END [9SPIRITS] Dreams Come True อยากตื่นมาเห็นหน้าเธอ

ตอนที่ 13 : DREAM EPISODE 12 : [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61

EPISODE 12

          การที่ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุขกับอีกคนเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับหลายๆ คน

          แต่มันไม่ใช่สำหรับผม

          ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ในสถานะเพื่อนสนิทของคริสตัลอีกต่อไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอรู้สึกผิดกับผมหรืออะไรก็ตามแต่ ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนจึงลดเหลือเพียงแค่เจ้านายกับลูกจ้างเท่านั้น

          และดูเหมือนว่าตอนนี้เธอน่าจะกำลังมีความสุขกับใครอีกคนอยู่เหมือนกัน

          พี่ตัล! ผมแกล้งเล่นเฉยๆ เอง

          ชินอย่าแกล้งพี่สิ พี่ตกใจนะ ;-;”

          เขาทั้งสองกำลังสนุกกับการทำงานด้วยกัน ทุกคนรู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะมากกว่าคำว่า พี่น้องไปแล้ว ความต่างของอายุไม่ใช่อุปสรรคของทั้งสองเลยสักนิด ไม่รู้เลยว่าในใจของเธอกำลังรักใครอยู่กันแน่

          แต่คงไม่ใช่เขาแน่นอน

          ตั้งแต่เธอได้เข้ามาทำงานที่นี่เธอมีเงินมากพอที่จะจ้างพยาบาลพิเศษเพื่อมาดูแลเอซที่ยังคงไม่ได้สติ เพราะต่อไปเธอคงจะไม่มีเวลาว่างไปหาเขาบ่อยๆ อีกแล้ว แต่ถึงยังไงเอซ..ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเธอเสมอ

          เธอไม่แน่ใจเลยว่าระหว่างเธอกับเอซยังเรียกว่าเพื่อนได้อีกหรือไม่ เธอรักและโหยหาเขา แต่เมื่อเธอขาดเขาไปและได้เจอกับชินเธอก็รู้สึกเหมือนได้เติมเต็มอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอทำมันเรียกว่าใจง่ายหรือเปล่า แต่เธอก็ได้ให้ความรู้สึกดีๆ ให้กับชินไปแล้ว

          เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเธอรู้สึกยังไงกันแน่

          พวกเขาอาจจะไม่เข้าใจฉัน อาจจะกล่าวหาว่าฉันเป็นผู้หญิงอย่างว่า แต่ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงกับความรู้สึกแบบนี้ เธอรักเอซแต่ก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับชินเหมือนกัน เขามักจะหาเรื่องมาทำให้ฉันมีความสุขได้เสมอ ไม่มีอะไรต้องกังวล มีแค่ความเชื่อใจที่เราสองคนมีให้กันและกัน ฉันไม่รู้ว่าจะเรียกว่ารู้สึกนี้ว่า ความรักได้หรือไม่ แต่อย่างน้อย...ก็ขอให้มีความสุขในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ก็พอ

          นาฬิกาเรือนหรูเดินไปบรรจบที่เลข 12 หรือเวลาของการพักทานอาหาร ท่ามกลางของผู้คนที่กำลังเดินออกไปจากออฟฟิศกลับมีเพียงแค่เขาทั้งสองที่กำลังหยอกล้อกันและใครอีกคนที่กำลังแอบมองเขาทั้งสองอยู่ห่างๆ ด้วยความเจ็บปวดและความอัดอั้นในใจ

          พี่ฌอห์นคะ ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ เจนจองร้านอาหารไว้แล้ว

          “…”

          พี่ฌอห์นคะ?

          อืมเขาตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะเดินกลับไปในห้องทำงานเพื่อหยิบสูทสีดำมาใส่ เจนเดินเข้ามาควงแขนเขาเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับเขาที่ไม่ได้สนใจเธอแม้แต่นิดเดียว

          ร้านอาหารใจกลางเมืองมักจะเป็นสถานที่ออกเดทกับคนรู้ใจสำหรับใครหลายๆ คน ราคาที่แพงลิบลับแต่สมกับตุณภาพของอาหารที่เมื่อใครได้ลิ้มลอง รสชาติที่กำลังแผ่ซ่านในปากของเขากลับกลายเป็นความจืดชืดพอๆ กับความรู้สึกของเขา สปาเก็ตตี้ในจานเย็นชืดจนไม่อยากจะกลืนลงคอ ทำได้แค่ดื่มน้ำเปล่าในแก้วรอคนตรงหน้าไปพลางๆ

          เขาคงต้องคุยกับคริสตัลอย่างจริงจัง ไม่อย่างนั้นเขาต้องอกแตกตายแน่

          พี่ฌอห์นไม่หิวเหรอคะเธอถามพร้อมกับวางช้อนส้อมในมือลง เธอคงไม่อยากจะมีความสุขกับอาหารตรงหน้าอยู่คนเดียวถ้าคู่หมั้นของเธอเอาแต่ใจลอยไปหาคนอื่นอยู่แบบนี้

          เจนทานเถอะ พี่รอได้

          เจนว่าเราก็ใกล้จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะคะ

          “…”

          พี่ฌอห์นน่าจะเริ่มเชื่อใจเจน วางใจเจน เห็นเจนเป็นแฟนสาวคนนึงที่พร้อมรับฟังพี่ทุกอย่างได้แล้วเพราะตอนนี้พี่น่าจะให้ความเชื่อใจกับใครซักคนไปแล้ว

          “…”

          เจนเข้าใจ และเจนก็ไม่โกรธพี่นะคะเธอวางมือของเธอบนมือของผมแล้วบีบเบาๆ แต่อย่างน้อยพี่ก็ต้องยอมรับว่าซักวันนึงเจนก็ต้องเป็นภรรยาของพี่อยู่ดี ไม่ว่าพี่จะรักเจนหรือเปล่า

          “..เจน

          แม่ของพี่ต้องการลูกชายนะคะเธอพูด ถ้าเราได้ลูกชายแล้วเราจะแยกทางกันก็ได้ เจนไม่มีปัญหา

          แต่พี่ไม่ได้รักเจนเขาพูดความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองออกไปให้คนตรงหน้าเข้าใจเขามากยิ่งขึ้น แต่คนตรงหน้ากับยิ้มให้เขาด้วยความเข้าใจ

          เจนก็ไม่ได้รักพี่ค่ะเธอกล่าว พี่ลองไปคิดเรื่องของเราดูนะคะ เจนไม่รีบ เจนรอได้

          ร่างสูงวางแบงค์พันปึกใหญ่ไว้บนโต๊ะอาหารก่อนจะเดินออกไปจากร้านทันทีที่เธอพูดจบ สายตาแหลมคมมองออกไปที่นอกร้านเพื่อเช็คให้แน่ใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อติดต่อกับใครบางคนที่จะสามารถช่วยเธอได้

          ฮัลโหลที่เดิมเวลาเดิม อย่าลืมเอายามาให้ด้วย

          (“เอาไปทำอะไร?”) เสียงผู้ชายทุ้มแข็งตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงรำคาญ

          อยากได้เงินก็เอามาแล้วกัน

          ในเมื่อเรื่องมันยากก็ทำให้มันง่ายขึ้นสิ :)

          ร่างสูงโปร่งเดินกลับเข้ามาในออฟฟิศอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นเขาทั้งสองกำลังคุยกันอย่างออกรสโดยที่ไม่ได้ออกไปทานอาหารเหมือนพนักงานคนอื่น เพราะโทสะที่ระงับไม่อยู่ทำให้เขาเดินเข้าไปตบที่โต๊ะทำงานของคริสตัลอย่างแรงจยเกิดเสียงดังไปทั่วทั้งห้อง

          ปัง!

