ยากูซ่าพลังผู้กล้า

ตอนที่ 107 : จนกว่า...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 311 ครั้ง
    26 ก.ย. 61

ปรายนิ้วเรียงสวยของหญิงสาวผู้หนึ่งจรดนิ้วกดลงบนแป้นเปียโนพลางไล่คีย์เรียงเมโลดี้เป็นโน้ตเพลงอย่างไพเราะชวนน่าหลงใหล แต่กลับแฝงไปด้วยอารมณ์ที่เศร้าหมองและโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาอย่างน่าสลดใจ เสียงเพลงที่บรรเลงออกมาต่างตลบอบอวลอยู่ภายในห้องนอนที่กว้างขวางแห่งหนึ่งโดยเน้นที่โทนสีของห้องเป็นสีขาวดูสะอาดตาและเปิดรับแสงจากด้านนอกเข้ามา อีกทั้งภายในห้องยังแบ่งออกเป็นโซนต่างๆ ราวกับอยู่ในบ้านหลังหนึ่งก็ไม่ปาน เพราะมีทั้งห้องรับแขก ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น มุมอ่านหนังสือ และมุมชมวิวจากระเบียงที่มองเห็นด้านนอกอยู่ภายในห้องนี้ห้องเดียวอย่างครบครัน

 

ส่วนที่เธออยู่ในตอนนนี้นั้น เป็นมุมสำหรับเอาไว้เล่นดนตรีที่เธอมักใช้เวลาทั้งวันอยู่มากที่สุด โดยรอบๆ กายของเธอต่างมีเครื่องดนตรีหลากหลายชนิดวางอยู่ให้สามารถหยิบจับขึ้นมาเล่นได้ทันที

 

แต่ตอนนี้เธอเลือกที่จะเล่นเปียโนพร้อมกับหลับตาพริ้มปล่อยท่วงทำนองของเสียงเพลงเป็นไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของนิ้วที่เรียงสวยของเธอ ร่างกายของเธอก็ได้เอนไหวตามอารมณ์ดังกล่าวไปด้วย อีกทั้งเธอยังเรียบเรียงตัวโน้ตขึ้นมาภายในหัวจนเกิดเป็นท่วงทำนองไพเราะนี้ขึ้น เสียงเพลงที่สมควรสวยหวานและสื่อถึงความรักที่เพิ่งผลิบานอย่างต้นฉบับนั้นกลับมีอารมณ์แฝงอย่างน่าเศร้าได้อย่างแปลกประหลาดเมื่อถูกบรรเลงโดยเธอคนนี้

 

ติ๊ง! …เธอหยุดเล่นทันทีเมื่อเห็นโทรศัพท์ตรงด้านหน้าของเธอมีสายเรียกเข้า

 

ว่าไง ซายะ!” หญิงสาวนัยน์ตาสวยหวานสีเทานั่งลงที่โซฟาขนนุ่มสีขาวแถวโซนนั่งเล่นภายในห้องนอนพร้อมกับพูดขึ้นทันทีเมื่อเธอกดรับสาย

 

( ไอริส! เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม! ฉันเพิ่งทราบข่าวจากท่านพ่อมา เมื่อวานฉันพยายามโทรหาก็ไม่เปิดโทรศัพท์ด้วย! ) หญิงสาวจากปลายสายพูดเสียงดังอย่างเป็นห่วงออกมาในน้ำเสียงที่พูด

 

ฉันไม่เป็นไร พอดีเมื่อวานต้องจัดการอะไรหลายๆ เรื่องจนต้องปิดโทรศัพท์ไว้ก่อน แล้วเธอล่ะ! เป็นไงบ้าง เที่ยวสนุกไหม?” ไอริสยิ้มออกมาอย่างสวยงามภายในห้องคนเดียว

 

( ไม่สนุก เพราะเธอไม่ไปด้วยกันกับฉันนั่นแหละ! ) ซายะทำน้ำเสียงงอแงออกมา ทำให้ไอริสอมยิ้มเบาๆ

 

