ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 164 : งานประมูลอันเลื่องชื่อ! (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62

สแตนอยู่ในชุดพ่อบ้านสวมหน้ากากราชสีห์นั่งอยู่ด้านหนึ่งของสถานที่ประมูลแห่งนี้ เขาลอบสำรวจและมองทั้งสามคนด้วยสายตาอย่างถี่ถ้วนราวกับกำลังมองเข้าไปภายในจิตใตของพวกนั้น ซึ่งสแตนสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่แรงกล้าได้จากทั้งสามคน อีกทั้งพวกเขาเหล่านั้นยังดูเหมือนมีอำนาจมากล้นอยู่ในมืออีกด้วย อันดับแรกคงเป็น ดยุดการ์เบี้ยนแห่งราชวงศ์อาทินอฟ ต่อมาเป็น เลโอ โนวาเซีย จากตระกูลเก่าแก่ สุดท้ายคือ ชายหนุ่มหมายเลข 11 ซึ่งดูเหมือนว่าเขาคนนี้แหละที่ลึกลับที่สุด

 

วันนี้ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านการ์เบี้ยนกับท่านเลโอเสียสละเวลามาร่วมงานประมูลของเรา ยังไงผมขออนุญาตกล่าวขอบคุณแทนเจ้าภาพด้วยความสุดซึ้งครับ พิธีกรบนเวทีกล่าวเสร็จก็โค้งตัวทำความเคารพทั้งสองบนเวที

 

ส่วนคนร่วมงานที่นั่งอยู่ด้านล่างต่างพากันปรบมือแสดงถึงความเคารพกันจนเสียงดังลั่นในที่แห่งนี้ สายตาสีแดงของสแตนได้ลอดผ่านหน้ากากจับตาดูแขกเรื่อในงานอย่างลับๆ เขามองหาพวกคนขององค์กรเนเมซิส แต่ก็ระบุเป็นแน่เป็นนอนว่าใครได้ไม่หมด แต่ทุกคนยังคงอยู่ในการสังเกตุของเขาอยู่

 

งั้นผมขอเปิดตัวสินค้าประมูลชิ้นต่อไปเลยแล้วกันนะครับ ขอเชิญทุกท่านพบกับสินค้าที่เราอยากนำเสนอเป็นที่สุด แหวนแห่งอาถรรพ์ คำสาปจากกษัตริย์ผู้ล่วงลับ!”

 

เมื่อเห็นทุกคนกลับมาอยู่ในความสงบแล้ว พิธีกรดำเนินรายการก็เริ่มการประมูลขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ได้สร้างเสียงฮือฮาเป็นที่สุด อีกทั้งยังดูเหมือนจะดังกว่าสินค้าสองสิ่งแรกด้วยซ้ำ โดยที่ไม่จำเป็นต้องพูดเท้าความว่าสินค้าชิ้นนี้โด่งดังแค่ไหน

 

จริงเหรอเนี้ย! ไอ้เจ้าของสิ่งนั้นเนี้ยนะ!!!”

ข้าว่าแล้ว ทำไมรอบนี้คนสำคัญๆ ถึงมากันเยอะแบบนี้ สงสัยคงมีคนปล่อยข่าวออกไปอย่างแน่นอน

 

เสียงซุบซิบของผู้คนต่างดังขึ้น พร้อมกับสีหน้าของใครหลายคนกำลังเบิกบาน ราวกับว่าพวกเขาเหล่านั้นได้แบกเงินและทรัพย์สินมีค่ามาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ดูได้จากเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างถี่ๆ ตามจุดต่างๆ ในที่แห่งนี้

 

สั่งการลงไป แหล่งข่าวที่เราได้รับมาถูกต้อง ชายหนุ่มหมายเลข 11 กระซิบบอกกับข้าบริวารด้านข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคิดวางแผนภายในหัวออกมาเป็นทอดๆ อีกทั้งยังใช้สายตามองไปรอบๆ เพื่อทำการบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ลอบถอนหายใจออกไป

ผมเพิ่งติดต่อไปยังส่วนกลางเมื่อกี้ ...แต่ว่าแผนการที่เราวางไว้คงเป็นไปไม่ได้แล้วครับ ดูเหมือนจะมีใครบางคนขัดขวางไว้ ชายด้านข้างกระซิบบอกชายหนุ่มหมายเลข 11 หลังจากพูดกับใครบางคนภายโทรศัพท์เมื่อสักครู่

หมายความว่าไง?” น้ำเสียงแปลกใจปนใคร่รู้ถามออกมา

คนของเราเพิ่งถูกเล่นงานทั้งหมดครับ

ฝีมือของใคร ชายหนุ่มถามด้วยมือที่กำแน่น

ทุกคนต่างระบุไม่ได้ว่าเป็นใคร พวกเขาเห็นเพียงแค่เงาลางๆ จากดวงตาสีแดง แล้วหลังจากนั้นก็วูบลงไปทันทีครับ

สั่งการลงไป ตามสืบเจ้าบ้านั้นให้ได้ว่ามันเป็นใคร ฉันจะหาหลุมฝังศพให้มันเอง!” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงอาฆาตพร้อมกับสั่งการอย่างเด็ดขาด

รับทราบครับ เอ่อ...

