ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 12 : คำรามที่ 8 : งานแสดงชมรมอลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 842 ครั้ง
    2 ก.พ. 64

“ลุงมาทำไม? จินหันไปถามชายร่างหมีข้างๆ

“ข้าก็มาเที่ยวงานโรงเรียนกับเขาบ้างไม่ได้หรือไง? เทโชกอดอกพูดย้อนถามกลับ

“แต่ว่า...จำเป็นต้องขนกันมาขนาดนี้ไหม” จินกวาดตาไปดูข้างหลัง

เหล่าบุรุษชุดดำอย่างกับสายลับยืนกันหน้าสลอนเต็มไปหมด แถมบางคนมีสวมแว่นดำไว้เพื่อความเท่อีกต่างหาก ไม่วายขยับแว่นโชว์เขาด้วย

“แกก็รู้ว่าสงครามมันเริ่มขึ้นแล้ว” เทโชเก๊กหน้าทำเสียงเข้ม

“แต่ที่นี่มันโรงเรียน” จินพูดแย้ง

“โรงเรียนก็ไม่เว้น” เทโชพยักหน้ายืนยันความคิดตนถูกต้องแล้ว

“อยากให้คนอื่นมองเรย์กะไม่ดีหรือไง” จินกล่าวอย่างเอือมระอา

“ไม่ดียังไง? เทโชหันมาสงสัย

“อยากให้เธอถูกมองว่าเป็นพวกยากูซ่าหรือไงกัน แล้วก็… ใครมันจะกล้ามาเยี่ยมงานชมรมละ ลุงมีหัวไว้กั้นหูเหรอ!” จินมองหน้าเทโชพร้อมปล่อยจิตสังหารเข้มข้นออกมา เทโชชะงักไปชั่วขณะ

“พูดงี้ก็สวยดิ! สักหน่อยไหมเจ้าหนู” เทโชจ้องกลับอย่างหาเรื่องพร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ

“จินเขาพูดถูกแล้วค่ะท่านพ่อ ให้พวกลูกน้องกลับไปก่อนเถอะ” เรย์กะเข้ามาห้ามปรามไว้

“ทำไมหนูน้อยไม่เข้าข้างปะป๊าเลย ปะป๊าน้อยใจ” เทโชทำหน้างอแงขึ้นมาทันที

“ไม่งั้นหนูไม่ให้เข้างาน” เรย์กะกอดอกทำเสียงเฉียบขาดราวกับผู้มีอำนาจพิชิตพยักษ์ร้าย

“ก็...ได้ พวกแกสลายตัว! ยกเว้นนาย จาง” เทโชหันไปออกคำสั่ง

ทันทีที่มีคำสั่งออกมาพวกลูกน้องก็รีบออกจากตำแหน่งที่ยืนอย่างรวดเร็ว ทำเอาผู้ปกครองที่จะมาเยี่ยมงานต่างตกอกตกใจกันระนาว ถึงแม้จะสลายตัวแล้วแต่ทุกคนยังประจำตำแหน่งในจุดที่มองเห็นได้ชัดสำหรับจิน

“งั้นท่านพ่อเชิญเข้างานได้ค่ะ” เรย์กะโค้งตัวผายมือให้เดินเข้าทางเข้าอาคาร

“หนูน้อยของปะป๊าทำตัวเหินห่างจัง กระซิกๆ” ชายร่างหมีเดินเข้างานด้วยท่าทางอยากจะร้องไห้โดยข้างกายมีจางเดินเข้าไปด้วย

“เป็นพ่อที่ติดลูกจังเลยน้า” จินมองแผ่นหลังของชายร่างหมีเดินเข้าไปในงาน ผู้ปกครองต่างหลบกันอย่างวุ่นวาย ลุงแกเดินไม่หลบเลยตรงอย่างเดียว

“นายจะทำอะไรต่อ” เรย์กะมองมาทางจิน

“เธออยู่ตรงนี้นานหรือเปล่า? จินหันมองรอบๆ ตัวเพื่อตรวจสอบคนไม่น่าไหวใจ

“เดี๋ยวสักพักก็มีคนมาเปลี่ยนแทนแล้ว” เรย์กะมองนาฬิกาตัวเองดูเวลา

“งั้นฉันยืนเป็นเพื่อน เสร็จแล้วจะเข้าไปช่วยงานพวกเทนตะสักหน่อย” จินเดินไปยืนข้างๆ ยกใบโบรชัวร์จำนวนมากที่เรย์กะถืออยู่ มาถือและแจกให้ผู้ปกครอง

ในโบรชัวร์เป็นการสรุปชมรมที่มีในงานและกิจกรรมที่ชมรมจัดขึ้น เพื่อให้ผู้ปกครองสามารถเลือกชมได้ตามอัธยาศัย

“เรย์กะ!” ผ่านไปสักครู่ก็มีเด็กสาว ม.ปลาย ปี 3 สองคนเดินเข้ามาหาจินกับเรย์กะ พร้อมกับมีผ้าคาดสีขาวเขียนว่ากรรมการนักเรียนติดอยู่แขนขวาเหมือนกับเรย์กะ

“ถึงเวลาแล้วเหรอ” เรย์กะหันไปถามสองสาวผู้มาใหม่

“อื้อ! เรย์กะไปพักผ่อนเถอะ ขอบคุณนายด้วยนะจิน” เด็กสาวในนั้นหันมามองเขาอย่างหน้าแดง กล่าวขอบคุณ

“เรื่องเล็กน้อยครับ ขอตัวก่อนนะ ไปกันเถอะเรย์กะ” จินหยิบเอาโบรชัวร์มาเล็กน้อยเผื่อแจกคนในงานที่ยังไม่ได้รับ

“อื้อ ไปก่อนนะ” เรย์กะลาสองสาวและเดินตามจินออกไป

“อิจฉาเรย์กะจังเลย ได้เดินกับจินด้วย” เด็กสาวคนหนึ่งพูดกับเอามือแนบแก้มบิดตัวไปมา

“นั้นสิ อยากเดินข้างๆ เขาบ้าง อยากควงแขนของเขาจังเลย” เด็กอีกคนสนับสนุน

“อ๊าย!!!” แล้วก็เขิลกันเอง

.