ก็บอกแล้วไงว่างานนี้ท่านพ่อบังคับให้เข้างาน ไม่งั้นฉันก็คงไปกับเธอแล้ว ไอริสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสดใสแต่นัยน์ตากลับเศร้าสร้อย

 

( ฉันได้ข่าวมาว่าเธอขึ้นไปท้าชกต่อยกับผู้ชายมางั้นเหรอ เล่ามาเดี๋ยวนี้นะ! ) ซายะเปลี่ยนเรื่องและกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

เอ่อมันไม่ใช่อย่างนั้น ทันทีที่ซายะกระตุกเรื่องนี้ขึ้น เธอก็เผลอคิดถึงใบหน้าของจินมาเสียอย่างนั้น จนต้องพยายามไล่ความคิดนั้นออกไปจากหัว

 

( ไม่ต้องพูดเลย ยัยอายะถ่ายรูปของเธอกับพ่อหนุ่มรูปงามนั่นมาให้ฉันดูแล้ว แต่ว่าเหมือนเคยเห็นที่ไหนน้า ใช่! ที่ห้างสรรพสินค้านั่นเอง เมื่อตอนนั้นไง! หรือว่าพวกเธอ… ) ซายะพูดยาวออกมาจนทำให้ไอริสที่ฟังเริ่มทำหน้าหนักใจที่จะพูด

 

ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอก มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดบวกกับอารมณ์พาไปเท่านั้น เธอนี่ก็!” ไอริสพูดแก้ตัวออกมาแต่ก็อดเผลอหน้าแดงไม่ได้ เมื่อเธอเผลอคิดถึงภาพที่เธอถูกชายหนุ่มที่ซายะว่านั้นสวมกอดจากด้านหลัง

 

( รูปได้ยังไงว่าฉันคิดอะไรอยู่… ) เสียงเจ้าเล่ห์จากปลายสายตอบกลับมา

 

แล้วไหนของฝากฉัน เมื่อไหร่จะได้!” ไอริสเปลี่ยนประเด็นทันที

 

( ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย เรื่องนั้นฉันไม่ลืมหรอก แต่ว่าเธอไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม แล้วแขนของพี่ชายของเธอ… ) ซายะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเบาบาง

 

ฉันสบายดี และไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก พรุ่งนี้ก็กลับเข้าไปเรียนได้แล้วแหละ ไอริสยิ้มตอบเธอในสาย

 

( งั้นก็ดีเลย! เดี๋ยวเจอกันฉันจะพาไปกินของหวานอร่อยๆ นะ ) ซายะเปลี่ยนน้ำเสียงมาเป็นสดใสทันที ซึ่งไอริสก็รู้ว่าเพื่อนของเธอแกล้งทำเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้นเท่านั้น

 

ได้สิ แต่ว่าเธอไม่กลัวน้ำหนักขึ้นแล้วผู้ชายไม่มองเหรอ ไอริสแหย่เข้าไป

 

( ไอริส! ห้ามพูดถึงเรื่องน้ำหนักเด็ดขาด! ) ซายะพูดงอแงออกมาชวนให้ไอริสหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

 

โอ๋ๆๆ ถึงจะอ้วนแต่ก็คงมีหนุ่มๆ มารุมจีบเพียบเช่นเคยแหละเนอะ

 

( ย่ะ! ใครจะไปเป็นเหมือนเธอกันละยะ แม่คนสวย ชิ! ) ซายะทำเสียงหมั่นไส้ไอริสออกมา ทำเอาเธอคิดถึงใบหน้าเพื่อนของเธอในตอนนี้ได้ทันที

 

แล้วตอนนี้อยู่ไหนแล้วเนี้ย คุยกันมาตั้งนานเธอยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้เพื่อนของเธออยู่ที่ไหน

 

( กำลังจะกลับบ้าน เพิ่งออกจากสนามบินเมื่อกี้นี่เอง ) ซายะตอบ

 

ไม่ใช่ว่ากลับพรุ่งนี้เหรอ?” ไอริสทำหน้าสงสัยขึ้น

 

( พอทราบข่าวเธอจากท่านพ่อ ฉันก็รีบกลับมาทันทีเลย )

 

