ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 187 : ก้าวผ่าน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

แสงแดดยามเช้ากับบรรยากาศหนาวเย็นสร้างความสดชื่นให้แก่จินเป็นอย่างมาก เขาสวมอยู่ในชุดสบายที่เข้าหาง่ายมากกว่าเมื่อวาน แล้วในตอนนี้ทั้งจินและสแตนกำลังเดินทางไปยังลานประลองที่นัดหมายกับเลโอไว้เมื่อวาน

เบามือด้วยล่ะ สแตน

จะพยายามขอรับ จินกล่าวกับสแตนขณะมองเห็นเลโอทำการอบอุ่นร่างกายรอไว้แล้ว ท่อนบนเปลื่อยเปล่าโชว์มัดกล้ามที่อัดแน่นทุกสัดส่วนอันได้มาจากการฝึกฝน โดยที่แขนข้างขวาของชายหนุ่มถือดาบสองคมขนาดใหญ่ไว้ด้วยมือข้างเดียว เขาทำท่าฟันมันกลางอากาศซ้ำๆ ราวกับกำลังยกขนนก อีกด้านหนึ่งของลานประลองถูกจัดเป็นที่นั่งสำหรับการรับชมโดยมีคาร่านั่งจิบชาอยู่เพียงลำพัง

แต่บางอย่างได้ดึงความสนใจของจิน ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงรังสีฆ่าฟันอย่างเด่นชัดได้จากตัวดาบ มันเป็นกลิ่นอายที่แสนจะมืดมนและกระหายเลือดเป็นที่สุด ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากในโลกด้านนี้ แต่กับอีกโลกนั้นมันเห็นได้ทั่วไปเชียวล่ะ

โอ้ว! มากันแล้วเหรอ เลโอเช็ดเหงื่อที่คางพลางตะโกนทักทายพวกจิน

อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเลโอ คุณคาร่า  

สวัสดียามเช้าค่ะ คุณจิน คุณสแตน เชิญนั่งก่อนสิคะ คาร่าวางแก้วชาลง จินกล่าวขอบคุณและนั่งลงข้างๆ คาร่า โดยมีสแตนเดินมายืนด้านหลังของเขา

ดาบนั่น...

อ้อ! ดาบนี่เหรอ ดาบประจำตระกูลที่ได้จากการประมูลครั้งก่อนน่ะ ไม่รู้ทำไม... พอจับมันทีไรรู้สึกอยากต่อสู้ทุกที เลโอพลิกดาบไปมาและโชว์ให้จินดู

เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้ว จินได้หันไปพยักหน้าให้กับสแตน แวมไพร์หนุ่มจึงเดินเข้าลานประลองอย่างรู้ตัว

เฝ้ารอเวลานี้มานานแล้ว ในที่สุดก็ได้ประลองกันสักที ดวงตาของเลโอเปร่งประกายราวกับเด็กเจอของเล่นใหม่  ทั้งคู่เดินไปหยุดตรงกลางของลานประลองโดยทิ้งระยะห่างออกจากกันพอประมาณ

จะว่าไป... พวกคุณไม่ได้เตรียมอาวุธมาด้วยนี่ ถ้าไม่รังเกียจพวกเราพอมีให้ยืมนะคะ คาร่ากล่าวถามจิน

ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเรามีติดตัวอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว คาร่าทำหน้างง แต่เมื่อสายตาของหญิงสาวไล่ตามการมองของจินแล้วมันก็เบิกกว่าขึ้นด้วยความแปลกใจ

 

สแตนโค้งตัวให้คู่ต่อสู้ก่อนจะสะบัดมือออกด้านข้างจนทำให้เล็บทั้งสิบของเขางอกยาวออกมา และเมื่อเลโอเห็นเช่นนั้นเข้า เลือดนักสู้ในกายของเขาเริ่มเดือดพล่านขึ้นจนกระตุ้นพลังวิญญาณให้อาบทั่วทั้งร่างกาย แม้เขาจะไม่รู้ก็ตามว่าชายตรงหน้านั้นเป็นตัวอะไร

 

รับมือ!” เลโอเกร็งมือกุมดาบแน่นก่อนพุ่งเข้าหาสแตนอย่างรวดเร็ว

 

เคร้ง! …ดาบยักษ์ของเลโอถูกสแตนหยุดไว้เพียงนิ้วชี้นิ้วเดียว

 

บ้าไปแล้ว!” เลโอพูดเสียงดังพร้อมอาการตกใจ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างทิ่มแถวบริเวณท้องตน

