ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 130 : ศักดิ์ศรีหมาป่า!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 219 ครั้ง
    19 ต.ค. 61

หลังจากที่จินกับเทโชวิ่งไล่กวดกันมาได้สักพัก พวกเขาทั้งสองก็มาหยุดนั่งรับลมชมดาวที่ศาลากลางสวนด้านหลังของคฤหาสน์และพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงจริงจัง ส่วนเรย์กะกับหมอนั้นคอยดูแลและเฝ้าดูอาการของจางอย่างใกล้ชิดอยู่ภายใน

 

แล้วทีนี้ลุงจะเอายังไงต่อ

ไม่ต้องเอาไง เดี๋ยวอะไรมันจะเกิดมันก็ต้องเกิดเป็นธรรมดาอยู่ดี เราแค่เตรียมตัวให้พร้อมอยู่เฉยๆ

อะไรทำให้ลุงนิ่งได้ขนาดนี้ จินสีหน้าสงสัยในความไม่ทุกข์ร้อนของเทโช

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา มันกำลังบอกกับข้าว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นฝีมือของเจ้าหนูไอแซกเท่านั้น เพราะคุณคาเซะไม่มีทางทำอะไรลับหลังที่ดูเป็นการเสื่อมเสียศักดิ์ศรีอะไรพวกนี้ได้แน่นอน ข้าจึงมั่นใจว่าพักนี้เจ้าพวกนั้นคงไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ แม้แต่การตายของไดจิก็อาจจะไม่ได้สลักสำคัญอีกด้วย อยู่เฉยๆ นะดีแล้ว

อย่างนั้นเองหรอกเหรอ แต่มันอาจจะไม่เป็นอย่างที่ลุงคิดก็ได้

ข้าอยู่วงการนี้มานานก่อนเจ้าจะเกิดอีกเจ้าหนู ไม่เชื่อเจ้าก็คอยดูไปเถอะ

เอาเถอะ! แต่ผมสงสัยอยู่หนึ่งอย่าง เท่าที่ผมสังเกตฝีมือไดจิก็ไม่ใช่เล่นๆ น่าแปลกที่คุณจางเขาเอาชนะมาได้แบบนั้น

ฮ่าๆๆๆ พูดอย่างนี้เจ้าคงยังไม่เห็นจางสมัยหนุ่มๆ สินะ เมื่อก่อนเจ้านั้นเก่งกาจจนได้รับฉายาว่าพยัคฆ์ทมิฬเลยนะ

จะเห็นได้ไง ตอนนั้นผมยังไม่เกิด ทันทีที่จินพูด เสียงหัวเราะของเทโชก็หยุดชะงักลง

อะแฮ่ม! ถึงจะเก่งแค่ไหนสังขารก็มีวันเสื่อมสลาย ตำนานที่ยังหายใจก็ยังคงเป็นเรื่องเล่าให้ลูกหลานได้ฟังกันไปอีกยาวนาน เทโชพูดสำนวนแปลกออกมาแก้เขิน

แล้วก่อนหน้านี้เขาได้ไปสู้กับใครหรือเปล่าครับ อวัยวะภายในบอบช้ำขนาดนั้น ซึ่งมันนานก่อนจะสู้กับไดจิเสียอีกมั้ง

ถึงข้าจะไม่ค่อยมั่นใจ แต่น่าจะเป็นเหตุการณ์เมื่อตอนเรย์กะเพิ่งเกิด

มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอลุง จินจ้องมองเทโชด้วยใจจดใจจ่อ

เฮ้อที่จริงข้าก็ไม่อยากพูดถึงเท่าไหร่ แต่เห็นแก่เจ้าที่ช่วยเหลือพวกข้ามาหลายครั้งไม่ถ้วน จะเล่าให้ฟังย่อๆ แล้วกัน เทโชถอนหายใจและลุกขึ้นยืนเงยหน้ามองดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่ท้องฟ้าท่ามกลางสวนดอกไม้งามในที่แห่งนี้

ถ้าหนักใจไม่ต้องก็ได้นะลุง ผมไม่ได้อยากรู้อะไรขนาดนั้น

แต่หน้าเจ้าไม่ได้บอกแบบนั้นนะ เทโชหันไปมองหน้าจินที่ทำตาแป่วใคร่รู้

ต้องย้อนไปเมื่อราวๆ สิบปีก่อนได้ เหตุการณ์ในครั้งนั้น เรียกได้ว่าเป็นสงครามครั้งใหญ่และไร้สาระที่สุดเท่าที่ข้าพบมาเลย เพราะความโลภของคนแท้ๆ จึงชักนำเรื่องร้ายๆ เข้ามายังแก๊งของข้า เฮ้อ…”