น่ารักที่สุด มาหอมแก้มหน่อยมา!” ไอริสลากเสียงยาวอย่างน่ารัก

 

( ไม่เอา! เดี๋ยวฉันหลงรักเธอขึ้นมาทำยังไง!!! ) ซายะพูดเสียงดังราวกับเป็นเรื่องใหญ่

 

รักก็รักเลยสิ ไม่มีใครห้ามหรอก ไอริสแหย่เธอเข้าไปอีกดอกหนึ่ง

 

( ขนลุกหมดแล้วไอริส! ) ซายะกล่าวออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะของไอริส ทั้งสองต่างพูดคุยกันอย่างออกอรรถรสจนเวลาล่วงเลยไปนานนับชั่วโมงก็ยังไม่วางสาย

 

 

 

 

 

 

กึก! …ภาพรถยนต์สีดำบางเฉียบคันหรูของพ่อหนุ่มหน้ามนคนหน้าหล่ออย่างจินได้หยุดลงในสถานที่เปลี่ยวเหงาและดูวังเวงแห่งหนึ่ง พร้อมกับมีตุ๊กตาหน้ารถที่เป็นสาวสวยที่สามารถเป็นนางแบบได้สบายอยู่ด้วย

 

นี่เหรอครับที่บอกว่าให้พาเที่ยว?” ดวงตาสีเหลืองทองราวกับอัญมณีซิทรินจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมดุสีม่วงอเมทิสต์ของหญิงสาวแสนสวยที่นั่งอยู่ด้านข้าง

 

ลงไปกันเถอะค่ะ หญิงสาวดังกล่าวพยักหน้าบอกเป็นคำตอบและก้าวลงจากรถลงไปทันที

 

จินดับเครื่องยนต์แล้วลงจากรถพร้อมทั้งก้าวเดินตามหลังโซเฟียเข้าไป เขาทำการมุดตัวลอดผ่านเทปกาวสีเหลืองที่มีข้อความห้ามเข้าไปด้านในนั้น ทันทีที่เข้ามาถึงที่เกิดเหตุ กลิ่นเหม็นอับต่างๆ ก็โชยเข้าจมูกที่มีประสาทสัมผัสที่ไวของจิน พร้อมทั้งเขายังได้กลิ่นเหม็นคาวของเลือดที่พื้นอีกด้วย

 

ที่เกิดเหตุฆาตรกรรมงั้นเหรอครับ?” จินสันนิษฐานขึ้นอย่างสงสัย เพราะบนพื้นมีสเปรย์สีขาวพ่นแผนผังการตายของศพไว้ พร้อมทั้งยังมีรอยเลือดปรากฏให้เห็นด้วย

 

ใช่แล้วค่ะ โซเฟียตอบโดยไม่หันมามอง ซึ่งเธอกำลังมองไปรอบๆ อย่างใช้ความคิดในการมองหาหลักฐานชิ้นอื่นอยู่

 

ที่แห่งนี้นั้นมันเป็นตรอกในซอยเล็กๆ ที่แทบจะไม่มีใครสนใจเมื่อเดินผ่าน ดูอย่างพวกเขาทั้งสองคนที่เดินเข้ามาในช่วงเช้ากลางวันอย่างโต่งๆ ก็ยังไม่มีใครกล่าวห้ามปรามอะไรออกมาแม้แต่น้อย

 

จินจ้องไปยังแผนผังตรงนั้นและจินตนาการถึงการตายของศพดังกล่าว ซึ่งเขาก็สามารถมองเห็นมันลางๆ โดยผ่านการเร่งเร้าทางสัมผัสทั้งห้าได้ จินนั้นสามารถมองเห็นได้ชัดเจนกว่านี้ได้ในยามปรกติแต่ตอนี้เขาไม่ไหวจริงๆ เพราะด้วยกลิ่นของเสียที่ผู้คนนำมาทิ้ง พร้อมกับกลิ่นเน่าตายของเหล่าสัตว์ตัวน้อยในบริเวณนี้ต่างพุ่งเข้าไปยังโสตประสาทของจินเต็มๆ ทำให้เกิดอาการเวียนหัวไปชั่วขณะเลยทีเดียว

 

