ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 173 : แกล้งงั้นเหรอ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

 อย่างกับของจริง จินพูดขณะมองไปยังตรงหน้าที่เป็นปราสาทจำลองสไตล์ยุโรปเก่าๆ ที่ซึ่งเป็นสตูดิโอถ่ายรูปของโทริ และเป็นที่นัดหมายในการทำงานกลุ่มชิ้นแรกของพวกเขา

ว้าว... ฉันนับถือคนออกแบบจากใจเลย หรือว่านี่หินเก่าแก่ของจริง!” ทำเอาจินต้องหันไปมองน้ำเสียงดีใจของชายหนุ่มด้านข้าง

แล้วนายจะมาด้วยทำไมเทนตะ

งื้อมาโคโตะดูจินเขาสิ ทำไมใจร้ายกับเพื่อนได้ลงคอแบบนี้ เทนตะทำหน้าบูดและไปงอแงกับชายหนุ่มผู้เงียบขรึมแทน ทำเอาจินอยากซัดหน้าเพื่อนคนนี้ให้หงายข้อหาทำตัวน่าหมั่นไส้

โอเคๆ ถือว่าฉันไม่ได้ถามแล้วกัน แน่ใจนะเรย์กะว่าเป็นที่นี่ จินถามหญิงสาวเพียงคนเดียวของกลุ่ม ที่กำลังสวมอยู่ในชุดกางเกงขายาวกับเสื้อน่ารักๆ ขับให้เธอเป็นผู้หญิงสไตล์ลุยผสมแนวบ๊องแบ๊วไปในตัว

อื้อ เรย์กะยิ้มพยักหน้า ก่อนจะหยิบมือถือให้จินดูปักหมุดโลเคชั่นที่โทริแชร์เข้ามายังแชทกลุ่ม

งั้นเข้าไปกันเถอะ

ได้เลยสุดหล่อ!!!”

อย่ามาควงแขนฉัน เทนตะ เดี๋ยวชกหน้าหงาย

ตัวเองก็... เมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้

ออกไปห่างๆ โว้ย

ภาพการหยอกล้อของเทนตะกับจินทำเอาชายหนุ่มผู้เงียบขรึมยิ้มบริเวณมุมปากอย่างอดไม่ไหว ก่อนจะหันหน้าไปมองเรย์กะที่จ้องตากลมๆ มาให้ ทำเอาเขาต้องรีบกลับมาลุคเดิมแล้วเดินตามทั้งสองไปอย่างเงียบๆ โดยมีเรย์กะรั้งท้าย

 

ถ่ายแบบเชิญทางนี้ค่ะ พอกลุ่มของจินเดินเข้ามายังสตูดิโอพนักงานสาวที่แขวนป้ายทีมงานได้เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นพวกเขา

พวกเราไม่ได้มาถ่ายแบบหรอกครับ พอดีว่านัดเพื่อนไว้ทำงานกลุ่มที่นี่ ซึ่งไม่เป็นที่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงถามแบบนั้นออกมา เพราะว่ากลุ่มของจินนั้นดูดีเกินกว่าจะเป็นแค่เด็กนักศึกษาธรรมดาๆ โดยเฉพาะจินที่เรียกสายตาของทุกคนมามองอย่างไม่วางตา หากให้เขาบอกว่าเป็นนายแบบชื่อดังก็คงไม่ได้ทำให้ใครครหาได้

อ่อ เพื่อนของน้องโทริหรอกเหรอคะ งั้นเชิญทางนี้ได้เลย ดูไม่ออกเลยนะเนี้ย มองแวบแรกนึกว่าทีมงานจ้างนายแบบนางแบบมาเพิ่มเสียอีก หญิงสาวยิ้มแห้งๆ ให้กับอาการปล่อยไก่ของเธอ แต่ก็กลับมาทำหน้าปรกติได้อย่างรวดเร็ว

ธรรมดา ผมชินแล้วล่ะ เทนตะเสยผมตัวเองออกมาก่อนจะเก็กหน้าเดินตามหญิงสาวไปด้วย

เหมือนน้องโทริบอกว่ามากัน 3 คนไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมถึงมี 4 คนได้ล่ะ หรือว่าพี่ฟังผิดไป พนักงานสาวถาม ทำเอาเทนตะเกือบสะดุดล้ม

