ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 110 : อมยิ้ม!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 280 ครั้ง
    28 ก.ย. 61

ณ โรงพยาบาล

 

ตึก! ตึก! …เสียงก้าวเท้าอย่างรวดเร็วดังขึ้นบนทางเดินของโรงพยาบาล โดยมีชายฉกรรจ์ที่แต่งกายดูดีเรียบหรูสีดำมาพร้อมกับหญิงสาวของกายที่มีดวงตาสีฟ้าอย่างน่าหลงไหล กำลังเดินไปยังที่หนึ่งอย่างมีเป้าหมายด้วยความเร่งรีบที่ปรากฎอยู่บนใบหน้าและท่าทางการเดินของทั้งคู่

 

ภายในมือของชายฉกรรจ์นั้นมีดอกไม้และผลไม้ที่เลือกสรรมาอย่างดีอยู่ด้วยเต็มทั้งสองแขน ส่วนหญิงสาวนั้นมีหนังสือเล่มหนาอยู่สองสามเล่นในมือเช่นกัน

 

คุณมิโดริอาการดีขึ้นแล้วงั้นเหรอคะ?” หญิงสาวนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลกล่าวออกมาอย่างไม่ปกปิดความดีใจที่มีขึ้น

 

ใช่! ในที่สุดอาการของเธอก็ดีขึ้นจนได้ ขอบคุณพระเจ้า ชายฉกรรจ์นั้นพูดออกมา พร้อมกับขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ที่ทำให้แก้วตาดวงใจของเขามีอาการดีขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

ดีใจจัง!” หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

 

หลังจากเดินมาไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องที่เป็นเป้าหมายจนได้

 

ตึก! …ชายฉกรรจ์รวบรวมความกล้าทั้งหมดและเอื้อมมือเปิดประตูเข้าไปด้วยความร่าเริงที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเขา

 

มากันแล้วเหรอ ที่รัก ฮานะ หญิงสาวที่กำลังนอนพิงหลังอ่านหนังสืออยู่บนเตียงคนไข้ หันมายิ้มให้ทั้งสองทันทีเมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา

 

หญิงสาวดังกล่าวนั้นแม้จะดูซูบผอมลงไปมากแต่ก็ไม่ได้ทำให้ออร่าความสวยสดงดงามของเธอตกลงไปได้เลย เจมส์ยิ้มออกมาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหล

 

ตุ้บ! …ของภายในมือของเจมส์ได้ล่วงหล่นลงหมดจนทำให้ฮานะรีบก้มลงไปเก็บทันที และเขารีบเดินเข้าไปหาภรรยาของตัวเองพร้อมกับสวมกอดเธอด้วยความคิดถึงที่มีทั้งหมด

 

ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณจริงๆ เจมส์ที่โน้มตัวลงไปกอดเธอพึมพำออกมาอย่างไม่อดกลั้นพร้อมกับน้ำตาของลูกผู้ชายที่หลั่งไหลออกมา

 

โอ๋ๆๆๆ ร้องไห้เหมือนเด็กเลยนะคุณ ไม่อายฮานะเขาเหรอ มิโดริกล่าวออกมา และหันไปพยักหน้าให้ฮานะ เจมส์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นยังคงกอดเธอแน่นอย่างโหยหาอยู่อย่างนั้น

 

ส่วนฮานะได้เอาของไปวางไว้และจัดเตรียมผลไม้ให้ทั้งสองได้ทานไปพลางๆ ผ่านไปประมาณสิบนาทีเจมส์ถึงได้คลายอ้อมกอดออก เขาเดินไปถอดเสื้อสูทด้านนอกไว้กับเก้าอี้และนั่งลงข้างๆ มิโอริพลางกุมมือเธอไปด้วย

 

เป็นยังไงบ้างคะ คุณดูดีขึ้นนะ มิโดริสำรวจร่างกายของเจมส์และพูดขึ้น

 

พอดีได้งานที่ดีทำน่ะ คุณก็รีบหายเร็วๆ สิ ผมจะได้พาไปพบคนๆ หนึ่ง เจมส์ยิ้มและพูดกับเธอ

 

ใครเหรอคะ?” มิโดริถามด้วยใบหน้าสงสัย

 

