ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 14 : คำรามที่ 9 : การพบเจอที่ไม่คาดฝัน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 819 ครั้ง
    2 ก.พ. 64

“สุดท้าย...พวกเราก็ต้องมาขนของกลับกันเอง อึบ!” น้ำเสียงของเทนตะช่างอิดโรยใกล้หมดแรงเข้าเต็มทีแล้ว

“เก็บแรงพูดไว้ยกของดีกว่าเทนตะ” จินพูดขณะในมือ ถือแอมป์ทั้งสองข้าง ด้านหลังยังสะพานกระเป๋ากีตาร์และเดินนำหน้าเทนตะไป

“ใครจะไปแข็งแรงเหมือนนายกันวะ!” เทนตะเดินท่าแปลกๆ พูดออกมา

“ใช่ไหม อากิโนะ? และหันไปถามความเห็นจากสาวในวงด้านข้าง

“อะ อย่าชวนคุยได้ไหมเทนตะ ฉะ ฉันเริ่มไม่มีแรงแล้ว” อากิโนะพูดอย่างอ่อนแรงในมือพะรุงพะรังไปด้วยสายต่างๆ

“...” มาโคโตะสะพานเบสและถือของเต็มสองมือเดินตามอย่างเงียบๆ

ทั้ง 4 คนต่างเก็บของไปยังห้องชมรมดนตรีที่อยู่ห้องสุดท้ายของอาคารชมรม จินเดินด้วยท่าทีสบาย เทนตะออกแปลกหน่อยแต่พอไหว มาโคโตะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา ที่เหนื่อยสุดคงเป็นอากิโนะสาวไฟหน้าแรงสูงของกลุ่มที่หอบออกมาอย่างเห็นได้ชัด ของที่ว่าหนักแล้วแต่ระยะทางที่ไกลทำให้ของหนักขึ้นไปอีก

“เฮ้อ...เสร็จสักที” เทนตะปาดเหงื่อทิ้งตัวนอนตากพัดลมไปกับพื้นของชมรม

“รับ!” จินโยนกระป๋องน้ำอัดลมให้เทนตะ

“เยี่ยม! นี่แหละสิ่งที่โลกต้องการในตอนนี้” เทนตะรับน้ำได้ทั้งๆ ที่ยังนอนอยู่

“ขอบใจจ้ะ!” อากิโนะรับจากจินทั้งรอยยิ้ม

จินยื่นกระป๋องรสอื่นๆ ให้อากิโนะกับมาโคโตะ และเดินมานั่งขอบหน้าต่างบานใหญ่ของชมรม

แกร็ก! ซ่า! เสียงเปิดฝาน้ำอัดลมดังขึ้นทันทีที่พวกเขาเปิดมันออกในจังหวะที่ต่างกัน เสียงอันไพเราะและความซ่าดังก้องเข้ามาในสมอง พอได้ดื่มเข้าไปความสดชื่นก็เข้ามาแทนที่ความเหนื่อยล้าได้อย่างรวดเร็ว

“อ้า! สดชื่นจริงๆ ว่าแต่เสร็จนี่แล้วไปไหนกันต่อดี? เทนตะส่งเสียงสะใจออกมา พลางถามไปรอบๆ

“ฉันว่าจะไปเดินดูของที่ห้างสักหน่อย แต่ยังไม่ได้บอกเรย์กะ” จินพูดหลังจากยกดื่มไปอึกหนึ่ง