          ช่วยส่งไฟล์งานมาใหม่ด้วย ผมดูแล้วมันใช้ไม่ได้เขากล่าวพร้อมกับยื่นใบหน้าแดงก่ำเข้าไปใกล้คนตรงหน้าที่กำลังหวาดกลัวเขาอย่างเห็นได้ชัด ถ้ามีปัญญาทำแค่นี้ก็ออกไป

          “…”

          พูดจบ ร่างสูงก็เดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองพร้อมกับพนักงานที่กำลังตื่นตระหนกกับอารมณ์ร้อนของเจ้านายตัวเองที่ไม่เคยได้เจอมาก่อน

          ทำไมต้องหัวร้อนด้วย ที่พี่คริสตัลนะไม่ใช่คนอื่นอีกฝ่ายขมวดคิ้วพร้อมกับพูดออกมาด้วยความไม่เข้าใจ งานนั้นพี่ตัลพรีเซนท์ดีจะตาย ทำไมถึงไม่ให้ผ่านกันนะ

          คนมันอารมณ์ไม่ดี ใครทำอะไรก็ไม่ดีไปหมดแหละ อย่าสนใจเลยเธอกล่าวพร้อมกับปล่อยลมหายใจออกมาเบาๆ เธอเข้าใจว่าเขาคงจะอึดอัดกับสถานการ์ณในตอนนี้เหมือนกับเธอ

          แต่ผมว่ามันก็ไม่ถูกที่พี่ฌอห์นจะทำตัวห่างเหินกับพี่ขนาดนี้เขามองมาที่ฉันพร้อมกับพูดออกมาด้วยความเป็นห่วง ฉันได้แต่ตบบ่าของเขาพร้อมกับบอกไปตรงๆ ว่าฉันรู้สึกอย่างไร

          พี่โอเคน่า ยังไงชินก็อยู่กับพี่ พี่รู้สึกดีเพราะมีชินเลยนะรู้มั้ยเธอยิ้มให้กับคนตรงหน้าพร้อมกับหันเก้าอี้เพื่อไปทำงานต่อ ชินรู้สึกหัวใจพองโตจนหุบยิ้มไม่ได้ หูแดงจนใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด

          น่ารักชะมัด

          ปึง!

          เสียงเปิดประตูอย่างแรงดังขึ้นพร้อมกับคนอารมณ์ร้อนเดินออกมาแล้วส่งสายตาให้กับเธอที่กำลังไม่เข้าใจกับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้น เขาเดินออกมาพร้อมกับดึงเนคไทด์ให้หลวมขึ้นก่อนจะพูด

          ต่อจากนี้ ผมขอออกคำสั่งในฐานะของผู้บริหาร

          “…”

          ห้ามพนักงานผู้ชายอยู่ใกล้คริสตัลอีกนอกจากผมคนเดียวเท่านั้นเสียงแข็งกร้าวประกาศดังลั่นท่ามกลางผู้คนที่กำลังสงสัยว่าระหว่างเขาทั้งสองคือความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่ คริสตัลลุกผึงออกจากโต๊ะก่อนจะพูดออกไป

          บอส!” เธอพูดเสียงดังกร้าวใส่คนตรงหน้า บอสไม่มีสิทธิ์ทำกับฉัน-...

          คุณไม่มีสิทธิ์ขึ้นเสียงใส่ผม!”

          ร่างหนาชี้หน้าออกคำสั่งฉันด้วยเสียงแข็งกร้าวอันน่าเกรงขาม สายตาคมดั่งเหยี่ยวของเขามองลึกเข้ามาในนัยน์ตาของเธอก่อนจะพูดต่อไปโดยไม่สนใจเธอที่กำลังรู้สึกอึดอัดมากกว่าเดิม

          ใครฝ่าฝืน ผมไล่ออกสถานเดียวเขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาใช้นิ้วชี้กระดิกเรียกเธอ ส่วนคุณ...คริสตัล เข้ามาหาผมในห้องด้วย



          มีอะไรคะเธอออกปากถามก่อนเมื่อได้ย่างกรายเข้ามาในห้องทำงานของอีกฝ่าย วอลเปเปอร์สีดำตัดกับเฟอร์นิเจอร์สีขาวและผนังที่เป็นกระจกสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของใจกลางเมืองได้อย่างชัดเจน โต๊ะทำงานที่มีเพียงแค่คอมพิวเตอร์ แจกันสีดำและกรอบรูปครอบครัว...และเพื่อนสนิททั้งสอง

