขออีกกก
    #17
    0
  3. #16 ammarm1211 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 16:37
    สนุกมากครับ
    #16
    0