ไม่มีอะไรเป็นที่น่าสงสัยเลย โซเฟียที่อยู่ในลุคสาวมั่นและดูโฉบเฉี่ยว เธอแต่งกายด้วยเสื้อยืดคอกลมสีพื้นสวมทับด้วยเสื้อสูททำงานสีครีมไว้ด้านนอก มาพร้อมกับกางเกงยีนต์ขายาวสีเข้มและเพิ่มความคล่องตัวด้วยรองเท้าวิ่งโดยเฉพาะ กำลังทำหน้าจริงจังมองไปรอบๆ

 

เจ้าหน้าที่สืบสวนที่มาก่อนหน้านี้ก็คงช่วยกันหาเป็นอย่างดีแล้วแหละครับ จินที่อยู่ไม่ไกลตอบกลับ

 

กล้องวงจรปิดไม่มี สถานที่ไม่เป็นที่น่าสนใจ ลงมือตอนกลางคืน อีกทั้งยังทำให้เหยื่อไม่ร้องหรือขัดขืนแม้แต่น้อย โซเฟียจับคางตัวเองคิดไปพลางๆ พร้อมกับเดินวนไปทั่วอย่างใช้สมองคิดวิเคราะห์ทบทวน

 

ลงมืออย่างมืออาชีพมากเลย คุณจินเคยได้ยินเหตุฆาตรกรรมทำนองนี้ในแถบนี้บ้างมั้ยคะ โซเฟียลองถามจินที่เป็นคนพื้นที่ดู

 

เท่าที่ผมพอทราบ ก็ไม่มีอะไรทำนองนี้เกิดขึ้นเลยนะครับ หรือว่ามี ไม่รู้สิครับ จินพูดกลับกลอกไปมาอย่างชวนมึนหัว เพราะเขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้ง 2 ปี อีกทั้งเขายังไม่สนใจเรื่องรอบตัวเมื่อตอนเขาอยู่ ม.ต้น ด้วยสิ  

 

ตกลงคุณจินเป็นคนแถวนี้หรือเปล่าเนี้ยโซเฟียพูดออกมา ทำเอาจินยิ้มแห้งๆ ออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

งั้นไปอีกที่กันเถอะค่ะ โซเฟียสวมรอยเป็นนักสืบอย่างเต็มรูปแบบ ทำเอาจินส่ายหน้าออกมาแต่ก็ทำตามไปอย่างช่วยไม่ได้

 

ซึ่งพวกเขาทั้งสองไม่เห็นสิ่งแปลกปลอมที่สะท้อนแสงอยู่ในรางระบายน้ำที่เหม็นเน่าใกล้ๆ ถังขยะ

 

ในอีกสถานที่เกิตเหตุก็เป็นในรูปแบบลักษณะเดียวกัน ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีคนสนใจ และไม่มีเสียงร้องของความช่วยเหลือ คนที่มาพบศพก็เป็นคนที่โชคร้ายนำขยะมาทิ้งในช่วงเช้าของวันเท่านั้น

 

มันน่าแปลกมาก โซเฟียกล่าวอย่างหนักใจบนรถของจินที่กำลังแล่นไปยังจุดเกิดเหตุที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนวาน

 

“…” จินนั่งฟังอย่างเงียบๆ โดยไม่ออกความเห็นใดๆ

 

เหตุจูงใจในการฆ่าคืออะไร แล้วทำไมต้องควักแค่หัวใจ โซเฟียกอดอกตัวเองและเปรยออกมา

 

เวลาผู้หญิงใช้ความคิดก็มีเสน่ห์เหมือนกันแหะ จินหันไปมองแวบหนึ่งก่อนมาสนใจถนนด้านหน้าต่อ

 

อาจจะทำไปเพื่อสนองความโรคจิตของตัวเองก็ได้นะครับ จินตอบออกมา

 

แต่ทุกที่ๆ ไป มันให้ความรู้สึกขนลุกและไม่อยากอยู่ต่อทั้งนั้นเลย มันคืออะไรกันความรู้สึกแบบนี้ ถึงจะพูดหยอกเล่นเข้าไป แต่ภายในใจเขากลับกำลังเตือนอะไรบางอย่างอยู่