.

.

“ว่าไงเทนตะ มาโคโตะ อากิโนะ” จินยืนอยู่หน้าซุ้มชมรมดนตรีทักทายเพื่อนๆ

“มาแล้วเหรอจิน” อากิโนะกับเทนตะพูดพร้อมกัน มาโคโตะพยักหน้าให้ และในมือถือกระดาษโน้ตเพลงอยู่กันทั้งสามคน

“ว่าแต่รูปพวกนี้ทำไมถึงเอามาติด? จินหันไปมองรอบๆ มีรูปพวกเขาติดเต็มไปหมด แต่เด่นชัดสุดคือรูปเดี่ยวของเขาเยอะมาก

“ที่จริงพวกเราเข้ามาก็เจอของพวกนี้ติดไว้ก่อนแล้ว น่าจะพวกเพื่อนๆ น้องๆ เขามาติดให้” เทนตะยิ้มอย่างมีความสุขที่มีแฟนคลับแล้ว

“อะไรจะขนาดนั้น เรย์กะไปนั่งพักก่อนสิ” จินหันไปบอกเรย์กะ ซึ่งเธอยืนแจกโบรชัวร์มาตั้งแต่เช้าแล้ว

“อื้อ” เรย์กะเดินไปใกล้ๆ อากิโนะและนั่งข้างๆ

“เรย์กะอยากร้องไหม? อากิโนะหันไปถาม แต่เรย์กะส่ายหน้า สองสาวพูดคุยกันโดยไม่สนใจกลุ่มผู้ชายเท่าไหร่

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหมเทนตะ…” จินเดินไปดูกีตาร์พร้อมกับเดินดูรอบๆ ซุ้ม

“ทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่ยังคิดกิจกรรมให้คนมาดูมีส่วนร่วมด้วยยังไม่ได้เลย” เทนตะทำหน้าเป็นการเป็นงานขึ้นมาพร้อมถือกระดาษโน้ตไว้ในมือ

“ขอเพลง ร่วมร้อง และคำขอพิเศษ” จินจับคางตัวเองพูดสิ่งที่คิดออกมา

“คำขอพิเศษ? เทนตะเลิกคิ้วสงสัย

“อย่างสารภาพรักหรือรู้สึกผิดกับคนรักไรพวกนี้ เข้าท่ามะ? จินหันไปถามเทนตะ

“ทุกคนว่าไงละ? เทนตะหันไปถามพวกเพื่อนๆ

“ฉะ ฉันว่าน่าจะได้อยู่” อากิโนะพูดพร้อมใบหน้าแดง เรย์กะกับมาโคโตะพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“แต่จะให้ป่าวประกาศก็กระไรอยู่นะจิน” เทนตะคิด หากพูดออกไมค์คนอื่นแห่กันมา งานนี้ยุ่งกันไปใหญ่

“เอาน่าๆ เดี๋ยวจะมีก็มีเองแหละ แค่ให้คนขอเพลงกับใครอยากร้องก็ให้ขึ้นมาร้องพอ” จินพูดอย่างไม่ยี่หระ

“นั้นสินะ คิดไปก็ปวดหัว พวกฉันเตรียมโน้ตไว้ให้นายด้วย” เทนตะยื่นกระดาษหลายใบให้จิน

“ขอบใจมาก” จินรับมาและวางไว้ตรงที่สแตนด์วางโน้ตเพลงของตน

“ฉันจำได้หมดแล้วละ เราจะเริ่มกันกี่โมงละ? จินถามเวลาในการกลับมารวมตัว บอกเป็นนัยๆ ว่าอยากเดินดูรอบงาน

“เจอกันอีกสัก 1 ชั่วโมงแล้ว นายเดินดูรอบงานก่อนก็ได้จิน” เทนตะตายังมองโน้ตกลองตัวเองพูดออกมา

“ตกลง งั้นเดี๋ยวเจอกัน ไปกันเถอะเรย์กะ” จินตบไหล่เพื่อนและเรียกเรย์กะที่นั่งฟังอากิโนะซ้อมร้อง

ทั้งสองเดินออกจากซุ้มดนตรี พร้อมกับสายตาเศร้าๆ ของอากิโนะมองตามแผ่นหลังไป แต่ก็ไม่รอดสายตาของมาโคโตะ เขามองจินกับอากิโนะสลับกันและหันไปมองเทนตะที่สนใจแต่โน้ตตัวเอง

.

.

.