หมายความว่ายังไงลุง

ตอนนั้นข้าได้มีเรื่องกับแก๊งหนึ่ง ซึ่งพวกมันต้องการหุบกิจการของข้า พวกมันส่งคนมา ทั้งเจรจา ทั้งข่มขู่ สารพัดวิธีที่พวกมันจะทำได้ แต่ข้าก็ไม่ยอม จนในที่สุดพวกมันก็เลือกใช้วิธีการสกปรกโดยการว่าจ้างนักฆ่ามาจัดการข้าเสียอย่างนั้น และนั้นแหละเป็นสาเหตุให้จางสูญเสียพลังไปหลายส่วน เพราะต้องรับมือกับเหล่านักฆ่าพวกนั้น

เป็นอย่างนี้นี่เอง จินพยักหน้าหลังจากได้ฟังเรื่องราวคร่าวๆ จากเทโช

พวกนั้นต้องเก่งมากแน่ๆ ที่ทำให้คนที่มีฉายาน่ากลัวอย่าจางสูญเสียพลังลงไปได้ จินแตะคางตัวเองคิดก่อนพูดออกมา

ข้าไม่รู้นิยายคำว่าเก่งของเจ้ามันแค่ไหน แต่เท่าที่ข้าบอกจะได้ก็คือว่า พวกมันสามารถทำลายแก๊งหลายแก๊งลงได้ภายในเดือนเดียว จนเป็นที่กล่าวขานในตอนนั้น

โชคดีของผมนะเนี้ยที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ไม่งั้นคงมีแต่เรื่องวุ่นๆ

แล้วตอนนี้เจ้ายังไม่เจอเรื่องวุ่นๆ อีกงั้นเหรอ ข้าละเหี่ยใจจริงๆ เมื่อคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

ไหนบอกให้อยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไรยังไงละลุง ไหงทำหน้าแบบนั้นออกมา

ไม่รู้แล้วเว้ย เข้าไปข้างในกันเถอะ ขี้เกียจพูดกับเจ้าแล้ว

หนาวก็บอกสิลุง เห็นยืนตัวสั่นมาตั้งนาน

เออๆ ไม่แก่บ้างให้มันรู้ไป

 

แล้วทั้งสองก็เดินเข้าไปยังคฤหาสน์ จินได้เดินไปเยี่ยมจางก่อนที่จะกลับ ซึ่งเรย์กะเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตากลับเขา แถมยังมีรอยแดงบนแก้มให้เห็นอีกด้วย เมื่อพวกเขาเห็นจินกำลังจะเดินทางกลับก็พากันอาสามาเดินส่งจินด้านหน้าของคฤหาสน์พร้อมเพรียงกัน

 

เป็นอะไรหรือเปล่า เห็นหน้าแดงตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว หรือว่าไม่สบาย จินเดินเข้าไปใกล้เรย์กะที่ยืนอยู่ด้านข้างเทโช

เฮ้ยๆ ต่อหน้าต่อตาข้า ยังจะคิดแตะต้องหนูน้อยของข้าอีกหรือ เจ้านี่มัน!” เทโชแยกเขี้ยวให้จิน

อะไรกันลุง ผมแค่เป็นห่วงลูกสาวลุงเท่านั้น ไม่เห็นหรือไงว่าเธอหน้าแดงขนาดนั้น

ข้าเห็นแล้ว! แต่หนูน้อยของข้าบอกไม่เป็นไร อีกอย่างเป็นห่วงนะพอได้ แต่เจ้าอย่าเข้ามาใกล้เกินห้าเมตรเด็ดขาด ไม่งั้นข้าเตะ เทโชยกเท้าโชว์จิน

ฉันไม่เป็นไร เรย์กะกรอกตาไปซ้ายทีขวาทีและใช้มือจับกระโปรงน่ารักของตัวเองแน่น

งั้นก็ดีแล้ว ดูแลตัวเองด้วย อย่าไม่สบายไปอีกคนนะ จินยิ้มยิงฟันให้เรย์กะโดยที่ไม่รู้เลยว่า รอยยิ้มของเขาได้ทำให้หญิงสาวใจเต้นแรงยิ่งขึ้นไปอีก

อื้ม!” แต่เรย์กะก็เงยหน้าสบตาจินและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมใบหน้าเคอะเขิน

งั้นผมไปก่อนนะลุง เรย์กะ คุณหมอ จินโบกมือลาทุกคน

เออ! ไปดีมาดีเจ้าหนู ขอบคุณสำหรับวันนี้มาก!” เทโชพูด

เอาไว้วันหลังมาสอนข้าเรื่องการรักษาอีกนะ

แหะๆ ครับ จินยิ้มแห้งๆ ให้หมอทันที

 

เมื่อร่ำลาทุกคนเรียบร้อยแล้วจินก็หันหลังเดินทันที

 

จิน!”

