END [9SPIRITS] Dreams Come True อยากตื่นมาเห็นหน้าเธอ

ตอนที่ 9 : DREAM EPISODE 8 : [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    10 พ.ค. 61

EPISODE 8
Image result for gif sehun
Image result for gif yoona

          เมื่อไหร่จะเลิกตามฉันซักที

          ก็จนกว่าพี่จะทำตามที่ตกลงกันไว้สำเร็จ

          ร่างบางตรงหน้าเอียงคอมองยิ้มผมเหมือนผมอารมณ์ดีมากนัก ผมรำคาญที่จะต้องมาเจอกับเธอทุกวันหลังเลิกเรียน อยากจะหนีออกนอกประเทศไปเลยด้วยซ้ำถ้าไม่มีเรื่องมรดกเข้ามาเกี่ยว เธอคงจะอยากได้ความชัดเจนจากผมโดยไม่ให้ขอบเขตความเป็นส่วนตัวกับผมเลย มันน่าหงุดหงิดมากที่ต้องโดนคนนินทาว่าผมกับเธอเป็นอะไรกันทั้งๆ ที่ก็แค่วันไนท์แสตนด์เท่านั้น

          บอกแล้วไงว่าให้รอผมบอกก่อนจะปัดตัวเธอออกเพื่อหลีกทางแต่เธอก็ยังวิ่งมาขวางทางไม่ให้ผมออกไปไหน

          พี่ไม่สนใจหนูหน่อยเหรอ?เธอถามพร้อมกับทำปากจู๋เหมือนเด็กไปได้ มันไม่ได้ดูน่ารักเลยซักนิด อยากจะยกตันขึ้นมาประทับบนหน้าซะมากกว่าถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กแถมยังร่างกายบอบช้ำซะขนาดนี้ แล้วหน้านั่นไปโดนอะไรมา

          ในที่สุดก็สนใจหนูซักที...ก็แค่ไปมีเรื่องกับเพื่อนพี่ชายพี่นิดหน่อย ไม่มีอะไรมากนักหรอก

          แล้วเกี่ยวอะไรกับเพื่อนไอ้ฌอห์น

          ก็ในเมื่อพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทก็น่าจะรู้อะไรมากกว่าพี่ที่เป็นถึงน้องชายคำพูดชวนจี้ใจนั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย ผมเกลียดมันมากกว่า ไอ้คนชอบเรียกร้องความสนใจนั่นควรตายๆ ไปได้ตั้งนานแล้ว พระเจ้าไม่ควรให้โอกาสมันอีกครั้งเลยจริงๆ เอาเป็นว่า...ฉันจะมาเจอพี่ให้น้อยลงแต่ก็ต้องมีบางอย่างยึดเหนี่ยวพี่ไว้ซักหน่อย พี่จะได้ไม่กลับคำฉันง่ายๆ ไง

          ไม่ต้องรอให้สงสัยไปมากกว่านี้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดเข้าไปในคลิปเสียงแล้วเปิดคลิปคลิปนึงขึ้นมา ซึ่งผมก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้ผมสามารถกลัวเธอได้

          ทำยังไงก็ได้ให้อีเจนท้อง

          ขอโทษนะ แต่ผมคงทำไม่ได้อีกฝ่ายเสนอสิ่งที่ผมจะไม่มีวันทำเด็ดขาดออกมา การกระทำแบบนั้นมันน่ารังเกียจที่สุด ผมยอมรับว่าผมไม่ได้ซิงแต่ก็ป้องกันทุกครั้งเพราะไม่ต้องการให้เกิดปัญหา มันเสี่ยงเกินไป

          แลกกับการได้ขึ้นเป็นผู้บริหารใหญ่ของตระกูล ตกลงมั้ย?’

          หึ เข้าท่าดีนี่...

          ติ๊ด!

          ฉันพร้อมส่งคลิปนี้ให้นักข่าวเสมอนะคะพูดจบก็ส่งรอยยิ้มหวานปนขมมาให้ผมอย่างเป็นมิตร รีบไปดีกว่า ดูเหมือนว่าแม่ของพี่จะมาหานะ

          หึ...

