ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 159 : โลกมันกลม!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

“มันไม่ได้ร้ายแรงอะไรขนาดนั้นหรอกนะมากิ” จินลูบหัวหญิงสาวแสนสวยใบหน้าเย็นชาที่กำลังอยู่ในอารมณ์บูดบึงชวนน่ารักตรงหน้า โดยหลังจากที่จินจัดการทุกอย่างที่ควรจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับการคำบ่นจากมากิจนคล้ายบทสวดในกรณีที่ตัวเองไม่ได้เรียกเธอมาช่วย ทั้งๆ ที่ต้องพบเจอเรื่องอันตรายแบบนั้น

“แล้วทำไมนายท่านถึงไม่เรียกฉันล่ะ อย่างน้อยก็คงไม่ต้องมานอนไม่ได้สติอย่างนั้นเป็นเดือนหรอกค่ะ!” มากิใส่อารมณ์กับคำพูดเต็มที่

“ทำไมรู้สึกสงสารเจ้าหลานคนนี้เสียจริงๆ” ชาโต้นั่งจิบชาอยู่ไม่ไกล สายตาของเขาเหลือบมองจินที่โดนมากิสวดยับอยู่อย่างนั้นด้วยความอารมณ์ดี  

“เข้าใจแล้ว... ผิดไปแล้วครับ...” จินส่งรอยยิ้มแห้งๆ ไปทางปู่ของเขา แต่กลับได้การส่ายหน้าเป็นคำตตอบมาแทน ทำให้จินต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรมไปเป็นสักพักใหญ่

 

หลังจากที่จินรับฟังเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาสลบไปจากปากของชาโต้ เขาพอทราบแล้วว่าสถานการณ์โดยรวมของแก๊งนั้นค่อนข้างหนักหนาสาหัสเลยทีเดียว แต่ยังดีที่พวกหัตถ์แห่งมังกรสามารถรับมือกับเรื่องพวกนี้ได้ดี โดยเฉพาะสแตนที่ยังอุตส่าห์เจียดเวลาจากการดูแลร้านมาช่วยในการจัดการเรื่องทางนี้ด้วยอีกแรง

 

“ว่าแต่ทางโคโกะสบายดีไหมสแตน” จินเกือบลืมไปเลยว่าทางร้านกาแฟของเขานั้นได้เพื่อนสาวมาช่วยด้วยอีกคน

“สบายดีขอรับ อีกอย่างเธอทำงานเก่งและเรียนรู้เกี่ยวงานเร็วมาก ผมเลยฝากร้านให้เธอช่วยดูแลบ่อยๆ หวังว่านายท่านคงจะไม่ว่ากันนะครับ” สแตนยื่นแก้วในมือให้จินกับมากิ

“อย่างนั้นหรอกเหรอ ดีแล้วละ” จินพยักหน้าอย่างเข้าใจและขอบคุณสำหรับเครื่องดื่มพร้อมกับยกมันขึ้นดื่มอย่างช้าๆ

“แล้วพรุ่งนี้หลานจะไปมหาลัยฯ เลยไหมล่ะ” ชาโต้ถามโดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือในมือ

“คงต้องไปอยู่แล้วครับ เจ้าเทนตะมันโทรมากวนทุกชั่วโมงขนาดนี้ อีกอย่าง อยากเห็นเจ้าพวกนั้นด้วยว่าเป็นยังไงกันบ้าง ความรู้สึกแบบนี้เหมือนไม่ได้เจอกันมาตั้งนานอย่างแปลกๆ ส่วนทางนี้รบกวนมากิด้วยนะ” จินหันไปเอานิ้วจิ้มที่แขนของมากิเป็นการหยอกล้อ และได้ค้อนคำโตส่งมา แต่เขาก็ยังลอบเห็นอาการพยักหน้าจากเธออยู่ดี

“แล้วก็สแตน... ยังมีเรื่องอีกอย่างที่ผมต้องการอยากรู้อยู่พอดี รบกวนสืบหาเรื่องยาหรือไม่ก็หายาที่องค์กรเนเมซิสกำลังปล่อยให้ตลาดมืดมาให้ผมที สามารถใช้เงินของผมได้ทั้งหมดเลย”

“รับทราบขอรับนายท่าน” สแตนที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้โค้งตัวลงพร้อมกับเอามือทาบหน้าอกรับบัญชา ก่อนที่จะหายตัวไปในทันที

“สถานการณ์ไม่สู้ดี ยังไงพักนี้ก็ระวังตัวนะหลาน ปู่ว่าเรื่องพวกนี้ไม่ชอบมาพากลเท่าไหร่ อีกอย่างยังมีแก๊งมากมายที่ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดนั้นด้วย”

“ผมจะระวังตัวครับท่านปู่” จินหันไปทำหน้าจริงจังแก่ปู่ของเขา ชาโต้เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ลอบยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

‘ สงสัยไม่ต้องห่วงอะไรแล้วละมั้ง ขนาดเทพเจ้ายังเกือบพ่ายแพ้แก่เขาเลย ให้ตายสิ! เก่งเกินมนุษย์มนาจริงๆ เจ้าหลานคนนี้ ’ ชาโต้ชมเชยหลานตัวเองภายในใจ ก่อนจะหันหน้าไปสนใจหนังสือในมือต่อ

“เอ่อ...”