เดี๋ยวตอนเจอเขาคุณต้องตกใจแน่นอน เขาเป็นผู้มีพระคุณกับเรามาก เจมส์ยังไม่ตอบคำถามเธอตอนนี้แต่ก็พยักหน้าให้เธอให้คลายความกังวลลง

 

ชักจะรอไม่ไหวแล้วสิ แล้วกินข้าวครบทั้งสามมื้อไหม ออกกำลังกายบ้างหรือเปล่า!” มิโดริเอามือของเธอทั้งสองข้างไปบีบเข้ากับแก้มของชายตรงหน้าและขยี้ไปมา

 

ทำทุกอย่างตามบัญชาเลยจ้ะ ที่รัก เจมส์ไม่ได้แสดงอาการเจ็บแต่อย่างใดออกมาพร้อมกับหยอดคำหวานให้เธอ

 

คุณนี่! อายคนเขาหน่อยสิ มิโดริตบแขนเจมส์เบาๆ พร้อมกับอาการขวยเขิน

 

อายทำไม คนกันเอง เนอะฮานะ!” เจมส์หันไปถามหญิงสาวที่กำลังปลอกเปลือกผลไม้อยู่ไม่ไกล

 

ค่ะ! ฉันดีใจมากเลยนะ ที่พี่มิโดริอาการดีขึ้นแบบนี้ ฮานะยิ้มและบอกกล่าวกับหญิงสาว

 

เธอคงเหนื่อยแย่กับการเอาแต่ใจของหนุ่มแก่คนนี้สินะ รบกวนเธอจริงๆ มิโดริยิ้มให้เธอ

 

ไม่เลยค่ะ จะหนักใจก็แต่…” จู่ๆ ฮานะก็คิดถึงใบหน้าจินขึ้นมา ทำให้เธอรีบสะบัดหน้าลบภาพในหัวทิ้งอย่างรุนแรงไปมา ทำเอาทั้งสองคนที่มองทำหน้าแปลกใจกับท่าทางของเธอ

 

เป็นอะไรไป?” เจมส์ถามด้วยความสงสัยเช่นเดียวกับภรรยาของเขา

 

ปะ เปล่าค่ะ พอดีเผลอคิดอะไรเพ้อเจ้อขึ้นมา ฮานะก้มหน้าลงมือปลอกผลไม้ต่ออย่างไม่สนใจสายตาทั้งสอง

 

เรื่อง ผู้ชายใช่ไหม…” มิโดริลากเสียงยาวปนแกล้งออกมา

 

โอ้ย!” ฮานะเผลอทำมีดบาดมือทันที

 

เป็นอะไรไหม!” เจมส์กับมิโดริถามขึ้นด้วยความเสียงดัง

 

ไม่เป็นไรค่ะฮานะรีบตอบและรีบเอากระดาษทิชชู่ที่อยู่บนหัวเตียงคนไข้ขึ้นมาพันที่นิ้วไว้

 

ระวังหน่อยสิ เกิดเป็นแผลเป็นขึ้นมาทำยังไง มิโดริพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง  

 

คุณช่วยพาฮานะ---”

 

ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอง ขอตัวก่อนนะคะ ฮานะวางสิ่งที่ทำลงและเดินออกจากห้องไปด้วยความรวดเร็ว

 

เธอเป็นอะไรหรือเปล่าคุณ?” หลังจากฮานะวิ่งออกไปมิโดริก็ถามด้วยความสงสัย

 

ไม่รู้สิ ช่วงนี้ก็ไม่เห็นเธอมีปัญหาอะไรนี่ เจมส์ทำหน้างงตอบเธอ

 

แน่ใจนะว่าพวกคุณไม่ได้ปกปิดอะไรฉัน มิโดริส่งสายตานางพญาให้เจมส์

 

แน่นอนจ้ะ ว่าแต่ ไม่ได้เจอกันนาน เรามาเริ่มกันเลยดีไหม เจมส์พูดจากรุ้มกริ่มออกมาและทำปูไต่ที่แขนของมิโดริ

 

ไม่เอาน่าคุณ นี่โรงพยาบาลนะ มิโดริหน้าแดงเอามือตัวเองปัดมือเจมส์ออก

 

