ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 17 : คำรามที่ 12 : หนอนบ่อนไส้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 814 ครั้ง
    3 ก.พ. 64

ภายในห้องที่มืดมิด มีเพียงโต๊ะทำงานวางไว้แถวหน้าต่างที่เป็นบานกระจก แสงจันทร์ส่องมายังชายคนหนึ่งที่นั่งบนเก้าอี้สำนักงานตัวใหญ่ โดยนั่งหันหลังสูบบุหรี่ให้กับแขกที่เพิ่งเข้ามา

แม้ไม่เห็นหน้า แต่บรรยากาศก็ทำให้แขกกดดันจนอยากหนีให้ไกลห่าง

“งานไปถึงไหนแล้ว? น้ำเสียงแฝงไปด้วยอำนาจ

“รอดไปได้ครับ” เสียงชายฉกรรจ์ตอบด้วยน้ำเสียงเด่นชัดรายงานออกมา

ปัง!

“บัดซบ! แค่เด็ก ม.ปลายธรรมดา ทำไมถึงพลาดได้ ห๊า!!!” ชายผู้นั้นตบโต๊ะเสียงดังไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ผมจะรีบดำเนินการทันทีครับ” เขายอมรับความผิดพลาดโดยไม่โทษสิ่งใด

“ข้าชอบแกตรงที่มีความสามารถเพียงเท่านั้น หากแกพลาดอีกครั้ง อย่าหาว่าข้าใจร้าย เจมส์!” เสียงของชายที่นั่งเก้าอี้พูดตักเตือน ให้โอกาสให้การทำภารกิจอีกเพียงหนเดียว

“ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ขอตัวครับ” เจมส์โค้งตัวก้าวถอยหลังออกไป

“ทำไม ไอ้พวกนั้นถึงส่งเป้าหมายเป็นเด็ก ม.ปลายมาให้กัน มันเรื่องไร้สาระอะไรกันวะ!” ชายที่นั่งเก้าอี้สบถออกมาอย่างอารมณ์เสียกับงานที่ดูไร้สาระงานนี้

ส่วนคนที่เดินอยู่นอกห้อง ได้ยินเสียงมาหลบๆ ก็อดทำหน้าเครียดไม่ได้

“มันใช่เด็ก ม.ปลายธรรมดาที่ไหนล่ะ เฮ้อ...” เสียงของเจมส์พูดกับตัวเองเบาๆ พลางขยับเนกไท เดินขึ้นรถหรูสีดำขับออกจากอาคารไปอย่างรวดเร็ว

.

.

.

“จินมีคนมาหา!” เสียงของเทนตะดังขึ้น ร้องปลุกจินที่หลับในคาบเรียนตั้งแต่เช้ายาวมาถึงช่วงพักเที่ยง

“อื้ม...ใคร? จินทำท่างัวเงียขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ พลางบิดขี้เกียจหันไปมองเทนตะที่ยืนอยู่หน้าประตู

“นี่ไง...” เทนตะชี้ไปยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ

“โคโกะเองเหรอ” จินโบกมือทักทายก่อนฟุบลงนอนต่อ

“โคโกะเองเหรอตกลงรู้จักกันแล้วเหรอ? เทนตะงงว่าจินไปทำความรู้จักกันได้ยังไง

“งั้นพวกฉันไปกินข้าวก่อนนะ จะตามไปก็รีบตามมาละ” เทนตะตะโกนบอกจิน เขาพยายามปลุกจินแล้วแต่เจ้าจินมันไม่ยอมลุกไปกิน จนต้องไปกินกับมาโคโตะกันสองคน เรย์กะก็หายไปตั้งแต่เลิกชั้นเมื่อกี้ อากิโนะก็ไปกินกับเพื่อนสาวๆ ของเธอ

“อื้อ” จินส่งเสียงในลำคอบอกเทนตะ

“จิน ฉันทำข้าวกล่องมาขอบคุณน่ะ” โคโกะพูดพร้อมในมือถือข้าวกล่องทำเองห่อผ้าสีชมพูไว้ 2 กล่อง