 

คุณจินชอบผู้หญิงที่ดูจิตๆ ไหม?” จู่ๆ โซเฟียก็หันมามองหน้าจินด้วยใบหน้าจริงจังเป็นอย่างมาก

 

มันก็พูดยากนะครับ ให้ผมตอบตรงๆ เลยไหม จินยิ้มออกมาให้เธอ

 

เห็นไหม ผู้ชายที่เป็นเหยื่อพวกนั้นก็คงไม่ชอบผู้หญิงที่ดูน่ากลัว เธอต้องเป็นผู้หญิงที่น่าดึงดูดจนทำให้พวกผู้ชายเหล่านั้นคล้อยตามได้แน่นอน โซเฟียพูดข้อสันนิษฐานตัวเองออกมา

 

ทำไมถึงปักใจเชื่อว่าเป็นผู้หญิงละครับ จินถามด้วยความสงสัย

 

หรือคุณจินคิดว่าเป็นผู้ชาย โซเฟียหันมาถาม

 

ก็ไม่แน่นะครับ จินยิ้มตอบ

 

คุณจินเป็นคนแบบนี้เองสินะ โซเฟียทำหน้าผิดหวังอย่างแรง

 

ไม่ใช่อย่างนั้นครับ!” จินรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

 

แค่ล้อเล่นเองทำไมต้องเสียงดังด้วยคะ? จากกลิ่นน้ำหอมที่ติดตัวเหยื่อ โดยผลชันสูตรของศพจากสถาบันนิติเวชนะคะ โซเฟียหยอกจินและทำเอาเขาไปไม่เป็นเลยทีเดียว ก่อนที่จะพูดเรื่องสาระสำคัญออกมา

 

น่าจะมีอย่างอื่นด้วยนะครับ อย่างเช่น เส้นผม รอยนิ้วมือ หรือเอ่อน้ำลายอะไรพวกนี้ จินกล่าวออกมา และทำเอาโซเฟียหันมามองจินด้วยความแปลกใจ

 

ทำไมคุณจินถึงรู้ว่ามีคราบน้ำลายติดอยู่ด้วย โซเฟียจ้องจินด้วยดวงตาคู่คมของเธอ

 

แค่เดานะครับ จินยิ้มตอบ แต่ที่จริงเขาสามารถมองเห็นรูปการณ์ในเวลาสั้นๆ ผ่านทักษะที่ติดตัวของเขาได้นั่นเอง ซึ่งเมื่อกี้เขาก็มองเห็นได้บ้างเล็กน้อย

 

จริงเหรอคะ…” แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยเชื่อ

 

แล้วพวกเขาก็มาถึงสถานที่สุดท้ายในเวลาต่อมา แต่ก็เช่นเคย พวกเขาไม่ได้ของน่าสงสัยที่ช่วยในการสืบสวนได้เลยแม้แต่น้อย

 

จินที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็โดนบางอย่างพุ่งเข้าหาด้วยความรวดเร็ว กว่าเขาจะสัมผัสได้สิ่งนั้นก็อยู่ใกล้ดวงตาของเขาห่างไม่กี่มิลลิเมตรแล้ว

 

พรึ่บ! …จินหลบฉากออกมา แต่ก็ถูกสิ่งนั้นโดนเข้าที่ปลายเส้นผม

 

อึก!” ทันใดนั้นจินก็รู้สึกชาไปทั่วทั้งร่างอย่างไม่ทราบสาเหตุ และรู้สึกถึงลมหายใจที่ติดขัด

 

รออีกหน่อยนะจิน แล้วเราจะได้พบกัน…

 

จินมองเห็นภาพของริมฝีปากผู้หญิงคนหนึ่งที่สีแดงสดราวกับเลือดขยับตามคำพูดนั้น พร้อมกับมีบางอย่างที่เขารู้สึกชวนน่าสะอิดสะเอียนอยู่รอบๆ ตัวเธอ  ถึงแม้ภาพนั้นจะอยู่ใกล้ตรงหน้าแต่เขาก็ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเธอได้แม้แต่น้อย อีกทั้งเสียงของเธอก็เหมือนมีเสียงใครหลายคนพูดแทรกทับกลบลงไปจนแยกไม่ออกอันไหนคือเสียงเธอกันแน่