ไม่มีใครเห็นหรอก…” เจมส์ลุกขึ้นทำใบหน้ายิ้มแย้มชวนคิดลึกออกมา

 

ไม่เอา! ฉันไม่สบายอยู่!!!” มิโดริหน้าแดงและเขยิบหนี

 

ไม่สบายได้ยังไง ตีผมเอาๆ ต้องลงโทษที่ทำให้คิดถึงหน่อยแล้ว…” เจมส์ยิ้มชั่วร้ายออกมา

 

ไม่เอา อร๊าย!!!” แล้วก็ทิ้งไว้แต่เสียงให้คิดไปไกล

 

ส่วนทางด้านฮานะก็ได้เดินไปทำแผลที่ห้องแห่งหนึ่งภายในโรงพยาบาลแห่งนี้

 

ทำไมต้องเห็นภาพไอ้บ้านั่นด้วย ฮานะพูดพึมพำกับตัวเอง และเผลอคิดถึงตอนที่เธอโดนจินฉวยโอกาสตั้งหลายครั้งอย่างโกรธแค้น

 

อะไรนะคะ พยาบาลสาวที่ทำแผลให้เธอเงยหน้ามาถามด้วยความมึนงง

 

ปะ เปล่าค่ะ ฮานะรีบแก้ตัว

 

 

 

 

 

 

ฮัดชิ้ววววว!!!”

 

นายโอเคนะจิน เทนตะยื่นกระดาษทิชชู่ในมือให้จิน

 

ไม่เป็นไร สงสัยอากาศคงหนาว ว่าแต่ทำไมนายถึงรู้ได้ว่าวันนี้ที่นี่มันมีงาน จินหันไปถามชายหนุ่มด้านข้างด้วยความแปลกใจ

 

เอาน่า! เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก สำคัญแค่ว่าที่นี่มีสาวๆ เยอะไงละ!!! ฮ่าๆๆๆเทนตะกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงอันเป็นเอกลักษณ์ และหัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมา

 

ชู้ว! เบาๆ หน่อยสิเทนตะ คนเขามองกันหมดแล้ว ฉันอายคนอื่นเขา อากิโนะที่ยื่นข้างจินดุเทนตะออกมา

 

ตอนนี้จิน เทนตะ มาโคโตะ อากิโนะและเรย์กะกำลังยืนมองเหล่านักศึกษามาเปิดร้านขายของกับเปิดซุ้มกิจกรรมกันเต็มทั่วทั้งลานเดินอันกว้างใหญ่ของมหาวิทยาลัยเฮียวงะแห่งนี้เต็มไปหมด ซึ่งบรรยากาศนั้นค่อนข้างดีมาก ตลอดเวลามีลมเย็นๆ กับแสงแดดอ่อนๆ คอยพัดผ่านพากันกระทบที่ผิวกายให้ความรู้สึกที่ดีคล้ายกับมาพักผ่อนก็ไม่ปาน เสียงพูดคุยกับเสียงดนตรีก็ดังให้พวกเขาได้ยินเป็นระยะๆ อีกด้วย

 

เท้าความไปถึงในตอนดึกของเมื่อคืนวาน จินได้รับโทรศัพท์จากเทนตะชวนแบบบังคับให้มาเที่ยวในวันนี้ โดยมีการนัดแนะอะไรกันเรียบร้อยอย่างเสร็จสรรพ ซึ่งตัวเขาก็ไม่รู้ว่าเจ้าบ้าเทนตะนั้นไปรู้ข่าวเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ที่ไหน พอมันกลับมาจากการเที่ยวที่บ้านเกิดเสร็จก็รีบชวนกันพามาโดยทันที พร้อมกับอาการร่าเริงๆ นั้นด้วย แต่ก็เดาได้ไม่ยากว่ามันได้ยินมาจากไหน นั่นคือสิ่งที่จินคิด

 

วันนี้อากาศดีจังเลยนะ…” อากิโนะที่อยู่ในชุดกระโปรงมินิมอลกับเสื้อคลุมที่ยาวถึงขาพูดด้วยความสดชื่น ด้วยหน้าตาและไฟหน้าของเธอจึงเป็นที่โดดเด่นให้พวกเหล่าชายหนุ่มทั้งหลายต่างหันมามอง