โคโกะเดินเข้ามาอยู่ตรงข้ามด้านหน้าจิน

“งั้นเหรอขอบใจนะ” จินพูดออกมาทั้งที่ยังนอนอยู่

“ลุกขึ้นมาทานก่อนสิ เดี๋ยวหมดเวลาพักสะก่อนนะ” โคโกะเขย่าตัวจินและค่อยๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ

“ตื่นแล้วๆ หยุดเขย่าได้แล้ว” จินตื่นขึ้นมาแต่ตายังปิดอยู่

เป็นเรื่องดี ที่พวกเพื่อนร่วมชั้นต่างออกไปทานอาหารกัน ถึงมีแต่ก็บางตา ส่วนใหญ่ก็นอนเหมือนจินกัน ไม่งั้นการรับประทานอาหารของสองคนนี้เป็นประเด็นในการสนทนาไปอีกนาน

“รีบกินเถอะ ฉันกลัวโดนพวกผู้หญิงรุมตบนะ” โคโกะรีบเปิดของตัวเองลงมือทานอย่างรวดเร็ว

“กลัวแล้วทำมาทำไม? จินหรี่ตาถามอย่าสงสัย

“กะ ก็นายช่วยฉันไว้ ฉันก็ต้องตอบแทนสิ คิดได้อย่างเดียวก็แค่นี้แหละ” โคโกะพูดทั้งที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่ในปาก

“หกเลอะเทอะเต็มโต๊ะฉันหมดแล้วเนี้ย” จินโวยวายและเริ่มตื่นขึ้นอย่างเต็มตา

ข้าวกล่องถูกห่อด้วยผ้าพันเก็บด้วยตะเกียบข้างบนตรงหน้า เขาแกะผ้าและถือตะเกียบไว้ พอเปิดฝามันออกเผยให้เห็นภาพของข้าวผัด ที่มีไส้กรอกและไข่ดาวรูปสี่เหลี่ยมอย่างดูน่ากิน

“ทานแล้วนะครับ”

ทั้งสองค่อยๆ นั่งกินกันอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ มีแต่เสียงเคี้ยวอาหารกับสายลมที่พัดเข้ามาเท่านั้น

“รู้สึกหนาวๆ เนอะ” จินเปิดประเด็นเพราะเห็นเธอเอาแต่เงียบ

“ธรรมดาของหน้าหนาวนี่” โคโกะพูดแย้งพร้อมเก็บข้าวของตัวเองเรียบร้อย

“งั้นสินะ” จินข้าวกล่องและทำความสะอาดโต๊ะตัวเอง

จินหยิบข้าวกล่องที่ตัวเองกินลงในลิ้นชัก แต่กลับถูกมือของโคโกะคว้าเอาไปก่อน

“ฉันเอาไปล้างให้” จินแย่งมาโดยง่าย

“ไม่เป็นไร ฉันจัดการเองได้ นายพักผ่อนต่อเถอะ” เด็กสาวสวนกลับและแย่งกลับไปอีกที

“ขอบใจสำหรับอาหารนะ” จินตะโกนตามหลัง โคโกะหันมายิ้มให้และเดินต่อไปยังห้องของตัวเอง

จินหันไปมองนอกหน้าต่าง ที่เห็นเมสันทำลับๆ ล่อๆ อยู่แถวอาคารสูงไกลออกไป

“จะเข้ามาตอนไหนน้า...” จินยิ้มออกไปอย่างอารมณ์ดี

“ทานข้าวหรือยัง” เสียงเรย์กะทักจินทันทีที่เข้ามา

“อื้อ แล้วเรย์กะล่ะ” จินตอบแบบไม่คิดอะไร แต่เรย์กะทำหน้าตามืดมนลงทันที โดยไม่รู้ว่าเธอเห็นเขาทานข้าวกับโคโกะสองต่อสอง

“ทานกับยูริเรียบร้อยแล้ว” เรย์กะนั่งลงเสียงดังข้างๆ จนจินต้องหันไปมองอย่างแปลกใจ

“เป็นอะไร? จินถามเรย์กะด้วยความงงงวย

“เปล่า คืนนี้ท่านพ่อชวนนายไปทานอาหารที่บ้าน” เรย์กะพูดโดยไม่มองหน้า พร้อมเตรียมตำรับตำราเรียนในคาบต่อไปขึ้นมา

