[Fic KNB] If Akashi seijuurou have a love? (TH fanfic)

ตอนที่ 4 : Curve shoot (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    10 ต.ค. 58

"กรุณาให้ฉันลงแข่งด้วยเถอะค่ะ!" หญิงสาวกล่าวเสียงหนักแน่น แววตาสีฟ้าใสซื่อดูแข็งกร้าว เหล่าชายหนุ่มมองเธออย่างตกใจ 
"ตลกน่า ไม่มีเธอพวกเราก็ชนะได้!" เรโอะปฎิเสธคำขอร้องของหญิงสาวเสียงแข็ง
"เออ นั่นดิ" โคทาโร่กล่าวสมทบ
"แต่ฉันเห็นด้วย" เอกิชิที่น่าจะเป็นคนคัดค้านกลับเห็นด้วยอย่างว่าง่าย "การทดสอบครั้งที่แล้ว มันบอกชัดเจนว่ากำลังของเธอจำเป็นเพื่อชัยชนะในครั้งนี้"
เหล่าเพื่อนของเอกิชิฉงน คนอย่างเขายังยอมพูดขนาดนี้ ใครเล่าจะปฎิเสธลง
"ถ้างั้น...." อาคาชิกล่าวเสียงเรียบ หันไปมองยังหญิงสาว "ขอยืมพลังของคุณหน่อยจะได้มั้ยครับ คุณลิเลีย?"
ลิเลียกระตุกรอยยิ้มมุมปาก เมื่อเธอได้ดั่งเธอต้องการ "ไม่มีปัญหาค่ะ"

ควอเตอร์ที่4เริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงเป่านกหวีดของกรรมการ ลูกลอยขึ้นไปบนอากาศ ทั้ง2ทีมต่างพยายามคว้ามันไว้ แต่ทีมที่ได้ไปก็คือไคโจโดยคิเสะ
ใจเย็นไว้ เรียวตะในตอนนี้ใช้เพอร์เฟ็กก๊อปปี้ไม่ได้ ดังนั้น หยุดได้แน่ ชายหนุ่มผมแดงคิดในใจ

แต่เขาประมาทเกินไป...

สวบ!
ลูกลงห่วงด้วย3แต้มของคิเสะ เขายิงมันมาจากสนามฝั่งตนเองมาอีกฝั่ง นับว่าเป็นระยะทางที่ไกลมาก ความสามารถที่เขาใช้บอกได้ชัดเจนว่าเขาเหมือนมิโดริมะมาก
"บ้าน่า...ไม่น่าจะใช้เพอร์เฟ็กก็อปปี้ได้แล้วนี่" ชายหนุ่มพูดแผ่วเบา ท่าทีตกใจ
"อาคาชิจจิคิดว่าผมจะไม่พัฒนาเลยเหรอฮะ? อย่างน้อยตอนนี้ผมก็ใช้เพอร์เฟ็กก๊อปปี้ได้15นาทีแล้วนะฮะ" ชายหนุ่มผมทองกล่าวเสียงสดใส ตอบเพื่อนชายของเขา
"15นาที" ชายหนุ่มกล่าวอย่างเหม่อลอย เขาและเพื่อนในทีมต่างขวัญเสียไปตามๆกัน เพียงแต่หญิงสาวเพียงคนเดียวในสนามไม่มีท่าทีเลิ่กลั่กแม้แต่น้อย
"แล้วยังไงคะ?" เธอเก็บลูก เลี้ยงบุกเข้าไปในแดนศัตรูคนเดียว ไดร์ฟและครอสโอเวอร์ไปอย่างง่ายดายจนถึงใต้แป้น "ฉันก็เดาไว้แล้ว ถ้าคุณใช้ได้แค่5นาที คงไม่ใช้จนหมดตั้งแต่ควอเตอร์ที่แล้วหรอก"
ฟึ่บ!
คิเสะโผล่มาดักหน้าเธอได้อย่างน่าฉงน
"ถึงจะเป็นซ้อมแข่ง แต่ผมก็แปลกในนะฮะที่อาคาชิจจิเอาผู้หญิงลงมาเล่นแบบนี้" ชายหนุ่มผมทองกล่าว มองเธอด้วยสายตาสนใจและแปลกใจ "คุณจะแกร่งสักเพียงไหนนะ อาคาชิจจิถึงยอมรับคุณ"
"ฉันจะขอบอกอะไรคุณสักอย่าง..." หญิงสาวพูด เซ็ตลูกตั้งท่าเตรียมชู๊ต คิเสะกระโดดสูงเตรียมบล็อคเธอด้วยท่าของมุราซากิบาระ "ว่าอย่าประมาทผู้หญิง"
ลูกชู๊ตถูกปล่อยออกจากมือเธอ คิเสะไม่สามารถบล็อคได้ เพราะลูกชู๊ตของเธอไม่ใช่วิถีที่จะเข้าห่วง มันลอยเฉียงไปทางขวาจากห่วงมาก
"ชู๊ตไปไหน" คิเสะเอ่ยเสียงเรียบ ระบายรอยยิ้มบนใบหน้าอย่างมั่นใจว่าลูกจะต้องไม่มีทางได้แต้มเป็นแน่
"ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าอย่าประมาทผู้หญิง" ลิเลียพูด หันหลังกลับไปอย่างมั่นใจกับลูกชู๊ตของเธอ เดินจ๊อกกิ้งเหยาะๆกลับไปอีกฝั่งของสนาม
ลูกบาสที่เฉียงไปทางขวาโค้งกลับมาหาแป้นอย่างน่าประหลาด

