END [9SPIRITS] Dreams Come True อยากตื่นมาเห็นหน้าเธอ

ตอนที่ 8 : DREAM EPISODE 7 : [100%]*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61

EPISODE 7
Image result for gif sehun
Image result for gif yoona

          ท่ามกลางชายหนุ่มร่างโปร่งนับร้อยที่กำลังสุมหัวนินทาคุยเรื่องที่กำลังสร้างปัญหาให้กับที่แห่งนี้ เขาที่ถูกเรียกจำต้องเดินผ่านไปอย่างเงียบๆ เพื่อพบกับเขาผู้นั้น ประตูบานใหญ่เปิดขึ้นพร้อมกับความเย็นยะเยือกที่ทำให้ใครต่อใครหัวใจสั่นวาบเมื่อเข้ามาสัมผัส พลังบางอย่างกำลังคุกคามจิตใจของคนที่เข้ามาเหมือนมีแรงกดดันอยู่รอบกายของเขา เขาผู้นั้นยืนอยู่ที่อีกฟากพร้อมกับรูปร่างโปร่งสูงน่าเกรงขาม แสงสีขาวเปล่งประกายออกมาเพราะพลังในกาย แต่เมื่อเขาหันกลับมาความรู้สึกทั้งหมดก็ต้องแปรเปลี่ยนไป

          “อ๊าย! มาแล้วเหรอ? ข้ารอเจ้าตั้งนานแหนะ >o<!”

          “=_=;;”

          เขาผู้เป็นกึ่งกลางระหว่างความเป็นความตาย ผู้ชี้เป็นชี้ตายมนุษย์มานักต่อนัก เขาผู้ที่ทุกคนต่างเกรงกลัวในอำนาจ...

          แต่มันติดอยู่ที่เขามีจิตใจเป็นหญิงในร่างชายบึกบึน

          ถึงจะผ่านมาสามร้อยกว่าปีแล้วผมก็ยังทำตัวชินไม่ได้เลย (-_-)

          “เฮ้อ~ ข้าขี้เกียจจะเก๊กตอบคำถามไอ้พวกยมทูตหน้าโง่พวกนั้นแล้วนะ รีบๆ สรุปเรื่องมาซักทีสิเขาเดินกลับมาก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวใหญ่เพื่อรอข่าวจากโลกมนุษย์จากผม

          “ครับผมตอบ คู่รักที่ไม่เกิดขึ้นมามากกว่าสามร้อยล้านปีได้เกิดขึ้นมาแล้ว...”

          “อ๋อ คู่สุดท้ายที่ข้ารู้จักก็คู่แทงสิกที่พวกเจ้ามนุษย์ชะ...ชิป? ใช่...ชิปกันใช่รึไม่?เขาถามก่อนที่ผมจะพูดจบพร้อมกับยกมือขึ้นมากอดอก แต่น่าเสียดายที่เจ้าสิกออกห่างกับเจ้าแทงเสียก่อน ไม่อย่างนั้นข้าคงได้เห็นปาฏิหาร์ยที่เขากล่าวขานกันเป็นแน่

           “ท่านเรียกว่า แทยอนกับ เจสสิก้าจะดีกว่านะครับ ผมเกรงว่า...

          “เออน่า! จะพูดอะไรก็รีบพูดอีกฝ่ายปัดประเด็นเรื่องนั้นทิ้งก่อนจะเร่งผม

          “…ตามที่หนังสือกล่าวไว้เลยครับ ไม่ต้องพูดอะไรมากท่านก็น่าจะรู้อยู่แล้วผมตอบไป ดูเหมือนจะกวนฟุตท่านผู้ยิ่งใหญ่ไปซักหน่อย แต่ที่ผมพูดมันเป็นความจริงทุกประการ

          “เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว แต่ข้าอยากรู้ชื่อ ชื่อน่ะชื่อ!” อีกฝ่ายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กับคำตอบของผม ผมตอบไปอย่างที่อย่างที่ตนเองได้รับรู้มา

          “เท่าที่ข้ารู้มา ฝ่ายชายคือ ฌอห์นส่วนฝ่ายหญิงคือ คริสตัลครับฝ่ายหนึ่งคือผู้ชายที่มีความเพียบพร้อมในทุกด้าน ส่วนอีกฝ่ายก็เป็นหญิงที่หน้าตาสวยดั่งนางฟ้า แต่ก็คงจะมีข้อเสียตรงที่การพูดจาที่จะดูกล้าหาญเกินไปหน่อย

