ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 188 : หากต้องการ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62

ณ ห้างสรรพสินค้าของแก๊งมังกรคำราม วันนี้ถือว่าเป็นวันดีและเริ่มต้นก้าวแรกสู่การเป็นเจ้าของธุรกิจแรกของจินอย่างเป็นทางการ หลังจากผ่านการค้นคว้าวิจัยและดำเนินงานมาสักพัก ในที่สุดเจ้ารถจักรยานยนต์มินิไบค์ทรงคลาสสิกสปอร์ตแนวใหม่ก็ได้เปิดตัวแล้วที่ลานกิจกรรมกลางห้างฯ

ช่างน่าประทับใจที่มีหลายคนต่างให้ความสนใจเป็นอย่างมาก โดยเริ่มแรกนั้นมีการวางขายแค่รุ่นมาตรฐานที่มีให้เลือก 3 สี ดำเหลือง ขาวน้ำเงิน และแดงดำก่อน แต่ทางด้านไคนุออกมาให้คำตอบแก่เหล่านักข่าวไว้ว่า ในอนาคตอันใกล้จะมีการจัดจำหน่ายรุ่นลิมิเต็ดจำกัดการผลิตออกมา แน่นอนว่าคำตอบนั้นได้สร้างความตื่นเต้นให้แก่เหล่าคนรักรถจักรยานยนต์แนวนี้เป็นอย่างมาก

เหนื่อยหน่อยนะครับ จินเดินเข้าไปตอบไหล่ไคนุที่เดินมาพร้อมกับแมรี่ผู้ช่วยของเขา หลายวันก่อนจินได้มอบหมายให้ไคนุเป็นประธานและมีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม้ว่าเจ้าตัวและลูกน้องหลายคนจะคัดค้านไม่เห็นด้วย แต่พอจินให้เหตุผลว่าพวกเขาต่างลงแรงกันมาเยอะ สมควรได้สิ่งที่ลงแรงลงกายไปก็ถูกแล้ว อีกทั้งตัวเขานั้นไม่ได้ไปไหน ก็ยังคงดูแลและอยู่ด้วยกันเช่นเคย

เป็นแผนของคุณจินใช่ไหมที่ยกตำแหน่งนั่นให้ผม พวกนักข่าวมาสัมภาษณ์กันไม่ขาดสายเลย แมรรี่หัวเราะน้อยๆ ออกมาเมื่อเห็นไคนุคอตกทำหน้าหน่ายๆ

แต่ก็ทำได้ดีเลยไม่ใช่เหรอ จินเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างมาสักพักแล้ว ถือว่าไคนุใช้ได้เลยทีเดียว อ้อ! ลืมแนะนำไป คุณฮานะ นี่คุณแมรี่ครับ

ฮานะที่อยู่ด้านข้างของจินยื่นมือไปจับกับแมรี่ด้วยรอยยิ้ม ทั้งสองพูดคุยกันเล็กน้อยเป็นการทักทาย และสนิทสนมกันรวดเร็วด้วยสายใยแห่งผู้หญิง

แฟนเหรอครับ ไคนุเปลี่ยนไปกล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย

ไม่ใช่หรอก เอาเวลาคิดเรื่องนี้ไปคิดเรื่องงานดีกว่าไหม แล้วคนอื่นล่ะ จิ้นส่ายหน้าตอบ

ทุกคนกำลังตรวจเช็คความเรียบร้อยของรถทุกคันและบางส่วนอยู่หลังงานครับ ไคนุชี้นิ้วไปยังทุกคน

ขยันกันจริงๆ รับนี่ไปสิ เอาไว้พากันไปกินหลังเลิกงานนะ จินยื่นบัตร VIP ร้านอาหารด้านบนให้ไคนุ

ขอบคุณมากครับ ไอ้พวกนั้นต้องดีใจมากแน่ ไคนุรับมันมาด้วยท่าทีดีใจราวกับเด็กได้ขนม

ทุกคนพยายามกันมาดีมาก ขาดตกบกพร่องอะไรบอกผมได้ตลอด

พวกเรารู้สึกขอบคุณจนไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้วครับ นับว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาลในชีวิตของเหล่ากลุ่มพิราบขาวโดยแท้ จากแก๊งอันธพาลที่ผู้คนชาวบ้านพากันเกลียดชังจะกลายมาเป็นแบบนี้ได้ หากเล่าให้ใครฟังจะมีสักกี่คนที่เชื่อ