สวบ!
และลูกบาสก็ลงห่วง

"บ้าน่า!" คิเสะตะโกนเสียงดังอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อเห็นลูกชู๊ตอันน่าอัศจรรย์ของเธอ "เป็นไปไม่ได้"
สนามปกคลุมไปด้วยความเงียบ ท่าทีของเหล่าชายหนุ่มต่างมองที่เธอด้วยความตกใจ หญิงสาวสีหน้าเรียบเฉย ขยับริมฝีปากพูดอะไรบางอย่าง "Curve shoot ท่าไม้ตายใหม่ของฉัน เพิ่งสมบูรณ์เมื่อคืนเอง ยินดีด้วยนะคะที่คุณได้ถูกทดลองใช้มันเป็นคนแรก คุณคิเสะ เรียวตะ"
ชายหนุ่มผมแดงเบิกแววตากว้างด้วยความตกใจ นึกถึงเมื่อวาน เธอซ้อมอยู่คนเดียวจนเขากลับ เธอคงฝึกท่าชู๊ตนี่จนดึก จริงๆเขาก็ไม่อยากยอมรับว่าเขาคิดแบบนี้ แต่การมีเธอเข้ามาในสนามช่วยปลุกกำลังใจให้กับพวกเขาได้ไม่น้อย
"มันยังไม่จบหรอกฮะ" คิเสะพูด วิ่งเข้าไปเก็บลูก เริ่มบุกหนักเข้าไปอีกฝั่งของสนาม เขาฝ่าวงล้อมของราคุซันเข้าไปใต้แป้น เปลี่ยนจังหวะการเดาะลูกบาส เฟด อเวย์ชู๊ตลูกด้วยท่าที่ราวกับกำลังนอนอยู่ แววตามั่นใจ
"ไม่ใช่หรอกค่ะ มันจบลงตั้งแต่ฉันลงสนามแล้ว" หญิงสาวกระโดดลอยตัวบ้าง บล็อคลูกที่คิเสะชู๊ตอย่างง่ายดาย ลูกบาสลอยไปทางโคทาโร่ เขาเลี้ยงลูกฝ่าวงล้อมของไคโจ พาสลูกให้เรโอะ ลูกบาสลงห่วงเป็นแต้มของราคุซันด้วยท่าชู๊ตฟ้า
สวบ!
"ทำไม...ถึงบล็อคได้" คิเสะท่าทีช็อคอย่างเห็นได้ชัด "ไม่เคยมีใคร..บล็อคท่านั้นได้เลยแท้ๆ"
หญิงสาวยิ้ม แววตาสงบแต่กลับมีออร่าน่ากลัวอย่างประหลาดแผ่จากตัวเธอ "เมื่อคุณใช้เพอร์เฟ็กก๊อปปี้ คุณจะใช้เพียงท่าของเหล่าคนที่ถูกเรียกว่ารุ่นปาฎิหารย์เท่านั้นสินะคะ"
"...."
"เพราะฉะนั้น คงสรุปได้ง่ายๆว่า ถ้าศึกษาท่าของเหล่าคนที่ถูกเรียกว่ารุ่นปาฎิหารย์มาอย่างละเอียดหล่ะก็ จะรู้ได้ทันทีว่าคุณจะใช้ท่าอะไรต่อไป สำหรับคนที่มีความสามารถด้านวิเคราะห์สูงกว่าคนทั่วไปอย่างฉัน การจะบล็อคคุณที่เอาแต่ใช้ท่าของพวกเขา มันช่างง่ายดาย" เธอกล่าวอย่างนิ่งๆ สร้างความตกใจให้ผู้คนในสนามอีกครั้ง "ถ้าคุณออกจากเพอร์เฟ็กก็อปปี้ โอกาศที่จะทำแต้มของพวกคุณก็จะยิ่งลดน้อยลง เพราะถ้าเทียบสมรรถภาพความสามารถหล่ะก็ ฝั่งพวกฉันก็ชนะขาดลอย เพราะฉะนั้น...."