          “แล้วคราวนี้เป็นยังไงล่ะ อะไรจะเกิดขึ้น?เขาตาโตขึ้นด้วยความรู้สึกอยากรู้อยากเห็น แสงสีขาวที่เปล่งประกายแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูสว่างพร้อมกับภูตตัวน้อยที่บินออกมาตามความรู้สึกของท่าน

          น้อยนักที่จะได้เห็นท่านยมทูตผู้ยิ่งใหญ่อารมณ์ดีขนาดนี้...

          “ก็...ตอนนี้ระบบของเราวุ่นวายไปหมดแล้วครับ หลังจากพลังนี้เกิดขึ้นทำให้เด็กคนหนึ่งซึ่งจะต้องถึงฆาตกลับถูกพลังนี้ช่วยเอาไว้ เรากำลังประชุมหาทางแก้อยู่ครับท่าน

          “ข้าว่าแบบนี้ก็สนุกดีมือหนากระดิกเรียกภูตตัวน้อยสีชมพูเข้ามาใกล้ก่อนจะเกาคางให้เจ้าภูตที่ยิ้มปริ่มไปด้วยความสุข ไหนๆ ข้าก็จะได้ไปเกิดในโลกมนุษย์เร็วๆ นี้อยู่แล้ว ให้ข้าได้เห็นปรากฏการ์ณแบบนี้ก่อนไปเถอะ

          “...แต่ข้ายังไม่อยากให้ท่านไปนะผมก้มหน้าแล้วพูดออกมาด้วยความรู้สึกปนเศร้า ร่างบางเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มถูกพลังของท่านผู้นั้นดูดเข้าไปใกล้ก่อนจะยื่นใบหน้าคมเข้มเข้ามาใกล้

          “ขอโทษนะ แต่ข้าไม่ได้ชอบเจ้าอีกฝ่ายพูดแทงใจดำก่อนจะพูดต่อ ถ้าข้าลงไปเกิดข้าก็อยากเกิดเป็นหญิงแล้วลืมเรื่องที่นี่เสียให้หมดสิ้น

          “แต่ท่านจงอิน...

          “เจ้าก็รีบตามข้ามาแล้วกันโดโด้น้อยของข้า...บางทีหากข้าลงไปเกิดแล้วได้เจอเจ้า ข้าอาจจะรักเจ้าขึ้นมาก็ได้ :)



          “ขอบคุณมากนะมึง ถ้าไม่ได้มึงกูคง...

          “อือ...

          ผมตอบกลับเพื่อนสนิทที่ดูจะขวัญเสียกับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ผิดกับหลานสาวตัวน้อยที่กำลังดี๊ด๊ากับการ์ตูนตอนเย็นอย่างมีความสุขเหมือนลืมเรื่องเมื่อกี้ไปหมดแล้ว ใบหน้ายิ้มแย้มของเธอก็ทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อยว่าอย่างน้อยก็ได้ช่วยให้เธอมีความสุขบ้าง ผมจำได้ว่าตอนเธอยังเด็กเธอร้องไห้เสมอเวลาผมอุ้ม ไม่รู้ว่าเธอกลัวผมหรือยังไง แต่เวลาผมอยู่ร่างไอ้เอซเธอกลับมีท่าทีที่เปลี่ยนไป เธอมักจะเรียกผมว่าฌอห์นทั้งๆ ที่ผมก็ไม่เคยบอกเหมือนกันว่าผมมาอยู่ในร่างนี้

          แต่เขาว่าเด็กจะไม่พูดโกหก จริงมั้ย?