“จะถามเรื่องอายะสินะ” เมื่อเห็นจินอ้ำอึ้งไม่ยอมพูด ชาโต้จึงรับรู้ได้ทันทีว่าหลานชายของเขากำลังจะถามเกี่ยวกับเรื่องอะไร ย้อนกลับไปในตอนนั้น แม้แต่ตัวเขาเองในยังไม่อยากเชื่อเลยว่า เรื่องที่เกิดขึ้นจะเกี่ยวข้องกับอายะ ลูกสาวเพื่อนสนิทของเขา ซึ่งดูจากภายนอกเธอออกเป็นเด็กเงียบๆ เรียบร้อยแท้ๆ

“ครับ...”

“เพิ่งได้ข่าวมาว่าเธอกำลังพักฟื้นเพื่อบำบัดจิตใจอยู่ ไม่นานคงหายดี หลานไม่ต้องเป็นห่วง ส่วนเจ้าซาคุมันก็ไม่ได้โกรธแค้นอะไรหลานด้วย อีกอย่างมันยังฝากมาขอโทษหลานเสียอีก” ชาโต้หันไปยิ้มให้จิน แล้วเขาก็ได้เห็นอาการคลายกังวลลงได้แบบนั้นก็สบายใจแล้ว

“หวังว่าเธอจะหายโดยเร็ววันนะครับ”

“อะไรที่มันเกิดไปแล้ว เราไม่สามารถแก้ไขได้หรอกจิน ยอมรับและก้าวต่อไปเถอะ”

“ผมจะจดจำไว้ครับ”

 

มากิลอบเห็นใบหน้าของจินที่เศร้าหมองลง ซึ่งเธอรับรู้ได้ทันทีจากเมื่อกี้แล้ว หญิงสาวเลื่อนมือขาวนวลไร้สีสันของเลือดไปกุมมือของชายหนุ่มคล้ายให้กำลังใจ พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่าอบอุ่นที่สุดให้กับเขา แต่ใครจะรู้ว่าจินกำลังมองรอยยิ้มนั้นออกไปทางชวนสยองเสียมากกว่า

 

‘ ปากยิ้มแต่ตาไม่เห็นยิ้มตาม มันคืออะไร... ’

 

 

 

 

 

 

แล้วเช้าวันใหม่ก็มาถึง... พร้อมกับภาพของรถคันหรูสีดำที่กำลังจอดเทียบท่าตรงหน้าตึกเรียนคณะบริหารของมหาวิทยาลัยเฮียวงะ สถานที่จินกับผองเพื่อนได้เลือกที่จะเรียนต่อ แต่ทันทีที่จินก้าวขาลงจากรถ ทุกสายตาของคนในที่แห่งนี้ต่างตกตะลึงเข้าสู่ภวังค์กันทันที เมื่อพบเห็นหนุ่มแว่นแสนหล่อเหลาในมาดเนี้ยบ ถึงแม้ว่าทางมหาวิทยาลัยจะไม่ได้เคร่งครัดเรื่องชุดนักศึกษา แต่พวกเขายังออกกฏระเบียบให้สวมใส่ชุดที่ดูสุภาพไม่เปิดเผยเนื้อหนังจนมากเกินไป และนี่ถือเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของสถาบันศึกษาแห่งนี้

 

“ดูเหมือนว่าท่านหัวหน้าจะหล่อสะดุดตาเสียเหลือเกินนะครับ” เสียงของกิลที่รับอาสาขับรถรับส่งจินพูดผ่านกระจกประตูรถออกมา

“เรื่องมันธรรมดาอยู่แล้วกิล หากนายต้องการเป็นเหมือนฉัน ลองเปลี่ยนชุดที่นายใส่ดูสิ” จินมองหน้าชายวัยกลางคนหน้าตาดูดีแต่หัวสะท้อนแสนที่อยู่ในชุดสีฟ้าสว่างจ้าจนแสบตาในรถแล้วก็อดนึกขำไม่ได้

“ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง ไม่ครับ” กิลตอบกลับด้วยใบหน้าหนักแน่นก่อนจะขับรถออกไปโดยไม่ลาจินสักคำ ทิ้งให้ชายหนุ่มส่ายหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่คนเดียว