ท่านตายแล้ว ขอรับ

ยังหรอกน่า!” เลโอพลิกดาบออกด้านข้างและฟันตัดผ่านลำคอชายตรงหน้า ความล้มเหลวเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อพบว่าเขาได้ฆ่าเงาติดตาไป

ข้างหลัง! ’ เลโอรีบหันไปข้างหลังตามสัญชาตญาณและได้ถูกหมัดของสแตนซัดเข้าที่หน้าเต็มๆ  ตามมาด้วยการเตะเข้าที่ขาพับทั้งสองจนคุกเข่าลงไปนั่งกับพื้น

ท่านตายอีกรอบแล้ว ขอรับ สแตนกลางกรงเล็บจ่อที่คอของเลโอ

 

การเคลื่อนไหวของสแตนเมื่อกี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาไม่ถึง 3 วินาที เลโอได้แต่คิดว่าความเร็วขนาดนี้ใครเลยจะตามเขาทัน พอคิดได้ถึงจุดนี้เข้า เหงื่อกายและความตื่นเต้นได้บังเกิดขึ้นในสายตาของเลโอพร้อมๆ กัน

อย่ามาพูดเป็นเล่น!”

 

หวืด! …สแตนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ก่อนจะกระโดดถอยหลังออกมาตั้งท่า

 

ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาแหะ ฟันเข้าจุดตายเลยนะนั่น เมื่อกี้ จินคิดขณะมองพลางจิบชา

 

ดวงตาของเลโอได้เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย ซึ่งหากไม่มองดูดีๆ ก็จะไม่สามารถเห็นได้ว่า ตอนนี้มีจุดแดงเท่าฝุ่นผงอยู่ตรงกลางนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้น ท่าทางและกลิ่นอายของเลโอดูดิบเถื่อนมากกว่าเดิมจนรู้สึกได้ชัด

 

ไปกระตุ้นจุดเดือดเข้าให้แล้วไงล่ะ สแตน จินเตรียมพร้อมสำหรับทุกเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปอย่างไม่คาดสายตา

 

แข็งแกร่ง! แข็งแกร่งเป็นบ้าเลย!” เลโอไม่พูดเปล่าวิ่งเข้าใส่สแตนอย่างบ้าคลั่งราวคนเถื่อน สายตาที่ตื่นเต้นของเขาจับจ้องไปยังแวมไพร์หนุ่มตลอดทุกการเคลื่อนไหว

 

เคร้ง! เคร้ง! …กรงเล็บของสแตนปัดดาบที่เพิ่งตัดผ่านคอหอยของตัวเองได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะดีดตัวขึ้นกลางอากาศและหมุนตัวลงมาจู่โจมบ้าง แต่ก็ถูกเลโอฟาดเข้าใส่อีกจนต้องละทิ้งช่วงการโจมตีต่อเนื่องไป

 

สายตาอันบ้าคลั่งของเลโอราวกับต้องการข่มขวัญโดยการตัดกำลังใจคู่ต่อสู้ให้ยอมศิโรราบ หากใครคนอื่นเป็นคู่ต่อสู่ที่ไม่ใช่สแตนคงตกเข้าไปในภวังค์แห่งความกลัวเป็นแน่ ทุกการเคลื่อนไหวของชายร่างยักษ์ตามมาด้วยพื้นดินที่ยุบลงไปด้วยกำลังอันมหาศาลของเขา อีกทั้งการตอบโต้ที่เริ่มตามทันการเคลื่อนไหวของสแตนก็เริ่มมากขึ้นด้วย แม้ว่า... สแตนยังคงออมมืออยู่

 

เอานี่ไปกิน!” เลโอกระเสือกเท้าเข้าไปใกล้กับจุดที่สแตนอยู่ ก่อนจะหมุนควงดาบรอบตัวจนเกิดเกลียวคลื่นสีแดงเข้าถาโถมใส่สแตนราวกับพายุที่บ้าคลั่งจนแดงเดือด

 

แต่ถึงอย่างนั้น สแตนก็ยังคงความเหยือกเย็นและนำพาพลังเวทย์ไปรวมตัวกันที่เล็บมือทั้งสิบของเขา พร้อมกับฟันสลับกันเป็นรูปกากบาทกลางอากาศ

 

ตู้มมม! …พลังของทั้งสองปะทะเข้าหากัน แล้วพบว่าร่างของเลโอได้ถูกพลังของสแตนโจมตีเข้าจนลอยออกไปไกลนับหลายเมตรและหอบหายใจอยู่ตรงนั้น

 

