ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 122 : อดกลั้น!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 206 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

ท่ามกลางทางเดินทีสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ผลิใบเขียวขจีชื่นตาในยามมอง ตลอดทางเดินมีเหล่าเด็กนักเรียนวัยแรกแย้มต่างเดินพูดคุยกันด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มและส่งเสียงหัวเราะดังออกมาให้ได้ยิน ถึงจะเป็นอย่างนั้นกลับมีเด็กชายผอมแห้งที่ดูมืดมนกำลังเดินอยู่คนเดียวเพียงลำพังไร้เพื่อนฝูงข้างกายมาพร้อมด้วยร่องรอยบาดแผลเต็มใบหน้าและทั่วทั้งร่างภายใต้ชุดนักเรียนที่สวมปกปิดไว้

ปึก! …ทันใดนั้นก็มีฝ่ามือของใครสักคนตบเข้าที่หัวของเขาอย่างแรงจนหน้าแทบทิ่มลงพื้น

เดินระวังหน่อยสิวะ ฮ่าๆๆ  

โทโมะหนึ่งในสมุนของอิจิโร่หัวเราะอย่างสะใจ เมื่อเขาเห็นท่างทางของจินเมื่อสักครู่

เฮ้ย! มันมองกลับด้วยวะ วามุจิพูดพลางชี้นิ้วไปที่จินบอกทุกคน

อะไรมีปัญหาหรือไงไอ้ไก่อ่อน อิจิโร่เดินเข้ามาใกล้จินพร้อมจ้องหน้าทำท่าทางเกเรและเอานิ้วจิ้มที่หน้าอกจินให้เซถอยไปด้านหลัง

เมื่อเห็นทั้งสามคน จินก็เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดจาหรือโต้แย้งใดๆ การกระทำของทั้งสี่คนต่างอยู่ท่ามกลางการเฝ้ามองของเหล่าเด็กนักเรียนที่เดินพูดคุยกันอยู่ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเรื่องชินตาของทุกคนไปแล้ว เพราะไม่มีใครต่อว่าหรือมาห้ามปรามอะไรพวกเขาเลยแม้แต่คนเดียว

แปะ! แปะ! …อิจิโร่ใช้มือตบเข้าที่ใบหน้าของจินเบาๆ และส่งรอยยิ้มกวนประสาทให้อีกด้วย

ต้องอย่างนั้น! ไปกันเถอะพวกเรา อิจิโร่แสยะยิ้มให้กับท่าทีของจินก่อนจะเดินนำทั้งสองไป

ปึก! ตุ้บ! …โทโมะกับวามุจิต่างเดินชนจินให้ล้มลงไปกองกับพื้นโดยไม่ใยดี ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างป้องปากหวาดเสียวกับเหตุการณ์เมื่อกี้ ก่อนที่จะพากันปลีกตัวเดินผ่านไป

ทิ้งให้จินขยับตัวลุกเพียงคนเดียว เขามองไปทั้งสามคนพลางกำมือแน่นไปด้วย

สู้หรือไม่สู้ยังไงพวกนั้นก็จะต้องเอาเงินของนายไปอยู่ดี ไม่คิดลองสู้กลับบ้างดูล่ะ ถึงแม้ผลมันจะไม่ได้ดีขึ้นแต่อย่างน้อยมันก็เป็นเครื่องยืนยันว่านายพยายามแล้วนะ  

จู่ๆ เสียงของเด็กผู้หญิงคนที่เพิ่งช่วยเขาเมื่อวานแว่วดังเข้ามาในหัว จินจึงตัดสินแน่วแน่และเดินไปด้านหน้าด้วยไฟแค้นที่ลุกโชนภายในดวงตาของเขา

ตึก! ตึก! …จังหวะฝีเท้าที่กระทบเข้ากับพื้นถนนจนเกิดเสียงดังไปตลอดทางที่เขาเดินผ่าน พร้อมกับในมือของเด็กหนุ่มผอมแห้งแรงน้อยที่กำหมัดไว้แน่น

สวัสดีต้อนเช้าค่ะ คุณครู

กึก! …เสียงทักทายของนักเรียนหญิงคนหนึ่งทำให้จินหยุดชะงักลงทันที ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าไปตรงประตูทางเข้าของโรงเรียน

เสียงนี้

จินกำลังเหม่อมอง ริน ในวัยเด็กที่ดูร่าเริงและกำลังพูดทักทายครูที่ยืนต้อนรับด้านหน้าทางเข้า ก่อนที่เธอจะหันไปพูดคุยกับเพื่อนของเธอและเดินเข้าไปในโรงเรียน