          ผมเดินออกมาด้วยสีหน้าตึงเครียด ถ้าคลิปเสียงนั่นตกไปอยู่ในมือของนักข่าวปากปลาร้าพวกนั้นผมคงไม่มีที่ยืนในสังคมอีกแน่ เห็นเงียบๆ แบบนั้น...ก็ร้ายพอตัว

          พี่ชิน

          เจนที่ดูเหมือนว่าจะแอบฟังอยู่นานแล้วเรียกเขาที่เดินผ่านไปอย่างไม่ได้สนใจ ร่างสูงหันกลับมาพร้อมกับยกคิ้วหนึ่งข้างเป็นเชิงถาม

          เมื่อกี้ไปคุยอะไรกับอีจี

          เปล่านี่

          แต่เจนเห็นพี่...

          มีเวลามาสนใจเรื่องของคนอื่นก็หาเวลาไปดูแลตัวเองซะบ้างนะครับน้องเจน...ผมมองเธอจากหัวจรดเท้าอย่างน่าสมเพช ดูท่าแล้วน่าจะมาหัวราน้ำทุกวัน สภาพดูไม่จืดเลยนะครับ

          “…” รอยยิ้มที่ยิ้มออกกลับหุบเข้าไปเหมือนเดิมก่อนจะเดินออกไปที่รถสีดำคันใหญ่ที่ดูเหมือนว่าจะมารอเขาตั้งแต่หลังเลิกเรียน ขายาวก้าวเข้าไปในรถก่อนจะเธอที่กำลังมองกระจกอีกฝั่งหนึ่งอย่างไร้ความรู้สึก

          คิดถึงผมเหรอครับ คุณแม่เลี้ยง

          ฟึ่บ!

          ได้กันแล้วรึยัง

          ยัยแม่มดปารูปนับสิบใบใส่หน้าผมอย่างไร้อารมณ์เช่นเคย ผมหยิบมันขึ้นมาก็พอดูออกว่ามันคือภาพของผมกับเจนที่อยู่ที่ผับ มันน่าจะเป็นฝีมือของแม่เลี้ยงตรงหน้าผมแน่ๆ

          เสือกได้ตลอดจริงๆ

          เกือบแล้วผมตอบก่อนจะยิ้มออกมา ถ้าได้กันแล้วแม่จะมางานหมั้นของเราสองคนหรือเปล่าล่ะครับ?

          จะทำอะไรก็ระวังหน่อย ฉันไม่อยากเสียเงินอุดปากนักข่าวให้แก

          แล้วใครอยากให้ทำกันล่ะครับ ลำบากมากก็ไม่ต้องทำผมที่ชักจะทนไม่ไหวพูดออกมาก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย หยุดทำตัวน่ารำคาญแล้วยกตำแหน่งให้ผมซักทีเถอะครับคุณแม่ :)

          ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ



          รถฟอร์จูนเนอร์สีขาวแล่นไปกับพื้นถนน แสงจากดวงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาจนเกิดภาพที่สวยงามบนท้องทะเล หาดทรายสีขาวที่ใครๆ ฝันถึง จริงๆ แล้วมันก็เป็นแค่เศษดินทรายเม็ดเล็กที่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากมายแต่มันก็ดูสวยงามเมื่อได้พบเจอ

          ดูเหมือนว่าคุณแม่ของคริสตัลคงอยากจะเที่ยวต่อเลยพาเราไปเที่ยวที่เกาะใกล้ๆ นี้ ผมรู้สึกว่ามันมีความสุขดีที่ได้มาพักผ่อนกับคนที่ให้ความสำคัญกับเราเหมือนเป็นสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว ถ้าตอนนี้ผมอยู่ในร่างของฌอห์น แม่ก็คงทำเหมือนผมเป็นหุ่นเชิดให้นักข่าวถ่ายรูปและเฟคทำเป็นว่าน้องชายต่างสายเลือดคือลูกแท้ๆ ของตนเอง ถามว่ามีความสุขมั้ยที่ได้เป็นคนดัง มีกินมีใช้ เกิดมาบนช้อนเงินช้อนทอง ใช่ครับมันสุขสบาย แต่ก็ต้องแลกมากับความเครียดในครอบครัว ชีวิตของทุกคนมีขึ้นมีลงอยู่แล้ว ไม่มีทางที่จะทุกข์ไปตลอดชีวิตหรอกครับ