          รูปนั้นถ่ายเมื่อตอนที่เราเรียนจบที่มหาลัย ภาพของคนสามคนกำลังกอดคอกันและยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจเมื่อทำความฝันได้สำเร็จ ต่างจากวันนี้ที่ต้องแยกทางกันออกไปเพราะปัญหาที่ตัวฉันเองก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน

          มึงเลิกยุ่งกับไอ้ชินนับตั้งแต่ตอนนี้เขาพูดด้วยภาษาเป็นกันเองที่มักจะพูดกับฉันเสมอ มันไม่ใช่คนดีอย่างที่มึงคิดนะคริสตัล

          ไม่ได้ค่ะ แม่ของบอสสั่งฉันไว้ว่าให้เทรนงานให้กับชินและน้องเจน

          ...อยู่กันแค่สองคน พูดธรรมดาก็ได้เขาพูดเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นฉันตัวแข็งพร้อมกับหลบตาคนตรงหน้าเพราะความตึงเครียด

          ไม่ได้ค่ะ มันไม่เหมาะสมทันทีที่พูดจบ อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นมาจับที่แขนทั้งสองข้างของฉันไว้อย่างแรงจนเกิดรอยแดงเป็นปื้น บอส!”

          มึงพยายามหลบหน้ากูเพราะมึงกลัวว่ากูจะถามมึงเรื่องที่มึงขับรถชนกูใช่มั้ย? กูบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่ากูไม่เคยโกรธหรือเกลียดมึงแม้แต่นิดเดียว

          “...

          มึงไม่เข้าใจจริงๆ เหรอว่ากูรู้สึกยังไงกับมึงกันแน่เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันก่อนจะพูด กูคือเอซและเอซก็คือกู กูไปอยู่ในร่างของเอซและกูก็กลับมาในร่างของตัวเองได้แล้วเพราะกูจมน้ำ แค่นี้มึงจะเชื่อกูได้หรือยัง

          เหลวไหล!” ฉันพยายามแกะมือของเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผลแต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายบีบมือฉันแรงยิ่งขึ้นจนชาไปหมด

          ที่กูช่วยข้าวจากโจร เจอหน้ามึงทุกวัน ไปทะเลกับมึง ถักเปียให้มึง รวมถึงเรื่องในคืนนั้น...มันทำให้มึงคิดอะไรไม่ได้เลยหรือไง?

          เอซก็คือเอซ มึงก็คือมึง ไม่มีการสลับร่างอะไรทั้งนั้น

          คริสตัล!”

          ต้องการให้กูบอกว่ากูเชื่อมึงใช่มั้ย! กูเชื่อก็ได้! แล้วยังไงล่ะ? กูต้องทำยังไง? กูต้องทำยังไงมึงถึงจะเลิกยุ่งกับกูซักที!”

          “…”

          กูรู้สึกผิดกับมึงที่กูทำมึงเกือบตายในวันนั้นจนอยากจะหนีออกไปให้ไกล หนีมึงไปจนกว่ามึงจะหากูไม่เจอ มึงเข้าใจความรู้สึกของกูบ้างมั้ยฌอห์นว่าการแอบรักเพื่อนสนิทตัวเองมันยากแค่ไหน

          “…”

          ระหว่างที่มึงสลบไป ไอ้เอซก็เข้ามาทำให้หัวใจกูมันโหยหาความรัก มันทำให้กูรักมันอย่างที่ไม่ต้องทำอะไรมากมาย แต่กูก็ทำให้มันต้องเลิกกับเจน เลิกกับแฟนที่มันรักมาหลายปี ทำให้มันต้องนอนสลบอยู่บนเตียงโดยไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น ส่วนมึงก็กลับฟื้นขึ้นมาแล้วกลายเป็นคู่หมั้นของเจน ทุกอย่างมันลงตัวไปหมดว่ากูคือจุดศูนย์กลางของเรื่อง กูทำให้ทุกอย่างมันต้องเป็นแบบนี้