หญิงสาวผู้เป็นรักแรกและรักข้างเดียวของเขา จินเฝ้ามองรอยยิ้มของเธอที่แสนสดใสแต่เธอกลับไม่หันมามองที่เขายืนแม้แต่เสี้ยววิเดียว แต่ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มของเธอก็ดับไฟแค้นที่ลุกโชนให้มอดดับลงไปอย่างน่าประหลาด

อะไรของแกไอ้ไก่อ่อน อิจิโร่หันมามองจินที่เดินเข้ามาใกล้ในระยะประชิดด้วยความแปลกใจ ก่อนที่จะเอานิ้วจิ้มหัวจินผลักให้เซถอยหลัง

เปล่า จินก้มหน้ากล่าวเสียงเบา

“…” อิจิโร่มองหน้าจินสลับกับมือของเขาที่ยังกำแน่นไว้ด้วยความฉงน

อย่าไปสนใจมันเลย ว่าแต่เมื่อวานสนุกมากร้านนั้น ไปกันอีกไหมวันนี้ โทโมะผลักร่างจินออกไปให้พ้นตาก่อน

เอาสิ! รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวลอกการบ้านไม่ทันวามุจิเดินเข้าไปกอดคอโทโมะ ส่วนอิจิโร่หันมามองหน้าจินอีกครั้งและยิ้มมุมปากให้เขา ก่อนพากันเดินเข้าโรงเรียนผ่านครูประจำประตูทางเข้าไป

จินหยุดอยู่กับที่ใช้สองตามองทั้งสามคนกับคนอื่นที่เดินเข้าโรงเรียนไปด้วยความร่าเริงแจ่มใสด้วยใบหน้าเศร้าหมอง แม้โรงเรียนอาจจะเป็นสถานที่ชื่นชอบของใครหลายคน แต่สำหรับเขามันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ตัวตนของเขาในโรงเรียนแห่งนี้เหมือนถูกเนรเทศให้อยู่โดดเดี่ยวอ้างว้างเพียงลำพัง สรวงสวรรค์ของใครหลายคนอาจเป็นนรกที่แสนทรมานของคนๆ หนึ่งก็เป็นได้

จินเดินคอตกเก็บใบหน้าที่มีแผลพกช้ำซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็นและก้าวเดินเข้าโรงเรียนมุ่งตรงสู่ห้องประจำชั้นเรียนของเขาอย่างเงียบเชียบเพียงคนเดียว

พอมาถึงห้องเรียนจินก็เดินเข้าไปเพียงเงียบๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็นหรือทักทายแม้แต่คนเดียว เขานั่งลงที่โต๊ะด้านหลังสุดแถวข้างหน้าต่างพร้อมกับหยิบหนังสือตำราเรียนออกมาเป็นการเตรียมตัว เขามองไปรอบๆ เห็นเพื่อนร่วมห้องต่างจับกลุ่มนั่งคุยกันอย่างออกอรรถรสและยังมีเสียงหัวเราะของทุกคนให้ได้ยินอีกด้วย แม้การแสดงของเขาจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ภายในใจกลับไม่ใช่เลย มันหนักหน่วงเอามากๆ ที่ต้องเป็นส่วนเกินของโลกใบนี้

เฮ้ย! ขอยืมดูการบ้านหน่อยดิ ไอ้บ้านั่นดันไปให้คนอื่นยืมก่อนเสียนี่ วามุจิเดินมาหาจินพร้อมกับแบมือขออย่างไม่มีมารยาท

กร๊อบ! …จินลอบกำมือแน่นอย่างอดกลั้น

นั่งนิ่งทำไม ไม่ได้ยืนหรือไงวะ!” หัวของจินโดนมือเด็กชายตรงหน้าพลักไปมา

หมับ! …แต่เขาก็ตัดสินใจยื่นสมุดเล่มหนึ่งออกไป เมื่อเห็นเช่นนั้นวามุจิก็รีบคว้าเอาไปนั่งลอกกับโทโมะทันทีโดยไม่ขอบคุณอะไรเขาสักคำ

จินมองไปด้านนอกหน้าต่างที่มีเหล่านกน้อยบินว่อนไปมาพลางกัดฟันกำหมัดแน่นราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างอยู่ภายในใจ

ต่อมาไม่นานก็ถึงเวลาการสอนในคาบแรกของวันนี้ คุณครูสาวประจำวิชาก็เดินเข้ามาภายในห้องและบอกกล่าวทุกคนให้หยิบหนังสือตำราเรียนออกมา พร้อมกับให้ส่งการบ้านท้ายคาบอีกด้วย ตลอดช่วงเช้าการเรียนการสอนต่างดำเนินไปอย่างไม่ติดขัดบกพร่องอย่างปรกติดี

ตุ้บ! …กระดาษใบหนึ่งถูกขย้ำจนกลมปาใส่หัวจินที่กำลังนั่งฟังคุณครูประจำวิชาคณิตศาสตร์สอนอยู่