พอดีว่ามีส่วนเกินมานะครับ ไม่ต้องสนใจหรอก คิดว่าเป็นเสียงนกเสียงกาแล้วกัน จินตอบกลับโดยมีเทนตะกัดผ้าเช็ดหน้าตัวเองทำหน้าสงสารส่งมาให้ พร้อมกับดึงชายเสื้อของชายหนุ่ม ทำเอาพนักงานสาวยิ้มให้กับการหยอกล้อของกลุ่มจิน แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรที่มีใครเพิ่มมาหรือไม่

ตลอดทางเดินจินเห็นฉากหลากหลายฉากจัดเตรียมไว้อย่างอลังการ อย่างเช่น ห้องหนึ่งถูกออกแบบมาเป็นทางระบายน้ำแบบเก่าที่ให้แสงแดดธรรมชาติทำให้มันดูลึกลับและขลังเป็นอย่างมาก ซึ่งเขาเคยเห็นฉากแบบนี้ในหนังแฟนตาซีมากมาย แต่ที่จินกับพ้องพวกดูชื่นชอบนั้นคงเป็นฉากห้องโถงราวกับอยู่ในพระราชวังแห่งหนึ่งก็ไม่ปาน แล้วจุดนั้นเขาก็ได้พบเข้ากับเจ้าโทริที่กำลังแต่งเป็นชุดเจ้าชายสุดแสนเท่

คนนั้นเหรอ โทริ เขาก็ดูดีนะแต่เหมือนถอดแบบตัวร้ายออกมาอย่างไรอย่างนั้น เทนตะกระซิบข้างหูจินพร้อมกับนินทานายแบบที่โดนเหล่าช่างภาพลุมถ่ายอยู่

วันนี้ทั้งวันฉันชอบประโยคนี้ของนายสุดละ

บ้า ตัวเองก็!” เทนตะตบเข้าที่แขนจินพร้อมกับท่าเขินอาย

ขอกลับคำพูด จินเดินทิ้งให้เทนตะทำท่าบ้าบออยู่นั้นสักพัก ก่อนเจ้าตัวจะรู้ตัวว่าโดนทิ้งแล้วโวยวายวิ่งตามจินไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาของเหล่าพนักงานที่มามอง

หลังจากที่เดินตามหลังพนักงานสาวมาได้สักพัก พวกจินก็มาอยู่ในร้านกาแฟของที่นี่ที่ถูกออกแบบให้ผนังเป็นปูนเปลือยขัดมันและใช้เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มให้อารมณ์น่านั่งไปอีกแบบ

อีกเดี๋ยวน้องโทริก็พักแล้วค่ะ เชิญทุกคนตามสบายนะคะ

ขอบคุณมากครับ จินยิ้มให้กับเธอ ทำเอาโลกทั้งใบของหญิงสาวผู้นี้กลายเป็นสีชมพูแสนสดใสไปในพริบตา

ถ้าไม่รังเกียจผมรบกวนทราบเบอร์โทรได้ไหม ก่อนจะถูกทำลายด้วยชายหนุ่มด้านข้างจินที่ยิ้มแป้นทำหน้าตาราวกับแมวน้อย

อย่าไปสนใจเจ้านี่เลยครับ พวกผมคงไม่รบกวนพี่แล้วดีกว่า คำพูดของจินทำเอาหญิงสาวยิ้มแห้งๆ เป็นรอบที่สองก่อนจะเดินออกไป เพื่อไปจัดการงานของเธอต่อ

หลังจากนั้นไม่นานก็ถึงเวลาพักของโทริ เจ้าตัวจึงเดินมาสมทบและช่วยงานกลุ่มของจินให้ลุล่วงไปด้วยความทุรักทุเรพอสมควร แม้เขาจะต้องแต่งหน้าและเตรียมตัวสำหรับการถ่ายแบบในจังหวะต่อๆ ไปอยู่บนโต๊ะก็ตาม ซึ่งทั้งจินกับโทริต่างแขวะกันตลอดการทำงานเลยทีเดียว แต่โชคดีที่วันนี้มีเทนตะมาคอยสร้างสีสันให้การทำงานไม่มีเงามืดของความอึดอัด