ทั้งสี่คนพูดคุยกันหน้างานพลางดูกิจกรรมที่จัดขึ้นบนนั้นด้วยความรู้สึกปลื้มปิติ ก่อนจะถูกทำลายโดยการมาของใครบางคน

โฮ่! ไม่น่าเชื่อว่าแก๊งมังกรคำรามที่สูงส่งจะผลิตเศษเหล็กออกมาขายแบบนี้ ชายผมทองนัยน์ตาสีฟ้าเดินมาพร้อมกับหญิงสาวผมดำผิวขาวดวงตากลมโตชาวแดนมังกร

คำพูดดังกล่าวทำเอาไคนุฟิวขาดทันที แต่ถูกจินห้ามไว้พร้อมกระซิบบอกเขาให้ไปห้ามคนอื่น อย่าเพิ่งทำอะไรหุนหันถ้าเขาไม่ได้สั่ง เพราะว่าเบื้องหลังของชายผู้นี้นั้น ได้ควบคุมและดูแลแหล่งสื่อไว้เป็นอย่างดี หากทำอะไรผิดพลาดเรื่องที่ตามมาค่อนข้างปวดหัวทีเดียว

ไม่ใช่แค่หมาที่เห่าได้สินะ ม้ามันก็ยังเห่าได้เหมือนกันแหะ จินเดินเข้าไปประจันหน้าชายคนดังกล่าว

รุนแรงเหลือเกิน ยุคนี้ใครๆ ก็มีสิทธิ์วิจารณ์ได้ใช่ไหม ถ้าหากว่าไม่พอใจก็ต่อยหน้าเลยสิ เอาเลยสิ ยังไงก็... มันเป็นสันดานดิบของพวกแกอยู่แล้วนี่ ฟูมิเดินเข้ามาใกล้ แล้วพูดเชิญชวน

ทุกคนภายในงานรวมถึงสื่อต่างๆ เริ่มหยุดกิจกรรมของตนและหันมาสนใจการพูดของทั้งสอง แต่ยังไม่ทันจะเข้าใกล้จุดเกินเหตุ พวกเขาก็ถูกพวกชายชุดดำที่มาจากที่ไหนไม่รู้กั้นไว้ก่อน แน่นอนว่าการที่เห็นจินอยู่ร่วมวงนั้นด้วยได้เรียกพวกกลุ่มพิราบขาวให้ตื่นตัว

อย่าเอาบรรทัดฐานของตัวเองมาใช้กับคนอื่นสิครับ อีกอย่าง... การมารบกวนงานของคนอื่นแบบนี้มันเสียมารยาทเอานะ หรือว่านี่เป็นสันดานดิบของทางนั้นกัน จินพูดพลางยิ้มนิ่ง แต่มันกลับทำให้ฟูมิเริ่มกำมือแน่นอย่างเห็นได้ชัด

หากเห็นว่าแกยังยุ่งกับไอริสอยู่ ฉันจะทำให้แกไม่มีที่ยืนอยู่ในสังคมนี้!” ฟูมิเดินเข้าไปกระซิบที่หูจิน

ต้องขออภัยที่ทำไม่ได้ จะว่าไปแล้ว... พวกเราเหมาะสมกันดีนะครับ ว่างั้นไหม

หน็อยแน่แก!” จินมองหมัดที่ไม่มีน้ำหนักของฟูมิที่พุ่งมาอย่างไม่ไหวติ่ง

 

หมับ! …แต่ก่อนที่หมัดนั้นจะเกือบถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา มันก็ได้ถูกใครบางคนหยุดเอาไว้เสียก่อน

ปล่อย!” ฟูมิตะโกนเสียงดังสร้างความฮือฮาแก่สื่อทั้งหลาย แต่เมื่อสายตาสีฟ้านั้นเหลือบไปเห็นคนที่จับมือเขาอยู่เป็นใคร แววตาคู่นั้นก็เปลี่ยนเป็นเย้ยหยันทันที

นึกว่าใครที่ไหน... ปล่อยมือฉัน! ยัยลูกเมียน้อย!” ฟูมิหัวเราะพลางตะโกนไปด้วย

 