          “มึงว่า...ไอ้บ้านั่นเป็นใคร?คนข้างกายที่ยืนคิ้วขมวดแน่นเพราะครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องเมื่อครู่มานาน

          “ใครก็ได้ที่ไม่อยากให้เรารู้ว่ามันเป็นใครผมตอบไปอย่างไม่ได้คิดอะไรมากมาย ในเมื่อถึงอยากจะรู้ก็ทำอะไรไม่ได้

          “…กวนตีนอีกฝ่ายพูดก่อนจะฟาดมือลงมาบนหัวอย่างแรงดังแป๊ะ! เมื่อได้คำตอบชวนกวนบาทาจากผม

          “มึงมัน…”

          “อ้าวลูก แม่มีเรื่องจะคุยด้วยแม่ของคริสตัลเดินมาหาเรามั้งสองก่อนที่ผมจะตบอีกฝ่ายตอบ อีกฝ่ายทำหน้าทะเล้นใส่ก่อนจะเดินตามแผ่นหลังของแม่ที่เดินไปแล้ว

          “…” ผมไม่ได้พูดอะไรต่อได้แต่เดินตามไปติดๆ อย่างไม่มีทางเลือก

          “แม่ว่าเราเจอเรื่องร้ายๆ มามากพอแล้วอีกฝ่ายพูดก่อนจะเปลี่ยนจากใบหน้าเคร่งเครียดเป็นรอยยิ้มอันแสนอบอุ่น เราไปพักผ่อนกันเถอะ พี่สะใภ้เราก็ได้วันหยุดเยอะ ลูกคงจะขอลาหยุดได้ใช่มั้ย

          “ที่ไหนอ่ะแม่



          “ฮ้าาาา~ ป้าๆ ดูหนูจิ เปียกหมดเลยยยยย

          “จ้ะ เปียกแล้วเนอะ

          หลังจากเถียงเจ๊โอจนไฟแทบออกปาก ในที่สุดก็ได้วันลามาแบบทุลักทุเลพอๆ กับไอ้เอซที่ต้องคุยกับพี่ผู้จัดการอยู่นานกว่าจะยอมเซ็นใบลาให้ นี่แหละน้า ฉันมันคนสำคัญในบริษัทอยู่แล้ว ใครๆ ก็ต้องการตัว (^O^)

          เปล่า ฉันดองงานไว้เยอะต่างหาก เจ๊แกเลยไม่อยากให้ลา TOT ฉันมันไม่มีใครสนใจนี่! ทำดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์!

          แล้วจะตัดพ้อทำไม

          เรามาที่ทะเลกันเพื่อพักผ่อน อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลใจเรื่องไอ้เลวที่บุกมาที่บ้านตอนนั้นอีก ฟังเสียงคลื่นเสียงลมก็ทำให้ใจสงบขึ้นมาก ไม่คิดฟุ้งซ่านอีก จากที่ฝันร้ายแทบทุกวันก็เริ่มผ่อนคลายขึ้น ต้องขอบคุณแม่ที่ออกปากชวนเรามาพักผ่อนที่นี่ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ได้มาพบเจอบรรยากาศบริสุทธิ์แบบนี้แน่ๆ คงจะต้องทนกับแดดของกรุงเทพกับงานที่แทบจะทับตัวตายอยู่แล้วมาทำให้เครียดกว่าเดิม

          แม่ที่กำลังนอนอาบแดดโดยที่ไม่สนใจอายุของตัวเองอย่างมีความสุข ส่วนฝั่งของพี่ชายก็กำลังมองพี่สะใภ้กับลูกสาวของตตนกำลังเล้นน้ำทะเลกันอย่างสนุกสนาน ส่วนฉันก็นั่งจิบน้ำส้มทำตัวเป็นนางเอกที่ดูสวยหรูไร้ที่ติ ถ้าแมวมองเอสเอ็มอยู่แถวนี้คงแทบจะถวายนามบัตรให้แล้วอ้อนวอนขอให้ไปออดิชั่นเลยล่ะ

          ตุ้บ!

          “กรี๊ด!” ฉันที่กำลังยิ้มกับการมโนขั้นสูงอยู่นั้น ฝ่าเท้าศักดิ์สิทธิ์จากไอ้เพื่อนเวรก็ถีบเข้ามาจนตัวฉันกลิ้งตกจากเก้าอี้สู่พื้นทราย ไอ้เอซ!!!”

          “อะไรอีกฝ่ายเก๊กหน้านิ่งตามเคยก่อนจะใส่วันกันแดดขอบแดงอันมีสไตล์แล้วนั่งลงที่เก้าอี้แทนฉัน ทั้งๆ ที่ฉันก็ยังนั่งเจ็บก้นอยู่ข้างๆ

          “มึงแย่งที่นั่งกูอ่ะ!!” ฉันยืนขึ้นก่อนจะตวาดใส่หน้าคนขี้แกล้งอย่างมัน แต่เสียงเล็กของใครบางคนกลับเรียกให้หันไปเสียก่อน

          “ป้า~ ลงมาเล่นด้วยกันสิ!”

