ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 170 : สัมผัสแห่งอดีต...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

โถ่เว้ย! เรื่องแค่นี้ทำไมยังทำไม่ได้ แล้วแบบนี้แกจะไปทำมาหากินอะไรวะ!!!” เสียงตวาดดังลั่นลอดออกมาจากตรอกซอยแถวอาคารเรียนคณะบริหาร โชคยังดีที่ในตอนนี้เป็นเวลาเข้าเรียนเลยไม่มีใครผ่านมาได้ยิน โดยที่ตอนนี้นั้นได้มีชายหนุ่มผมทองนัยน์ตาสีฟ้ากำลังชี้นิ้วด่าทอชายอีกคนด้วยอารมณ์โมโหเป็นอย่างมาก ที่เขาทำผิดแผนจนพังเละเทะไปเสียหมด

ขะ ขอโทษครับ ตะ แต่ว่า ถ้าไม่มีเจ้าบ้านั้นเข้ามาขวางทุกอย่างคงเป็นไปตามแผนแล้ว คนถูกด่าได้แต่ก้มหน้าขอโทษและสำนึกผิดออกมาให้เห็นเท่านั้น

ไม่ต้องมาอ้าง! รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า ไป!!!” ชายผมทองตะเบ็งเสียงไล่ชายตรงหน้า

ละ แล้วเงิน...

อะไรนะ! นี่แกยังจะเอาเงินอยู่อีกเหรอ เหอะ! อยากได้ก็เก็บเอาเอง เขาควักเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกงจำนวนหนึ่งแล้วโบยทิ้งบนพื้นพร้อมกับเหยียบย้ำมันผ่านไปโดยไม่สนใจ ทิ้งให้ชายหนุ่มอีกคนต้องรีบก้มเก็บอย่างโหยหา

ให้ตายเถอะ แผนก็ไม่สำเร็จ ดันมาเสียเงินฟรีอีก แว่วเสียงดังลอดเข้าไปยังโสตประสาทของคนที่กำลังก้มเก็บ แต่ให้ทำอะไรได้ เขาก็ได้แต่กัดฟันก้มเก็บต่อไปเท่านั้น

นั่นฟูมิไม่ใช่เหรอ ทันใดนั้นก็มีเสียงหญิงสาวผู้หนึ่งดังทักชายผมทองเสียก่อนที่เขาจะได้เดินออกไปได้ไกล

ว่าไงนาเดียร์ ยังไม่เข้าเรียนเหรอ ฟูมิหันกลับไปยิ้มอย่างสว่างไสวให้หญิงสาว ก่อนจะเก็กท่าหล่อบาดใจอย่างที่ตัวเองคิดให้กับเธอ

พอดีจะมาเข้าห้องน้ำน่ะ ว่าแต่นายมาทำอะไรแถวนี้ตอนนี้ อย่าบอกนะว่าจะโดดเรียน

โดดเรียนเหรอ ฮ่าๆๆ ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก พอดีปวดท้องเลยขออาจารย์มาเข้าห้องน้ำน่ะ นี่ก็ว่าจะขึ้นไปพอดีด้วย ชายหนุ่มเสยผมตัวเองก่อนพูดออกมา โดยที่ไม่ได้สังเกตุเห็นเลยว่าหญิงสาวได้มองลอดผ่านไปยังชายอีกคนที่อยู่ด้านหลังเขา แต่เธอกลับเลือกที่จะไม่ถามในส่วนนี้

อ่อ อย่างนั้นเหรอ งั้นขอตัวก่อน เธอพยักหน้าให้กับฟูมิและเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ

ให้ตายสิ ฉันนี่มันดูดีจริงๆ ชายหนุ่มพูดกับตัวเองก่อนจะเดินขึ้นบรรไดไปเพื่อเข้าห้องเรียน

 

 

 

ตัดมาทางด้านพวกจินที่กำลังขมักเขม้นเรียนหนังสือกันแบบไม่อู้หลับอู้นอน โดยที่มีอะไรบางอย่างสร้างความรำคาญใจแก่มาโคโตะเป็นอย่างมาก

...มีอะไรหรือเปล่า... น้ำเสียงทุ้มต่ำของมาโคโตะเอ่ยถามคนที่เอาแต่จ้องมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

ไม่มีอะไร เจ้าตัวการกลับตอบปัดหน้าตาเฉย พร้อมกับยังจ้องต่อราวกับกำลังหาคำตอบอะไรอยู่

... สุดท้ายมาโคโตะได้แต่ถอนหายใจแล้วปล่อยมันเลยตามเลยไป

ตั้งแต่เข้าเรียนมาจินก็เอาแต่จ้องมองมาโคโตะอย่างไม่วางตา ทำเอาชายหนุ่มผู้เงียบขรึมเริ่มรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว

หากเราไม่เผลอตรวจสอบพลังของมาโคโตะวันนั้น คงไม่ได้สังเกตุเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของเจ้าหมอนี่แน่ๆ คนอะไรจะเคลื่อนไหวได้ไม่สูญเสียพลังงานได้ขนาดนี้

แล้วนี่เป็นข้อสรุปเบื้องต้นที่ได้จากการเฝ้ามองเพื่อนของตัวเองเรียนมาได้ไม่กี่ชั่วโมง จนเขาเริ่มแปลกใจเกี่ยวกับการไม่สิ้นเปลืองพลังงานในการขยับร่างกายของมาโคโตะ

แต่ถึงกระนั้น ทางด้านสองสาวกับไม่ได้คิดอย่างที่จินกำลังคิด พวกเธอเอาแต่มองหน้ากันสลบกับมองมาโคโตะกับจินอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับมีเครื่องหมายคำถามขึ้นบนหัวอีกด้วย

( พวกมนุษย์เรียนรู้กันแบบนี้นี่เอง เราเพิ่งได้มาเห็นกับตาตัวเองเป็นครั้ง ไม่ค่อยต่างจากที่เรามาเลย ) น้ำเสียงใสหวานราวกับหยาดน้ำผึ้งดังขึ้นเข้าหูจิน โดยที่เจ้าของเสียงนั้นกำลังลอยตัวแถมยังนอนกลางอากาศบนหัวเขาอย่างสบายใจในท่าสุดแสนสบาย โดยที่ทุกคนไม่สามารถมองเห็นเธอได้ ยกเว้นเขาคนเดียว

( ที่แดนเทพเขาก็เรียนรู้กันแบบนี้เหรอครับ )

จินถามฮิวาริผ่านเวทย์มนต์ และเป็นที่น่าแปลกใจแก่เขาเป็นอย่างมาก ที่เพิ่งรู้ว่าเทพอย่างไรจินและฮิวารินั้นสามารถใช้เวทย์มนต์ได้ ทั้งๆ ที่คนธรรมดาบนดินแห่งโลกนี้ไม่มีใครเลยสามารถใช้ได้ พอถามเข้าเทพก็ขอยืนยันว่าไม่สามารถบอกได้เสียอย่างนั้น ทำให้เขาต้องคอตกอย่างเสียดาย

( จะว่าเหมือนก็ว่าเหมือน จะว่าต่างกันก็ว่าต่าง แต่ก็แค่ไม่มากก็น้อยเท่านั้นแหละ ) ฮิวาริป้องปากหาวตอบกลับมาอย่างไม่สนใจ สาเหตุที่เธอต้องคอยประกบเขาอย่างนี้ ส่วนหนึ่งก็มาเพราะงาน อีกส่วนก็อยากรู้เหตุผลว่าทำไมไรจินถึงลงทุนทำแบบนั้นกับชายหนุ่มผู้นี้

อย่าบอกนะว่า... พอผิดหวังกับความรักเข้า แล้วทำให้หันมาชอบพวกเดียวกันแทน ยังไม่ทันที่จินจะได้ถามเทพสาวต่อ ทันใดนั้นก็มีของใครสักคนที่เขาคิดว่ากวนบาทาที่สุดดังเข้ามา ลอบให้จินต้องกัดฟันตัวเองอย่างอดทน

แล้วทำไมนายถึงมานั่งตรงนี้ ที่อื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ อ่อ... หรือว่าไม่มีใครคบ จินหันไปพูดตอกใส่หน้าอย่างจังก่อนจะทำให้คนฟังสะอึกน้ำลายไปโดยตวามกล้ำกลืน

ฉันแค่ชอบนั่งตรงนี้ อีกอย่างมันก็สามารถมองเห็นได้ทั่วทั้งห้องด้วย โทริเถียงกลับ

ยังจะมาแถอีก ถ้ายังอยากนั่งตรงนี้ รบกวนนายช่วยนั่งเงียบๆ เก็บปากไว้กินข้าวจะดีกว่านะ

พูดจาแบบนี้ เอาสักหน่อยไหมล่ะ โทริเริ่มส่งเสียงดังขึ้น

ก็มาดิครับ จินพับแขนเสื้อตัวเองและพูดท้าทายไปด้วย

นี่! ตรงนั้นเอะอะอะไรเสียงดัง รบกวนเพื่อนที่กำลังเรียนอยู่รู้ตัวไหม หากไม่อยากเรียนก็เชิญออกจากห้องไป!!!” แต่ทว่ากลับมีเสียงยุติการทะเลาะกันดังขึ้นหน้าชั้นเรียน โดยมาจากอาจารย์สาววัยกลางคนที่กำลังชี้หน้าด่ามาทางจินกับโทริด้วยน้ำเสียงดังเป็นอย่างมาก ทำเอาหลายคนสะดุ้งตกใจกันเลยทีเดียว