 

แล้วเอาไงกันต่อ จินที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อไหมพรมตัวใหญ่ลายน้ำทะเลและสวมแว่นตาให้ดูเป็นหนุ่มเนิร์ดพูดขึ้น

 

“…” ชายหนุ่มหน้ามนคนมืดมิดอย่างมาโคโตะก็รีบชี้นิ้วไปยังร้านหนึ่งด้วยดวงตาเป็นประกาย

 

เยี่ยมมาก มาโคโตะ!” เทนตะมองตามนิ้วของมาโคโตะ พร้อมกับกระโดดไปกอดคอเพื่อนของตัวเองและลากเข้าไปยังร้านนั้นอย่างรวดเร็ว

 

ร้านที่มาโคโตะชี้นั้น เป็นร้านขายไทยากิหรือขนมปลาที่หลายคนรู้จัก และมีการออกแบบสร้างสรรค์โดยนำเอาส่วนประสมอื่นๆ มาทำเป็นไส้ด้านในอีกด้วย  แต่ที่เทนตะดีใจนั้นไม่ใช่ขนมแต่เป็นหญิงสาวแสนสวยสองสามคนที่ทำหน้าที่ขายอยู่ที่ร้านต่างหาก

 

มาโคโตะดูแลเทนตะมันด้วยนะ!” จินตะโกนบอกเพื่อนที่พึ่งพาได้เพียงหนึ่งเดียว

 

หงึกๆ! พร้อมกับมีการหันมาพยักหน้ารับทราบจากมาโคโตะ

 

พวกเธออยากกินอะไรไหม จินส่ายหน้าให้พวกเพื่อนของเขาก่อนจะหันมาถามสองสาวด้านข้าง

 

นู้น!” เรย์กะชี้นิวไปที่ขนมสายไหมพร้อมด้วยดวงตาเป็นประกายเช่นเดียวกับมาโคโตะที่ทำเช่นเมื่อกี้

 

แล้วอากิโนะล่ะ จินหันไปถามหญิงสาวอีกคน

 

ฉันอยากกินคาราอาเกะ อากิโนะกล่าวเสียงใสออกมาตอบจินทันที ซึ่งของที่เธอกินนั้นเป็นไก่ชิ้นเล็กๆ นำมาทอดกรอบในสไตล์ญี่ปุ่น

 

งั้นส่งเรย์กะซื้อก่อน แล้วค่อยหาร้านนั้นกันนะ

 

อื้อ!” อากิโนะพูดและยิ้มจนแก้มปริ

 

การเลือกซื้อของกินของทั้งสามต่างเป็นที่น่าสนใจของคนที่เดินไปมาอย่างมาก ซึ่งด้วยหน้าตาและรูปร่างของจินกับอากิโนะนั้นเป็นที่โดดเด่นอยู่แล้ว ยิ่งพ่วงมาด้วยสาวน้อยน่ารักที่ทานขนมด้วยรอยยิ้มนั้นยิ่งขับให้พวกเขาทั้งสามต่างเป็นที่น่าสนใจกันทันที

 

อร่อยไหม?” จินที่เดินตรงกลางหันไปถามทั้งสอง

 

อื้อ!” สองสาวประสานเสียงตอบด้วยความอารมณ์ดี

 

ว่าไง!!! ได้อะไรกันมาบ้าง น่ากินจัง! ฉันขอนะ เทนตะกระโดดมากอดคอจินและมองดูปลาหมึกย่างที่หั่นอยู่ในมือจิน

 

เฮ้ยๆ! อยากกินก็ไปซื้อเองสิ!” จินโวยวายออกมา แต่เทนตะไม่สนใจกับหยิบกินเรื่อยๆ จนหมด ส่วนมาโคโตะนั้นทำใบหน้าเยิ้มเคลิ้มกับไทยากิในมือราวกับเด็กได้ของกินถูกปาก อีกทั้งยังมีถุงในแขนที่มีเหล่าปลาแป้งหลายสีอยู่ในนั้น

 

นี่! ตรงนั้นน่าสนใจจัง เราไปกันเถอะ อากิโนะกล่าวเสียงใสออกมา และชี้ไปยังซุ้มหนึ่งไม่ไกล