          “น้องตัลลงมาเล่นกับลูกพี่หน่อย พี่จะไปเปลี่ยนชุดเสียงจากพี่สะใภ้ดังขึ้นอีกครั้งจนฉันปฏิเสธไม่ได้ ฮือ ทำไมฉันต้องมาเล่นน้ำทะเลด้วยเนี่ย ฉันโตเกินกว่าที่จะทำอะไรแบบนี้แล้วนะ

          “ค่ะ…” ฉันตอบรับไปก่อนจะลากไอ้เอซลงไปเล่นด้วย ไปเร็ว หลานเรียก!”

          ฉันลากคนตัวสูงลงมาที่น้ำทะเลก่อนจะเดินชงมาเรื่อยๆ จนระดับน้ำอยู่ที่เอวคอดของตัวเอง พี่สะใภ้ฝากข้าวไว้กับฉันในขณะที่ขอตัวไปเปลี่ยนชุดเพราะรู้สึกเหนียวตัว ฉันอุ้มเด็กน้อยตัวเล็กที่ใส่ปลอกแขนโป่งลมที่แขนและหน้ากากออกซิเจนสรเหลืองแสนน่ารัก

          ยัยตัวเล็กวักน้ำใส่เอซจนอีกฝ่ายนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะสาดน้ำกลับไปจนเสียงหัวเราะดังไปทั่ว ฉันปล่อยหลานสาวลงบนทะเลเพราะยังไงปลอกแขนก็ช่วยพยุงร่างกายได้อยู่แล้วก่อนจะเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานจนเปียกปอนไปทั้งตัว เมื่อฟ้าใกล้เปลี่ยนสีฉันจึงอุ้มหลานตัวน้อยไว้ในอกก่อนจะเดินเข้าฝั่งเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเป็นไข้เอาได้ แต่ก่อนจะได้ไปอาบน้ำยัยข้าวก็ออกปากถาม

          “ป้าๆ ทำไมน้องเขาตัวเล็กจังมือเล็กชี้ไปที่เด็กผู้ชายที่ยังเป็นเด็กทารกกำลังร้องไห้จ้าจนดังไปทั่วชายหาก เอซที่ยืนอยู่ข้างหลังเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน

          “น้องเขาเพิ่งเกิดไง เมื่อก่อนข้าวก็เป็นแบบนั้นแหละฉันตอบเด็กน้อยขี้สงสัยก่อนจะพาเดินกลับที่พักด้านหน้า

          “แล้วหนูเกิดมาได้ยังไง?

          เด็กน้อยพูดเสียงจ้อยแจ้วทำให้ผู้ใหญ่อย่างเราสองคนเงียบไปชั่วขณะ...

          จะให้ตอบยังไงล่ะเนี่ย คำถามโลกแตกชัดๆ...

          เอ่อ...

          ตามหลักวิทยาศาสตร์ อสุจิต้องเข้าไปฝังในไข่ที่อยู่ภายในรังไข่ของ...

          ไอ้เอซหุบปาก! TOT” ฉันแทบจะชกหน้ามันถ้าไม่ติดว่ากำลังอุ้มข้าวอยู่ ตอบอะไรของมันกันเนี่ย เด็กตัวแค่นี้จะไปเข้าใจอะไรแบบนี้ได้ยังไง น้าว่าข้าวไปอาบน้ำก่อนดีกว่า...

          แงงงงงง! ไม่เอา! ข้าวอยากรู้ๆๆ ป้าบอกข้าวหน่อย~ ลุงฌอห์นพูดอะไรไม่เห็นจะเข้าใจเลยอีกฝ่ายเริ่มงอแงเสียงดังจนฉันต้องถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรปล่อยให้คนตัวเล็กเบะปากร้องไห้ไปอย่างนั้นก่อนจะส่งต่อให้พี่สะใภ้ดูแลต่อ ส่วนตัวฉันและไอ้เอซก็หนีมาเข้าห้องก่อนเพราะรู้สึกเหนียวตัวไปหมดแล้ว