ภาพของทั้งคู่นั้น ทำเอาเธอรู้สึกแปลกๆ ที่หน้าอกด้านซ้ายอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความฉุนเฉียวก็มาแบบมึนงงด้วย

“อื้ม… ได้สิ” เขาพยักหน้ารับรู้แล้วก็หันกลับไปมองเมสันอีกที เมื่อพบว่าไม่เห็นชายดังกล่าวแล้วจึงลุกขึ้นไปหาน้ำดื่มและกลับมาเรียนต่อ

การเรียนการสอนของวันนี้ก็ผ่านไปอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ครูที่สอนแต่ละวิชาก็ไม่มีใครถามจินเลย แม้เจ้าตัวจะเอาแต่นอน เพราะถามไปเขาก็ตอบได้ทุกที

.

.

.

ณ คฤหาสน์แก๊งเสือหมอบ จินเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่งตอนที่ช่วยเรย์กะจากการถูกลักพาตัว บรรยากาศโดยรอบถือว่าดีทีเดียว ผู้คนภายในแก๊งต่างประจำยังจุดต่างๆ อย่างแข็งขัน

ทันทีที่จิน เรย์กะลงจากรถไม่นานเท่านั้น เทโชก็วิ่งเข้ามาด้วยท่าทางดีใจ

“กลับมาแล้วเหรอ หนูน้อยของปะป๊า!!!” เสียงแปดหลอดของชายร่างหมีดันขึ้นมาก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึงเสียอีก

“แบบนี้ทุกวันไหม? จินหันไปถามเรย์กะด้วยความสงสัย

“อื้อ” เรย์กะพูดในลำคอด้วยสีหน้าหนักใจ

“รู้สึกเหนื่อยแทนเลย” จินพูดกับเรย์กะอย่างเห็นใจ

“แกก็มาด้วยเหรอเจ้าจิน” เทโชถามด้วยความแปลกใจ

“ก็ลุงชวนผมมาเองไม่ใช่เหรอ? จินงงกับคำถามของเทโช

“ข้าเหรอโอ๊ย!!! เอ่อๆ ข้าเองแหละ” เทโชกำลังงงกับที่จินพูดเช่นกัน ก่อนถูกเรย์กะหยิกเข้าที่สีข้างอย่างลับๆ

“ไปกันเถอะ” เรย์กะพูดเสียงเรียบและเดินนำเข้าบ้านไป

“แกทำอะไรเรย์กะ จิน!” เสียงของเทโชพูดผ่านไรฟันให้จินได้ยินอย่างเอาเรื่อง

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยลุง” จินยักไหล่ให้แบบไม่รู้เรื่องและเดินตามเรย์กะไป

“เฮ้ย! ข้ายังไม่ให้แกเข้าบ้านเลยนะเว้ย กลับมาก่อนไอ้หนู!” เทโชโวยวายตามลงพวกจินเข้าไป

“...” ใบหน้าของสมาชิกแก๊งเสือหมอบยากจะอธิบายได้

“ทานเยอะๆ เลยนะหนูน้อย” เทโชตักอาหารที่อยู่ตรงหน้าให้เรย์กะอย่างน่าเอ็นดู

ชิ้ง! เสียงของตะเกียบกระทบกัน

“ข้าหยิบก่อน” เทโชเกร็งแขนพูด

“ลุงแก่แล้ว ผมกำลังอยู่ในวัยเติบโต ให้ผมเถอะ” จินพูดด้วยท่าทีสบายๆ อย่างต่อรอง

“ข้าจะเอาให้เรย์กะ” เทโชไม่ยอมแพ้ เพิ่มกำลังเข้าไปและพยายามออกแรงมากขึ้น

“หนูหยิบเองได้” เรย์กะพูดขึ้นแทรก

“ไม่เป็นไรหนูน้อย ปะป๊าเอาอยู่” เทโชเหงื่อไหลออกมาแล้ว

“แต่สีหน้ากับท่าทางสวนทางกันนะลุง”

“มันแค่ภายนอกเท่านั้นเว้ย” เทโชแก้ตัว

สุดท้ายความพ่ายแพ้ก็ตกไปอยู่ในมือของเทโช เขาทำได้เพียงกุมมือแน่นและส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายให้แก่จินเท่านั้น