“คิดถึงตอนยังหนุ่มๆ นะจาง” เทโชหันไปถามจางที่อยู่ข้างๆ อย่างนึกความหลัง

“นั้นสิครับหัวหน้า” จางพยักหน้าเห็นด้วย

“โอ้ะ! มีตู้ชกวัดพลังด้วย ขอลองสักหน่อยดีกว่า” เทโชทำตาโตมองไปยังตู้ชกวัดพลังหน้าซุ้มชกมวย

ตู้ชกวัดพลังมีตัวเลขวัดด้วยกัน 4 หลัก ตอนนี้สกอร์สูงสุดอยู่ที่ 8400

“นายถือไว้หน่อยจาง” เทโชถอดเสื้อสูทสีดำ Kiton K-ราคาแพงให้จาง

“เอาล่ะนะ...” เทโชหยอดเหรียญลงตู้ ถอยออกมาตั้งท่าเบ่งกล้ามตัวเองออกมาพร้อมท่าชกตวัดออกมา

ปัง ! 9500 HIGH SCORE! แปะๆ

“ชกได้สวยนี่ลุง” เสียงปรบมือของจินดังขึ้นมาด้านหลังเทโชข้างๆ มีเรย์กะยืนอยู่ด้วย

“ลองดูมั้ยสักหน่อยไหม เจ้าหนู” เทโชยิ้มอย่างท้าทาย

“ไม่ล่ะ ของเล่นเด็กๆ ไม่อยากเล่น” จินโบกมือปฏิเสธ

“เฮ้ๆ หรือว่าแกกลัว ไม่เอาน่า วัยรุ่นๆ หน่อยสิ” เทโชเดินเข้าไปหาจินกับเรย์กะพร้อมทำท่าดูถูก

“ผมกลัวคนแก่จะขายหน้ามากกว่า” จินยิ้มกลับ

“ข้าเนี้ยนะจะกลัวแพ้ ไม่มีทาง ข้า มาบุจินะ เทโช ไม่เคยเกรงกลัวอะไร” เทโชถูกอกตัวเองอย่างเชื่อมั่น

“ไม่ละ ผมเกรงใจเรย์กะที่ต้องเห็นพ่อตัวเองแพ้” จินยักไหล่ให้เทโช

“งั้นถ้าคนชนะขออะไรคนแพ้ได้ 1 อย่างละ? เทโชยื่นข้อเสนออย่างต่อรอง

“พูดเหมือนมั่นใจชนะเลยนะลุง” จินแซวกลับไป

“หรือว่ากลัว จะไม่เล่นก็ได้นะ ข้าไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก” เทโชพูดแบบไม่สนใจพร้อมกับเดินไปหาจาง

“อย่าเสียใจทีหลังละกันน้าลุง” จินเดินไปยังตู้ชกมวย

“เป็นอันตกลงแล้วนะ” เทโชหยุดและหันมามองจิน

“ตามนั้น ดูและนำไปใช้นะลุง” จินหยอดเหรียญลงไป

ปัง ! 9999 HIGH SCORE!

เงียบกริบ! เทโชยืนเงื่อตก พร้อมกับจางที่ยืนมองตาค้าง และเรย์กะทำหน้างงๆ

“แกโกง...หรือเปล่า เจ้าหนู” เทโชพูดอย่างไม่น่าเชื่อ

จินเดินเข้าไปเคาะเท่านั้น ใช่เขาแค่เคาะลงไปเหมือนเบาๆ แต่เสียงรุนแรงราวกับกระสุนปืนยิงออกมา

“โกงเกิงอะไรลุง ก็เห็นๆ กันอยู่ เอาละข้อตกลงยังอยู่ใช่ไหม? จินเดินมาทวงสัญญาที่เทโชพูดไว้

3 ใน 5 เทโชทำหน้าเครียดขึ้นมา

“พูดอะไรอีกเนี้ยลุง” จินทำหน้าเหนื่อยใจ

“ชนะเกมในงาน 3 ใน 5 ข้าเป็นคนเลือกเอง” เทโชหน้านิ่วคิ้วขมวดพูดออกมา

“ไม่เอาน่า ไม่เหมือนที่คุยกันไว้เลย” จินพูดอย่าอารมณ์เซ็งๆ

“เกมต่อไป ตกปลาตรงนู้น!” เทโชชี้ไปยังบ่อน้ำจำลองที่หน้าซุ้มวิทยาศาสตร์

“เฮ้อ… เอาก็เอา กติกาละ” จินพูดตามน้ำไป พร้อมกับเรย์กะทำหน้ายิ้มแย้มอย่างสนุกอยู่ข้างๆ จางที่ทำหน้าเหมือนกับเรย์กะ

“ดูเหมือนทั้งสองจะเริ่มสนุกแล้วนะคุณหนู” จางพูดยิ้มๆ ให้เรย์กะ

“ไม่ได้เห็นท่านพ่อปล่อยตัวตามสบายขนาดนี้นานแล้วนะคะคุณลุง” เรย์กะพูดมองแผ่นหลังพ่อของเธอ ตั้งแต่แม่ของเธอเสียไปก็ไม่เห็นท่านพ่อของเธอดูมีความสุขเท่านี้มาก่อน วันๆ เอาแต่ทำงาน

“ใครตักปลาได้เยอะสุด ในสามไม้ ถือว่าชนะ” ไม้ที่ว่าเป็นไม้ตรงปลายเป็นวงกลมที่ตรงกลางมีกระดาษ หากโดนน้ำจะเปราะลงและทำให้ขาดง่าย

“เชิญลุงก่อนเลย” จินพูดเชิญเทโชก่อน

เวลาผ่านไป พร้อมกับ 3 ไม้ขาดลง เทโชได้ปลา จำนวน 18 ตัว

“ฮ่าๆ เป็นไงเจ้าหนู! สมัยเด็กๆ ข้านี่เป็นถึงแชมป์ในเกมนี้เลยนะ” เทโชทำท่าภูมิใจพูดออกมา

“หัวเราะทีหลังดังกว่านะลุง หาอะไรมาคลุมหัวกลับบ้านด้วยล่ะ” จินทำหน้าให้ลุงแบบงั้นๆ แหละ

จินนั่งลงตัง เวลาผ่านไป 1 ไม้ยังไม่ขาด จำนวนปลา 19 ตัว เทโชทำหน้าเครียด เหนื่อยออกเต็มหน้าทันที