“งั้นก็ดีเลย ฉันไปด้วย!” เทนตะลุกพรวดมานั่งยกมือขอไปด้วย

“ฉันด้วย!” อากิโนะยกมือตาม

“พ่อแม่เธอให้ไปเหรอ อากิโนะ” เทนตะหันไปถามด้วยความสงสัย

“ฉะ ฉันๆ จะรีบโทรบอกพ่อก่อน” อากิโนะออกไปข้างนอกโทรศัพท์หาพ่อของเธออย่างรวดเร็ว

“...” มาโคโตะยกมือให้จินเห็น

“แล้วพวกนายจะไปทำไมกันละเนี้ย” จินส่ายหน้าให้พวกเทนตะพร้อมยิ้มน้อยๆ ตรงมุมปาก

บรรยากาศวันนี้ค่อนข้างแจ่มใส ไม่ร้อนไม่หนาว และมีเมฆมาก สายลมอ่อนๆ พัดมาเบาๆ ผ่านช่องหน้าต่างที่จินนั่งอยู่ ให้ความรู้สึกเย็นสบาย แสงแดดยามอัสดงก็ชวนน่างีบหลับเสียเหลือเกิน

จินเห็นพวกนักเรียนในแต่ละชั้น ช่วยกันยกของเก็บมายังชมรมของตัวเอง ด้วยท่าทางขะมักเขม้นกันทุกคน

ไม่นานอากิโนะก็วิ่งเข้าห้องมา

“พ่อฉันอนุญาตแล้ว! แต่ว่า...” อากิโนะส่งเสียงดีใจในช่วงแรกก่อนจะค่อยๆ เบาลง

“แต่ว่าอะไร? เทนตะเดินเอากระป๋องไปทิ้งในถังขยะและพูดถามอากิโนะที่ทำท่าเอานิ้วชนกัน

“ต้องโทรรายงานพ่อทุกชั่วโมงและพ่อจะมารับที่ห้าง ประมาณ 2 ทุ่ม” อากิโนะพูดก้มหน้า

“นึกว่าเรื่องอะไร พวกเราไม่ได้ไปเที่ยวอะไรเยอะแยะสักหน่อย ดูนู้นดูนี่เดี๋ยวก็กลับแล้ว รับรองก่อน 2 ทุ่มก็แยกย้ายแล้ว” เทนตะถอนหายใจนึกว่าเรื่องใหญ่

“พ่อเธอหวงจังเลยนะ อากิโนะ” จินละสายตาจากหน้าต่างหันมาถาม

“เพราะว่าฉันเป็นลูกคนเดียว ละมั้ง...” อากิโนะเข้าใจแบบนั้น

“เอาละ! ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว จินนายจะไปหาเรย์กะใช่ไหม พวกเราจะรอแถวหน้าโรงเรียนนะ” เทนตะพูดขึ้น และตรวจสอบความเรียบร้อยของห้อง

“ได้ เดี๋ยวจะรีบตามไป” จินลุกขึ้น ปากระป๋องน้ำอัดลมลงถังขยะอย่างแม่นยำ ได้รีบเดินออกจากห้องและตรงไปยังหน้าห้องคณะกรรมการนักเรียน

“ขอบคุณทุกคนมาก ที่ยอมเหนื่อยกันเพื่องานนี้และทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี ฉันจะรีบสรุปรายงานและส่งไปยัง ผอ.โรงเรียนทันที พักผ่อนกันตามสบายนะ เลิกประชุม...” เสียงของยูริดังออกมาหน้าห้อง

จินพิงผนังอยู่แถวหน้าห้องคณะกรรมการ เพื่อรอให้เรย์กะเดินออกมา นักเรียนที่เป็นคณะกรรมการแต่ละชั้นปีต่างทยอย เดินออกมาทุกคนเดินผ่านจินและหันมามองทุกคน

“นั้นจินล่ะ? เสียงซุบซิบของผู้หญิงเริ่มดังขึ้นเมื่อสังเกตเห็นจิน

“มาหาใครกัน? เสียงผู้ชายดังขึ้นด้วยความสงสัย

“นี่จิน มาหาเรย์กะเหรอ? เสียงของหนึ่งในสองสาวที่มาเปลี่ยนเวลากับเรย์กะเมื่อวันงานถามจินขึ้น

“อื้อ… เรย์กะอยู่ไหนเหรอ” จินพยักหน้าและถามถึงเรย์กะที่ยังไม่ออกมา

“ตอนนี้กำลังคุยอยู่กับยูริน่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ บาย...” เธอพูดเสร็จก็วิ่งจากไปด้วยท่าทางร่าเริงในวัยใส