“ไม่เอาน่าลุง แค่กับข้าวเอง เจ้าคิดเจ้าแค้นนะเนี้ยเรา” จินหยิบของที่แย่งมาเมื่อกี้เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

“วันพระไม่ได้มีหนเดียวจำไว้ ไอ้หนู!” ชายร่างหมีสูดหายใจเข้า

“งั้นเหรอครับ...” อาการไม่ทุกข์ร้อน ทำเอาเส้นประสาทของเทโชกระตุกหลายที

หลังจากทานข้าวเสร็จ จินกับเทโชก็ได้ไปพูดคุยกันในห้องทำงาน

“แกว่าไงนะ! มีหนอนในแก๊งข้างั้นเหรอ!” เพียงแค่เกริ่นนำไปเล็กน้อย หัวข้อก็เข้าสู่โหมดเคร่งเครียดกันทันที ความตกใจถูกโยนเข้าใส่เทโชจนต้องลุกขึ้น

“ใช่ อีกอย่าง ผมเพิ่งงัดกับอาชญากรระดับพิเศษมาเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง”

“ห๊า! อาชญากรร้ายแรง ระดับพิเศษ! แล้วแกยังรอดมาได้นะ” เขาตกใจหนักเข้าไปอีก

โชคยังดี ที่ห้องนี้สามารถเก็บเสียงได้ระดับหนึ่ง ไม่งั้นเรย์กะหรือคนอื่นเข้ารีบแห่กันเข้ามา

“ก็ไม่เห็นเก่งนิ ตกใจอะไรกันลุง” ชายหนุ่มไม่เข้าใจกับท่าทีของคนตรงหน้า

“แกนี่มัน! ไม่รู้เรื่องเหรอ อาชญากรระดับนั้นน่ะ สามารถฆ่าคนในแก๊งข้านับร้อยได้เลยนะ” เขาหยิบยกตัวอย่างเป็นรูปธรรมให้จินได้คิดตาม

“ลุงคิดมากไปหรือเปล่า ไม่เห็นน่าตกใจเท่าพวกนั้นมีรูปผมกับเรย์กะเลยสักนิด”

“รูป? รูปอะไรของแก”

“เอ่อ… ” จินเกาแก้มทันที ไม่รู้ว่าพูดต่อไปเรื่องมันจะเป็นยังไง

“อย่าบอกนะว่าแกแตะต้องลูกสาวข้า!” ใบหน้าสีแดงของเทโชบูดบวม

“ผิดประเด็นแล้วลุง”

“ไหนลองเล่ามาสิ! รูปอะไร...” เทโชเดินไปหยิบดาบข้างหลังมาถือเล่น

“เอ่อ… พอดีเรย์กะตกลงมาไง ผมเลยรีบพุ่งเข้าไปช่วยไง ในรูปมันก็เป็นภาพอะไรต่อจากนี้แหละ” จินอธิบายแบบเลี่ยงๆ

“งั้นถือว่าอภัยให้ได้” เทโชเก็บดาบไว้ที่เดิม “อย่าให้รู้นะ ว่าแกทำอะไรแปลกๆ กับหนูน้อยของข้า!”

.

“แล้วทำไมถึงสงสัยว่ามีหนอนล่ะ” เขาปรับอารมณ์กลับมาหัวข้อเดิม

“รูปในภาพมันฟ้อง หากไม่อยู่ใกล้ๆ คงถ่ายออกมาชัดเจนแบบนั้นไม่ได้ ที่สำคัญแถบนั้นก็มีแต่พวกของคุณจางอารักขาอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ” จินบอกให้เทโชฟัง

“แกรู้กระทั่งตอนนั้นมีการอารักขาด้วย” เทโชเริ่มแปลกใจขึ้นเรื่อยๆ

“ผมเข้าไปทักทายคุณจางด้วยซ้ำ” จินเดินไปยังขอบหน้าต่างและมองข้างนอกอย่างสนใจ

“ยังไงเดี๋ยวข้าจะตรวจสอบอีกที”

“ส่วนเรื่องของเรย์กะที่โรงเรียนไม่ต้องเป็นห่วง ผมดูแลเธอให้ได้” โคมไฟที่ห้อยอยู่ทุกที่ทำให้บรรยากาศของคฤหาสน์แห่งนี้น่าชมไม่น้อย