ขอโทษครับๆ แล้วนั้นจึงทำให้ทั้งสองต้องหันไปขอโทษเพื่อนๆ แต่กลับไม่วายต้องหันมาแยกเขี้ยวใส่กันอีก

ยังอีก!” ทั้งคู่สะดุ้งตัวทำหน้าจ๋อยก่อนจะกลับไปตั้งใจเรียนอีกครั้ง ทำเอาสองสาวหนึ่งชายหนุ่มต้องมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ และส่ายหน้าให้กันด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

 

 

 

 

 

ภายให้ห้องแห่งหนึ่งที่ให้ความสว่างด้วยแสงไฟที่สลัวๆ บรรยากาศภายในห้องนั้นช่างลึกลับและน่าค้นหาด้วยกลิ่นอายจากธูปเทียนที่จุดไว้ยังจุดต่างๆ ของห้อง แถมยังมีกลิ่นกำยานชวนเคลิ้มฟุ้งกระจายเต็มห้อง โดยที่ตรงกลางห้องนั้นมีโต๊ะทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดพอดีวางไว้และมีลูกแก้วใสขนาดฟุตบอลอยู่บนนั้นด้วย และในขณะนี้ได้มีหญิงสาวสองคนกำลังนั่งหันหน้าเข้าหากัน คนหนึ่งกำลังสวมฮูดสีแดงเลือดหมูและมีอักขระมากมายอยู่บนนั้น ผู้ที่กำลังหยิบสำรับไพ่ออกมาวางไว้ด้วยท่าทีอ่อนช้อย

ก่อนหน้านี้ไม่เกิน 1 เดือน ได้ไปดูไพ่ที่ไหนมาหรือเปล่าคะ น้ำเสียงใสหวานแต่เปี่ยมไปด้วยพลังถามหญิงสาวในชุดทำงานทางการขึ้น

ยังไม่เคยดูเลยค่ะ นี่เพิ่งครั้งแรก หญิงสาวตอบก่อนจะหันไปมองรอบๆ อย่างตื่นตัวเล็กน้อย

ไม่ต้องกลัวนะคะ ทำใจสบายๆ ค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยออก เสียงของหมอดูพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้เธอน้อยๆ

ค่ะ หญิงสาวตอบกลับและทำตามอย่างว่าง่าย

แล้วทีนี้ค่อยๆ หลับตาลง แล้วตั้งจิตอธิฐานไปในสิ่งที่เราอยากรู้มากที่สุดหนึ่งเรื่อง ก่อนจะเลือกไพ่ในสำรับออกมา 10 ใบ

หมอดูสาวยื่นไพ่ผ่านลูกแก้วพยากรณ์นั้นไปให้หญิงสาวตรงหน้า ก่อนที่เธอจะหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นทำการเลือกไพ่ออกมาตามจำนวนที่แม่หมอได้บอกไว้

สุดท้าย เลือกไพ่มา 1 ใบค่ะ

หญิงสาวพยักหน้าหนึ่งทีก่อนมองไพ่ทั้ง 10 และตัดสินใจหยิบใบซ้ายมือของตัวเองแล้วยื่นให้แม่หมอ

นี่คือสิ่งที่คุณอยากรู้มากที่สุดใช่หรือไม่ เธอทวนความแน่ใจของหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาจริงจัง

ค่ะ!” หญิงสาวตอบกลับด้วยท่าทีไม่ไหวติงพร้อมกับพยักหน้าให้อีกด้วย

“The Sun ถือว่าเป็นไพ่ที่ดี บางสิ่งบางอย่างที่คุณได้ลงมือทำไว้ โดยอาจตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็แล้วแต่อยู่นั้น มันกำลังจะส่งผลพาคุณไปในทิศทางที่ดี อีกไม่ช้าโชคลาภจะกำลังเข้ามา ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ แม่หมอหญิงให้เธอพร้อมกับอธิบายไพ่ที่เธอเพิ่งเปิดไป

จริงเหรอคะ! จริงเหรอคะแม่หมอ!” หญิงสาวพูดออกมาอย่างตื่นเต้นด้วยท่าทางดีใจ เผลอลืมตัวลุกขึ้นไปจับมือแม่หมออย่างไม่ได้ตั้งใจ