"ฮึ้ย!" ชายหนุ่มผมทองกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ สิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง พวกเขาไม่มีโอกาศชนะแล้ว
"มันจบแล้วค่ะ"
สวบ สวบ สวบ
เกมยังคงดำเนินต่อไป แต่แต้มเป็นของราคุซันอย่างต่อเนื่อง เมื่อคิเสะจะชู๊ต ก็ถูกหญิงสาวบล็อค แต่เมื่อหญิงสาวเป็นฝ่ายชู๊ต เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย
สวบ!
128-127
ปี๊ด!
"ไคโจขอเวลานอก" หลังจากลูก2แต้มที่ลงห่วงโดยอาคาชิ เสียงกรรมการบอกขอเวลานอกก็ดังขึ้น เหล่านักกีฬาไปนั่งพักข้างสนาม
เหลือเวลาอีก2นาทีในควอเตอร์สุดท้าย โอกาศที่ราคุซันจะชนะยังไม่แน่นอน
"คุณเรโอะ คุณเนบุยะ ช่วง30วินาทีสุดท้าย ช่วยบุกขึ้นไปที่สนามฝั่งตรงข้ามพร้อมกับฉันได้มั้ยคะ?" หญิงสาวกล่าวคำขอร้อง หลังจากที่พวกเขามานั่งพักกันที่ที่นั่ง
"ถ้าฉันขึ้นหน้าไปยังพอเข้าใจ แต่จะใช้เจ้าบ้าพลังกล้ามเนื้อนี่ทิ้งตำแหน่งเซ็นเตอร์ไปงั้นเหรอ เสี่ยงเกินไปแล้ว" เรโอะพูด สายตาของทุกคนไม่เห็นด้วยอย่างเห็นได้ชัด นอกจากคิระ
"แต่ผมเห็นด้วยครับ" ชายหนุ่มสมาชิกใหม่กล่าวขึ้น "ผมเชื่อว่าฝั่งไคโจคงไม่ทำแค่ป้องกันเท่านั้น พวกเขาจะต้องบุกเพื่อทำแต้มด้วยแน่นอนครับ เพราะงั้นในเกมบุก จำเป็นต้องมีพลังของคุณเนบุยะครับ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งปล่อยเซ็นเตอร์ว่างไม่ได้น่ะสิ!" โคทาโร่กล่าวอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่คิระและลิเลียคิด
"คุณมีความสามารถนั้นจริงๆด้วยสินะคะ" หญิงสาวกล่าวเสียงเรียบ มองคิระวูบหนึ่ง หันกลับมาสบตาสมาชิกในทีมคนอื่นๆอีกครั้ง "เซ็นเตอร์น่ะ ฉันไม่ปล่อยให้ว่างหรอกค่ะ แต่คนที่จะทำหน้าที่นั้นน่ะคือคุณค่ะ"
หญิงสาวมองตรงที่อาคาชิ ชายหนุ่มกล่าวด้วยท่าทีเลิ่กลั่กเล็กน้อย แต่ยังคงความสงบเอาไว้ได้ "ผมเหรอ?"
"บ้าเข้าไปใหญ่! อาคาชิไม่เคยเล่นเซ็นเตอร์นะ!" เรโอะเริ่มโวยวาย 
"กรุณาเชื่อฉันเถอะค่ะ" หญิงสาวมองเรโอะด้วยแววตาแข็งกร้าว สมาชิกทุกคนเงียบไปไม่ต่อรองกับเธอ พวกเขารู้ดี เมื่อแววตาของเธอเปลี่ยนไปเมื่อไหร่ คำว่า'แพ้'จะไม่เกิดขึ้น "ฟังนะคะ นี่คือแผนการของฉัน!!"