“ขอบใจที่ตอบรับคำขอข้า เรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง สิ้นเดือนถึงมือ” เทโชพลิกอ่านเอกสารบนโต๊ะ

“มันเป็นนิสัยส่วนตัวมากกว่า ยังไงก็ขอบคุณสำหรับค่าตอบแทนครับ” หากเป็นอีกโลกเขาแทบจะไม่ต้องการเลยเรื่องเงินทอง แตกต่างจากตอนนี้ที่ทุกอย่างถูกขับเคลื่อนด้วยมัน

“ยังไงผมขอออกไปก่อนแล้วกันนะลุง ฝากเพิ่มกำลังคนที่นี่ด้วย” ชายหนุ่มจับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงหันมาพูดกับเทโชก่อนจะกระโดดออกนอกหน้าต่างไป

“เฮ้ยๆ จะฆ่าตัวตายหรือไง” ชายร่างหมีลุกพรวดไปยังหน้าต่าง ถอนหายใจโล่งอกที่ไม่มีใครตายในคฤหาสน์ของเขา

.

“ตามมาตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ? จินมาโผล่ด้านข้างเมสัน

“โห่… รู้ตัวอยู่แล้วยังงั้นหรอกเหรอ ดีจะได้ไม่เสียเวลา...” เมสันยิ้มเหี้ยมออกมา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 814 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1410 เทพแห่งวิญญาณ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:45
    โฮกปิ้ป..
    #1,410
    0
  2. #1397 Dew1944 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 21:00
    ว้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้าว
    #1,397
    0
  3. #1321 woraphodttt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 15:39
    สนุกมาก ขอบคุณครับ
    #1,321
    0
  4. #1151 MUSIC_Ps (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 03:50
    ปแกแกกปแกกกกกกปกกดปกปกปปปปกกปปกกปปกกแกกกกกกกกปปกแปปปปปกแกกปพปปปปกแแปปปดำๆปปปปปแปปปปปปปปปปแปปปปปปปแปปปปกปปปปปปปปปกปปปปปแปปปกดปปปปปกปปปพปปปปปปแปปปปปปปปปปปแปปปปปกปปปปกปปปปปปปปกปแปปแปปปปแปปปปปปปปปกปปปดำๆทททปแปปปปปปปิิิืิืิิืิิิืืืิืิืิิิิิืิิืิิืืิิิิิิ,ปแปปปปปปปปปปปดำๆปปปดำๆปปปปปกปดอดปปปปพปปปปปปปปปปปปปปปปกปปปปปปปปปปปกปปปปปปปปปกปปปปปก,ปปกปปปปปปปปปปปกปปปปปปปปปก,ปปปปพ,ปปปปปแปปปปปปปกปปปปปปปปปปปแปปปปปปกปแปปปปปปปปกปปปกปปปปปปปปปปพปปปปปปปปปปปปปปปกพปดำๆปปปปดำๆปปพปปปปปปปปปปปปปปปโปปปปปปปปำปปปพปปปปดำๆแปปปปปปปแปแปปปปปปปกปปปปปปปปปปปปปดำๆปปปแปแปปแกกปปปปแแแแปปแปปปปกพกฉ

    ะๅ
    #1,151
    0
  5. #1132 hanari00123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 17:18
    ฉากงุ้งิ้น่าหงุดหงิดดี
    #1,132
    0
  6. #136 Fikusa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 07:13
    ฉากมุ้งมิ้งหึงกันไม่ว่าหรอกน่ารักดี แต่ถ้ายังไม่รู้ใจตนเองก็หงุดหงิดนิดนึงน่ะ
    #136
    0
  7. #18 GameZaTH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 18:00
    555 มีหึงด้วย
    #18
    0
  8. #13 toooootooooo2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:35

    สนุกมากเลย

    เอาอีกได้ไหมครับ

    #13
    1
    • #13-1 T.Autumn(จากตอนที่ 17)
      14 สิงหาคม 2561 / 20:51
      ขอบคุณที่ติดตามครับ
      #13-1
  9. #12 site459622 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:06
    ค้างงงงงงงง
    #12
    0