ผัวะ! …จินชกฟูมิจนหน้าหันและร่วงลงพื้นทันที มองดูก็รู้แล้วว่าชายคนนี้มันตั้งใจตะโกนแบบนั้น

 

นายน้อย หญิงสาวชาวแดนมังกรเดินเข้าไปดูอาการของฟูมิ เมื่อเห็นว่าไม่ร้ายแรงเท่าไหร่ก็ประคองนายน้อยของตัวเองขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะพุ่งเข้าหาจินด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

 

หมับ! …จินกำหมัดนั้นแน่นด้วยมือข้างซ้ายเพียงข้างเดียว น้ำหนักและความรุนแรงของเธอนั้น ฟูมิเทียบไม่ติดเลยทีเดียว น่าแปลกที่คนอย่างเธอจะยอมมาทำงานให้คนแบบนี้ เมื่อมองใบหน้าของเธอชัดๆ เขาคลับคล้ายคลับคลาว่าได้เห็นเธอที่ไหนสักแห่งไม่นานมานี้แน่นอน

 

ปึก! …จินปัดลูกเตะของเธอลงด้วยมือขวาโดยไม่หันไปมอง หญิงสาวผู้นั้นจ้องตาจินราวกับจะกินเลือดเขาให้ได้

 

หลินซือ เสียงของผู้หญิงข้างกายจินที่รับหมัดของฟูมิเมื่อกี้เอ่ยออกมา เรียกให้สายตาของสาวดุผู้นั้นให้หันมามอง ก่อนจะเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ ด้วยระยะที่เธออยู่เมื่อสักครู่นั้นไม่สามารถมองเห็นได้ถนัดตาว่าใครกันแน่ที่มาขวางทางการชกของนายน้อยของเธอเมื่อกี้

ฮานะ ชื่อของทั้งสองต่างถูกเรียกออกจากปากของอีกฝ่ายอย่างรู้จักกัน

หญิงสาวแดนมังกรพยายามชักมืออกแต่ก็ไม่สำเร็จ เมื่อเห็นเช่นนั้นฮานะจึงใช้ศอกกระทุ้งสีข้างของชายหนุ่ม จินถึงจะยอมปล่อยมือเธอไป

ที่งานวันนั้นนั่นเอง ภาพของบอดิ้การ์ดสาวผู้มีค่าพลังสูงของแก๊งอาชาเวหาลอยเข้ามาในหัวของจิน

แก! หลินซือเอาหัวมันมาให้ฉัน!” ฟูมิลุกขึ้นมาด้วยแก้มที่ปูดบวม ช่างเป็นภาพที่น่าขบขันจนหลายคนต้องกลั้นหัวเราะกันอย่างสุดกำลัง พวกแกหัวเราะอะไร!”

อย่าคิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นี้ คอยดูไว้เถอะ!” ฟูมิกล่าวอาฆาตชี้หน้าจิน

พูดเหมือนตัวร้ายเลยนะครับ เมื่อรู้ถึงความต่างชั้น ฟูมิก็ได้แต่กำหมัดระงับความโกรธเท่านั้น

แกก็ด้วยยัยลูกเมียน้อย ฟูมิหันนิ้วมายังฮานะ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ส่งมายังตน ซึ่งไม่ได้มีแค่ฟูมิเท่านั้นที่ตกใจกลัว หยางหลินซื่อที่อยู่ตรงหน้าจินก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน เธอสัมผัสได้ถึงเขตแดนอันตรายที่ไม่ควรข้ามไปในครั้งแรก

จะด่าจะต่อว่าผม ผมไม่โกรธ แต่อย่ามายุ่งกับคนของผม น้ำเสียงอันเย็นเฉียบเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของฟูมิ

กะ แก! หลินซือกลับ!” ฟูมิรู้สึกทั้งอายทั้งกลัวก่อนจะตัดสินใจถอย

ค่ะ นายน้อย สายตาของหญิงสาวมองหน้าจินสักครู่และเบี่ยงไปมองฮานะด้วยความห่วงใย

เพี้ยะ! “ปล่อยให้มันมาต่อยหน้าฉันได้ไง ยัยบ้า!” ทันทีที่เธอเดินไปหาฟูมิ หลินซือได้ถูกฟูมิระบายความรุนแรงเข้าใส่ทันที โธ่เว้ย!”