ปี๊ด!
สัญญาณนกหวีดหมดเวลานอกของกรรมการดังขึ้น นักกีฬาเดินลงสนาม สมาชิกในทีมไคโจต่างประหลาดใจ เมื่อตำแหน่งเซ็นเตอร์ของราคุซันคืออาคาชิ ปีกซ้ายเอกิชิ และ พ็อยการ์ดเป็นลิเลีย
บอลเริ่มโดยเป็นของไคโจ บอลถูกส่งให้คิเสะเป็นคนบุกทำเกม ลิเลียบล็อคคิเสะได้ พาสลูกให้เรโอะ แต่ถูกสตีลโดยสมาชิกของไคโจ เกมดำเนินไปเรื่อยๆโดยที่ยังไม่มีฝั่งไหนทำแต้มได้ จนถึง30วินาทีสุดท้าย
หญิงสาวหันหลังสบตาสมาชิกในทีมเป็นเชิงให้สัญญาณเริ่มต้นแผนการ บอลอยู่ที่คิเสะ เขายังคงบุกเข้ามาอย่างบ้าพลัง เขาชะงักไปเล็กน้อย เมื่อลิเลีย เรโอะ และเอกิชิวิ่งผ่านเขาไปโดยไม่คิดจะบล็อค
คิเสะแอบฉงนในใจ แต่เขาคิดว่านี่คือโอกาศชนะของเขา คิเสะวิ่งพลางเดาะลูกไปข้างหน้า โคทาโร่วิ่งตรงมาบล็อค 
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของคิเสะ เขาตั้งท่าเตรียมชู๊ต3แต้ม เหมือนมิโดริมะ
"ให้ตายสิ ยัยนั่นเป็นหมอดูหรือไงนะ แม่นซะจริง" โคทาโร่พูดพึมพำ นึกถึงคำพูดของลิเลีย
'ฉันมั่นใจว่าถ้าคิเสะ เรียวตะบุกแล้วโดนคุณโคทาโร่บล็อค เขาจะต้องทำท่าเฟด อเวย์ของอาโอมิเนะ ไดกิ หรือไม่ก็ ท่าชู๊ตของมิโดริมะ ชินทาโร่ค่ะ ดังนั้น ถ้าเป็นท่าเฟด อเวย์คุณโคทาโร่หยุดได้แน่ แต่ถ้าเป็นท่าชู๊ตของคนที่ชื่อมิโดริมะหล่ะก็....'
ลูกชู๊ตถูกปล่อยออกจากมือของคิเสะ มันสูงมากก็จริง แต่ว่า...
'ฉันอยากให้คุณอาคาชิช่วยกระโดดไปบล็อคลูกโดยใช้คุณโคทาโร่เป็นฐานค่ะ หลังจากนั้นรบกวนช่วยส่งลูกยาวมาที่ฉันด้วยนะคะ'
"เพิ่งเคยคิดเหมือนนายนะ โคทาโร่" ลูกถูกบล็อคโดยอาคาชิ เขากระโดดโดยใช้ขาข้างขวาของเขายันไว้ที่ไหล่ขวาของโคทาโร่ พาสลูกยาวให้ลิเลียตามแผนที่วางเอาไว้
"ไนซ์พาสค่ะ" เธอรับลูกส่งยาวจากอาคาชิ เดาะและเลี้ยงมันเป็นจังหวะไปใกล้ๆแป้นของฝั่งไคโจ ตั้งท่าเตรียมชู๊ต
"พวกผมจะต้องชนะ!!" คิเสะโผล่มาขวางทางเธอได้อย่างทันท่วงที ความเร็วของเขาอยู่ในระดับเหนือมนุษย์ 
'ฉันเชื่อว่าคิเสะ เรียวตะจะต้องใช้ความสามารถด้านความเร็วของอาโอมิเนะ ไดกิเพื่อมาบล็อคฉันแน่ ดังนั้น...'