 

แต่ก่อนที่จินจะเรียกใช้สกิลเคลื่อนย้ายเขาก็ได้ยินเสียงอันคุ้นหูเรียกชื่อเขาเสียงดังขึ้น จินจึงหันหลังกลับไปมองก็เห็นเรย์กะป้องปากพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ท่ามกลางความตกใจของผู้เป็นพ่อและหมอด้านข้างของเธอ ซึ่งท่าทางของเรย์กะเช่นนี้พวกเขาทั้งสองต่างไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ

 

มีอะไรงั้นเหรอ จินยิ้มถามเธอ

ขอบคุณสำหรับวันนี้มากนะ เรย์กะหน้าแดงและพูดออกมาเป็นประโยคยาวๆ ครั้งแรก

ไม่เป็นไร ไว้เจอกัน

 

จินโบกมือและเรียกใช้สกิลเคลื่อนย้ายตัวเองให้หายไปจากที่นี้ทันที จนทั้งสามเริ่มชินกับความเก่งกาจเหนือโลกราวกับหลุดจากภาพยนต์ของจินกันหมดแล้ว

 

อื้อ! ไว้เจอกันนะ

หนูน้อยว่าไงนะ?” เทโชเลิกคิ้วถามเมื่อเขาได้ยินเรย์กะพึมพำไม่ชัด

เปล่าค่ะ เรย์กะกลับมาหน้านิ่งและหันหลังเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไป

แกได้ยินหรือเปล่า ไอ้หมอ

ถามข้า?”

ก็ถามแกสิวะ จะให้ถามหมาที่ไหน

พูดแบบนี้ ข้าไม่ตอบเจ้าหรอก ไปละ หมอผู้เป็นเพื่อนของเขาตอบก่อนจะเดินไปยังรถตัวเองที่มีคนขับเปิดประตูรถรออยู่

เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนไอ้หมอ! กลับมาคุยกันก่อน!” เทโชตะโกนไล่หลังไป

ไม่! ถ้าไม่ใช่เรื่องอาการของจาง ห้ามโทรมา!” ว่าแล้วเขาก็เดินขึ้นรถไปทันที

เฮ้ยเดี๋ยว!”

 

แล้วรถของหมอเพื่อนเขาก็ขับออกไปโดยไม่สนใจท่าทางและน้ำเสียงอันดังลั่นนั้นเลย ปล่อยให้ชายร่างหมียืนตรงหน้าคฤหาสน์เพียงลำพัง

 

 

 

 

 

ณ คฤหาสน์ของแก๊งหมาป่าเหมันต์ ต่างปกคลุมไปด้วยบรรยากาศของความโศรกเศร้าเสียใจของบรรดาสมาชิกทุกคน ในตอนนี้พวกเขากำลังยืนล้อมรอบร่างที่ถูกปิดด้วยผ้าขาวนอนในโลงศพ วางไว้ตรงกลางของห้องโถงใหญ่ในอาคารประชุมแห่งนี้

 

เพี้ยะ!

 

เสียงฝ่ามือตบเข้าใบหน้าของใครคนหนึ่งจนเกิดเสียงดังก้องทั่วอาคารแห่งนี้ ทุกคนต่างยืนก้มหน้าเงียบไม่สนใจกับเหตุการณ์ดังกล่าวแม้แต่น้อย

 

ทำไมแกถึงทำเรื่องเลวร้ายต่ำทรามแบบนี้ได้ ไอแซก!!!”

 

คาเซะผู้นำของแก๊งหมาป่าเหมันต์หรือพ่อของไอแซก เพิ่งตบหน้าลูกชายคนโตของเขาก่อนจะตวาดลั่นเสียงดังท่ามกลางความเงียบแห่งนี้

 

ขอโทษครับ ท่านพ่อ ไอแซกก้มหน้าขอโทษด้วยท่าทางเหม่อลอย

แกนี่มัน!!!”

พอก่อนค่ะท่านพ่อ พี่เขาก็คงไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ ถึงจะลงมือกับพี่เขาไป เรื่องทุกอย่างก็แก้ไขไม่ได้แล้ว อีกอย่างไดจิก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอกค่ะ

 

ก่อนที่คาเซะจะลงมือกับไอแซกไปมากกว่านี้ ไอริสก็รีบเข้าไปห้ามปรามผู้เป็นพ่อของเธอทันที ก่อนจะอ้อนวอนพลางเขย่าแขนเรียกสติชายชราอีกด้วย

 

ไอริส เรื่องนี้ลูกไม่เกี่ยว ถอยออกไป

ท่านพ่อคะ!”