 

และนั้นยิ่งทำให้ออร่าของจินเพิ่มขึ้นไปอีก บางคนที่โดนการโจมตีนี้เข้าถึงกับแข้งขาอ่อนระทวยล้มไปนั่งไปนอนลงกับพื้นกันเลยก็มี แต่แล้วทันใดนั้น จินสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กำลังคืบคลาบเข้ามาอย่างเงียบๆ ทางด้านหลังของเขา

 

หวืด... จินเบี่ยงตัวหลบการจู่โจมนั้นได้อย่างง่ายดาย จนทำให้มีเสียงสบถอย่างไม่พอใจของใครบางคนดังขึ้นท้วง

 

“ใช่สิ้! เดี๋ยวนี้กอดคอนิดกอดคอหน่อยไม่ได้แล้วนี่” จินหันหน้าไปตามเสียงก็พบเข้ากับผองเพื่อนของตัวเอง และตัวการในการจู่โจมเมื่อกี้ด้วย

“หากมาให้สุ่มให้เสียง จะรับพิจารณานะ เทนตะ”

“มาโคโตะดูมันสิ มันไม่ยอมให้เค้ากอดคออะตัวเอง งื้อออ... ต่อยมันเลย” เทนตะทำหน้าออดอ้อนมาโคโตะและสะบัดตัวไปมาอย่างขัดใจ ท่าทีของเทนตะที่จินไม่ได้สัมผัสมานานนั้น ได้ทำให้เขากลับมารู้สึกขนลุกขึ้นมาอีกครั้งในรอบหลายเดือน

“เลิกสักทีเถอะน่า ไอ้ท่าทางปัญญาอ่อนแบบนั้น ไม่มีใครบอกนายหรือไงว่ามันไม่เข้ากันเอาเสียเลย” จินส่ายหน้าไปมาและมีการพยักหน้าเห็นด้วยจากมาโคโตะตอบกลับ

“อุ้ยยย... เดี๋ยวนี้ปากคอเราะร้าย ปากร้ายแบบนี้ขอต่อยทีหนึ่งได้ไหม” เทนตะพับแขนเสื้อตัวเองขึ้น

“ก็มาสิครับ” จินกวักมือเรียกอย่าท้าทาย

“พอกันก่อนได้ไหมทั้งคู่ จินก็ด้วย พวกเราอุตส่าห์เป็นห่วงกันแทบตาย แต่ตอนฟื้นกลับไม่ยอมตอบแชทกลุ่มเลยงั้นเหรอ” เป็นอากิโนะที่แทรกกลางระหว่างจินกับเทนตะและถือโอกาสนี้สวดจินยับไปอีกด้วย

“แหะๆ ขอโทษที พอดีมีเรื่องอะไรมากมายต้องรีบจัดการนะ” จินเกาจมูกยิ้มแห้งๆ ให้กับอากิโนะ และเขาต้องสะดุ้งตกใจเมื่อพบว่าเพิ่งเห็นเรย์กะยิ้ม

“ตกใจละสิ ตอนเห็นครั้งแรกพวกฉันก็ตกใจ แต่เสียดายขอถ่ายรูปเก็บไว้ไม่ได้” เทนตะแกล้งทำหน้าเสียใจ

“บอกแล้วไงอย่าแกล้งเรย์กะแบบนี้ หรือว่านายอยากจะโดนอีก” อากิโนะทำเสียเข้มเข้าใส่เทนตะ

“ไม่เอาแล้วจ้า...” เทนตะยิ้มแห้งตอบกลับ

“เป็นยังไงบ้าง” เรย์กะเดินเข้ามาใกล้จินพร้อมกับรอยยิ้มแสนสวยนั้น

“หายดีแล้ว แล้วเธอล่ะ อ้อ! คุณลุงอาการเป็นไงบ้าง” ถึงจินจะรู้สึกไม่ชินกับรอยยิ้มของเรย์กะ แต่มันกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

“หายดีแล้วเหมือนกัน” แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังคงพูดน้อยเช่นเดิม

“งั้นหรอกเหรอ หากมีเวลาว่างฉันจะไปเยี่ยมนะ” จินยิ้มให้กับเรย์กะ

“อื้ม!”