          “…”

          มึงเข้าใจคำว่า แดกของเก่าเพื่อนมั้ยวะ?ฉันพูด นั่นแหละคือสิ่งที่มึงกำลังทำ มึงแดกของเก่าเพื่อนสนิทที่มึงคบมาเกือบยี่สิบปีเพราะคำสั่งของแม่ แต่แน่นอนว่ามันคือความผิดของกูเหมือนกันที่ทำให้เจนต้องเลิกกับเอซ กูพยายามออกห่างจากมึงเพราะกูรู้สึกผิด กูอยากเริ่มต้นใหม่กับชิน กูอยากมีชีวิตใหม่

          “…”

          แต่มึงกลับบอกว่าให้กูเลิกกับชินเพราะเหตุผลบ้าๆ อย่างที่มึงบอกว่ามึงสลับร่างกับเอซและเรื่องที่ผ่านมาคือจิตใจของมึงทั้งหมดงั้นสิ? ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่ากูรักมึงใช่มั้ยฌอห์น?...

          คริสตัล...

          มันคือเส้นทางที่แยกออกเป็นสองทางฉันมองเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของเขาพร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นไหวเพราะแรงอารมณ์ ระหว่างความถูกต้องหรือความรู้สึกของอีกคน

          ...

          ขอโทษนะ แต่กูจำเป็นต้องเลือก...ความถูกต้อง

          ทำเป็นไม่รู้จักกันเถอะนะ



          รถสีดำของเขาจอดลงที่หน้าคฤหาสน์ซึ่งก็คือบ้านของเขานั่นเอง ใบหน้านิ่งเรียบเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับจิตใจที่ล่องลอยไปอย่างไม่ได้สติ เธอเปิดประตูรถออกมาทีหลังก็ไม่เห็นอีกฝ่ายแล้ว...ใจลอยไปถึงไหนกันนะ

          ก่อนที่จะกลับบ้านเธอแวะไปที่ที่หนึ่งก่อนเพื่อรับ สิ่งนั้นมาเพื่อให้งานของเธอสำเร็จ ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปในห้องครัวที่มีเพียงแม่บ้านที่กำลังตรวจความเรียบร้อยก่อนจะไปเข้านอนเพราะเวลาที่ล่วงเลยมามาก มือเรียวหยิบซองสีน้ำตาลที่บรรจุสิ่งบางอย่างไว้ก่อนจะยื่นให้กับอีกฝ่ายที่กำลังสะลึมสะลือ

          ป้าคะ ช่วยใส่ยานี่ให้ในแก้วกาแฟของพี่ฌอห์นหน่อยนะคะ

          ยาอะไรเหรอคะคุณหนูเธอออกปากถามก่อนจะหยิบแว่นมาใส่เพื่อดูซองยาให้ชัดๆ

           ยาคลายเครียดค่ะ พี่ฌอห์นสั่งมาว่าให้ใส่ลงไปด้วย มันจะละลายในน้ำร้อนเท่านั้นเธอพูดโกหกออกไปเพื่อให้คนตรงหน้าเชื่อใจ อีกฝ่ายพยักหน้างึกงักเป็นเชิงว่าเข้าใจก่อนจะเดินไปต้มน้ำร้อนเพื่อชงกาแฟให้กับเจ้านายของตน

          เสร็จฉันแน่

          กาแฟหอมกรุ่นถูกยกไปให้เจ้านายบนห้องอย่างระมัดระวังโดยไม่ลืมใส่ยาที่เจนให้ลงไปด้วย เขารับมันไว้ก่อนจะยกมันดื่มโดยไม่สนใจอะไร...เขาไม่รู้เลยว่ากาแฟแก้วนั้นไม่ธรรมดาอย่างที่เขาคิด

          เธอยกยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะจับลูกบิดเพื่อจะเข้าไปในห้องแต่โทรศัพท์เจ้ากรรมดันดังขึ้นเสียก่อน เมื่อเปิดดูก็พบว่าเป็นสายของแม่ของเธอที่ไม่ค่อยโทรหาเธอเท่าไหร่นัก

          ฮัลโหล หนูยุ่งอยู่ แค่นี้นะ

          (อย่าเพิ่ง! มีเรื่องด่วนที่บ้าน แกรีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลย)

          ว่าไงนะ? เรื่องอะไรเธอถามก่อนจะเหลือบไปมองที่นาฬิกา นี่มันห้าทุ่มแล้วนะแม่!”