 

วาดภาพเหมือนฉบับการ์ตูนงั้นเหรอ เทนตะที่มีปลาหมึกย่างของจินในปลาพูดออกมา

 

ไปกันเถอะ!” แล้วจินก็โดนเทนตะกับอากิโนะลากไปอย่างพร้อมเพรียง

 

สวัสดีครับ พี่ไอริส!!!” สิ่งที่ดึงดูดเทนตะไม่ใช่งานของที่แห่งนี้ แต่เป็นหญิงสาวที่เล่นกีต้าร์ด้านข้างของนักวาดสาวนั่นต่างหาก

 

สวัสดีจ้ะทุกคน เข้ามากันก่อนสิ ไอริสที่สวมผ้าปิดปากสีดำพูดขึ้น พร้อมกับทุกคนพูดจาทักทายเธอขึ้นพร้อมกัน แต่พอเธอสบตาเข้ากับจินก็ทำหน้าแปลกๆ ออกมา

 

ส่วนจินนั้นใจหนึ่งก็อยากเดินหนี อีกใจก็อยากอยู่ต่อ มันเป็นอารมณ์ที่อธิบายยากจริงๆ

 

ช่วยรบกวนวาดรูปให้พ่อหนุ่มหน้าตาบึงถมึงตึงคนนี้หน่อยนะครับ เทนตะเดินเข้าไปหานักวาดสาวที่สวยไม่แพ้ไอริส หรือก็คือ ซายะทันที พร้อมกับรอยยิ้มกะล่อนที่ถูกปล่อยออกมาของเขา

 

ดะ ได้จ้ะ! เชิญนั่งก่อนเลย ซายะทำอาการรนรานออกมาเมื่อมองเหล่าคนหน้าตาดีพวกนี้ ยิ่งสะดุดเข้ากกับพ่อหนุ่มเนิร์ดสุดหล่อนั่นเข้าก็ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวเอามากๆ

 

เฮ้ย เทนตะฉันไม่เอา---”

 

นั่งเถอะน่าๆ นายนั่งนิ่งๆ ก็พอ เทนตะพลักร่างจินให้นั่งลงตรงหน้ากระดานขึงกระดาษของซายะ

 

เฮ้อ…” แล้วเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ จนสุดท้ายก็นั่งแต่โดยดี

 

เอ่อคือว่า พะ พี่ของวาดสองรูปได้ไหม…” ซายะเอามือกุมที่หน้าอกตัวเองและพูดแบบอายๆ ออกมา

 

ได้ครับ จินพยักหน้าตอบอนุญาต ทำเอาเธอทำใบหน้าดีใจทันที พร้อมกับรีบลงมือร่างภาพอย่างรวดเร็ว

 

ให้พวกผมช่วยเรียกลูกค้าให้ไหมครับ เทนตะเสนอตัวออกมาอย่างน่าหมั่นไส้ ส่วนสองสาวเดินไปนั่งพักไม่ไกลและทานของในมือพลางดูจินไปด้วย

 

งั้นรบกวนด้วยนะจ้ะ ไอริสยิ้มผ่านดวงตาของเธอให้เทนตะ ทำเอาเขาตัวลอยและออกมาพูดเสียงดังด้วยท่าทางโอเวอร์หน้าร้าน เรียกเสียงหัวเราะและความแปลกใจแก่ทุกคนเป็นอย่างมาก

 

พวกเขาใช้เวลาอยู่ในที่แห่งนี้นานพอสมควรและคอยช่วยนู่นช่วยนี่จากการอาสาของเทนตะ ทำให้พวกจินตกบันไดพลอยโจนช่วยไปด้วย ลูกค้าจึงเข้ามามากเป็นพิเศษและทำเอาซายะเมื่อยมือที่จะวาดออกมาเลยทีเดียว เพราะเธอต้องวาดรูปให้ทุกคน แต่ก็ทำไม่สำเร็จจนต้องขอพักและแค่ร่างทิ้งไว้เท่านั้น จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็นจนใกล้จะปิดงานแล้ว และพวกจินก็ช่วยทั้งสองสาวเก็บของด้วย ซึ่งก็มาจากปากที่อาสาของเทนตะอีกตามเคย

 