          ทริปนี้เรามาครบทั้งครอบครัว แม่ พี่สะใภ้ พี่ชาย ข้าว ฉันและเอซ เรียกได้ว่ามาจนบ้านเงียบไม่เหลือใครเลย ฉันต้องนอนกับไอ้เอซอย่างช่วยไม่ได้ พี่สะใภ้อยู่ห้องเดียวกับพี่ชาย ส่วนแม่ก็ขอข้าวไปอยู่ห้องเดียวกัน ฉันขอมันอาบน้ำก่อนเพราะคิดว่าผู้ชายคงใช้เวลาน้อยกว่าผู้หญิง แต่ถึงจะอาบเสร็จก่อนก็เถอะ ฉันก็ต้องออกมาเลือกชุดใส่อยู่ดี

          “…” ฉันพลิกเสื้อผ้าในตู้ไปมาอย่างไม่รู้ว่าจะเลือกตัวไหนดี ในขณะที่อีกฝ่ายใส่เพียงแค่เสื้อยืดสีขาวกางเกงเจเจสีดำอย่างไม่คิดอะไรมาก ผิดกับฉันที่ยังเลือกชุดใส่ไม่ได้ซักที

          เลือกทำไม ใส่ตัวไหนก็ขี้เหร่หมดมันนอนแผ่อยู่บนเตียงพร้อมจาล้อเลียนแล้วยักคิ้วขึ้นเหมือนคนกวนตีน เอาจริงๆ มันก็คือคนกวนตีนในความหน้านิ่งนั่นแหละ ถ้าลองคิดดูแล้วทำแบบนี้มันน่าถีบมากกว่าใดใดในโลกนี้จริงๆ

          เสือกฉันหันไปพ่นคำด่าใส่มันก่อนจะเลือกชุดเดรสยาวสีเหลืองออกมาก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำ แต่ก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนชุดก็หันไปแลบลิ้นใส่อีกคนแล้วปิดประตูห้องน้ำใส่

          จะมาเที่ยวทั้งทีก็ขอสวยหน่อยเถอะน่า~

          ร่างบางเดินออกมาพร้อมกับชุดเดรสสายเดี่ยวสีเหลืองพร้อมกับผมที่รวยเปียไปข้างหลังอย่างลวกๆ ทำให้ผมด้านบนฟูออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ อีกฝ่ายถอนหายใจเมื่อเห็นสภาพร่างกายของคนแต่งตัวไม่เป็นอย่างฉันก่อนจะเดอนมาผลักหลังฉันไปที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วแกะผมเปียของฉันออก

          ขี้เหร่จริงๆเอซพูดแล้วลงมือเปียผมให้ใหม่อย่างนุ่มนวลและตั้งใจจนใบหน้าของฉันมันร้อนผ่าวขึ้นมา อีกฝ่ายหันหน้าขึ้นมามองจนฉันต้องหลบตา ผู้ชายอย่างมันถักเปียเป็นด้วยเหรอ อบอุ่นชะมัดเลย

          มึงถักเปียเป็นด้วยเหรอฉันออกปากถามคนที่กำลังตั้งใจกับการเปียผมยาวสลวยของฉันให้ดูดีขึ้น

          อืออีกฝ่ายตอบ เคยทำให้แฟน

          “…อ๋อ

          เพราะแฟนมันเรียนไฮสคูลเลยได้ถักเปียให้บ่อยสินะ อิจฉาจังได้แฟนอบอุ่นแบบมันถักเปียให้ทุกวันคงเขินตายเลย เสียดายที่ฉันแก่เกินไปแล้ว

          เสียดาย? เสียดายทำไมคริสตัล?!!!!!

          “…เสร็จแล้วร่างสูงคอบก่อนจะมองผลงานของตัวเองบนศีรษะของฉัน อือ ขี้เหร่น้อยลง

          รู้น่าว่าสวยฉันยิ้มในกระจกแล้วพลิกตัวไปมา ฝีมือของมันก็ใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ย สงสัยทำบ่อย นี่ๆ ต่อไปนี้มึงก็ช่วยถักเปียให้กูทุกเช้าก่อนไปทำงานเลยนะ กูจะได้ไม่ต้อง…”