"ฉันคือ Intel plays นะคะ ไม่มีคำว่าแพ้อยู่ในพจนานุกรมของฉัน" หญิงสาวเปรย เหยียดยิ้มอย่างมั่นใจให้คิเสะ 
'ฉันจะพาสลูกให้คุณเรโอะ'
หญิงสาวเปลี่ยนท่าชู๊ตเป็นการพาสลูกให้เรโอะที่ยืนอยู่ที่พื้นแทน เรโอะรับลูกตั้งท่าชู๊ต สมาชิกไคโจ2-3คนวิ่งตรงมา บล็อคเขา
'ในตำแหน่งของคุณเรโอะ การชู๊ตย่อมมีความเสี่ยงสูง ดังนั้นฉันขอให้คุณเปลี่ยนเป็นโยนลูกไปใกล้ๆแป้นแทนจะดีกว่านะคะ'
"อย่าพลาดหล่ะ เจ้าบ้าพลังกล้ามเนื้อ" เรโอะบ่นพึมพำ โยนลูกไปใกล้ๆแป้นโดยไม่หวังให้มันเข้า ตามแผนการ
"หุบปากไปเลยนะเฟ๊ย! ฉันไม่พลาดหรอก!" เอกิชิกระโดดลอยขึ้นกลางอากาศ รับลูกจากเรโอะแล้วอัลเลย์ฮู้ปมันลงห่วง
'ฉันอยากให้คุณเนบุยะช่วยอัลเลย์ฮู้ปมันลงไปค่ะ!'
สวบ!!
ปี๊ด!!
ลูกลงห่วงพร้อมกับเสียงนกหวีดหมดเวลาดังขึ้น การแข่งขันจบลงแล้ว สกอร์จบลงที่128-129
สนามถูกปกคลุมด้วยความเงียบชั่วขณะ เหล่านักกีฬาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของราคุซันส่งเสียงเฮขึ้นมาด้วยดีใจ
"เยส!"
"ชนะแล้ว!!"
"ชนะแล้วโว้ย!!"
"ยินดีด้วยครับ!!!"
เหล่านักกีฬาต่างตะโกนด้วยความดีใจ อาคาชิไม่พูดอะไรแต่ก็ไม่อาจหุบรอยยิ้มได้ ลิเลียยิ้มแกนๆ ราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว
"อ่า...แพ้ซะแล้ว" คิเสะยิ้มอย่างเป็นมิตร แววตาแลดูหมองลงเล็กน้อย "ครั้งหน้าพวกผมจะต้องชนะนะฮะ"
"ฉันจะรอนะเรียวตะ" ชายหนุ่มเรือนผมสีแดงตอบรับคำพูดนั้นอย่างสุภาพ เหล่านักกีฬาเข้าแถวเพื่อเช็กแฮนด์ตามระเบียบ คิเสะเช็คแฮนด์กับลิเลีย
"น่าเสียดายนะฮะ ผมอยากจะสู้กับคุณในศึกอินเตอร์-ไฮจริงๆ ถ้าการแข่งไม่แบ่งเพศก็คงดี" คิเสะพูด ยื่นมือเช็กแฮนด์กับหญิงสาว เธอยื่นมือตอบ
"ไม่ต้องห่วงค่ะ ในการแข่งอินเตอร์-ไฮ จะมีตัวแทนฝีมือเทียบเคียงฉันลงแข่งอย่างแน่นอนค่ะ" เธอพูด ปลายสายตาแลไปที่คิระ
"เขาคนนั้นน่ะนะฮะ?" ชายหนุ่มพูดทวนอย่างฉงน
"ใช่ค่ะ สักวันเขาจะเป็นศัตรูที่น่ากลัวสำหรับใครหลายๆคน" เธอพูดอย่างมั่นใจ คิเสะยิ้มแทบรอให้เวลานั้นมาถึงไม่ไหว "ฉันจะรอดูการพัฒนาขั้นต่อไปของคุณในการแข่งอินเตอร์-ไฮนะคะ"
"ครับ!" ชายหนุ่มตอบเสียงหนักแน่น