          อย่างน้อย ก็ต้องมีซักวันหนึ่งที่เรามีความสุข

          ทุกคนบนรถหลับกันหมดจากความเหนื่อยล้านั่นทำให้เป็นจังหวะที่ดีของ บางสิ่งที่จะคืบคลานเข้ามาในรถคันนี้

          บางสิ่งได้เข้ามาในรถก่อนจะจู่โจมมาตรงหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว มันค่อยๆ แสดงตัวตนช้าๆ ก่อนจะปรากฏตัวให้เขาตกใจ แม้ว่าจะพูดเสียงดังแค่ไหนคนขับรถก็เหมือนว่าจะไม่ได้ยินเพราะเสียงเพลงที่เปิดจากหูฟังมันมากพอที่จะไม่ได้ยินอะไรภายนอก สิ่งนั้นพูดภาษาแปลกๆ ใส่คนตรงหน้า ลมเย็นคล้ายน้ำแข็งทุกพัดเข้ามาจนเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ มันกำลังคืบคลานเข้ามาในใจของเขาก่อนทุกอย่างจะหยุดนิ่ง

          ท้องฟ้าที่เคยไล่ตามเขาหยุดนิ่ง รถทั้งคันเหมือนหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่ง เหมือนว่า สิ่งนั้นเป็นผู้ทำมัน

          มันพูดในภาษาที่เขาไม่รู้จักอีกหลายครั้งจนกระทั่งมีเสียงใครบางคนดังขึ้นใจอย่างไม่รู้ตัว

          นาย...นายต้องเลือก

          เลือกในสิ่งที่ถูกต้อง...หรือความรู้สึกของอีกคน

          มันจะส่งผล...ต่อสิ่งที่นายต้องการ

          ...!!”

          ทุกอย่างกลับมาเคลื่อนไหวดังเดิม เสียงลมหายใจเป็นจังหวะของคริสตัลกลับมาเป็นเหมือนเดิมพร้อมกับท้องฟ้าที่กลับมาไล่ตามเขาอีกครั้ง วิทยุที่อยู่ดีๆ ก็เปิดขึ้นเองก่อนจะเลื่อนไปสถานีวิทยุ...ของโลกอีกโลกหนึ่ง

나와 같은 꿈을 꾸고 있나요

เรามีความฝันร่วมกัน

정말 나와 같은 곳을 바라보고 있나요

เหมือนว่าเราจะอยู่ในที่ที่เดียวกัน

그것만이 세상의 멍든 아픔을 치료할 수 있어요

เราสามารถรักษาบาดแผลจากการถูกทำร้ายใดๆ ก็ตามทั่วทั้งโลก

서로 아껴 줄 수만 있다면

เมื่อพวกเรามาอยู่ด้วยกัน

          ... ร่างสูงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาสีดำราคาแพง ดวงตาคมกวาดสายตาอ่านทุกตัวอักษรบนหนังสือด้านหน้าของตนในคฤหาสน์หรูที่จะกี่ชาติมันก็ไม่เคยเป็นของผม ห้องที่ประดับไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำและขาวเพราะรสนิยมส่วนตัวของเจ้าของห้องที่ไม่ชอบความสว่างทำให้ในห้องแทบจะมีแต่ความมืดมิดและพร้อมลงดิ่งเข้าไปในห้วงนิทราได้ตลอดเวลา แต่ในห้องก็มีเพียงโคมไฟขนาดใหญ่ที่ทำหน้าที่ให้แสงสว่างนอกจากหน้าต่างบานใหญ่ที่ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยจะเปิดมันซักครั้ง

          ดวงตาคมกริบมองตรงไปที่ประตูหน้าห้องที่มีเสียงแปลกประหลาดเกิดขึ้นท่ามกลางความเงียบ มือหนาคว้าปืนที่ถูกซ่อนไว้ใต้เบาะโซฟาขึ้นมาไว้ในมือก่อนจะลั่นไกปืนพร้อมยิง ร่างสูงพิงกับประตูสีดำก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูออกมาแล้วเตรียมตัวยิงคนตรงหน้าทันที

          กริ๊ก!