ไม่เป็นไรนะครับ จินถามคาร่าที่ยังแสดงสีหน้าตกใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าตกใจเพราะอะไรกันแน่ จะตกใจเพราะพลังลูกหลงของทั้งสองคนนั่น หรือ ตกใจเพราะโล่เวทย์มนต์สีทองขนาดยักษ์ที่ถูกจินเรียกออกมาตรงหน้าก็ไม่รู้ แต่เมื่อเธอมองไปรอบๆ ก็พบว่าหลายๆ ที่ก็มีโล่คล้ายกับตรงหน้าของเธออยู่หลายจุด ดูเหมือนพวกมันทำหน้าที่ป้องกันการเสียหายได้เป็นอย่างดี

ไม่เป็นไรคะ แต่ว่า... คาร่าชี้นิ้วไปนู่นนี่นั่นทั่วอย่างพูดไม่ออก

ของผมเองแหละ จินยิ้มให้กับเธอ แต่กับคาร่านั้นใบ้กินไปแล้วเรียบร้อย พวกคุณเป็นตัวอะไรกันแน่ หญิงสาวได้แต่ถามพวกเขาไว้ในใจ

 

กลับมาด้านการต่อสู้ของสแตนและเลโอ ผลแพ้ชนะนั้นได้ถูกตัดสินออกมาแล้ว แต่เพราะนี่เป็นการประลองคล้ายฝึกซ้อม ทำให้สแตนไม่ได้รุกล่าอย่างที่เคยเป็น เขาต้องการทราบเพียงว่าเลโอจะเรียนรู้และก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองไปได้มากแค่ไหน ยามต้องอยู่ต่อหน้าศัตรูที่เก่งและแข็งแกร่งกว่าตนหลายเท่า

 

“ยะ ยัง... ยังหรอก เลโอปักดาบบนพื้นและดึงตัวเองขึ้น ความแน่วแน่และความต้องการที่ไม่อยากแพ้ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขา ความปราถนาอันแรงกล้าของเขาได้ก่อให้เกิดพลังขึ้น

 

จินและสแตนต่างมองไปที่ดาบในมือของเลโอพร้อมเพรียงกัน กลิ่นเหม็นคาวและความกระหายเลือดต่างปะทุออกมาราวกับเขื่อนแตก ความกดดันและความขยะแขยงส่งผลให้ร่างกายของคาร่าเริ่มสั่นตื่นกลัว เมื่อจินเห็นหญิงสาวเป็นเช่นนั้น เขาได้สร้างโดมห่อหุ้มปกปักที่เธอนั่งไว้ ก่อนเจ้าตัวจะเดินออกมาดูสถานการณ์ด้านนอกแทน

 

ยังหรอก!” เลโอคำรามลั่นและฟาดฟันดาบลงพื้น

 

โฮกกก!!!  สิงโตเลือด รูปธรรมแห่งพลังของเลโอวิ่งเข้าหาสแตนด้วยความเร็วและกระหายเลือด

 

เหมือนจะทำได้แล้ว พอแค่นี้ก่อนสแตน ระดับพลังนั้นทำให้จินยิ้มออกมาเล็กน้อย สแตนหันมาพยักหน้าให้จิน ดวงตาปีศาจของแวมไพร์หนุ่มเริ่มวาวโรจน์และกระทำอันหาญกล้าจนกระทั่งเลโอต้องหรี่ตามอง

 

ตู้มมม!!! สิงโตเลือดพุ่งเข้าชนสแตนอย่างจัง แต่เขากลับบดขยี้มันจนแหลกคามือโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ

 

... ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบ โดยเฉพาะเลโอถึงขั้นต้องทิ้งตัวนอนลงกับพื้นอย่างหมดแรงไปในที่สุด

 

บ้าจริง ขะ แข็งแกร่ง แข็งแกร่งชะมัด แม้ใบหน้าจะมีรอยยิ้มปรากฏอยู่ แต่เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าลึกๆ แล้วเจ็บใจอยู่ไม่น้อย ทั้งๆ ที่ทุ่มสุดตัวแล้ว

เก่งมากขอรับ สแตนเดินเข้าไปหาเลโอและยื่นมือให้ ถึงจะเจ็บใจอยู่ แต่ชายหนุ่มก็ยื่นมือเข้าไปจับและลุกขึ้น ความรู้สึกของเลโอนั้นได้ส่งไปถึงสแตนแล้ว

เละเทะขนาดนี้ต้องโดนท่านพ่อต่อว่าแน่ เลโอหัวเราะแห้งๆ เมื่อมองไปรอบๆ

เตรียมตัวไว้ให้ดี คาร่ายิ้มเหี้ยม รอยยิ้มนั้นทำให้เลโอสัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็นที่ไหลออกจากหลังตน