          ก่อนจะพูดจบก็ต้องชะงักกับใบหน้าที่เข้ามาใกล้ชิดกับใบหน้าของฉันจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกคน คงเป็นเพราะฉันพลิกตัวหันเร็วไปอีกฝ่ายเลบยังไม่ทันออกห่างจากการมองดูเปียผมของฉัน ความร้อนที่กำลังเคลื่อนขึ้นมาบนใบหน้าทำให้ได้สติกลับคืนมา ฉันเขยิบออกจากอีกฝ่ายแต่มือหนากลับรั้งเอวบางของฉันเอาไวเก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มแหบแสนมีเสน่ห์

          “…แน่นอนแม้แต่ลูกกระเดือกที่กำลังขยับยังดูเซ็กซี่สำหรับฉัน แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อเสียงเคาะประตูจากคนตัวเล็กก็ดังขึ้นมาขัดเสียก่อน

          ป้า! ลุง! ออกมาได้แล้ววว! หนูหิวแล้วนะ!”

          จะจ้ะ! เดี๋ยวน้าออกไปนะเสียงสั่นบอกคนนอกประตูก่อนจะก้มหน้าเดินออกไปเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าตอนนี้หน้าแดงจตแทบจะเหมือนลูกมะเขือเทศอยู่แล้ว

          ทำไมเพื่อนสนิทถึงได้ทำให้ใจเต้นได้มากขนาดนี้กันนะ

          ข้าวกินผักด้วยสิ เดี๋ยวไม่โตนะฉันบอกเด็กน้อยที่เขี่ยผักสีเขียวทิ้งเพราะเหตุผลทั่วไปอย่าง รสชาติขมแต่ถ้าเด็กๆ โตขึ้นเหมือนฉันก็จะรู้เองว่ารสชาติของชีวิตมันขมกว่าผักเสียอีกทำไมฉันต้องคิดอะไรแก่ๆ แบบนี้ด้วยนะ

          เหมือนที่มึงเคยบอกว่า เหมือนหน้าอกพี่ยุนอาที่โตช้ากว่าพี่สันหนี่สิบเท่าใช่มั้ยคนข้างกายหันมากระซิบใส่หูพร้อมกับการพูดชื่อไอดอลของฉันผิดไปไกลโข ฉันเหยียบเท้าอีกฝ่ายจนใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บแต่ไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาก่อนจะหันกลับไปกระซิบตอบ

          ซันนี่โว้ย ไม่ใช่สันหนี่!” ฉันแก้ให้ก่อนจะตักผักในจานใส่ให้อีกคนจนมันกระตุกยิ้มออกมาน้อยๆ ผิดกับเด็กตัวน้อยที่กำลังงอแงจากการโดนดุ

          แงงงง! หนูไม่อยากกินผัก หนูไม่อยากกินผัก!” ข้าวเริ่มร้องไห้ออกมาจนคนเป็นแม่ต้องอุ้มขึ้นมาปลอบให้หยุดร้อง

          โอ๋ๆ ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินลูกพี่สะใภ้ตามใจลูกจนลูกเสียนิสัยไปแล้ว ฉันนั่งฟังก่อนจะถอนหายใจออกมาพลางคิดไปถึงสมัยเด็กที่หากไม่ยอมกินผักล่ะก็จะโดนดึงสายเทปจนยืดย้วยไปหมดจนไม่สามารถเปิดได้อีกเลย นั่นแหละเป็นยุคที่แม่โหดสุดๆ ไปเลย แต่ถ้าเป็นยุคนี้ก็คงจะยึดโทรศัพท์สองสามวัน เฮ้อ ทำไมฉันไม่เกิดให้ช้ากว่านี้นะ TOT

          ฮือ ป้าอ่ะ ป้ายังไม่ตอบหนูเลยว่าหนูเกิดมาได้ยังไงๆๆๆเด็กตัวน้อยเริ่มงอแงเสัยงดังลั่นร้านอาหารจนคนอืนต้องหันมามองด้วยสายตาขบขันกับคำพูดไร้เดียงสาของเด็กคนนี้

          “…”

          “…”

          โอ๋ เดี๋ยวแม่ตีน้าตัลให้น้า หยุดร้องนะลูก…”