“เหนื่อยหน่อยนะ” จินพูดพร้อมโบกมือลาเธอและค่อยๆ เดินไปยังหน้าห้อง

“ดีที่งานครั้งนี้ไม่มีเรื่องเหมือนครั้งก่อน โอะ! จินนี่นา” ยูริกำลังพูดกับเรย์กะแต่ก็สังเกตเห็นจินเดินมายืนหน้าห้องพอดี

“หื้ม? เรย์กะหันมามองยังที่เพื่อนเธอมอง

“แหม… แม่สาวน้อย มีหนุ่มมารับถึงห้องเลยนะ” ยูริตบแขนเพื่อนเล่นๆ อย่างหยอกล้อพร้อมกับเสียงที่ดัดแซวออกมา

“ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย ยูริ” เรย์กะปฏิเสธหน้าแดงออกมา

“มีอะไรเหรือเปล่า นายดูเหมือนจะรีบนะ” ยูริหันกลับมาถามจินที่ท่าทางรีบๆ ถึงขนาดมายังห้องคณะกรรมการด้วยตัวเองเลย

“พอดีจะไปเที่ยวห้างกับพวกเทนตะ เลยกะจะมาบอกเรย์กะว่าไปด้วยกันไหม เธอด้วยยูริ” จินเดินเข้ามา หยุดพูดกับยูริและเรย์กะตรงหน้าพวกเธอ

“โทษที พอดีวันนี้ฉันกับพ่อมีนัดกันแล้ว” เรย์กะพูดกับจิน ด้วยความรู้สึกเสียดายในใจเล็กๆ

“งั้นฉันไปด้วย ดีไหม น้า...” ยูริลากเสียงยาวถามขึ้นลอยๆ

“โอ๊ยๆ ช้ำหมดแล้วเรย์กะ” ยูริถูกเรย์กะหยิกแขนอย่างรวดเร็ว

“ล้อเล่นหรอกน่า วันนี้เป็นวันครอบครัวของฉัน เดี๋ยวพี่ชายฉันก็มารับแล้ว แบร่...” เรย์กะแยกเขี้ยวใส่ยูริ ยูริก็เลยแลบลิ้นใส่เรย์กะเช่นกัน

ครืนนน!

“นี่ไง! โทรมาแล้ว ไปก่อนนะ แล้วเจอกันเรย์กะ จิน” ยูริเก็บของรวดเร็วและวิ่งออกห้องไปโดยทิ้งทั้งสองคนไว้ที่เดิม

“ไปกันหรือยัง ฉันจะไปส่งที่รถ” จินหันไปถามเรย์กะ

“อื้อ” เรย์กะเก็บข้าวของและเดินออกไปตามด้วยจินที่เดินตาม

หลังจากส่งเรย์กะเสร็จ จินกับพวกเทนตะก็นั่งรถบัสไปยังสถานีที่ใกล้กับห้างในเวลาต่อมา

“ไม่ได้มาเที่ยวกับเพื่อนคนอื่น นอกจากมาโคโตะอย่างนี้นานแล้วนะ” เทนตะส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ไปทั่วเมื่อมีสาวๆ เดินผ่าน

“ฉันด้วย! ” อากิโนะมองไปยังจินก่อนทำท่าดีใจ

“ไม่แปลกใจเลยนะอากิโนะ” เทนตะทำหน้าตาแปลกๆ หันไปมองอากิโนะ เธอค้อนไปทีหนึ่ง

“นี่ๆ นั่นคนที่เล่นกีตาร์ในคลิปนิ” เสียงผู้หญิงหนึ่งในกลุ่มหนึ่งมองมาทางจิน และหันไปสะกิดเพื่อน

“ใช่ๆ ตัวจริงหล่อมาก!!! ขอถ่ายรูปดีไหม? เพื่อนของเธอมองด้วยตาวาววับ

“ไม่เอาอะเธอ ดูฉันสิไม่ได้แต่งหน้าแต่งตัวมาเลย ไม่เอาดีกว่า อาย...” เด็กสาวสำรวจตัวเอง

“นี่ขนาดไม่แต่งนะเนี้ย หากล้างออกน้ำหนักลดเป็นกิโลเลยนะ ฮ่าๆ  เพื่อนของเด็กสาวดังกล่าวหัวเราะหลังพูดเสร็จ

“นี่!!!”