พักเที่ยงเจอกันที่เดิม ไม่ไปแกตาย!” จินหยิบกระดาษใบนั้นขึ้นมาคลี่อ่าน และหันไปสบตาเข้ากับอิจิโร่ที่ทำท่าเอานิ้วปาดคอยิ้มตอบกลับให้เขาอีกด้วย

“…” จินก้มหน้าลงนิ่งพลางกำกระดาษในมือแน่นจนแขนสั่น

 



ณ ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาของโรงเรียน ภายในห้องมีเด็กชายสามคนท่าทางเกเรที่แต่งกายผิดระเบียบกำลังลักลอบสูบบุหรี่อยู่อย่างอารมณ์ดี

ช้าจังว่ะ! มันจะมาไหมเนี้ย อิจิโร่ปาบุหรี่ที่เพิ่งสูบหมดม้วนไปลงกับพื้นและใช้เท้าขยี้มันด้วยความหงุดหงิด

ใจเย็นสิลูกพี่! เดี๋ยวมันก็มา อีกอย่างเมื่อวานก็เพิ่งโดนสั่นสอนไปด้วย โทโมะยื่นอีกม้วนไปให้อิจิโร่

ลองไม่มาดูสิ! ข้าจะเล่นมันให้หนักเลยคอยดู โอ้ะ! พูดถึงก็มาพอดี ยังไม่ทันที่อิจิโร่จะพูดเสร็จจินก็เปิดประตูห้องแห่งนี้เข้ามา

พวกข้าหิวแล้ว ไปซื้ออะไรมาให้พวกข้ากินหน่อยดิ วามุจิเป่าควันออกปากสั่งจินทันที

ไม่ จินกำหมัดแน่นจ้องตาเขม็งไปยังพวกเขาด้วยความแน่วแน่หลังจากผ่านการตัดสินใจมาทั้งวันแล้ว

ห้ะ! อะไรนะ อิจิโร่ลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหาจินด้วยสายตาเอาเรื่อง ลูกสมุนทั้งสองเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ลุกขึ้นและเดินตามไปด้วย

ฉันบอกว่า ไม่ จินเน้นคำลงไปให้พวกเขาทั้งสามคนได้ยิน

มันบอกว่าไม่ทำว่ะ! ฮ่าๆๆๆ อิจิโร่ชี้หน้าจินก่อนหันไปมองลูกสมุนของตัวเองและพากันหัวเราะเสียงดัง

ผัวะ! …จินโดนอิจิโร่ชกเข้าที่ใบหน้าอย่างรวดเร็วจนล้มลงไปกับพื้น หมัดนั่นทำให้ปากของเขาแตกเลือดไหลออกมา

สงสัยเดี๋ยวนี้แกคงกล้าขึ้นมากสินะ อิจิโร่เดินเข้าไปหาจินและกระชากหัวขึ้นมาตวาดใส่

วูบ! ผัวะ! …จินไม่ตอบพร้อมกับชกหมัดออกไป แต่ว่าอิจิโร่กลับเอียนคอหลบได้และชกสวนเข้าที่ใบหน้าของจินอย่างจัง

อยากเจ็บตัวนักใช่ไหม ได้! พวกแกสั่งสอนมันหน่อย!” อิจิโร่ปล่อยร่างของจินที่มึนหมัดเมื่อกี้ลงกับพื้น ก่อนหันไปออกคำสั่งสองลูกน้องที่เดินมายืนดูใกล้ๆ

รู้สึกคันไม้คันมืออยู่พอดี โทโมะหักนิ้วในมือพร้อมกับยิ้มไปด้วย เช่นเดียวกับวามุจิ

ตุ้บ! ตุ้บ! …จินถูกทั้งสองคนทั้งกระทืบทั้งเตะอัดเข้าที่ท้องไปหลายที แม้เขาจะยกแขนกันหน้างอตัวแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก ความเจ็บปวดเริ่มแล่นเข้ามาให้เขาได้รู้สึกปวดร้าวเป็นอย่างมาก

สุดท้ายผลลัพธ์มันก็เป็นเหมือนเดิม ไม่น่าพยายามเลยเรา จินรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและก้มหน้ายอมรับชะตากรรมของตัวเอง

ตุ้บ! ตุ้บ! …เขายังคงถูกสองคนนั่นซ้อมอยู่กับที่ และมีอิจิโร่คอยนั่งมองดูด้วยรอยยิ้ม

พอหรือยังคุณอิจิโร่ ไอ้บ้านี่มันทนไม้ทนมือจนผมเริ่มปวดเท้าแทนแล้วสิ วามุจิหันไปถามเด็กชายหัวโจกที่นั่งยิ้มอารมณ์ดี

ยัง! เอามันให้หนัก!!!”