“ทำไมหน้าซีดแบบนั้นละลุง ไหนแชมป์ที่ว่า” จินยิ้มมุมปากให้เทโชแบบเหนือชั้นกว่า

“แกโกงหรือเปล่า เอามานี่!” เทโชคว้าไม้ของจินมาลองตก สุดท้าย… ขาด…

“อ้าว ก็ไม่ได้โกงนิหว่า” เทโชทำตาโต

“ต่อกันเลยไหมลุง” จินหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“เราว่าเราเลิกเล่นกันเถอะ ไปหาไรกินกันดีกว่าเนอะ...” เทโชยิ้มแห้งๆ ให้จิน

“ไม่เอาน่า วัยรุ่นๆ หน่อยสิ” จินย้อนกลับด้วยคำพูดเทโช เทโชปั้นหน้ายากยิ่งขึ้น

“นี่มันก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว หาไรกินกันดีกว่า หนูน้อยหิวไหม? เทโชเบนประเด็นหันไปถามเรย์กะ

“ยังไม่หิวค่ะ” เรย์กะยิ้มให้เทโช เทโชได้ยินราวกับมีมีดมาบาดลึกกลางหัวใจ

“เลือกมาเลยลุง” จินพูดอย่างอารมณ์ดี

“งะ งั้นเอาซู๊ตบาสตรงนู้นเป็นไง เรื่องกำลังข้ามะ มั่นใจอยู่แล้ว” น้ำเสียงของเทโชเริ่มสั่นแล้ว พร้อมชี้ไปยังตู้ซู๊ตบาสหน้าชมรมบาสเกตบอลที่มีอยู่สองตู้ว่างพอดิบพอดี

“มั่นใจแต่ทำไมเสียงสั่นแบบนั้นละลุง” จินแซวเมื่อได้ยินเสียงสั่นๆ ของเทโช

“ใครเสียงสั่น ข้าเหรอ ไม่มีทาง ฮ่าๆ  เทโชหัวเราะกลบเกลื่อน

เทโช 653 SCORE!

จิน 820 SCORE!

“ขออะไรดีน้า...” จินคิดคำขอในใจอย่างอารมณ์ดี

“หมดกัน ข้าแพ้เด็กหรือนี่” เทโชนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง โดยมีเรย์กะเข้าไปพยุงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ปะป๊าแพ้นะ ทำไมหนูน้อยยิ้มแบบนั้นละ ใจร้าย กระซิกๆ  เทโชเอาสองมือปิดหน้าทำท่าราวกับเด็กจะร้องไห้

“หนูยิ้มเพราะมีความสุขไง” เรย์กะพูดกับเทโชด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“มีความสุขอะไรกัน ปะป๊าแพ้ แพ้ราบคาบด้วย” เทโชพูดแต่ปิดหน้าอยู่

“หนูไม่ได้เห็นท่านพ่อสนุกขนาดนี้มานานแล้ว หนูเลยมีความสุข” เทโชได้ยินเอามือออก หันมองหน้าเรย์กะด้วยน้ำตาที่เริ่มคลอ

“หนูน้อยของปะป๊า!!!” เสียงแปดหลอดของเทโชดังไปทั่วพร้อมกับเสียงร้องห่มร้องไห้อย่างนั้นนานนับสิบนาที

“เล่นของเล่นอย่างเด็กๆ ลองของจริงหน่อยมั้ยแก จิน...” เสียงอาฆาตแค้นดังขึ้นข้างหลังจิน พร้อมจินหันไปมองอย่างยิ้มๆ

ชอบจริงๆ ชีวิตเด็กม.ปลายเนี้ย จินคิดในใจ 

“ดูสิใครเอ่ย...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคิเร ยังสบายดีนะ? จินถามด้วยความห่วงใย

“หน๊อยแน่ะแก!!!” คิเรกัดฟัน หมายจะพุ่งเข้าไปแต่ถูกเพื่อนตัวเองรั้งไว้

“ไม่เอาน่าเพื่อน ครูกับคณะกรรมการนักเรียนก็อยู่นะ” เพื่อนคิเรพูดรั้งไว้พร้อมทำท่ามองไปรอบๆ

“ปล่อยข้า ข้าจะต่อยหน้ามัน!” คิเรดิ้นและโวยวาย

“ข้างไหนดี ซ้าย...หรือขวาล่ะ” จินหันแก้มอย่างกวนอารมณ์ให้คิเร ที่ได้แต่ยืนมองด้วยท่าทีร้อนรนสุดๆ

อยู่ๆ เพื่อนคิเรก็กระซิบข้างๆหู คิเรจน จินเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายของคิเร

ไม่เอาน่า...กลัวยั้งมือไม่ได้ จินได้ยินที่พวกคิเรกระซิบ

“ใครน่ะเจ้าหนู” เทโชลุกขึ้นมาถาม

“เพื่อนสนิทผมครับลุง ลุงพาเรย์กะไปหาไรกินกันก่อนเถอะ เดี๋ยวผมเสร็จนี้จะกลับไปที่ชมรมแล้ว” จินหันมาพูดกับเทโช และพยักหน้าให้กับเรย์กะ เทโชรับรู้พาสายตาจิน เขาเลยพาเรย์กะเดินไปอีกทาง เธอหันมามองก่อนจินและจินยิ้มให้

จินอยากให้เรย์กะออกไปห่างๆ จากสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น กลัวว่าเธอจะลำบากใจในการทำหน้าที่คณะกรรมการ หากเกิดเรื่องร้ายแรง อย่างน้อยก็ให้คนอื่นนำไปรายงานดีกว่า

“ได้ข่าวมาว่า ชมรมชกมวยเปิดกิจกรรมท้าสู้กันอยู่สินะ? คิเรพูดลอยๆ พลางมองมาทางจินอย่างมีเลศนัย