          ฉันเองหญิงสาวในชุดสีดำวาบหวิวพูดขึ้นพร้อมกับยกมือเรียวขึ้นมาเซย์ไฮคนที่พร้อมจะยิงเธอทุกเมื่อ ริมฝีปากที่ถูกแต่งเติมด้วยลิปสติกสีแดงสดยิ้มที่มุมปากก่อนจะถือวิสาสะเข้าไปในห้องโดยปราศจากการต้อนรับของเจ้าของห้อง ผมยาวสีดำสนิทถูกปัดมาไว้ด้านหลังก่อนจะนั่งลงที่โซฟาสีขาวด้านข้างที่นั่งของเขาพี่คิดจะฆ่าทุกคนที่ย่างกรายเข้ามาในห้องนี้เลยหรือไง

          อาจจะใช่เขาตอบก่อนจะขยับแว่นราคาแพงเพื่อให้เข้าที่เข้าทางมากขึ้นแล้วยกหนังสือขึ้นมาอ่านต่อจากที่ค้างไว้

          พี่จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันเข้ามาได้ยังไงอีกฝ่ายถามแล้วกวาดสายตาไปทั่วห้อง

          คนแบบเธอก็สร้างเรื่องแปลกใจให้คนอื่นตลอดน้ำเสียงนุ่มทุ้มปนความรำคาญตอบคนตรงหน้า ถึงอยากรู้ไปก็คงไม่ได้อะไรเพราะมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรสำหรับเขาอยู่ดี ถ้าเธอจะหายตัวเข้ามาเขาก็คงจะชินไปแล้ว

          สายตาของเขาเหลือบไปเห็นใบหน้าช้ำบริเวณแก้มที่เธออาจจะปกปิดด้วยเครื่องสำอางไม่หมด เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจถามเธอที่น่าจะกำลังแปลกใจกับห้องนอนที่มืดมิดที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

          จะแต่งหน้าก็ให้มันเนียนๆ หน่อย

          ว่าแล้วว่าต้องบอก :)เธอตอบก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบหนังสือเล่มเก่าที่ตู้หนังสือออกมาดูพร้อมกับรอยยิ้มที่ปลอมที่สุด แต่ถึงฉันจะแต่งหน้าดีกว่าบิวตี้บล็อกเกอร์ พี่ก็คงจะไม่สนใจฉันอยู่ดี

          ฉลาดนี่ผมตอบ เธอขำออกมาก่อนจะกอดอกมองผมแล้วถาม

          เรื่องอีเจนไปถึงไหนแล้ว?

          ฉันไม่มีเวลามาทำเรื่องอย่างว่าตลอดเวลาหรอกนะผมตอบก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาของเธอ ให้มันมีขอบเขตหน่อย

          ฉันก็ไม่ได้ขอให้พี่คิดเรื่องลามกทั้งวันซักหน่อย...งั้นเอาแบบนี้แล้วกันร่างบางเดินเข้าไปในห้องน้ำด้านในสุดของห้องก่อนจะปิดประตูดังแกร๊กจนผมต้องหันไปมอง แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายเท่าหนังสือตรงหน้า ผมไม่ใช่ผู้ชายที่จะต้องคิดเรื่องเซ็กส์ตลอดเวลาหรอกนะครับ มีการมีงานทำ จะให้มาทำตามข้อแลกเปลี่ยนตลอดคงจะไม่ได้

          แกร๊ก!

          แล้วถ้าทำแบบนี้ล่ะ?”