 

คุณจิน! คุณจินคะ! ไม่เป็นไรนะคะ โซเฟียรีบเดินเข้ามาดูอาการของจินทันที เมื่อเห็นอาการของเขาดูแปลกๆ

 

มะ ไม่เป็นไรครับ จินหน้าซีดเป็นไก่ต้ม พร้อมกับเห็นโลกหมุนเคว้งอย่างแปลกๆ เขาพยายามมองไปด้านบนอาคารแห่งหนึ่งที่เขารู้สึกได้พร้อมกับเห็นบางอย่างคล้ายกับคนสองคนยืนอยู่ตรงนั้น

 

งั้นพวกเรากลับกันเถอะ โซเฟียรีบประคองร่างของจินให้เดินขึ้นรถ ส่วนเธอก็กลับไปนั่งที่ด้านคนขับแทน และก็ขับออกไปจากสถานที่แห่งนี้ด้วยความรวดเร็ว

 

ต้องฆ่าคนและช่วงชิงหัวใจจากคนพวกนั้นมาอีกเท่าไหร่กันคะ? ท่านมัตสึมิ…” หญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งหันหน้าไปมองหญิงสาวแสนสวยที่ดูลึกลับด้านข้าง

 

จนกว่าเจ้าจะทำเช่นข้า เหมือนตอนเมื่อกี้ได้ แล้วทั้งสองก็หายไปจากบริเวณอย่างไร้ร่องรอย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 311 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,434 ความคิดเห็น

  1. #1416 Kanokratphuk_42 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 00:23
    สรุปอย่างเดียว กาก เอามาทำไมไอพลังผู้กล้า

    เอามาก็พลังดันมีบัคติดมาด้วยสู้ใครก็ต้องเจ็บตัวตลอด
    #1,416
    0
  2. #1068 Pisit Yuragate (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 09:09
    สเกลพลังสงสัยเดียวจะเหมือนเรื่องบรีสตอนต้นๆเรื่องสู้เมจนอสแทบไม่ได้ชนะหัวหน้าหน่วยสะงั้น
    #1,068
    0
  3. #1024 gean7777 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 09:12
    ถ้าให้ผมคิดสาเหตุที่จินสู้พบังพวกนี้ไม่ได้
    1.จินไม่ได้มีพลังมากแต่มีพลังใช้พลิกแพลงเยอะ

    2.จินผนึกพลังของตัวเองไว้
    3.พลังของคนที่เป็นปีศาจ

    มีมากกว่าจิน
    4.จินแบ่งพลังให้คนอื่นไปแล้ว
    หรือ 5.จินนั้นอยู่ในช่วงที่พลังของตนน้อยที่สุด
    #1,024
    0
  4. #1023 dlsomc (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 07:37
    ขอบคุณคับ
    #1,023
    0
  5. #1022 WojTek (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 21:40

    หลายเรื่องแล้วนาทีคุมสเกลพลังกันไม่อยู่เนี่ย

    #1,022
    0
  6. #1021 Destroya (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 21:00

    อื้มเก่งกว่าจินงั้นเหรอเอาซะหน้าซีดเลยหนิแต่พลังขนาดพงกนี้มันระเบิดโลกในทีเดียวได้ป่าวอะ

    #1,021
    0
  7. #1019 joelamtan (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 20:30
    ขอบคุณครับ
    #1,019
    0
  8. #1018 cheta0071 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 20:19
    เบื่อรินว่ะ ฆ่าๆมันทิ้งซะที
    #1,018
    0
  9. วันที่ 26 กันยายน 2561 / 20:17
    นั้นเธอใช่มั้ย? ริน
    #1,017
    0
  10. #1016 awalon000 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:20
    ใครฟร้าาาา
    แต่ที่รู้ไปไม่ค่อยชอบเลยอะยั่วคนอื่นไปหมดดด//อิจฉาเฟ้ย//จินนนนนฆ่าทิ้งเลยยยยยย
    #1,016
    0