“เข้าเรื่องเลยสหาย” จินยิ้มอย่างไม่ยี่หระเท่าไหร่

“แกกล้าหรือเปล่าละ? คิเรเดินมาตรงหน้าจินพร้อมกับพูดผ่านไรฟัน

“อย่าวิ่งหางจุกตูดไปบอกพ่อละกัน” จินเอามือปัดไหล่คิเรอย่างอารมณ์ดีแบบกวนๆ

“เอามันตรงนี้เลยดีไหม!” คิเรจะพุ่งเข้าไปอีกรอบแต่ก็โดนเพื่อนล็อกตัวไว้เหมือนเดิม

“อย่าๆ เพื่อนอย่า” คิเรกลั้นอารมณ์แทบไม่ไหวเกือบกระโจนเข้าไปยังจิน

“ไปกันเถอะ เวลาเหลือน้อยแล้ว มีงานอื่นรออยู่” จินกวักมือเรียกพวกคิเรไปยังชมรมชกมวย

“คอยดูเถอะแก!” คิเรเนื้อตัวสั่นด้วยความโกรธ

ณ สนามจำลองชมรมชกมวย สนามได้ถูกออกแบบมาเหมือนสนามจริงเป็นอย่างมากแต่ต่างที่ไม่มีที่นั่งคนดู และมีสมาชิกชมรมพร้อมกับครูที่ปรึกษาที่เป็นโค้ชนักมวยของโรงเรียนอยู่กันเพียงเท่านั้น

“พอดีพวกผมอยากขอท้าชกกันสักหน่อยนะครับครู” จินเข้าไปทักครูร่างกายกำยำคนหนึ่งที่น่าจะเป็นคนดูแล

“แล้วใครอีกคนละ” ครูถามคู่ชกของจิน

“เดินมานั้นแล้วครับ” จินชี้ไปยังพวกคิเร

“งั้นเหรอ มายืนตรงหน้าครูทั้งสอง” ครูเรียกทั้งสองเข้ามาจินและคิเรต่างมายืนตรงหน้าครูทันที โดยที่จินทำท่าสบายๆ ยืดเส้นยืดสายอยู่กับที่ ส่วนคิเรเนื้อตัวสั่นและกัดฟันมองจินอย่างเอาเรื่อง

“สู้กันอย่างยุติธรรม พอรู้กติกาใช่ไหม? ครูกล่าวออกมา

“ครับ!” ทั้งสองขานรับ

“เอาละนี่อุปกรณ์ทั้งหมดสวมซะ แล้วไปจ่ายค่าลงทะเบียนทางนู้นด้วย” ครูชี้ยังไปโต๊ะที่เขียนว่า ค่าลงทะเบียน โดยมีสมาชิกชมนี้นั่งอยู่สองคน

อุปกรณ์ที่ได้ก็จะมี เฮดการ์ด นวมชกมวย กางเกงและเสื้อกล้าม ซึ่งสีแดงเป็นของจิน สีน้ำเงินเป็นของคิเร

ทันทีที่ทั้งสองเปลี่ยนชุดและจ่ายค่าลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วก็ขึ้นเวทีทั้งที แสงไฟจำลองต่างจับจ้องไปยังเวทีในมุมสองมุมที่ตรงข้ามกัน ทางคิเรมีเพื่อนคอยนวดและบอกแผนการให้ ส่วนจินยืนในมุมด้วยท่าทางผ่อนคลาย บิดนี่นิดบิดนู้นหน่อยเท่านั้น

ผ่านไปไม่นานก็มีเหล่านักเรียนเข้ามายืนชมกันข้างๆ สนามอย่างล้มหลาม

“กริ๊ด!!! พี่จินสู้ๆ  เสียงผู้หญิงเชียร์จินอย่างสนั่นพร้อมทำหน้าแดง

จินสวมเสื้อกล้ามสีแดงเผยให้เห็นผิวไหล่และมัดกล้ามแขนที่ได้รูป ผิวขาวของเขาสามารถเห็นเส้นเลือดเด่นชัด พวกเธอได้เห็นเพียงเท่านั้นหน้าขึ้นสีกันทั้งหมด

“พี่จินขา กลับบ้านไปดูแมวสองหัวกับเจ้มิฮ้า” เสียงชายเหนือชายพูดออกมาอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ว้าย! แกยัยผัดกาดดอง แย่งข้าได้ไง จินไปดูกิ้งก่าหกขาบ้านเจ้ดีกว่าฮ้า..” เสียงแย่งจินกันดังขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่มีท่าทีหยุดลง

“จินโว้ย เอาให้มันร้องกลับบ้านเลยนะเว้ย” เสียงของผู้ชายที่เหม็นขึ้หน้าคิเรช่วยเชียร์อย่างห่างๆ

“พี่จินเจ็บตัวมาเดี๋ยวหนูรักษาให้เอง แบบถึงอกถึงใจเลยค้า...”

“....”

“สวัสดีครับท่านผู้ชมทุกท่าน กระผม โซวิน จะรับหน้าที่ในการพากย์สนามในวันนี้เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า ขออนุญาตแนะนำนักมวยในครั้งนี้... ทางฝ่ายซ้าย คิเร!!! พ่อหน่มหัวไม้ใจใหญ่ หัวโจกประจำโรงเรียนเรียนเราผู้ผ่านสังเวียนเดือดทั้งนอกและในสนามมาอย่างโชกโชน ส่วนทางฝ่ายขวา จิน!!! พ่อหนุ่มหน้ามนขนหยกขวัญใจสาวน้อยสาวใหญ่สาวอื่นๆ ก็เช่นกัน”

เฮ้!!! เสียงเชียร์ดังสนั่นอย่างสนามจนหลังคากระพือเลยทีเดียว

“นักมวยทั้งสองเข้ามา” เสียงกรรมการที่ครูปรึกษารับหน้าที่นี้เรียกจินและคิเร

“ชก” กรรมการฝ่ามือลงให้เริ่มชกได้

“เอาละครับ ยกแรกเริ่มขึ้นแล้ว โอ้! ท่านผู้ชมฝ่ายน้ำเงินเริ่มบุกก่อนเลยทันที เขาจะทำได้หรือไม่!”