ย๊าก!!!” แต่แล้วจินก็บ้าดีเดือดขึ้นมากระโจนตัวพุ่งเข้าใส่โทโมะจนพวกเขาทั้งสองเสียหลักกลิ้งลงไปกับพื้น

เฮ้ยๆ ไอ้นี่มันบ้าขึ้นมาแล้ว วามุจิพูดก่อนเดินไปแยกทั้งสอง

หมับ! ผัวะ! …จินใช้มือคว้ามั่วซั่มก่อนจับได้ไม้เบสบอลและหวดใส่วามุจิทันที

โอ้ย!!!” วามุจิยกมือกุมหัวตัวเองร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

เฮ้ย! เลือด!!!” อิจิโร่เบิกตากว้างชี้นิ้วไปที่หัวของวามุจิที่เริ่มมีของเหลวสีแดงไหลออกมา

ผัวะ! ผัวะ! …จินใช้ไม้เบสบอลหวดใส่ทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง ทำเอาโทโมะรีบป้องกันตัวโดยใช้เท้าถีบจินออกไปก่อนจะวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ปล่อยให้วามุจิที่โดนหวดไปหลายทีนอนสลบอยู่กับพื้นพร้อมมีเลือดไหลออกหัว

อย่าเข้ามานะโว้ย!” อิจิโร่พูดพร้อมถอยหลังไปด้วย เมื่อเขาเห็นจินลุกขึ้นเดินสามขุมเข้ามาหาตัวเอง เขาก็รีบมองหาอุปกรณ์มาช่วยแต่ก็ไม่มีอะไรอยู่ใกล้ตัวเลย

ผัวะ! ผัวะ! …จินง้างไม้เบสบอลหวดเข้าใส่อิจิโร่อย่างโกรธแค้น แม้เขาจะได้ยินเสียงร้องอ้อนวอนออกมาแต่ก็ไม่ได้ทำให้โทสะที่เก็บกดมานานนั้นหายไปได้เลย



 

พอผมรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ที่สถานีตำรวจพร้อมกับโดนข้อหาทำร้ายร่างกายไปเรียบร้อยแล้ว พ่วงด้วยข้อหาพยายามฆ่ามาอีกด้วย โดยที่ทางฝั่งครอบครัวของพวกนั้นพยายามใช้เส้นสายเล่นงานผมให้ถึงที่สุด นับว่าโชคดีของผม เพราะตอนนั้นทางโรงเรียนเข้ามาช่วยเหลือทำให้รอดมาได้ แต่ก็ต้องแลกด้วยการถูกพักการเรียนไปพักใหญ่เลยทีเดียว จินหยุดพูดและมองทั้งสองคนที่มองมาทางเขาด้วยใบหน้าสงสาร ซึ่งโซเฟียจ้องจินด้วยใบหน้าที่เริ่มมีน้ำตาคลอ

อย่ามองผมแบบนั้นสิ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว อีกอย่างพวกนั้นก็…” จินทำหน้าสลดออกมา แม้เขาจะโกรธแค้นพวกนั้นอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยคิดจะฆ่าพวกนั้นทิ้งเลยแม้แต่น้อย

ผมเชื่อว่า หากเป็นคุณจินลงมือคงไม่ทิ้งหลักฐานให้มามัดตัวเองไว้แบบนี้แน่นอน อุเสะยิ้มเจ้าเล่ห์ให้จิน

แน่นอนสิครับ จินยิ้มกลับ

ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่ใช่คุณจิน แล้วพอมีใครที่คุณจินสงสัยอยู่ไหมครับ อุเสะถามออกมาหลังจากฟังเรื่องราวที่สงสัยหมดแล้ว

ยังไงดีผมเจอฆาตกรตัวจริงมากลับตัวเลยด้วยซ้ำ บอกงี้ดีไหม? ’ จินคิดภายในใจ แต่ก็ไม่ได้กล่าวออกไป

แย่แล้วครับท่านหัวหน้า!” กิลวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแทรกขึ้นก่อนที่จินจะอ้าปากพูดบางอย่างออกไป

มีอะไรงั้นเหรอกิล จินทำหน้าแปลกใจ

แก๊งจิ้งจอกโลหิตจับตัวคุณมาร์คกับคุณริโตะเป็นตัวประกันครับ!!!”







  

 โปรดติดตามตอนต่อไป...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 206 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1193 Fikusa (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 16:01
    ก็นะ เห็นหน้ากันอยู่หลัดๆต่อให้เป็นศัตรูผมก็คงสลดเหมือนกัน
    #1,193
    0
  2. #1102 joelamtan (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:55
    ขอบคุณครับ
    #1,102
    0
  3. #1101 วันหนึ่งในฤดูร้อน (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:54
    ค้างงง
    #1,101
    0