ทางนี้ฉันจะจัดการเอง นายไปทำตามที่ฉันสั่งก็พอ ทันทีที่เห็นท่าทางของคนรับใช้สนิทของเขา ชายหนุ่มก็เดาได้ทันที

ผมจะรออยู่ด้านนอกเตรียมพร้อมไว้ หากนายน้อยต้องการอะไรสามารถเรียกใช้ผมได้ทุกเมื่อนะครับ

เข้าใจแล้ว ชายหนุ่มหมายเลข 11 พยักหน้าให้กับข้าบริวารของเขา ก่อนจะหันกลับมาสนใจแก่สินค้าด้านหน้า

อย่าให้ข้ารู้ว่าแกเป็นใคร ได้เห็นดีกันแน่

 

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะกลับเข้าสู่สภาวะปรกติ ด้านบนเวทีก็มีหญิงสาวในชุดกระต่ายคนเดิมเพิ่มเติมคือ ตลับแหวนสีแดงสดถือมาในมือ แต่หากใครสังเกตุให้ดีแล้วละก็ จะดูเหมือนว่าเธอสวมถึงมืออย่างหนาไว้ด้วย ซึ่งมีตัวอักษรแปลกๆ วาดเขียนเต็มไปหมด สาวกระต่ายเดินไปทางแท่นที่เคยวางกล่องเพชรก่อนหน้านี้ และวางตลับแหวนนั้นลงไป

 

อันที่จริงผมคงไม่ต้องอธิบายเกี่ยวกับมันเท่าไหร่หรอกมั้ง เพราะดูเหมือนทุกคนมาที่นี่วันนี้ก็เพื่อการนี้อยู่แล้ว เสียงปรบมืออย่างดีใจดังขึ้นหลังจากพิธีกรพูดจบประโยค

แต่ตามหน้าที่ ผมต้องบอกถึงสินค้าอย่างคร่าวๆ ให้ทุกคนได้ฟัง เอาละ งั้น... ตามตำนานกล่าวขานไว้ว่า แหวนนั้นได้ถูกสร้างจากกระดูกทั้งหมดของจ้าวมังกรในอดีต โดยการนำเอากระดูกทั้งหมดของมังกรมาหลอมรวมกันและควบแน่นให้มีขนาดเล็ก แต่แข็งแรงแพ้กระทั่งนำไปวางให้ระเบิดนิวเคียร์ลงก็ไม่อาจทำลายมันได้ อีกทั้งยังมอบพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ให้ผู้ที่สวมใส่มันไว้บนนิ้วอีกด้วย แต่... พิธีกรเว้นช่วงให้ทุกคนลุ้นตาม จนได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจของบางคนที่ดังออกมาแรงๆ

ทุกคนคงรู้กันดีว่า แหวนนั้นมีจิตใจของมัน ซึ่งหากว่ามันไม่ยอมรับใคร คนผู้นั้นจะต้องพบจุดจบอันน่ากลัวอย่างน่าสยดสยอง ไม่เว้นแม้แต่กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ เพราะท่านไม่ได้การยอมรับจากแหวน จนทำให้บ้านเมืองของท่านผู้นั้นต้องพบกับภัยพิบัติจนพังพินาศ... พอได้ยินถึงจุดนี้ผู้คนต่างเงียบอย่างคิดหนัก ใจหนึ่งก็อยากได้อำนาจ แต่อีกใจกลับกลัวที่จะไม่ได้รับการยอมรับ

 

สแตนลอบใช้พลังเวทย์เคลือบดวงตาแล้วมองไปยังแหวนสีขาวนวลราวกับน้ำนมตรงหน้า แล้วต้องทึ่งกับกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายที่ไหลเวียนออกมาให้สัมผัสเห็นอย่างเต็มตา มันมีกลิ่นคล้ายกลิ่นแห่งความตายเป็นที่สุด ซึ่งเขาอยู่กับความตายมานานเขาบอกได้เลยว่ากลิ่นอายแบบนั้นมันเป็นยังไง

 

แสงสีเสียงต่างส่องไปยังพระเอกของงานจนสะท้อนไปทั่วทั้งบริเวณ ภายใต้ความเรียบง่ายของแหวนกลับมีบางอย่างทำให้ทุกคนในที่แห่งนี้รู้สึกถึงพลังอำนาจลึกลับอย่างแปลกประหลาด

 