ทันทีที่กลุ่มจินเดินผ่านทางไหน ก็มีแต่คนมองและพูดจากัน บางคนเดินผ่านจินยังแกล้งทำผ้าเช็ดหน้าตก แต่จินก็เผลอไปเหยียบสะงั้น จนต้องขอโทษขอโพยกันยกใหญ่

กลุ่มจินเลยเป็นดาวเด่นขึ้นมาทันที เนื่องด้วยหน้าตาและความเป็นเอกลักษณ์ทำให้แต่ละคนดูมีเสน่ห์

“นี่ๆ จินตัวนี้สวย” อากิโนะลากจินไปดูเสื้อในร้านหนึ่ง

“ตัวนี้ก็สวย” เธอหยิบมาและโยนให้จิน

“กางเกงนี้น่าจะเข้ากับชุดเมื่อกี้” และปาไปให้จินถืออีก

“อันนี้ด้วย” โยนไปให้จินอีก

“ไปลองให้หมดเลย!” และเธอก็ผลักจินเข้าไปห้องแต่งตัว

แล้วมหกรรมการแต่งกายให้จินโดยสไตล์ลิสส่วนตัวอย่างอากิโนะก็เริ่มต้นขึ้นไปเรื่อยๆ

“คิดถูกคิดผิดพาพวกนี้มาด้วยเนี้ย” จินบ่นอยู่ในห้องลองชุด

คนหนึ่งก็นั่งหน้าร้านด้วยท่าทางอมทุกข์ (มาโคโตะ) คนหนึ่งก็เต๊าะสาวไปไหนละไม่รู้ (เทนตะ) อีกคนหนึ่งจับจินแต่งชุดราวกับเป็นเรื่องสนุก (อากิโนะ)

“เฮ้อ...” จินถอนหายใจ ดีที่เขาได้ไปขายทองมาสามสี่ก้อนเมื่อคืน ไม่งั้นไม่พอจ่ายแน่ๆ

“ว้าว หล่อมากเลยจิน” ทันทีที่จินออกมาจากห้องลองชุด อากิโนะพูดพร้อมปรบมือให้ตัวเองอย่างมีความสุข และชูนิ้วโป้งให้ทั้งสองข้าง

“งั้นเหรอ ขอบใจมากนะอากิโนะ ไปจ่ายเงินกันเลยแล้วกัน” จินหยิบพวกเสื้อผ้าที่อากิโนะเลือกให้ไปยังเคาน์เตอร์ชำระเงินทันที

“อากิโนะอยากได้อะไรหรือเปล่า ถือเป็นการตอบแทนละกัน” หลังจากจ่ายเสร็จจินหันไปถามอากิโนะข้างๆ ด้วยความเกรงใจที่ของส่วนมากเป็นของเขาทั้งหมด

“ยังไม่รู้เลย ติดไว้ก่อนได้ไหม? อากิโนะทำท่าครุ่นคิดก็พูดออกมา

“จินไม่ใช่เหรอ!? เสียงหวานใสดังขึ้นมาใกล้ๆ

เสียงนี้! จินคิดในใจอย่างตกใจ

“อื้อ ไม่ได้เจอกันนานนะ ริน จินปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุดหันไปทัก

“ยังจำเสียงกันได้อยู่เหรอ ดีใจจัง” เด็กสาวผมยาวสวย ตาคมโตสีดำ รูปร่างได้สัดส่วนพร้อมชุดเดรสลายฮาวายที่มาพร้อมเพื่อนผู้หญิงของเธอหนึ่งคน