 

เฮ้อ... เสร็จสักที เหนื่อยเป็นบ้า เทนตะพูดออกมาอย่างอ่อนแรงและซบลงที่โต๊ะ

เหนื่อยบ้าเหนื่อยบออะไรของนาย เห็นแต่กินเอาๆ อย่างเดียว จินอดที่จะแซวไม่ได้ ก่อนจะกวาดตามองเหล่าของหวานกับเครื่องดื่มวางเต็มโต๊ะ

ฉันก็ช่วยหรอกน่า ใช่ไหมมาโคโตะ เห็นไหมจิน เทนตะหันไปมองมาโคโตะและได้รับการพยักหน้าให้ ทำเอาจินไปไม่เป็นเลยทีเดียว

เหอะ! เป็นนายนี่ดีชะมัด ไม่ต้องคิดอะไร อีกอย่าง... ไม่ว่าตอนไหนก็มีแต่คนคอยปกป้อง คำพูดแสนไม่เข้าหูดังให้จินได้ยิน

แกว่าไงนะ!?” จินหันกลับไปมองเจ้าของคำพูดด้วยใบหน้าหาเรื่องเต็มที่

เอาอีกแล้วๆ เทนตะทำหน้าหน่ายๆ ก่อนจะมองทั้งสองสลับกัน ถึงเขาจะคอยสร้างความเฮฮา แต่ไม่ได้แปลว่าเขาจะสามารถขัดขวางการปะทะคารมของทั้งคู่ได้

ได้ยินยังไงก็หมายความอย่างนั้น โทรินั่งไขว่ห้าง ผายมืออกยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

อ้อเหรอ ปากอย่างนี้ ขอยืมไปเฝ้าบ้านหน่อยสิ จินเลิกคิ้วก่อนพูด

เหอะ!” โทริแสยะยิ้มและหันหน้าไปทางอื่น ก่อนรอยยิ้มนั้นจะหายไปพร้อมกับกลายเป็นสีหน้าจริงจังแทน ถึงอย่างนั้นนายก็ไม่รู้สินะ ว่าทำไมตอนนั้นรินกับฉันถึงแกล้งเป็นแฟนกัน

แกล้ง? แกหมายความว่าไง จินลุกขึ้นทันที ด้วยสายตาที่จ้องไปยังหัวโต๊ะ

ให้ตายเถอะ! ลืมไปเลยว่ายัยนั้นไม่อยากให้บอกนาย ถือว่าฉันไม่เคยพูดออกมาแล้วกัน โทริลุกเดินหนีหลังจากพูดเสร็จ

แกหมายความว่าไง!!!” แต่จินกลับเดินไปขวางทางและดึงคอเสื้อของโทริเข้ามาใกล้พร้อมกับตวาดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด

หากนับถืงบาดแผลที่ฝังลึกเข้าไปข้างในจิตใจของจิน เรื่องนี้คงเป็นแผลเป็นที่กว้างใหญ่สำหรับเขาเป็นอย่างมาก ไม่ว่ากาลเวลาจะคอยรักษาเขายังไง มันก็ยังเป็นเนื้อร้ายที่คอยกัดกินหัวใจเขาอยู่ทุกวัน ด้วยสาเหตุที่เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้ทำแบบนั้นกับเขา

ถ้าอยากรู้ก็ไปถามยัยนั้นเอาเอง แต่อย่างว่าละนะ ถ้าไม่รู้ยังจะดีซะกว่า โทริเอียงคอพูดกับจิน

เฮ้ยๆ ใจเย็นก่อนได้ไหมทั้งคู่ เทนตะพูดออกมา แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่

รินตายแล้ว น้ำเสียงเบาบางของจินดังออกมา พร้อมกับมือที่เริ่มคลายออกจากคอเสื้อโทริ

ห้ะ!?” โทริคิดว่าตัวเองหูฝาด

ฉันบอกว่ารินตายแล้วไงเล่า!!!” เขาพูดออกมาเสียงดังและนั้นเป็นเรื่องจริงที่จินไม่อยากรับรู้

ยัยนั้นตายแล้ว!? ได้ยังไง!?” โทริเริ่มตามไม่ทันแล้ว เขาไม่แน่ใจว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือจินแกล้งพูดออกมา