ทันทีที่เริ่มการชกคิเรก็พุ่งเข้าหาจินอย่างรวดเร็วและระดมหมัดใส่ราวกับกระสุนปืนกล

“ฝ่ายน้ำเงินยิงหมัดออกมารัวๆ เลยครับท่านผู้ชม ไม่ทราบว่าฝ่ายแดงจะสามารถรับมือได้หรือไม่!” เสียงโฆษกจำเป็นพูดอย่างตื่นเต้น

จินก้มและหลบตามวิถีหมัดของคิเรที่ปล่อยออกมา ทั้งตวัดชก ทั้งชกตรง ต่างถูกปล่อยออกมาจากคิเรอย่างรวดเร็ว โดยไร้ซึ่งการลังเลทั้งสิ้น

“ดูเหมือนทางฝ่ายแดงจะแย่แล้วนะครับ หรือว่าเขามีแผนอะไร ได้แต่ตั้งรับอยู่อย่างเดียวเลยท่านผู้ชม!”

“ไม่นะพี่จิน...” เสียงของเด็กสาวต่างกุมมือกันอย่างเป็นห่วงจิน

“เอาหน่อยเว้ยจิน เอาหน่อยเว้ย!” เสียงผู้ชายต่างเชียร์

“อย่างนั้นแหละคิเร เอาให้หนักเลยเพื่อน” เพื่อนคิเรเชียร์อย่างเมามันออกนอกหน้า คิเรยิ่งมีแรงฮึดเข้าไปใหญ่ รีบระดมหมัดเข้าไปอีกหลายชุดด้วยกัน

ปัง! คิเรได้จังหวะ ใช้โอกาสปล่อยหมัดเสยอัพเปอร์คัทเข้าไปใต้คางของจิน จนจินลอยเคว้งกลางอากาศจนล้มลงกับพื้น

“โอ้โห! ฝ่ายน้ำเงินปล่อยหมัดเด็ดออกมาจนฝ่ายแดงล้มลงไปนอนอย่างสวยงามเลยท่านผู้ชม!” เสียงตกใจของโฆษกพูดออกไมค์อย่างออกรส

“กริ๊ด!!!พี่จิน!!!” เสียงแปดหลอดของสาวๆ ร้องอย่างเป็นห่วง บางคนถึงกับกระโดดเต้นด้วยความสงสาร

“เฮ้ย! จินลุกเว้ยเพื่อน!!!” เสียงฝ่ายชายต่างก็เชียร์

“สวยมากเพื่อน” เสียงเพื่อนคิเรปรบมือพูดออกมา

“จินเดี๋ยวเจ้พาไปฉีดยาให้นะ!!!”

ทำไมรู้สึกเหมือนชกไม่โดนเลยสักหมัด คิเรพูดในใจ เขาเหมือนชกอากาศที่ไม่รู้สึกเลยว่าหมัดกระทบกับอะไรตั้งแต่รัวชุดแรกแล้ว ความสงสัยปนแปลกใจทำให้คิเรไม่พูดออกมาสักคำ

10   จินทำท่าเหมือนจะลุกและล้มลง

“ดูเหมือนฝ่ายแดงจะไม่ยอมแพ้ กำลังพยายามลุกขึ้นมาแล้วท่านผู้ชม!” ผู้หญิงที่เชียร์ต่างลุ้นกัน

9   จินทำมือสั่นๆ ลุกขึ้นมาอีก พร้อมขับเหงื่อออกมาให้ดูสมจริง

“และเขาพยายามอีกครั้งครับ ท่านผู้ชม โอ้โห! นับถือจิตใจนักสู้ของเขาจริงๆ ครับ!”

8 และจินก็ลุกขึ้นมาด้วยท่าทางเซๆ หน่อย

“เขาลุกขึ้นมาได้สำเร็จแล้วครับ ดูเหมือนกรรมการจะไปเช็คอาการของเขาก่อน ท่านผู้ชม!”

กรรมการเข้าไปดูอาการของจินก็ ให้สัญญาณไม่เป็นไรกับโฆษก

“ดูเหมือนฝ่ายแดงยังชกไหวนะครับท่านผู้ชม เอาละเริ่มกันต่อแล้ว!” เสียงยืนยันของโฆษกดังขึ้น

เฮ้ !!! ผู้คนต่างมองจินด้วยความปลาบปลื้ม

“โอ้โห! ดูเหมือนฝ่ายน้ำเงินจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ พุ่งเข้าไปแล้ว!!!”

แก๊งๆ

“แต่หมดเวลายกแรกเสียก่อน แหม...น่าเสียดายนะครับ พักกันสักครู่เดี๋ยวมาดูกันต่อยกสองครับ!”