          ร่างบางในชุดนักเรียนกำลังหลับใหลอยู่ตรงหน้าห้องน้ำอย่างน่าเหลือเชื่อ ร่างสูงขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอทำได้ยังไงกัน?! เธอทำให้เจนมาอยู่ที่ห้องนี้ได้ยังไง? มายากล? เวทย์มนตร์? เธอเป็นใครกันแน่?

          “…นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

          คนตรงหน้าเดินตรงมาทางผมก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยภาษาแปลกประหลาดชวนขนลุก ขนทุกเส้นบนร่างกายตั้งชันเพราะไอความเย็นเข้ามาปะทะจนหนาวไปทั้งตัว สติของผมได้วูบลอยกับอากาศพร้อมกับเดินเข้าไปอุ้มร่างบางที่ไม่มีสติเข้ามาไว้ในอ้อมอกก่อนจะเดินเข้าห้องไปโดยไร้สติ

          บทจะง่ายก็ง่ายจริงๆ เลยน้า เธอหัวเราะออกมาก่อนจะนั่งลงที่โซฟาสีดำตัวใหญ่ก่อนจะหยิบปืนที่วางไว้มาดูเล่น อืม...หมอนี่ก็น่าจะรวยอยู่พอตัว ปืนนี่ใช้ฆ่าคนมานักต่อนักแล้ว ฉันจะขอให้ท่านยมทูตลดบาปให้แล้วกัน

          หยุดสร้างความวุ่นวายซักที คุณจีเอน่า

          อ้าว...โดโด้~”

          เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนสนิทคนเก่าปรากฏขึ้นที่กลางคนพร้อมกับใบหน้าที่ดูจะสมบูรณ์มากกว่าเดิม เอกลักษณ์ของอีกฝ่าก็น่าจะเป็นปากรูปหัวใจที่ถ้ายิ้มก็คงจะเห็นชัดกว่านี้

          คุณไม่มีสิทธิ์ใช้ภาษาของนรกในโลกมนุษย์เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวและแววตาวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ

          อย่ามายุ่ง ไอ้ยมทูตชั้นต่ำ

          คุณมันก็ไม่ได้ต่างจากผมมาก ยังไงคุณก็ต้องอยู่แบบนี้ไปอีกห้าพันปี...แต่ผมคงได้ไปเกิดเร็วๆ นี้

          จะมาอวด?เธอเบะปากมองบนอย่างไม่สบอารมณ์ เธอรำคาญกับพวกยมทูตที่ชอบมาบอกว่าจะได้ไปเกิดมานักต่อนักแล้ว การเป็นมนุษย์มันไม่ได้ดีอะไรนักหนาหรอก กลายเป็นว่าจะน่าปวดหัวกว่าตอนที่อยู่ในนรกเสียอีก ยมทูตบางคนได้มาเกิดแล้วก็ยังจะสร้างปัญหาต่อไปอีก หรือพูดง่ายๆ ก็คือมันวนเวียนอยู่แค่แบบนี้จนฉันขี้เกียจจะเกิดไปเป็นคนจริงๆ แล้ว

          ไม่ได้ตั้งใจจะอวด ก็แค่บอกให้อิจฉาอีกฝ่ายยิ้มที่มุมปากก่อนจะกลับเข้าโหมดจริงจังเหมือนเดิม เธอมีหน้าที่รักษาชีวิตอของเจนไว้ให้นานที่สุด ไม่ใช่เร่งให้เธอตายเร็วมากขึ้น

          ฉันก็รีบให้เธอมีทายาทเร็วๆ ไง จะได้หลุดพ้นจากวัฏจักรน่าสะอิดสะเอียนพวกนี้แล้วขึ้นไปอยู่บนสวรรค์ซักที เห็นเธอเอาแต่โศกเศร้าฉันล่ะเบื่อจริงๆ

          แต่เธอกำลังขัดคำสั่งท่านจง...

          หยุดอวดผัวซักที โดคยองซูฉันยกมือขึ้นมาปรามโดโด้ตัวกลมที่มักจะมาพูดอวดผัวอยู่เสมอ ใครๆ เขาก็รู้กันหมดว่าโดโด้แอบชอบท่านจงอินข้างเดียว! “ฉันไม่ฟังคำสั่งท่านยมทูตผู้ยิ่งใหญ่แต่เป็นเกย์หรอกนะ ไร้ความน่าเชื่อถือชะมัด

          คุณจีเอน่า!”