เพราะฉะนั้น แกรู้อะไร แกพูดออกมาให้หมด!!!” จินกลับมาบ้าคลั่งอีกครั้งพร้อมกับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเต็มที่

ความกดดันแผ่ออกมาจากจินทำเอาโทริเริ่มหน้าเสีย บรรยากาศอันหนักอึ้งทำเอาเทนตะ มาโคโตะและเรย์กะล้มไปนั่งหอบที่พื้นทันที ผู้คนทั้งภายในสตูดิโอต่างสลบลงไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ

แรงกดดันบ้าอะไรวะเนี้ย โทริคิดภายในใจพร้อมกับรับรู้ว่าร่างกายของเขากำลังสั่นกลัวอย่างไม่เคยเป็นมา แต่ด้วยเวทย์มนต์เฉพาะตัวทำให้โทรินั้นไม่สามารถมองเห็นสีดวงตาของจินที่เปลี่ยนไป พร้อมกับโทริได้เห็นหมัดของจินลอยมายังใบหน้าของตัวเองด้วยความเร็ว

 

ตุ้บ!!! โครม!!!

 

ทุกคนในที่แห่งนี้ต่างทำหน้ามึนงง โดยที่โทริยังคงเกร็งใบหน้าตัวเองค้างไว้อยู่อย่างนั้น

 

เกิดอะไรขึ้น? ’ คำถามนี้ดังขึ้นในหัว ซึ่งทุกคนต่างมองหน้ากันอยู่สักพัก และมองไปยังจินที่จู่ๆ ก็ล้มลงไปนอนกับพื้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

เกือบไปแล้ว หากช้ากว่านี้ คงเป็นเรื่องแน่ๆ จะว่าไป... เรานี่เก่งจริงๆ น้ำเสียงใสหวานนั้นดังขึ้น แน่นอนว่าทุกคนนั้นไม่ได้ยินเสียงของเธอ

 

 

 

 

 

ตึก! ตึก! ตึก! จังหวะการเดินอย่างเร่งรีบพร้อมกับน้ำหนักของเท้าที่ลงกระทบกับพื้นดังขึ้นอยู่บนทางเดินไปยังห้องแห่งหนึ่ง ก่อนที่เจ้าของเสียงนั้นจะเปิดประตูห้องเข้าไปโดยที่ไม่ได้เคาะแต่อย่างใด

อธิบายมาเรน คิยะที่นั่งไม่ติดกับที่ถามชายผู้มาใหม่อย่างฉับพลัน

ร็อคถูกสังหารยังจุดที่เขารักษาการไว้เมื่อคืนวาน ส่วนกล้องวงจรปิดถูกทำลายทั้งหมดครับ แต่ว่าเราพบบางอย่างอยู่บนศพของเขา เรนพูดพร้อมกับเดินไปยังโต๊ะทำงานของคิยะและวางบางอย่างไว้บนนั้น

 

ทันทีที่คิยะมองการ์ดดังกล่าว ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มแสดงถึงอาการหนักใจโดยไม่ปกปิด ซึ่งไม่ต่างจากเรนเลยแม้แต่น้อย การ์ดพยากรณ์สีดำและสัญลักษณ์หน้ากากมายากลสีเลือดนั้น ซึ่งทุกคนต่างรู้กันดีว่ามาจากที่ไหน

องค์กรเนเมซิส!?” คิยะเปรยออกมา และได้การพยักหน้าของเรนตอบกลับ

สั่งการลงไป ให้ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับภาวะฉุกเฉิน คิยะรีบออกคำสั่งด้วยความรวดเร็ว

ครับผม เรนรับทราบและเดินออกจากห้องไป

 

ปัง!!!

 

บ้าเอ้ย!!!” คิยะตบโต๊ะตัวเองดังลั่น พร้อมกับส่งสายตาอาฆาตไปยังการ์ดที่วางอยู่บนโต๊ะเขา พร้อมกับนำมันมาขย้ำหมายจะให้แหลกสลายคามือ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1342 awalon000 (จากตอนที่ 173)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 12:10
    เบื่อหน้าโทริอ่ะตายๆไปได้แล้ว
    #1,342
    0