จินและคิเรต่างกลับไปยังที่มุมของตน

“ทำดีมากเพื่อน ทำแบบเมื่อกี้อีกครั้ง รับรองชนะชัวร์” เพื่อนคิเรเอาน้ำให้พร้อมบีบนวดอย่างมีความสุข

“แต่ข้าไม่รู้สึกว่าชกมันโดนสักหมัดเลยว่ะ” คิเรพูดทำหน้าเครียดอย่างสงสัย

“พูดอะไรของนาย พวกเราเห็นว่ามันโดนเต็มๆ เลยนะเว้ย ใช่ไหมพวก!” เพื่อนคิเรต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

คิเรมองไปทางจินที่ทำท่าอ่อนแรงอยู่ในมุมโดยเพื่อนผู้ชายที่เชียร์จินรีบเอาผ้าเอาน้ำมาดูแลอย่างแปลกๆ แต่กระนั้นเขากลับไม่เห็นรอยยิ้มมุมปากของจิน

ไม่ชอบเลยเว้ยอารมณ์แบบนี้ คิเรหัวเสีย

แก๊งๆ ระฆังยกสองเริ่มแล้ว

“เอาละครับท่านผู้ชมทุกท่าน ระฆังยกสองได้เริ่มขึ้นแล้ว!!!” โฆษกกลับมาทำหน้าที่

“อุแม้ะ! ทางฝ่ายน้ำเงินเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเริ่มบุกตั้งแต่นาทีแรกเลยครับ ท่านผู้ชม!”

คิเรพุ่งตัวปล่อยมันหลอกทั้งหมัดตรงใส่จินอย่างรัวๆ แต่จินกับฟุตเวิร์คหลบอย่างเมามัน จนกระทั่ง…

หวืด !

คิเรลื่นเหงื่อของจินที่ล้มเมื่อกี้จนเสียการทรงตัวปล่อยหมัดพลาดไป เผยช่องว่างให้จิน จินตวัดหมัดขวาเข้าโหนกแก้มอย่างรวดเร็วแต่ยั้งมือให้แตะเบาๆ ก่อนถึง

ร่างของคิเรหมุนทั้งยืนด้วยตาเหลือกลอย และล้มลงไป

เงียบกริบ !

“... ไม่น่าเชื่อครับท่านผู้ชม! ทางฝ่ายแดงสามารถพลิกสถานการณ์สวนหมัดออกมาจนฝ่ายน้ำเงินล้มลงไปแล้วครับ”

เฮ้!!!

ทั่วทั้งสนามต่างเงียบกันไปนานนับนาทีก่อนทุกคนดึงสติกลับมา คนที่เชียร์ฝ่ายจินต่างกระโดดโลนเต้นกันอย่างมีความสุข

10      9      8     7     6     5     4     3     2     1     0    ....

แก๊งๆ

“โอ้โห! ไม่น่าเชื่อครับท่านผู้ชม เพียงแค่หมัดเดียวสามารถน็อคคู่ต่อสู้ไปอย่างปาฏิหาริย์ ผู้ชนะคือ จิน !!!”

กรรมการชกมือชูนวมจินประกาศเป็นผู้ชนะ จินยกทั้งสองมือด้วยท่าทีแกล้งเหนื่อยเหงื่อไหลเสื้อจนแนบเนื้อ

ผู้หญิงที่มองต่างเห็นมัดกล้ามกันอย่างหน้าแดง บางคนจินตนาการจนเลือดกำเดาไหลออกจมูก

แปะ! แปะ!

“เฮ้! คิเรตื่นเพื่อนตื่น” เพื่อนคิเรต่างเข้ามาดูอารมณ์และปลุกเพื่อนกันอย่างร้อนรนพร้อมตบหน้าเรียกสติ

“หากคิเรตื่น... อยากแก้มืออีกเมื่อไหร่ทักมาได้ทุกเวลานะ” จินหันไปบอกเพื่อนคิเรก่อนไปล้างเนื้อล้างตัว และเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับซุ้มตัวเอง

“จิน! พึ่งรู้ข่าวว่านายไปชกมวยมาเป็นไงมั้ง” เทนตะนั่งดูคลิปที่เพิ่งลงในกลุ่มโรงเรียนเมื่อกี้ จึงรีบเข้าไปถามจิน เมื่อเห็นจินเดินกลับมาที่ซุ้ม

“ไม่เป็นอะไรหรอก ว่าแต่พร้อมกันหรือยัง โทษทีเสียเวลานานไปหน่อย” จินยิ้มพูดอย่างสบายๆ

“ไม่น่าเชื่อในคลิปเห็นนายล้มลงไปเลยนี่ ไม่ยักเห็นเป็นไร” เทนตะพูดอย่างไม่น่าเชื่อ

“น่าๆ เตรียมตัวกันได้แล้ว” จินเดินไปหยิบกีตาร์สีขาวขึ้นมาสะพาน

“ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหมจิน? อากิโนะเผยน่าเป็นห่วงอย่างมาก

“ฉันโอเคทุกอย่างเลย ดูสิ!” จินทำท่าเบ่งกล้ามโชว์อากิโนะ เธอเห็นก็ยิ้มเล็กๆ อย่างน่ารักแบบหายห่วงแล้ว

“เริ่มบรรเลงกันเลยดีกว่าพวก ถึงเวลาแล้ว!” จินหันไปสบตากับเทนตะให้เคาะหาจังหวะเลย

“อากิโนะก็จัดเต็มเลยนะ” จินหันไปยิ้มกับอากิโนะเธอก็ชูสองนิ้วให้จิน

“ฝากคุมจังหวะด้วยนะมาโคโตะ” มาโคโตะพยักหน้า

“ไป!!!”

เสียงกลองรัวๆ จากเทนตะดังขึ้น และตามด้วยโซโล่ของกีตาร์ของจินบวกกับเสียงสแลปของมาโคโตะเรียกเหล่านักเรียนที่อยู่ระแวงเข้ามาชมคอนเสิร์ตกันอย่างคลับคลั่ง ทุกคนต่างส่งเสียงและร้องตามกันอย่างสนุกสนาน จิน มาโคโตะและอากิโนะเริ่มกระโดดเมื่อถึงท่อนพีคสุด

“ขอเสียงหน่อยทุกคน!!!” จินพูดออกไมค์อย่างสดใส

เฮ้ !!!