เมื่อเห็นท่าทีที่ฟูมิได้ทำกับหลินซือ เผลอทำเอาฮานะยื่นมือไปข้างหน้าและเกือบวิ่งตามไปอย่างไม่รู้ตัว แต่พอตระหนักได้ถึงสถานะของตน เธอก็ทำได้เพียงกำมือตัวเองข่มใจแน่น

คนรู้จักเหรอ จินโอบไหล่หญิงสาวนัยน์ตาดุจดั่งน้ำทะเลเข้ามาใกล้ตัว เมื่อเห็นเธอทำหน้าเสียใจแบบนี้แล้ว รู้สึกเหมือนเห็นลูกแมวตกน้ำยังไงไม่รู้

อื้อ! แล้วก็ไม่ต้องมาเนียน ฮานะมองจินตาเขียวและตบมือชายหนุ่มอย่างหมั่นไส้

เอ้ามีคนบอกไว้ว่าถ้าเห็นผู้หญิงเสียใจเมื่อไหร่ให้รีบกอดนี่หน่า จินกล่าวยิ้มๆ พลางลูบมือที่โดนตบ

ใครบอกนาย ฮานะเปลี่ยนสรรพนามเรียกทันที

เทนตะ พอได้ยินชื่อของคนที่บอกจินมาเท่านั้นแหละ ฮานะรีบเดินหนีขึ้นไปด้านบนทันที

เดี๋ยว คุณฮานะ!” หญิงสาวเดินต่อไปโดยไม่หันมามอง แม้ว่าเธอจะได้ยินจินเรียกก็ตาม

แต่อย่ามายุ่งกับคนของผม ฮานะหน้าแดงขึ้นมาเมื่อนึกถึงคำพูดของจิน

 

บรรดาสื่อทั้งหลายต่างทยอยกันกลับไป เมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ เหล่าพวกพิราบขาวต่างวิ่งมาหาจินด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นสภาพของจินแล้วก็หายห่วงไปเลยทันที ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังรู้สึกไม่ดีเล็กน้อย ที่จินต้องมามีเรื่องแบบนี้ ด้วยชื่อเสียงและหน้าตาของชายหนุ่มในสังคมค่อนข้างเป็นที่รู้จักอยู่แล้วด้วย แต่เมื่อได้ยินว่าเสร็จงานมีกินเลี้ยงฟรี ทุกอย่างก็ถูกหลงลืมไปเป็นที่เรียบร้อย

 

 

 

 

ดูแลตัวเองด้วยนะ มาร์ธา

เฮือก!!! …หญิงสาวใบหน้าทรุดโทรมสะดุ้งตื่นจากการนิทราเป็นเวลานาน เธอไม่รู้ว่าเสียงเมื่อสักครู่นั้นเป็นความฝันหรือความจริงกันแน่ แต่ทว่าภาพเหตุการณ์ล่าสุดที่จำได้นั้น เธออยากให้มันเป็นเพียงความฝันจริงๆ

ฝัน ไม่สิ เรื่องจริงงั้นเหรอ เธอหอบหายใจและรู้สึกว่าเหมือนหัวใจเธอจะออกมาเต้นข้างนอกอย่างไรอย่างนั้น หยดน้ำตาของหญิงสาวร่วงหล่นลงผ้าห่มไม่ขาดสาย ความเจ็บปวดและความทรมานต่างผสมรวมกับหยดน้ำพวกนั้น แม้ว่าอยากจะปฏิเสธมันอย่างไร แต่ความรู้สึกนี้มันของจริง เธอได้สูญเสียชายผู้เป็นที่รักไปแล้วสินะ อย่างนั้นเองสินะ...

ความรักในองค์กรเป็นสิ่งต้องห้าม ยังจำได้หรือเปล่า มาร์ธา เธอหันไปมองต้นเสียงอันทรงพลังที่ดังขึ้นในมุมหนึ่งของห้อง แล้วพบว่าได้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว เขากล่าวเสร็จก็ทำการปิดหนังสือในมือลง และเดินเข้าใกล้จนสามารถมองเห็นหน้าได้ชัดเจน   

ท่านมุซัน

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น