หลังจากการแข่งจบลง ไคโจเดินทางกลับไปแล้ว แต่เหล่าเด็กหนุ่มและลิเลียยังคงอยู่ซ้อมต่อ คิระเดินตรงมาที่เธอ
"ขอบคุณนะครับที่ลงแข่งแทนผม!!" เด็กหนุ่มพูดเสียงแข็งมั่น หญิงสาวชะงักไปวูบหนึ่ง มองเขาด้วยความเอ็นดู ก่อนตอบปัด
"พูดอะไรน่ะคะ ฉันก็แค่เห็นว่าเป็นเกมที่น่าสนุกจนอยากลงแข่งด้วยเท่านั้นเอง" เธอตอบอย่างรักษาน้ำใจ
"แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่ค่ะ ถ้าคุณอยากตอบแทนฉันหล่ะก็ กรุณาอยู่ฝึกซ้อมกับฉันหลังซ้อมจากชมรมเสร็จวันละ2ชั่วโมงทุกวันก็แล้วกันนะคะ" หญิงสาวพูดขัด คิระยิ้มดีใจทันที เมื่อได้ยินเธอพูดอย่างนั้น
"ครับ!!" 
หญิงสาวยิ้ม เมื่อได้รับคำตอบที่น่าพอใจ ไล่คิระกลับไปซ้อม และบอกกับเขาว่าจะเริ่มฝึกพิเศษ2ชั่วโมงตั้งแต่วันพรุ่งนี้ คิระยิ้มรับปฎิบัติตามที่เธอสั่งอย่างว่าง่าย
อา...ป่านนี้คงนึกบูชาฉันไปแล้วมั้ง หญิงสาวนึกอย่างเหนื่อยใจ
"ผมไม่คิดว่าคุณจะสอนพิเศษเป็นด้วย" อาคาชิที่ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ พูดพลางเดาะบอลในมือของเขา "แต่ที่น่าแปลกกว่านั้นคือ คุณเลือกที่จะสอนมิยามุระ"
หญิงสาวยิ้มนึกสนุก วิ่งไปปัดบอลจากอาคาชิ แล้วเลี้ยงมันเป็นจังหวะ "เขามีพรสวรรค์ที่คล้ายๆกับฉันอยู่"
ชายหนุ่มสื่อแววตาไม่เข้าใจเธออย่างชัดเจน วิ่งเข้าบล็อคเธอ แต่ไม่เป็นผล ลูกลอยลงห่วงราวกับเธอจับมันไปวาง
"ฉันมั่นใจตั้งแต่เขาเข้าใจแผนการของฉันตอนช่วงขอเวลานอกของไคโจ" เธอตอบเสียงนิ่ง "เพียงแต่ต้องขัดเกลาพรสวรรค์ของเขาอีกมาก แล้วเขาจะกลายเป็นแรงรบสำคัญของราคุซัน"
"ชักอิจฉาที่มิยามุระได้ครูฝึกแบบนี้ซะแล้วสิ" ชายหนุ่มพูดดูเหมือนติดตลก
"ฉันจะถือว่าเป็นคำชมนะคะ" หญิงสาวตอบรับอย่างลื่นไหล เดินไปหยิบกระเป๋า แล้วกล่าวคำลา "วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ขอตัวกลับเร็วนะคะ"
"ครับ" เขาตอบรับสั้นๆ มองตามหญิงสาว "ขอบคุณมากสำหรับวันนี้นะครับ"
จังหวะการเดินของหญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย เธอระบายรอยยิ้มบนใบหน้า หันกลับมาพูดประโยคสุดท้ายก่อนเดินออกจากโรงยิม "ฉันก็เช่นกันค่ะ เจอกันพรุ่งนี้"
เด็กหนุ่มมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวไปจนเธอละสายตา 
...............................................................................................................................................

By : ไลท์


ไลท์ : เพิ่งแต่งครั้งแรกค่ะ ผิดพลาดยังไงต้องขอโทษนะคะ><!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

138 ความคิดเห็น

  1. #89 นภาสีเพลิง (@cream5911) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 11:26
    เปิดศึกชิงนาง5555
    #89
    0
  2. #28 Shiro-yuki (@Shiro-yuki) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 23:49
    น่าสนุกมากๆค่ะ ติดตามค่ะ
    #28
    0
  3. #9 โยนะ ฮิเมะ (@0987611968) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 18:31
    หวา~~~~ รู้สึกว่านายน้อยจะมีคู่แข่งซะแล้วสิ
    #9
    0
  4. #5 7element2 (@7Element) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 13:10
    เริ่มสนุกเเล้ว~~~^_^ <3
    #5
    0