“ใครจะลืมลง” จินทำหน้าเรียบเฉย อากิโนะข้างๆ จินทำหน้าเครียดขึ้นมา

“ไปกันเถอะ อากิโนะ” จินพูดเสร็จก็จับมืออากิโนะเดินออกนอกร้าน

“อะ เอ่อ อื้ม!” อากิโนะหน้าแดงทันทีและเดินตามจินไปอย่างเงียบๆ

“ใจร้ายจังเลยนะจิน ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนไม่ได้เป็นอย่างนี้” รินมองไปยังแผ่นหลังแฟนเก่าของเธอด้วยหลายอารมณ์

ดูเปลี่ยนไปมากเลยนะ สีตานั้นด้วย คิดถึงจังเลยน้าา... รินได้แต่คิดในใจ

“ไปกันเถอะริน” เสียงเพื่อนสาวของเธอเรียกสติและทั้งสองก็เดินออกร้านไป

“ขอโทษที่เผลอจับมือนะ” จินปล่อยมืออากิโนะ พร้อมพูดขอโทษ เมื่อเดินออกมาได้ไกลแล้ว

“ใคร...เหรอ...” เสียงทุ้มต่ำถามขึ้น

“แปลกที่คนถามเป็นนายนะ มาโคโตะ” มาโคโตะมองดูพวกเขาอย่างเงียบๆ และเดินตามมา

“มะ ไม่เป็นไร วะ ว่าแต่ใครเหรอ” อากิโนะหน้าแดงลูบมือตัวเองถามขึ้นด้วยลิ้นที่พันกัน

“แฟนเก่านะ ช่างมันเถอะ ไปหาไรทานกัน เดี๋ยวฉันโทรตามเจ้าเทนตะก่อน” จินผละออกมาและกดโทรศัพท์โทรหาเทนตะ ทิ้งให้สองคนมองหน้ากันอย่างงงๆ มาโคโตะหันไปมองคนด้านข้างริน เขารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เกี่ยวกับเธอ

หลังจากเรียกเทนตะเสร็จ จินก็พาอากิโนะและมาโคโตะเข้าร้านปิงย่างร้านหนึ่ง ไม่นานเทนตะก็มาถึง ทั้ง 4 ก็ทานกันอย่างอร่อยและหัวเราะในเรื่องที่เทนตะถูกสาวนับสิบในห้างเทอย่างไม่มีเยื่อใย

พอทานเสร็จทั้ง 4 คนก็พากันไปยังเครื่องเล่นในห้าง ใช้เวลาในการเล่นเกมต่างๆ บวกกับร้องเพลงในห้อง ที่ทำให้จินปวดหัวด้วยเสียงที่ผิดคีย์ของเทนตะ นานนับชั่วโมง ตอนนี้ก็เวลาล่วงเลยมาถึง 2 ทุ่มแล้ว

ครืนนน!

“พ่อโทรมาล่ะ น่าจะถึงแล้ว ไปก่อนน้า! เจอกันพรุ่งนี้!” เสียงอากิโนะดังขึ้นพร้อมกับวิ่งไปยังรถคันหนึ่งที่วิ่งมาจอดหน้าห้างแห่งนี้

“งั้นพวกเราก็แยกย้ายกันเถอะ” ทั้งสามคนก็ลากันและกลับไปบ้านแต่ละทางกันไป

.

“ดูสิ! ใครเอ่ย? เสียงจินดังขึ้นข้างหลังคนคนหนึ่งในมุมมืดของห้าง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 819 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #146 Rnozero (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 17:37

    เอาให้เสียใจไปเลยจินผู้หญิงพรรนั้น

    #146
    0
  2. #6 Wspmrk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:34
    วันแม่ พิเศษ หลายๆตอน เลยไรท์
    #6
    1
    • #6-1 T.Autumn(จากตอนที่ 14)
      12 สิงหาคม 2561 / 15:47
      ตายแล้วววววว
      #6-1