          อ้อ แล้วก็เลิกพูดเรื่องบุญคุณซักที ฉันรู้ว่ายายแก่นั่นเลี้ยงฉันมาแต่ฉันก็ไม่ได้จะปล่อยให้ทรมาณมากซักหน่อยฉันพูดพลางยกไหล่ขึ้นมาอย่างไม่ได้สนจะไรมากมาย จิตใจของฉันมันรู้สึกชิวมากจนรู้สึกสบายใจไปหมดซะทุกเรื่อง แต่ถ้าจะอารมณ์ไม่ดีก็เป็นยัยหน้าบูดไปเลย เฮ้อ ทำไมฉันไม่ได้ร่างที่ดีกว่านี้กันนะ ไหนๆ ก็แก่หนังเหี่ยวอยู่แล้ว เร่งให้ตายเร็วๆ หน่อยจะเป็นอะไรไปเล่า

          คุณจีเอน่า!”

          นี่โดโด้! พูดเป็นอยู่คำเดียวหรือไง?! เรียกชื่อฉันอยู่ได้ฉันบอกคนตรงหน้าที่ดูจะตกใจกับคำพูดของฉัน โดโด้เป็นคนอ่อนต่อโลก ใสใสสมวัยจริงๆ

          คุณจะทำให้เรื่องมันดีหรือแย่ขึ้นกันแน่

          อย่างหลังฉันว่านายน่าจะคิดเอาเองมากกว่า ไม่ดีหรือไง ฉันช่วยให้อะไรๆ มันง่ายขึ้น เรื่องนี้จะได้ไม่จืดชืดเกินไปพอดีว่าฉันเกลียดนิยายน้ำเน่าน่ะ

          แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปอีกฝ่ายดูใจเย็นลงก่อนจะช้อนดวงตากลมโตขึ้นมามองฉัน

          ถ้าฉันบอกก็ไม่สนุกสิ ฉันยังสนุกกับการเป็นตัวร้ายในเรื่องนี้อยู่เลย :)



          “…”

          “…”

          เป็นอะไรหรือเปล่า?

          ปะ...เปล่านี่!”

          ร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาสั้นนั่งหลังแข็งอยู่บนเตียงโดยไม่พูดอะไรมาชั่วโมงกว่าแล้ว ดูเหมือนว่าพูดจะพูดมากขึ้นหลังจากที่อยู่ร่างนี้มาจะครบสามเดือนอยู่แล้ว...หลังจากเหตุการ์ณเมื่อคืนคริสตัลก็นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา มองตาก็หลบตา ผมไม่รู้จะพูดยังไงกับเธอแล้ว

          เปล่าแล้วเงียบทำไม

          แล้วมีอะไรให้พูดล่ะ?สายตาล่อกแล่กมองไปทั่วจนผมมองออกว่าเธอน่าจะมีอะไรอยู่ภายในใจ ต้องเขินไม่ก็อึดอัดจนพูดอะไรไม่ออกมากกว่า...ผมวันไนท์แสตนด์มาเยอะ ถ้าเจอพวกซิงๆ อาการก็จะเป็นแบบนี้

          แล้วผมดันไป เปิดซิงเพื่อนสนิทเสียด้วย....

          ไม่ต้องอาย ยังไงกูก็เห็นของมึงหมดแล้วผมถอนหายใจออกมาหลังจากเห็นอาการของเธอ ทั้งเล็ก แบน...

          หุบปาก!!!!!!!”

          น่ารัก

          ผมยิ้มออกมาหลักจากเห็นท่าทีน่ารักของเธอ ถ้าเธอเกลียดจะโกรธผมยังไงผมก็ยอมรับทุกอย่าง แต่ผมเชื่อว่าลึกๆ ในใจของเธอก็คงจะมีใจให้ผมบ้าง ไม่อย่างนั้นเธอก็คงปฏิเสธผมก่อนจะทำไปแล้ว เธอไม่ใช่คนยอมใครง่ายๆ...ถึงเธอจะเล็กแบนไปซักนิดแต่มันก็ดูน่ารักดีสำหรับผม

          หาผ้าพันคอมาปิดหน่อยก็ดี..ตรงคอมัน...