ไอริส น้องหลบไปก่อนเถอะ ไอแซกพูดด้วยน้ำเสียงเบาบางไปให้น้องสาวของเขา

 

เมื่อเห็นเช่นนั้นไอริสจึงจำใจก้าวถอยหลังออกไป โดยปล่อยให้เรื่องนี้ทั้งสองพูดคุยกันเอง

 

บอกข้ามา ทำไมแกถึงต้องทำขนาดนี้

เพราะท่านพ่อเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าจะลบชื่อแก๊งมังกรคำรามออก และก้าวขึ้นอยู่จุดสูงสุด อีกทั้งยังอยากให้ไอ้แก่ชาโต้นั้นก้มกราบท่านพ่อไม่ใช่หรือไง!” ไอแซกกล่าวสิ่งอัดอั้นใจออกมา

ข้าบอกให้ยกเลิก แกก็ควรจะทำตาม! ไม่ใช่มาทำอะไรลับหลังข้าแบบนี้! แขนขาดไปข้างยังไม่พอเรียกสติแกอีกงั้นเหรอ จะต้องตายไปเหมือนเจ้าไดจิก่อนหรือไง แกถึงจะได้สติ!”

เพราะท่านพ่อเป็นแบบนี้ไง ท่านถึงไม่มีวันอยู่บนจุดสูงสุดได้!”

 

เพี้ยะ!!! คาเซะตบหน้าของไอแซกเต็มแรง ทำให้ไอแซกหน้าหันไปตามแรงตบนั่น พร้อมกับมีการปิดปากหลับตาของไอริสที่พยายามเก็บอารมณ์ของตัวเองไว้

 

แกลองพูดอีกทีสิ!”

ท่านพ่อมันอ่อนแอเกินไป!”

แกไม่มีศักดิ์ศรีเลยหรือ--- อึก!”

ท่านพ่อ!!!”

ไม่ต้องมาแตะต้องตัวข้า

 

ยังไม่ทันที่คาเซะจะพูดจบประโยค โรคประจำตัวของเขาก็กำเริบขึ้นมา ทำเอาไอริสกับไอแซกตะโกนเสียงดังด้วยใบหน้าเป็นห่วง ไอแซกที่อยู่ใกล้สุดพยายามจะยื่นมือเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกคาเซะปัดมือเขาออกด้วยท่าทางรังเกียจ แต่ก่อนที่ร่างของชายชรานั้นจะล่วงลงพื้น ไอริสก็เข้าไปพยุงตัวช่วยไว้ได้ทัน

 

ท่านพ่อ นี่ยาค่ะ!” ไอริสหยิบยาออกมาจากกระปุกยื่นให้พ่อของเธอ ชายชรารีบเอามันเข้าปากและกลืนลง ก่อนที่อาการของชายชราจะดีขึ้น

พาท่านพ่อออกไปก่อนเถอะ ไอแซกถอยห่างพูดกับไอริส

ค่ะ!”

 

เมื่อเห็นอาการพ่อของเธอไม่สู้ดี ไอริสจึงเดินพยุงร่างของชายชราเข้าคฤหาสน์ไปพร้อมกับเหล่าลูกน้องจำนวนหนึ่งที่คอยเดินตามอารักขา

 

แล้วเราจะเอายังไงกันต่อดีครับ ท่านไอแซก ลูกน้องคนหนึ่งถามขึ้นด้วยใบหน้าเศร้าหมอง

หลังจากที่ข้าจัดการงานศพให้ไดจิเสร็จแล้ว ข้าจะให้พวกมันชดใช้ในสิ่งที่ทำ ไอแซกกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโหเป็นอย่างมากพร้อมกับดวงตาเป็นประกายแห่งความเคียดแค้น

 

เหล่าสมาชิกของแก๊งหมาป่าเหมันต์ต่างยืนไว้อาลัยให้กับชายที่นอนอยู่ในโลงสุดหรูนั้นด้วยความสงบ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 219 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1139 joelamtan (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 21:35
    ขอบคุณครับ
    #1,139
    0
  2. #1138 •นิลกาฬ• (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 20:53
    เดี๋ยวๆ เหตุการณ์เกิดตอนเรย์กะพึ่งเกิด ราวๆสิบปีก่อน ตอนนี้พวกพระเอกอายุสิบขวบเรอะ?
    #1,138
    1
    • #1138-1 Riheart0000(จากตอนที่ 130)
      20 ตุลาคม 2561 / 05:45
      สิบกว่าปีครับไม่ใช้สิบปี
      #1138-1
  3. #1137 Wspmrk (จากตอนที่ 130)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 20:43
    +

    + กันไปเลย เอาให้ตายไปกันข้าง
    #1,137
    0