          (อีลูกเวร! มึงรีบกลับมาเลยนะ กูแม่มึงนะ อะไรมันสำคัญกว่าแม่!”)

          พี่ฌอห์นไงคะ

          เออๆๆ เดี๋ยวหนูรีบไปเธอพูดก่อนจะรีบเดินออกไปเพื่อกลับบ้านทันที เพราะเธอกลัวว่ายา...จะออกฤทธิ์เร็วกว่าที่เธอคิดไว้

          หวังว่ะพี่จะรอได้นะคะ เจนจะรีบกลับ

          เมื่อรถของเจนออกไปแล้ว รถของชินที่พาคริสตัลมาด้วยก็เข้ามาจอดแทนที่ เธอขอมาค้างที่บ้านของเขาในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้เพราะไม่มีใครอยู่ที่บ้านเลย แม่ก็ไปปฏิบัติธรรมที่วัด ส่วนพีสะใภ้กับพี่ชายและข้าวก็หนีไปฮันนีมูนกันแล้วทิ้งฉันไว้ อย่างน้อยก็ขอมีเพื่อนคุยแก้เครียดหน่อยแล้วกัน

          ขอบคุณมากเลยนะชินที่ให้พี่มาค้างด้วย

          โห ไม่เป็นไรเลยพี่ สบายมากอีกฝ่ายยิ้มให้ก่อนจะปลดสายรัดนิรภัยออก ดีจะตาย ผมยังไม่เข้าใจงานเท่าไหร่เลย มีพี่ตัลอยู่ด้วยจะได้เข้าใจ

          ชีวิตของเด็กอายุสิบแปดแบบชินไม่น่ามาเจอคนแบบพี่เลยเนอะ

          “…”

          ทั้งแย่ ทั้งใจง่าย แถมยังโง่อีก

          โธ่ พี่คริสตัลน่ะ สำหรับผมก็คือผู้หญิงที่ดีที่สุดรองจากแม่เลยนะครับเขายิ้มให้ฉันเพื่อทำให้ฉันสบายใจขึ้น ฉันขำออกมาก่อนจะตอบเขาไป

          ขอบคุณนะ

          เข้าบ้านกันเถอะครับ ดึกมากแล้วนะ

          จ้ะ

          น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก

          เขาทั้งสองเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะก้าวขึ้นบันไดไปที่ชั้นบนที่มีเพียงเขา พี่คริสตัลและไอ้ฌอห์นที่อยู่ชั้นนี้ ส่วนยัยแม่มดน่าจะไปพักผ่อนที่ชิคาโก้ล่ะมั้ง

          สงสัยพี่ตัลคงต้องนอนห้องเดียวกับผมแล้วล่ะครับ แม่บ้านหลับหมดแล้วเขาเกาหัวแกรกๆ อย่างเกรงใจ เธอยิ้มออกมาพร้อมกับบอกปัด

          ไม่เป็นไร พี่มานอนคืนเดียวเอง

          พี่ไว้ใจผมเหรอครับ?

          แน่นอนสิเธอยิ้มออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบหัวคนตัวสูง เพราะชินเป็นเด็กดีของพี่เสมอ พี่เชื่อใจชินนะ

          พี่เห็นผมเป็นแค่เด็กงั้นเหรอ?