          เออ!”

          คนตัวเล็กเดินไปหยิบผ้าพันคอบางสีเหลืองขึ้นมาใส่บังรอยแดงก่อนจะเดินก้มหน้าเปิดประตูออกไป แต่ดันมีเด็กตัวเล็กที่ไม่รู้ว่ามาแอบฟังตั้งแต่เมื่อไหร่เงยหน้าขึ้นมามอง

          ลุงฌอห์นเห็นอะไรของป้าตัลง่ะ

          “…”

          “…”

          ไร้เดียงสาจริงๆ

          ผมเดินออกมาจากห้องก่อนจะเดินตรงไปที่ชายหาดหน้าห้องเพื่อดูพระจันทร์ที่กำลังสาดส่องแสงนวลออกมา คริสตัลอุ้มเด็กตัวน้อยออกมาทีหลังก่อนจะหยอกล้อกันตามประสา เสียงน้ำทะเลที่ถูกพัดเข้าฝั่งอย่างไม่มีสิ้นสุดทำให้เกิดความสงบขึ้นในใจอย่างมาก ทะเลที่ดูมืดมิดอาจจะน่ากลัวสำหรับหลายคน แต่สำหรับผมแล้วมันน่าค้นหา ลึกลับ อยากจะดำดิ่งลงไปแล้วไม่กลับขึ้นมาอีกเลย....

          ผมหย่อนตัวลงนั่งบนพื้นทรายนุ่มแล้วปล่อยให้ลมเย็นพัดเข้าที่ใบหน้า คริสตัลลงมานั่งข้างๆ ผมก่อนจะปล่อยข้าวให้เล่นอยู่รอบๆ ไม่ให้คลาดสายตา เธอจ้องมองดวงจันทร์ที่กำลังส่องแสงสีเหลืองนวล วันนี้พระจันทร์เต็มดวงสวยที่สุดเลย...

          เอซ

          ...

          มึงได้ใส่ถุงยางหรือเปล่า?เธอหันมาถามผมที่กำลังพอใจกับความสวยของพระจันทร์ ผมหันไปหาเธอก่อนจะตอบ

          กูดึงออกก่อน ไม่ท้องหรอก

          แต่มันก็มีเปอร์เซ็นต์ท้องอยู่นะ...เธอเริ่มแสดงสีหน้าตึงเครียดออกมา มือหนากอบกุมมือของเธอไว้ก่อนจะส่งสายตาเป็นห่วงให้เธอ เธอคงจะเครียดกับเรื่องเมื่อคืน นึกโมโหตัวเองจริงๆ ที่ทำเรื่องบ้าแบบนั้นไปโดยไม่ได้ขอเธอก่อน ถ้าผมระงับอารมณ์ให้มากกว่านี้เรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น

          ถ้าท้องกูก็รับผิดชอบผมตอบก่อนจะลูบมือเรียวด้วยความเป็นห่วง ผมไม่อยากให้เธอต้องคิดมากไปกว่านี้ ผมพยายามปลอบโยนคนตรงหน้าให้อารมณ์ดีขึ้นมากที่สุดแต่ก็ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้มากนัก

          แต่เราสองคนไม่ได้รัก...

          มาถึงขนาดนี้แล้ว..ยังไม่รู้อีกเหรอวะเสียงทุ้มพูดออกมาพร้อมกับจ้องเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้า ตั้งแต่วันแรกที่เกิดเรื่องจนมาถึงวันนี้ มึงไม่รู้อะไรเลยจริงๆ เหรอวะ

          “…”

          หรือกูไม่ได้แสดงออกมามึงถึงไม่รู้ กูมันน่าเบื่อใช่มั้ยวะ

          ...