อึก ! แต่ทว่ามันทำให้หญิงสาวในชุดคลุมหัวสีแดงนั้นต้องสะอึกออกมาอย่างสั่นสะท้าน

ฉะ ฉันขอโทษค่ะ! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หญิงสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเสียมารยาทไปจึงขอโทษและดูอาการแม่หมออย่างตกใจกลัว

มะ ไม่เป็นไรคะ แม่หมอสาวโบกมือบอกเปล่า ก่อนจะค่อยๆ อาการดีขึ้นตามลำดับ เนื่องด้วยภาพและเหตุการณ์เมื่อครู่ได้ผ่านเข้ามายังสมองของเธอโดยตรงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

จะ จริงเหรอคะ ถ้าอาการไม่ค่อยดี พวกเราไปหาหมอกันไหม หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

ไม่เป็นไรแล้วค่ะ เธอยิ้มให้เธอก่อนจะกลับมานั่งในท่าเรียบร้อยต่อ

งะ งั้นเหรอคะ แต่เธอยังคงทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่อย่างนั้นอยู่

แค่โรคประจำตัวน่ะค่ะ แต่ว่า... บางครั้งรักครั้งเก่ามันก็เป็นเพียงอดีต แต่อดีตบางอย่างไม่ควรส่งผลกับปัจจุบันและอนาคตนะคะ แม่หมอพูดบางอย่างออกมาจนทำให้หญิงสาวสะดุ้งตัวทันที

ถึงจะดูโหดร้าย แต่ลืมๆ บางอย่างไปเสียบ้างแล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเองค่ะ

คะ ค่ะ หญิงสาวตอบรับทราบ ก่อนจะเพิ่มความศรัทธาให้แก่แม่หมอมากขึ้นไปอีก เธอจึงขอตัวกลับก่อน พร้อมกับวางเงินจำนวนหนึ่งไว้ในกล่องกำมะหยี่สีแดงที่อยู่ไม่ไกลและเดินจากไป

เอาละ! งานเสร็จแล้ว เราก็ไปบ้างดีกว่า เธอถอดผ้าคลุมที่มีฮูดออกวางไว้ที่แขวนมุมห้อง ก่อนจะพาตัวเองไปอยู่ในชุดเดสทำงานสีน้ำเงินสวย โดยที่ไม่น่าเชื่อเลยว่าหญิงสาวที่เป็นแม่หมอจะหน้าตาสวยคมรับผิวสีน้ำผึ้งของเธอได้อย่างลงตัวแบบนี้

พยาการณ์ข่าวไม่เห็นบนเลยว่าวันนี้ฝนจะตกหนักแบบนี้ เฮ้อ... ก่อนที่เธอจะขยับกำไลแขนสีขาวนวลเข้าไปข้างในเสื้อคลุมที่เธอเพิ่งหยิบมาสวม แล้วเดินตากฝนออกไปยังรถของเธอที่จอดไม่ไกลจากจุดนี้

 

บึก! ตุ้บ!

 

ขอโทษค่ะ! อึก!” แต่แล้วเธอกลับวิ่งชนเข้ากับใครบางคน ก่อนที่จะมีภาพความชั่วร้ายราวกับความมืดกลืนกินทุกอย่างวิ่งเข้ามาในหัว การทรมาน การข่มเหง และการไล่ฆ่าผู้คน หมุนวนฉายเข้าไปยังหัวของเธอเป็นฉากๆ ในเวลาที่รวดเร็ว ทำเอาใบหน้าสวยคมนั้นต้องซีดเป็นไก่ต้มไปในทันที

เป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ เสียงของอีกคนเอ่ยถามขึ้น ก่อนจะกางร่มให้กับเธอ

มะ ไม่เป็นไรค่ะ ขะ ขอตัวก่อนนะคะ หญิงสาวรีบตอบก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินจากไป ท่ามกลางความมึนงงของชายวัยกลางคนผมขาวที่ครึ่งตัวแทบจะเปียกจากน้ำฝนไปหมดแล้ว

โชคดีที่แป้งไม่เป็นอะไร ไม่งั้น... รายรับเดือนนี้ติดลบอีกแน่ เขากล่าวก่อนจะหยิบแป้งที่เพิ่งซื้อกลับมาถือแล้วเดินไปยังอีกทิศทาง โดยมีสายตาของหญิงสาวมองอยู่ตลอดเวลาจากที่ไม่ไกล

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1339 Chaos I (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 02:06
    งานเข้า งานเข้า โดนป๋าจินบ่นหูชาแน่ๆ
    #1,339
    0
  2. #1338 Nazzga2 (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 07:21
    งานเข้าแล้วลุงแตน
    #1,338
    0