          ที่ลุงฌอห์นบอกว่าอสุจิอะไรไม่รู้ง่ะ แม่บอกข้าวหน่อยๆ~” เด็กตัวน้อยยังไม่พูดเรื่องน่าอายไม่หยุดจนคนเป็นแม่ต้องอุ้มบังหน้าตัวเองออกไปนอกร้านเพราะความอาย ลูกค้าในร้านต่างขบขันกับคำพูดของเด็กตัวน้อยที่ไม่รู้ประสีประสาอะไร ฉันหันไปทำหน้าค้อนใส่ไอ้เอซที่กำลังยิ้มปริ่มกับคำพูดไร้เดียงสาของหลานสาวก่อนจะตักอาหารกินโดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

          ทำไมข้าวต้องเรียกพ่อหนุ่มว่าฌอห์นตลอด แม่ไม่เข้าใจเลยแม่ของฉันออกปากถามหลังจากที่พี่สะใภ้อุ้มเจ้าตัวออกไปด้านนอก คนถูกถามหันไปมองแม่ของฉันก่อนจะตอบ

          ไม่ทราบเหมือนกันครับ

          แต่แม่ว่าลูกก็เหมือนพ่อฌอห์นอยู่นะ ดูนิ่งคล้ายกันเลยแม่ของฉันพูดก่อนจะยิ้มออกมาแล้วทานอาหารต่อก่อนจะขอขึ้นไปพักผ่อนพร้อมกับข้าวที่หลับไปแล้ว ฉันก็ขอตัวก่อนเช่นเดียวกัน เอซและฉันขึ้นมาบนห้องก่อนจะล้มตัวลงนอนพร้อมกันโดยที่ยังไม่ได้อาบน้ำหรือเปลี่ยนชุดกันเลย

          มึงนี่น้า คิดว่าพูดเรื่องอย่างว่าไปแล้วเด็กมันจะเข้าใจรึไงฉันพูดแล้วหันหน้าไปหาอีกฝ่ายที่แย่งผ้าห่มจากฉันไปหมดแล้ว

          พูดความจริงก็ไม่ได้เหรออีกฝ่ายถาม

          เออ ไม่ได้! เดี๋ยวหลานกูเสียผู้เสียคนหมดฉันบอกก่อนจะดึงผ้าห่มบนตัวอีกฝ่ายมาไว้ที่ตัวเพราะถูกแย่งไปจนฉันไม่เหลืออะไรให้ห่มแล้ว

          แล้วต้องทำยังไงเด็กถึงจะเกิดขึ้นได้เอซถามก่อนจะหันหน้ามาทางฉัน นอกจากวิธีที่อสุจิเข้าไปฝังตัวใน....

          มันก็มีทางเดียวนั่นแหละฉันตอบ แต่คิดว่าเด็กตัวเล็กขนาดนั้นจะรู้จักอสุจิเหรอ

          ...แล้วมึงรู้จักหรือเปล่า?อีกฝ่ายถามแล้วตะแคงหน้ามาทางฉัน ฉันทำหน้าตกใจก่อนจะหันไปถามมัน

          ทะลึ่งนะมึงอ่ะ

          แล้วอยากลองหรือเปล่า?มือหนารวบเอวฉันเข้าไปในอ้อมอกก่อนจะหายใจรดต้นคอฉันจนรู้สึกเสียววาบไปทั้งสันหลัง ฉันทุบอกของอีกฝ่ายแรงๆ เพราะรู้สึกว่ามันเกินไปแล้ว

          ปล่อยนะ เล่นอะไรของมึงฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังใส่อีกฝ่ายที่มีสายตาที่เปลี่ยนไป

          ก็อยากให้รู้ว่ามันเป็นยังไงไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรต่อ ริมฝีปากบางเข้มของอีกฝ่ายก็จู่โจมเข้ามาทันทีโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ลิ้นชุ้มตวัดไปทั่วจนรู้สึกดื่มด่ำไปกับอารมณ์ในห้วงลึก มือหนาสัมผัสไปทั่วร่างกายอย่างนุ่มนวลก่อนจะหยุดที่ศีรษะของฉันแล้วกดจุดตามจุดต่างๆ จนรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น อีกฝ่ายเลื่อนมือลงมารูดซิปชุดเดรสที่ฉันใส่ออกทำให้ฉันได้สติแล้วผลักอีกฝ่ายออก

          มึง...มึงทำอะไรฉันพูดก่อนจะพยายามถีบมันออกไปแต่ขายาวของอีกฝ่ายก็ยกขึ้นมาเกี่ยวขาฉันไว้เสียก่อน

          ไม่ได้เหรอ

          อะ...อา เอซ...