ทุกคนต่างส่งเสียงคืนอย่างมีความสุขกันทั่วหน้า

และแล้วงานชมรมของวันนี้ต่างจบลงด้วยดีอย่างเกินคาด เหล่าครูบาอาจารย์พยักหน้ากันอย่างยิ้มแย้ม เด็กมีความสุขในสิ่งที่ตนเองทำ

“แสดงเก่งเหลือเกินนะเจ้าหนู” เทโชพูดขณะมองวิดีโอในมือถืออย่างอารมณ์ดีไม่ใกล้ไม่ไกลจากซุ้มพวกจิน โดยมีเรย์กะนั่งข้างๆ พ่อของเธอมองไปทางนั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 842 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #279 เสียงครวญจากช่องแคบ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 08:59
    เอิ่ม...ล้างมือ...น่าจะใช้คำว่าล้างตาหรือแก้มือแทนนะครับ เอ๊ะ!หรือจะเป็นสำนวนญี่ปุ่น แท๊น!
    #279
    1
    • #279-1 T.Autumn(จากตอนที่ 12)
      29 สิงหาคม 2561 / 09:05
      เขียนผิด แท๊น! ขอบคุณนะครับ แฮร่ ๆ เขิลจัง
      #279-1
  2. #167 zerokang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 14:23
    แต่ผมคิดว่ามันเป็นการดูถูก อีกฝ่ายนะครับ หลบหมัดได้หมด แต่ทำเป็นเหมือนโดนต่อย เปรียบเทียบคงเหมือนกับจงใจทำข้อสอบให้ขนะอีกฝ่ายแค่คะแนนเดียวในทุกวิชานั่นแหละ ถ้าอีกฝ่ายฉลาดพอจะรู้เลยว่าพระเอกเหนือกว่ามันแค่ไหน
    #167
    4
    • #167-3 T.Autumn(จากตอนที่ 12)
      29 สิงหาคม 2561 / 09:08
      เปรี้ยง! ...เข้าให้
      #167-3
    • #167-4 LuciferDG(จากตอนที่ 12)
      1 กันยายน 2561 / 22:33
      หมัดเดียวจอด. = พี่โล้น 555
      #167-4
  3. #128 Fikusa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 21:03
    ที่จริงน่าจะให้จินแพ้แบบเฉียดฉิวนะ เพราะพวกหัวโจกนี่ถ้าเป็นเรื่องสู้กันหลังสู้ก็จะกลายเป็นเพื่อนกันไม่ก็เป็นคู่แค้นกันนานๆ
    #128
    0
  4. #79 OoolcorpselooO (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 01:22
    พออ่านตอนนี้แลัวหมดอารมอ่านตอนต่อไปเลย แต่สุดท้ายก็อ่านต่อแต่กลับรู้สึกอารมณ์สนุกมันหายไปเลยทีเดียว
    #79
    3
    • #79-2 OoolcorpselooO(จากตอนที่ 12)
      19 สิงหาคม 2561 / 01:39
      ขอระบายนิดนะครับ นี้แค่ความคิดเห็นส่วนคัวผมคนเดียวเท่านั่นไม่ต้องคิดมากนพTAT ..............))เริ่มที่ประมาณว่าไม่ว่าอะไรๆพระเอกก็ชนะได้หมดเพราะความแข็งแกร่งถึงต่อให้ศตรูมีอิทธิพลยังไงๆพระเอกก็ชนะ ซึ่งเป็นแนวพระเอกเทพอยู่แล้ว แต่นี้พระเอกกับแสดงตัวอ่อนแอแล้วชนะอย่างหลัง ซึ่งตามสาเหตุที่เนื้อเรื่องอธิบายว่าทางนั่นลื้นแล้วพระเอกได้โอกาศก่อนจะชนะไป ซึ้งเนื้อเรื่องพระเอกในตอนนี้ มันแย่มาก ประมาณ ไร้ศักศรี
      มีดีไม่มีไครสู้ได้แต่กับให้ตัวประกอบระดับอ่อนแอมาชกใส่แล้วแสร้งทำตัวสั่นละริก มันทำให้ผมคิดอย่างหดหู่ว่า แค่กุ๊ยในแก๊งระดับนี้ยังโชร์ทำเป็นอ่อนแอ แล้วถ้ามีระดับนี้มาอีกเรื่อยป
      ๆหรือเก่งยิ่งกว่ามันจะทำอย่างงี้อีกใหม่
      ปล.ไรต์อย่าคิดมากนะแค่อยากระบายเพราะความอินไปกับเรื่อง
      #79-2
    • #79-3 T.Autumn(จากตอนที่ 12)
      19 สิงหาคม 2561 / 01:50
      ไรท์ขอไปร้องไห้ในห้องน้ำแปบหนึ่ง T^T
      #79-3
  5. #8 Zibi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 19:02
    ไม่เข้าใจความคิดจินอะครับ ปล่อยให้มันต่อยทำไม หรือว่าแค่ปล่อยให้มั่นใจละทำลายลง เพื่อ?????
    #8
    2
    • #8-1 T.Autumn(จากตอนที่ 12)
      12 สิงหาคม 2561 / 19:17
      แมวมันชอบเล่นกับเหยื่อครับ แฮร่!
      #8-1
    • #8-2 ไลน์แบ็คเมล(จากตอนที่ 12)
      15 สิงหาคม 2561 / 11:47
      ตบตา ให้เหยื่อตายใจ
      #8-2