ของจริง... เสียงของชายนามว่าเลโอพึมพำขึ้นพร้อมกับเหงื่อกายที่เริ่มผุดให้เห็นบนบริเวณใบหน้า มืออันสั่นเทามาพร้อมกับรอยยิ้มนึกสนุกเผยออกมา

จะเป็นไรไหม ถ้าเราจะขอลองประมูลของชิ้นนี้ ภรรยาที่รัก การ์เบี้ยนหันไปถามภรรยาของตัวเองด้วยรอยยิ้ม

จำเป็นต้องขอด้วยเหรอคะ หากคุณอยากได้อะไร มีหรือคุณจะไม่พยายามเอามันมาให้ได้ ภรรยาตอบด้วยท่าทีขวยเขินอย่างแปลกๆ แต่นั้นกลับทำให้ชายชราในชุดขาวหัวเราะชอบใจออกมา

 

ส่วนทางด้านชายหนุ่มหมายเลข 11 กลับมองแหวนอย่างไม่กระพริบราวกับว่ากลัวว่ามันจะหายไป นานแค่ไหนแล้ว ที่ฉันพยายามตามหา ในที่สุด... ชายหนุ่มมองไปยังแหวนด้วยความโหยหา

 

( เหมือนยืนอยู่ในสมรภูมิรบเลยขอรับ นายท่าน ) สแตนพูดคุยกับใครบางคนผ่านสื่อเวทย์มนต์ แต่สายตากลับจับจ้องไปยังแหวนอยู่ ฉับพลันรอยยิ้มของสแตนกับยกขึ้นอย่างนึกสนุก

( แหวนแห่งอาถรรพ์งั้นเหรอ ) จินทวนคำพูดของสแตน

( ใช่ขอรับ แล้วดูเหมือนว่าที่แห่งนี้ยังมียอดฝีมือมากมายหลายคนอยู่ด้วย ) สแตนมองไปทั้งสามคน

( อย่าสนเรื่องอื่น ตามสืบเรื่องยาที่ว่านั้นก่อน แต่หากนายอยากได้มัน ทำตามที่ต้องการเถอะ ) จินไม่ได้เห็นสแตนอยากได้สิ่งใดมานานแล้ว หากให้นับนิ้วมือข้างเดียวของเขาคงใช้นับได้อยู่

( ขอบคุณมากขอรับ นายท่าน ) พูดเสร็จสัญญาณการสื่อสารทางเวทย์มนต์ของจินก็ขาดหายไป ทำให้สแตนมองไปยังแหวนตรงหน้าที่เชิญชวนเขาอย่างนั้นอยู่ตลอดเวลา

 

ดูเหมือนทุกคนจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว งั้นผมขอเปิดการประมูล แหวนแห่งอาถรรพ์เลยแล้วกัน โดยราคาเริ่มต้นอยู่ที่ หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์!”

 

หนึ่งร้อยห้าสิบล้านดอลลาร์ บุคคลหมายเลข 98 ชูป้าขึ้น

สองร้อยล้านดอลลาร์

สามร้อยล้านดอลลาร์

...

 

หนึ่งพันล้านดอลลาร์!”

 

ชายหนุ่มหมายเลข 11 กลับยกป้ายของตัวเองขึ้นชูพร้อมกับพูดราคาของตัวเองออกไป สร้างความตกตื่นขึ้นอีกครั้ง เพียงประโยคเดียวของชายหนุ่มได้ทำให้ความหวังของบางคนได้หายไปอย่างรวดเร็ว แต่จะโทษชายหนุ่มคนนี้ก็คงไม่ได้ ต้องโทษที่ตัวเองมีกำลังทรัพย์ไม่มากพอ ดูเหมือนยังคงมีหลายคนอิดออดอย่างน้อยใจพ่นคำสบถออกมา

 

หนึ่งพันห้าร้อยล้านดอลลาร์!” เสียงทุ้มต่ำพูดออกมา พร้อมกับทำให้หลายคนหันไปมองยังชายร่างใหญ่สมชาตินักรบ หมายเลขป้าย 171 ยกขึ้นเหนือหัวของเขาดันเด่นกว่าของคนอื่นเป็นอย่างมาก

 

เรียกให้ชายหนุ่มหมายเลข 11 หันไปมองเสียงนั้นด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบใจนักที่หนทางของตัวเองจะมาถูกขัดขวางเช่นนี้ แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้ คงต้องสู้กันไปสักตั้งอยู่แล้ว

 

สองพันล้านดอลลาร์!” เขาชูป้ายของตัวเองต่อทันทีโดยไม่รอให้พิธีกรทุบโต๊ะนับเลขถอยหลัง

 

หื้ม... เสียงทุ้มต่ำของเลโอหันไปมองคนเมื่อสักครู่ ก่อนจะแสยะยิ้มให้อย่างดูถูก

 

ห้าพันล้านดอลลาร์!”