ไว้วันหลังพี่ฝากไอริสไปให้ได้ไหม สงสัยวันนี้คงไม่เสร็จ ซายะพูดด้วยใบหน้าเกรงใจออกมา

 

ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอกครับ พวกผมเข้าใจ ยังไงเดี๋ยวผมให้พ่อหนุ่มสุดหล่อคนนี้ไปเอาเองก็ได้ครับ เทนตะยิ้มตอบออกมา

 

แล้วทำไมต้องเป็นฉันล่ะ?” จินทำใบหน้าตกใจออกมาและชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างงงๆ

 

น่าๆ ขอบคุณสำหรับวันนี้มากเลยนะครับ เทนตะขยิบตาให้จินทีหนึ่ง

 

ขอบคุณมากครับ/ค่ะ พวกจินกล่าวขึ้นพร้อมกัน เทนตะก็ลากคอจินออกมาอย่างมีแผนการ

 

ไม่เป็นไรจ้าและขอบคุณที่ช่วยเก็บของกันนะ กลับบ้านกันดีๆ ละ ไอริสกับซายะพูดด้วยอารมณ์ดียิ้มตอบกลับน้องๆ พวกนี้ของพวกเธอ

 

นายทำบ้าอะไรของนายเทนตะ จินกระซิบเทนตะทันที

 

ฉันเห็นพี่ไอริสชอบจ้องหน้านายตลอดเวลาที่เธอยิ้มเลย เทนตะกระซิบตอบ

 

แล้วยังไง?” จินทำใบหน้างง

 

นายนี่ไม่รู้อะไรเลย! เวลาผู้หญิงเขาจ้องหน้าใครเวลาที่เธอยิ้มมีความสุขนั้นมันแสดงอะไรได้หลายๆ อย่าง นายเชื่อฉันสิ เทนตะปรมาจารย์จีบสาวตอบกลับ

 

อะไรหลายๆ อย่างที่นายว่า แต่ฉันไม่เอาด้วย!” จินสะบัดมือเทนตะทิ้งและเดินหนี

 

เฮ้ย! จินรอด้วย เทนตะตะโกนเสียงดัง

 

เพี๊ยะ!

 

พวกเธอตีฉันทำไมเนี้ย เทนตะโดนอากิโนะและเรย์กะตีเข้าที่หลังจนเสียงดัง

 

ชิ!” ทั้งสองพูดพร้อมกันและรีบเดินตามจินไป

 

อะไรของพวกเธอ?” เทนตะหันไปถามมาโคโตะ

 

และได้คำตอบด้วยโดยการยกมือพยักไหล่อย่างไม่รู้เป็นคำตอบ แล้วทั้งหมดก็เดินทางแยกย้ายกันกลับบ้านภายใต้แสงอาทิตย์ที่เริ่มมืดลง

 

นี่ฉันให้!” ซายะยื่นบางอย่างให้ไอริสหลังจากที่ทั้งคู่กำลังเดินมาที่รถ

 

อะไรเหรอ?” ไอริสรับมาแบบงงๆ

 

ฉันเห็นเธอจ้องเขาตลอดเวลาเลย เอาเป็นว่าฉันตัดใจก็ได้! และจะไม่มีวันแย่งคนของเพื่อนหรอก!” ซายะยิ้มหมั่นไส้ให้ไอริสทันที ทำเอาไอริสพลิกกระดาษเล็กๆ นั่นมาดูด้วยความรวดเร็ว

 

ไม่ใช่อย่างนั้นนะ!” ไอริสหน้าแดงพูดเสียงดังออกมาร้องท้วง เมื่อเธอพลิกออกมาก็เห็นว่าเป็นรูปของจินอีกรูปที่ซายะวาดเอาไว้

 

ทำไมต้องเสียงดังด้วย!!! ฉันไปก่อนนะ!!!” ซายะตะโกนเสียงดังและวิ่งไปที่รถที่มารอรับเธอ

 

กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ซายะ!!!”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 280 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1039 Chaos I (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 13:31
    ฮาเร็มเหรอ!?.....เยี่ยม!!
    #1,039
    0
  2. #1034 BMT1 (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 17:36
    555ใครจะได้เป็นนางเอกละเนี่ย
    #1,034
    0