ไม่เอาสิเจ้ เห้ย พี่ พวกเราแค่พูดคุยกันด้วยวิถีลูกผู้ชายเท่านั้นเอง เลโอเผลอเดินถอยหลัง

อ้อเหรอ... งั้นพวกเรามาคุยกันด้วยวิถีพี่น้องกันเถอะ คาร่าก้าวสามขุมเข้าไป

 

แล้วการลงโทษด้วยเลือดก็ได้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกจิน ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อว่าคาร่านั้นมีแรงเยอะกว่าเลโอเสียอีก มองจากภายนอกเป็นแค่ผู้หญิงแสนบอบบางแท้ๆ

 

นายท่านขอรับ สแตนยื่นมือข้างที่รับพลังของเลโอให้จินดู

ขนาดนี้เลยเหรอ จินมองเห็นแผลเหวอะวะของสแตน ก่อนที่มันจะหายไปด้วยพลังรักษาของสายเลือด สายตาสีทองเหลือบมองทั้งสองพี่น้องนั้นก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

 

สุดท้ายเวลาแห่งการจากลาก็ได้มาถึง จินกับสแตนได้ออกเดินทางกลับในช่วงสายของวัน ถึงแม้จะถูกเลโอคะยั้นคะยอให้อยู่ต่อก็ตาม ซึ่งก่อนเดินทางไป เขาได้ให้ของขวัญแก่ทุกคนเป็นการตอบแทนในการดูแลทั้งคู่ด้วยดี

ไม่พูดกับเขาหน่อยเหรอ ไวโอเล็ทเห็นท่าทีของลูกสาวตัวเองแปลกไป

ไม่ดีกว่าค่ะ คาร่าหันมายิ้มก่อนจะกุมตุ้มหูรูปเสี้ยวพระจันทร์ในมือแน่น ไวโอเล็ทนึกสงสารลูกตัวเองจนต้องยื่นมือเข้าไปสวมกอดและลูบหัวปลอบประโลม

เดี๋ยวก่อน!” เสียงแปดหลอดส่งมาพร้อมกับการวิ่งที่ดังลั่น

ดาอัส ไวโอเล็ทและเลโอต่างหันไปมองพูดมาใหม่ พบว่าน้องสาวคนสุดท้องผมเผ้ากระเซอะกระเซิงที่ยังมีหมวกหมีน้อยบนวิ่งพลางกระโดดลงมาจากด้านบน

ทำไมทุกคนไม่ปลุกน้อง!” สายตาคาดโทษส่งไปให้ทุกคนพร้อมกับแยกเขี้ยวโกรธกริ้ว

พี่ไม่รู้พี่บาดเจ็บ เลโอถอยออกไปคนแรก

พี่ก็ไม่รู้พี่ต้องไปเตรียมยาให้เลโอ แล้วคาร่าก็เดินตามเลโอไป

แม่ไปเตรียมอาหารเที่ยงก่อนนะ ตามด้วยไวโอเล็ทที่เดินเข้าไปหยิกแก้มลูกสาวตัวเองหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

โฮะๆ พื้นที่ของเราคงใหญ่ไม่พอสำหรับมังกรหนุ่มละน่อโฮะ--- ดาอัสมองจินโดยไม่ละสายตา

ทำไมท่านพ่อไม่ปลุกหนู!” เลเน่เดินเข้าไปเขย่าดาอัส

เบาๆ ลูก เบาๆ พ่อเมาค้างอยู่ อึก!” ดาอัสทำหน้าพะอืดพะอม

ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้เจ้าบ้าตาทอง!!!” เสียงตะโกนของหญิงสาว ทำเอาชายหนุ่มที่นั่งรถออกไปไกลแล้วยิ้มที่มุมปากคล้ายสะใจ

 

 

 

ตึก... ตึก...  ภายใต้ความมืดมิดที่มีเพียงแสงรำไร เสียงของฝีเท้าสอดประสาทกับเสียงกลไกของหุ่นยนต์ตลอดทางเดิน ก่อนจะหยุดอยู่หน้าห้องแห่งหนึ่งสุดทางเดิน เขาเปิดประตูเข้าไปข้างในและมองเห็นว่ามีผู้คนนั่งรอไว้ก่อนแล้ว

ดูเหมือนมากันครบแล้ว เปิดการประชุมได้... เสียงของชายที่นั่งหันหลงผ่านจอมอนิเตอร์ตรงหัวโต๊ะประชุมพูดขึ้น

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1372 Destroya (จากตอนที่ 187)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 23:00

    คตอนสุดท้ายพวกเนเมซิสสินะ

    #1,372
    0