 

ควับ! …แล้วเสียงที่สามของใครบางคนก็ดังขึ้น ก่อนที่พวกเขาจะเปิดศึกทางสายตากัน พอหันไปมองก็พบเห็นป้ายหมายเลข 23 ของการ์เบี้ยนที่ยกขึ้น

 

ชิ!” ชายหนุ่มหมายเลข 11 สบถออกมาอย่างช่วยไม่ได้ พลันเลือดในกายกลับร้อนรุ่มออกมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมียักษ์ใหญ่มากมายอยู่ในที่แห่งนี้ และนั้นเป็นเรื่องเกินความคาดหมายที่มีใครบางคนทำลายแผนการของตัวเองด้วย

 

ต้องเป็นใครคนใดคนหนึ่งในสองคนนี้แน่นอน คอยดูเถอะ พวกแกจะไม่มีดินให้กลบหลุมศพ

 

ชายหนุ่มกล่าวภายในใจด้วยน้ำเสียงโกรธแค้นเป็นอย่างมาก สิ่งของที่ตัวเองอุตส่าห์ลงทุนลงแรงตามหามาเนิ่นนานกลับไม่สามารถไคว่คว้ามาได้เฉกเช่นนี้ ทำให้เขาไม่สบอารมณ์เป็นที่สุด

 

ต้องขออภัยที่เราคิดจะแย่งเจ้าสิ่งนี้ แต่เราอยากได้มันมาก ยังไงต้องขออภัยล่วงหน้า การ์เบี้ยนลุกขึ้นกล่าวออกมาอย่างออกหน้าออกตา ราวกับว่าประกาศแก่สาธารณะชนว่าตัวเองต้องการมัน และไม่ยอมแพ้แก่การประมูลสิ่งนี้ ยิ่งทำให้ทั้งสองคนเริ่มลำบากใจขึ้นไปอีกครั้ง

 

หากมีเรื่องขัดใจกับพวกราชวงศ์ ท่านพ่อคงไม่สบายใจแน่ ก็แค่แหวนวงหนึ่ง ช่างมันแล้วกัน... ชายหนุ่มนามเลโอคิดในใจก่อนจะลอบถอนหายใจ และหันไปมองแหวนวงนั้นเป็นครั้งสุดท้าย

 

แปด---

หนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์…” เสียงเบาบางแต่ดังจนทุกคนได้ยินทั่วทั้งห้องเอ่ยขึ้น พวกเขาหันมองซ้ายทีมองขวาทีตามหาเจ้าของเสียง ราวกับมีเสียงของชายผู้นี้มากระซิบที่ข้างหูอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งมันดังตัดหน้าชายหนุ่มหมายเลข 11 ก่อนจะพูดจบเสียอีก

 

พวกเขาต่างแปลกใจและต้องหันไปมองเจ้าของเสียง แต่กลับไม่เห็นใครเลย

 

ไม่ทราบว่าเมื่อกี้เป็นเสียงของท่านใด โปรดแสดงตัวหน่อยครับ เสียงของพิธีกรดังขึ้นพร้อมกับหันมองไปทั่วบริเวณ

 

หนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์ ป้ายหมายเลข 13 ชูขึ้นเหนือศรีษะของชายวัยกลางคนในชุดพ่อบ้านสไตล์ยุโรป ผมสีขาวราวหิมะของเขาถูกจัดทรงสวยเข้ากับหน้ากากราชสีห์ใบนั้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด พวกคนทั้งหมดต่างรู้สึกเหมือนตกไปอยู่ในมนต์สะกดของดวงตาสีแดงอย่างกับเลือดของเขา แต่สิ่งที่น่ากลัวกลับเป็นรอยยิ้มของชายผู้นี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1314 Junibyou-kun (จากตอนที่ 164)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:18
    สเเตน : "ข้าไม่อยากได้เเหวนขอรับนายท่าน ข้าอยากได้ท่าน... อยากได้ทั้งตัวท่าน.. ทั้งหัวใจท่าน.. ทั้งจิตวิญญาณของท่าน.. ข้ารักท่านนะขอรับ ท่านจิน~" แอร๊ยยยย พรู๊ดดดด!! 5555555555
    #1,314
    1
    • #1314-1 T.Autumn(จากตอนที่ 164)
      9 มกราคม 2562 / 20:25
      กลิ่นเหลืองมาเลยฮะ
      #1314-1
  2. #1313 ราตรีสีรุ้ง (จากตอนที่ 164)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 07:25
    ความค้างนี้มันอะไรกันไรท์ // ยื่นมาม่าที่ฝากซื้อให้
    #1,313
    1
    • #1313-1 T.Autumn(จากตอนที่ 164)
      9 มกราคม 2562 / 09:16
      แหะๆ ขอบคุณครับโผมมม
      #1313-1