          กูไม่รู้ว่ามึงรู้สึกอะไรกับกูบ้างหรือเปล่า รู้แค่ว่ากูรักมึงมากๆ รักมาตั้งนานแล้ว รักมาตั้งเจอหน้ากันครั้งแรก เป็นความรักที่บริสุทธิ์ ไม่มีอะไรเจือปนเลยนอกจากกูรักมึงจริงๆ

          เอซ...

          กูอาจจะขืนใจมึงกูขอโทษด้วย แต่ทุกอย่างที่กูทำไปกูรับผิดชอบทุกอย่าง กูไม่ได้เอามึงแล้วทิ้ง กูรู้สึกกับมึงจริงๆ กูมีสติครบทุกอย่าง กูอาจจะน่าเบื่อไปบ้าง แต่ก็อยากให้มึงลองหันมามองที่กูบ้าง...กูฌอห์นไง กูฌอห์นเพื่อนของมึงไงคริสตัล

          ดวงตาคมที่กำลังมองหน้าคนตรงหน้าอย่างเว้าวอน หางตาเหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่กำลังเดินลงน้ำไปอย่างรวดเร็ว เขาเบิกตาโพลงอย่างตกใจก่อนจะรีบวิ่งลงทะเลไปช่วยข้าวที่ดูจะเล่นเกินเขตไปเสียแล้ว

          ข้าว! กลับมาหาลุง!” เขาตะโกนเรียกอีกฝ่ายที่เอาแต่เดินดุ่มลงไปในทะเลเหมือนไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว เขาพยายามวิ่งให้เร็วที่สุดแต่เพราะความดันใต้น้ำทำให้ทุกอย่างดูช้าไปหมด เขาตะโกนอีกหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ให้ผลลัพธ์ตามเดิม ร่างเล็กจมลงไปเรื่อยๆ ตามความสูงของน้ำทะเลจนทำให้เขาต้องดำดิ่งลงไปช่วย

          เพราะความมืดจึงทำให้ไม่เห็นอะไรมากนัก เขาว่ายวนอยู่แบบนั้นอยู่นานจนต้องโผล่ขึ้นมารับออกซิเจนเข้าปอดแล้วลงไปอีกครั้ง แต่เหมือนว่าจะหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ใจของเขาว้าวุ่นกลัวว่าข้าวจะเป็นอะไรไป แต่กลับมีมือเย็นเฉียบของบางสิ่งจับหมับที่ขาของเขาก่อนจะดึงลงไปสู่ห้วงลึกของทะเลอันมืดมิด...

질문과 해답들이 니 안에 다 있는 걸

คำถามและคำตอบมันอยู่ในตัวคุณหมดแล้ว

나의 세상을 가진 나의 작은 우주가

คุณมีโลกของผม และคุณก็เป็นจักรวาลเล็กๆ

소멸하는 순간 나도 사라지겠지

หากช่วงเวลานั้นหายไป ผมก็คงสลายไปเช่นกัน...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #18 YoonHunforever (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 01:55
    <p>สู้นะ รออ่านเสมอจ้าาาา????</p>
    #18
    1
    • #18-1 Tak Paweena (@tukeaeakiki) (จากตอนที่ 9)
      10 พฤษภาคม 2561 / 19:59
      ขอบคุณมากเลยนะคะ มาต่อแล้วจ้า
      #18-1
  2. #17 ตายิ้ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 22:09
    สู้ๆๆจ้า พยายามเข้านะ
    #17
    1
    • #17-1 Tak Paweena (@tukeaeakiki) (จากตอนที่ 9)
      10 พฤษภาคม 2561 / 19:59
      ขอบคุณมากเลยนะคะ ;-; มาต่อแล้วจ้า
      #17-1
  3. #16 หมูยุน (@Fahfahfi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:08
    สู้ๆค้าบบ รอออ
    #16
    1
    • #16-1 Tak Paweena (@tukeaeakiki) (จากตอนที่ 9)
      10 พฤษภาคม 2561 / 19:59
      ขอบคุณมากนะคะ มาต่อแล้วน้า &#9829;
      #16-1