          เขาไม่ได้ตอบอะไร มีเพียงรอยยิ้มที่ฝืนออกมาส่งไปให้เธอก่อนจะเปิดเข้าไปในห้องที่มีเพียงสีดำที่เธอเห็นได้ในตอนนั้น แต่เมื่อเขาเปิดไฟขึ้นมาก็ได้เห็นอะไรชัดเจนมากยิ่งขึ้น พี่น้องคู่นี้ชอบสีดำหรือไงกัน เวลากลางคืนมืดมองไม่เห็นอะไรเลยแบบนี้เธอก็กลัวเหมือนกันนะ

          พี่ตัลอาบน้ำก่อนมั้ยเขาถาม

          เอาสิ งั้นเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ

          ผ้าเช็ดตัวครับอีกฝ่ายยื่นผ้าเช็ดตัวมาให้เธอ เธอยิ้มก่อนจะรับมาแล้วเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายเนื่องจากเหนื่อยมาทั้งวัน

          ผิดกับใครอีกคนที่นอกจากเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว...ยังจะมาเหนื่อยในเวลานี้อีก

          ผ่านไป 1 ชั่วโมง

          ร่างสูงที่กำลังนอนอยู่บนเตียงพร้อมกับเหงื่อโทรมกาย ไม่ได้เป็นเพราะเขาเป็นไข้หรือเหนื่อยอะไร แต่ตอนนี้ภายในร่างกายของเขามันร้อนรุ่มไปหมดพร้อมกับ สิ่งนั้นที่กำลังแข็งตึงอยู่ภายใต้กางเกงของเขา ดวงตาคมปิดลงพร้อมหยีตาหลายรอบ เขารู้สึกเหมือนกำลังจะตาย ความต้องการในตัวเขามันพุ่งขึ้นสูงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนาขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เพราะแรงอารมณ์ เน็คไทด์ถูกปลดออกอย่างลวกๆ ร่างกายพยายามลุกขึ้นแต่ขาของเขากลับชาหนึบไปทั่ว ความรู้สึกเขาไม่เคยพบเจอมาก่อนทำให้ความรู้สึกประหลาด...เหมือนบางสิ่งกำลังปะทุออกมา

          กาแฟนั่น...

          ร่างกายที่แทบเดินไม่ไหวฝืนเดินออกไปจากห้องทั้งๆ ที่ส่วนนั้นกำลังโป่งพองเต็มที่ มือหนาที่สั่นระริกค่อยๆ จับราวบันไดก่อนจะพยายามลากสังขารตัวเองให้ลงไปชั้นล่างให้ได้ ใครเป็นคนชงกาแฟให้เขากัน?

          ดวงตาคมกริบเหลือบไปเห็นเธอคนนั้นกำลังเปิดตู้เย็นออกก่อนจะหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มก่อนนอน เธอวางขวดน้ำลงบนโต๊ะก่อนจะสบตาเข้ากับเขา...ที่กำลังโหยหาและต้องการมากที่สุด

          คริสตัล..

          ..ฌอห์น

          ดวงตากลมโตล่อกแล่กเพราะคนตรงหน้าดูไม่ดีเลย เธอควรจะเข้าไปหาเขามั้ยนะ? หรือควรจะรีบขึ้นไปบนห้องดี?

          นายโอเคหรือเปล่าฌอห์น...

          ไม่...ไม่เลยคริสตัล มะ...ไม่เลย

          “…”

          ฉันต้องการ..เธอ

          “…ว่าไงนะ?

          เดี๋ยวนี้ ตอนนี้...

          ฉันต้องการเธอ คริสตัล


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #27 หมูยุน (@Fahfahfi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 11:13
    กี๊ดดด เจนอย่าพึ่งกลับมาเด้อ ให้เขาได้กันก่อน555555
    #27
    1
    • #27-1 Tak Paweena (@tukeaeakiki) (จากตอนที่ 13)
      6 มิถุนายน 2561 / 20:01
      มาต่อ 30% +NC แล้วนะคะ เด็กดีไม่แจ้งเตือนค่ะ ;-;
      #27-1
  2. #25 nammmwannn (@nammmwannn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 21:08
    จะรอดมั้ยเนี่ยยคริสตัลล
    #25
    0
  3. #24 nammmwannn (@nammmwannn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 15:49
    สนุกมากๆค่าา
    #24
    0