“หยุดจีบกันก่อนได้ไหม ทำไมไม่ถามพวกฉันบ้างว่าเป็นยังไง สบายดีหรือเปล่า กินอร่อยถ่ายคล่องไหม” เทนตะพูดขึ้นแทรกบรรยากาศหอมหวานนี้ทันที

“สบายดีนะ” จินถามมาโคโตะกับอากิโนะด้านข้าง

“สบายดี/อืม...” และอากิโนะกับมาโคโตะก็ตอบพร้อมกัน

“แล้วฉันล่ะ!?” เทนตะถามโดยชี้นิ้วมายังหน้าของตัวเอง

“ไม่ดีกว่า” จินปฏิเสธโดยไม่คิดอะไร

“ขอบคุณสำหรับความห่วงใย” แล้วก็เป็นเทนตะที่ตอบกลับทันทีเช่นกัน “หน็อยแน่แก! คิดว่าหล่อแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง” ว่าแล้วเทนตะก็รีบเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหมายจะล็อคคอจินลงมาทึงผม แต่กลับไม่สามารถตามความเร็วของจินได้ทัน

 

ภาพการหยอกล้อที่ไม่ได้พบเห็นมานานของเทนตะกับจิน ได้สร้างบรรยากาศเป็นกันเองขึ้นทันที ทุกคนต่างมองการกระทำของทั้งสองด้วยรอยยิ้ม นั้นรวมไปถึงเพื่อนรวมรุ่น และรุ่นพี่ที่ยืนมองอยู่อีกด้วย และที่สำคัญพวกเขากลับกำลังคิดว่ากลุ่มของจินนั้น ‘ โคตรหน้าตาดีเลยวะ ’

 

“!” แต่แล้วสายตาของจินก็ไปสะดุดเข้ากับใครบางคนที่กำลังโดนล้อมรอบด้วยบรรดาสาวๆ ของมหาวิทยาลัย

 

ปึก! …เทนตะที่ไม่ทันได้ระวังก็พุ่งเข้าชนจินจนเกือบหน้าคะมำไปทั้งคู่

 

“มองอะไรอยู่... อย่าบอกนะว่านาย!” เทนตะมองไปยังทิศที่จินกำลังมอง ก่อนจะทำหน้าตกใจพร้อมกับใช้มือปกปิดบริเวณหน้าอกของตัวเอง

“ไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอกน่า” จินส่ายหน้าให้กับความคิดของเพื่อนตัวเอง ก่อนที่คนอื่นจะเดินเข้ามาสมทบในเวลาต่อมา

“โทริงั้นเหรอ ไม่ยักรู้ว่าเขาเรียนมหาลัยฯ เดียวกับเราด้วย” เป็นอากิโนะที่พูดขึ้นพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย

“ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น เจ้านั้นดังงั้นเหรอ” จินถามอากิโนะอย่างไม่เข้าใจ

“นายไม่รู้จักดาวเด่นหน้าใหม่แห่งวงการบันเทิงเลยงั้นเหรอจิน โอ๊ย! ฉันเจ็บนะอากิโนะ” เทนตะแย่งอากิโนะตอบจนโดนเจ้าหล่อนหยิกสีข้างไปทีหนึ่ง

“ชิ!” อากิโนะทำเสียงและสีหน้าไม่พอใจ “ถามแบบนั้น จินรู้จักเขามาก่อนงั้นเหรอ”

“อื้อ… รู้จักสิ รู้จักดีเลยล่ะ” จินตอบพร้อมกับคนๆ นั้นหันหน้ามาสบตาเข้ากับจิน

 

‘ ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมได้ขนาดนี้ ’

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1325 Woainǐ (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 20:03

    กลมไม่กลมไม่รู้ ...แต่ที่อยากรู้มันคือใครรร??

    #1,325
    0
  2. #1295 Fikusa (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 17:11
    ศัตรูคู่แค้นเหรอ หึ
    #1,295
    0
  3. #1291 kamisamahestia00 (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 10:32
    ไม่รู้หรอกนะว่ามันเป็นใครรู้แค่ว่าต้องกระทืบ
    #1,291
    0
  4. #1290 KIZUkinada (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 10:30
    กราบเรียนไรท์ที่เคารพ...

    รบกวนขอสารบัญ ตัวละครด้วย เกรงว่าลืมหมดแล้ว และ

    ขี้เกียจ กลับไปอ่านใหม่
    #1,290
    0
  5. #1288 afifsarasamit (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 19:43
    ใครอีกว่ะ
    #1,288
    2
    • #1288-1 T.Autumn(จากตอนที่ 159)
      3 มกราคม 2562 / 20:47
      บอกเลยว่าจินเจ็บ
      #1288-1
  6. #1287 awalon000 (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:59
    ใครว่ะโทริ??ผมลืมหรือเขายังไม่มีบท??
    #1,287
    2
    • #1287-1 T.Autumn(จากตอนที่ 159)
      3 มกราคม 2562 / 20:46
      มีนิดนึง สำคัญมั่กฮับ
      #1287-1
    • #1287-2 Destroya(จากตอนที่ 159)
      4 มกราคม 2562 / 15:17
      เขาเป็นคนที่แอบชอบจินเหรอครับ อิอิ
      #1287-2
  7. #1286 bamelhm (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:22
    ใครหว่า
    #1,286
    0