!CUT ตัวแดงๆ หนา ใหญ่ๆ!

          ขอบคุณที่ไว้ใจ..”

          “…”

          ขอบคุณที่ให้เป็นคนแรกของเธอ…”

          “…”

          แต่ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงที่โง่ที่สุดเท่าที่ฉันเจอมาใบหน้าคมเกยที่ไหล่มนของเธอก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แต่ก็เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเหมือนกัน

          “…ทำแบบนี้ทำไม

          “…” เขาเงียบไปกับคำพูดของเธอ กลัวว่าเธอจะไม่เต็มใจ กลัวว่าเธอจะไม่ได้ยอมรับในตัวของเขา กลัวว่าเขาอาจจะทำอะไรรวดเร็วไปโดยไม่ได้ถามถึงความรู้สึกของเธอก่อน

          ชอบกูไม่สิ ชอบฉันเหรอ?” ร่างบางออกปากถามคนที่กำลังยิ้มกับคำพูดของเธอ เขากอดเธอแน่นขึ้นก่อนจะตอบ

          เห็นมั้ยโง่จริงๆ ด้วยเขายิ้มออกมาก่อนจะเป็นห่วงเธอที่มีเลือดไหลออกมาเยอะขนาดนั้น เจ็บหรือเปล่า

          ไม่เจ็บสิแปลกเธอตอบเขาที่ดูเป็นห่วงเป็นใยเธอมากกว่าปกติ ก็ใส่ไม่ยั้งขนาดนั้น…”

          “…” เขายิ้มออกมาเพราะคำพูดจากปากของเธอ ร่างบางตัวเล็กกว่าเขามาก เวลากอดก็รู้สึกเหมือนกอดตุ๊กตาตัวเล็กที่ดูนุ่มนิ่มไปหมด ร่างกายของเธอขาวไปทุกส่วน ไม่ว่าใครคนไหนเห็นก็ต้องอดใจไม่ไหว ปกติเธอมักจะแต่งตัวไม่โชว์เนื้อหนังแต่เพราะวันนี้เป็นวันพิเศษเลยแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ

          แล้วทำไมฉันต้องเรียกแกว่าฌอห์นด้วยเธอถาม รู้มั้ยความรู้สึกตอนนั้นมัน..โหวงมากเลย

          อยากแกล้งคนโง่

          ชอบฉันจริงๆ เหรอ

          ไม่ชอบคงไม่ทำร่างสูงตอบก่อนจะพลิกตัวอีกฝ่ายให้หันหน้ามาทางเขา ชอบที่เธอเป็นห่วงฉันตลอดเวลา ชอบที่เธอชอบร้องไห้เวลาฝันร้าย ชอบที่เธอชอบพูดจาแมนๆ ชอบทุกอย่างแบบนี้เรียกชอบหรือเปล่า?”

          “…”

          ถ้าเธอไม่ชอบฉัน…”

          ชอบร่างบางตอบก่อนจะซุกที่อกหนาของอีกคน แต่ฉันไม่แน่ใจ

          “…” เขาเงียบไปกับคำตอบของเธอ

          ไม่แน่ใจว่าแกคือใครกันแน่เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังถึงความในใจที่ไม่เคยบอกเขามาก่อน ระหว่างเขากับเขา ฉันอยากจะเชื่อใจตัวเองแค่มันก็เหลือเชื่อเกินไป

          แล้วถ้าตอนนี้..ฉันบอกว่าฉันคือเขาคนนั้นเขาก้มลงบอกร่างบางในอ้อมอก เธอจะเชื่อฉันได้หรือยัง?”

- - - - - -
สถานที่ลง NC อยู่ที่ จิ้ม

TBC
อีพีนี้ถ้าสั้นก็อย่าว่ากันเลยนะคะ ไรท์ใกล้เปิดเทอมแล้ว เวลามันก็ไม่ค่อยมี ;-;
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #13 nammmwannn (@nammmwannn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:49
    เจิมมมมม
    #13
    1
    • #13-1 Tak Paweena (@tukeaeakiki) (จากตอนที่ 8)
      5 พฤษภาคม 2561 / 20:07
      มาต่อครบตอนแล้วน้า
      #13-1