[Fic KNB] If Akashi seijuurou have a love? (TH fanfic)

ตอนที่ 27 : อดีตของคิโด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    28 ก.ย. 58

ปี๊ด!
เสียงนกหวีดของกรรมการดังขึ้นแล้ว ลูกลอยขึ้นกลางอากาศนักกีฬาทั้งสองฝ่ายต่างพยายามแย่งลูกกันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่แล้วลูกก็เป็นของRevolutionอยู่ดี ซึ่งตอนนี้มันอยู่ในมือของคิโด
"ทางนี้!" อาคาชิที่วิ่งตามประกบคู่คิโดไปไม่ห่างเรียกชายหนุ่มเสียงดังเมื่อเห็นเขาถูกบล็อค แต่กลับโดนเมินอย่างไม่ใยดี
"ไอริส!" คิโดพูดอย่างรวดเร็ว พาสลูกที่มีความแม่นยำสูงไปทางลิเลียที่ไม่ได้ตั้งรับเลยแม้แต่น้อย
"เฮ้ย! เดี๋ยวฉันยังไม่พร้อม!" ไอริสพูดด้วยท่าทีตกใจ แต่กลับรับลูกไว้ได้และชู๊ตสามแต้มอย่างไม่ยากเย็น
สวบ!
3-0
"ทำไมไม่พาสลูกให้อาคาชิ?" โคทาโร่ถามพลางหันไปหาคิโด แต่เขากลับทำสีหน้าไม่พอใจก่อนเมินคำถามของโคทาโร่ไปทันที
เกมดำเนินต่อไปเรื่อยๆ Revolution ยังคงเล่นได้ต่อเนื่อง เพียงแต่....
ยังไม่ทันจะจบควอเตอร์ที่หนึ่งเสียด้วยซ้ำ แต่ทุกคนในสนามต่างก็ดูเหนื่อยกันไปหมดยกเว้นอาคาชิ เพราะเขาไม่ได้แทบไม่ได้เล่นเพราะไม่ได้รับการพาสลูกจากคิโดที่เป็นพอยด์การ์ดเลย
ปี๊ด!
24-11
เสียงเวลาหมดควอเตอร์ที่หนึ่งดังขึ้น นักกีฬาต่างเดินกลับมาที่นั่งฝั่งตัวเอง แต่ดูท่าเรโอะที่นั่งดูอยู่ข้างสนามจะทนไม่ไหว เขากระชากคอเสื้อของคิโดทันทีเมื่อเดินกลับมาถึง "นี่นายอคติอะไรกับอาคาชิหรือไง!?!"
"ปล่อยผม" คิโดพูดอย่างไร้อารมณ์ พลางยักไหล่เป็นเชิงบอกว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วจะทำไม
"หน็อยแก!" เรโอะพูดอย่างไม่ชอบใจ ง้างหมัดเตรียมชกเต็มที
"กรุณาปล่อยเขาด้วยค่ะคุณเรโอะ" ลิเลียพูดสกัดอย่างทันท่วงที ก่อนที่เรโอะจะหันมามองเธอด้วยสายตาไม่เข้าใจ
"พี่ลิเลีย" คิโดพูดพลางกระตุกยิ้มราวผู้ชนะเมื่อเขาคิดว่าได้รับการปกป้อจากลิเลีย ชายตามองที่อาคาชิแวบหนึ่ง
"ทำไมเธอถึงห้ามฉัน!?!" เรโอะตะโกนอย่างไม่พอใจ
"นี่เธอก็อคติกับอาคาชิอีกคนเหรอไง!?!" เอกิชิพูดอย่างไม่สบอารมณ์อีกคน 
อะไรทำให้นายคิดว่าเธอเป็นคนแบบนั้นกันเนบุยะ อาคาชินึกในใจ มองลิเลียที่มีแววตาแข็งกร้าว 
แววตาแบบนั้นฉันว่าคงไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอก
"ยังไงก็ปล่อยลงก่อนเถอะค่ะ" ลิเลียพูดสีหน้าเรียบนิ่ง แต่มือเธอกลับกำแน่น มีเพียงไม่กี่คนที่สังเกตุเห็นเท่านั้น
"ฮึ้ย!" เรโอะกัดฟันกรอด แต่ก็ยอมปล่อยลงตามที่ลิเลียขอ
"ขอบคุณมากค่ะ" ลิเลียกล่าวคำขอบคุณสั้นๆ เดินตรงเข้าไปหาคิโดที่กำลังกระตุกยิ้มบางราวผู้ชนะ 
เพี๊ยะ!
ทุกคนต่างตกตะลึงไม่ต่างกัน เมื่อหญิงสาวฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของคิโดเสียงดัง ผู้ถูกตบหันมองเธอด้วยแววตาสับสน ก่อนเธอจะระบายสิ่งที่คิดไว้จนหมดเปลือก "บาสเก็ตบอลต้องเล่นเป็นทีม ถ้ายังแยกความรู้สึกส่วนตัวออกในระหว่างแข่งไม่ได้ นายก็ไม่สมควรจะได้ลงสนาม"
"แต่พวกเราก็ทำแต้มได้นี่ ทำไมพี่ต้องตบผมด้วยหล่ะ!?!" คิโดตวาดอย่างเก็บอารมณ์ไม่อยู่
"นี่เพิ่งจะจบควอเตอร์ที่หนึ่ง แต่สภาพของลูคัส ไอริส คุณโคทาโร่ และนายมันรับภาระหนักเกินกว่าจะเล่นต่อในช่วงควอเตอร์ที่3และ4ได้ รู้ใช่มั้ยว่าเพราะอะไร?" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง แต่สายตากลับเฉือดเชือนคิโดยิ่งนัก ก่อนที่เขาจะหันไปมองเหล่าคนที่สนามไปเมื่อครู่ ซึ่งดูท่าทางเหนื่อยกว่าปกติมาก "เหตุผลมันก็ง่ายนิดเดียว เพราะนายเล่นเหมือนมีสมาชิกแค่4คนไง ทำให้ร่างกายต้องฝืนเกินปกติ"
"ฮึ้ย! แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่!" หญิงสาวพูดขัด "อีกฝ่ายเป็นถึงคู่แข่งที่ผ่านมาได้จนถึงรอบชิงของอเมริกานะ จะประมาทไม่ได้! ถึงนายจะเก่งแต่ถ้าไม่รู้จักเล่นเป็นทีม มันก็ไม่ต่างอะไรกับเล่นบาสคนเดียวต่อหน้าคน5คนหรอก!"
ลิเลียตวาดเสียงดัง ทำเอาเหล่าสมาชิกตกอยู่ในความตกใจไม่เว้นแม้แต่อาคาชิ ตั้งแต่ที่พวกเขารู้จักกับเธอมา น้อยครั้งที่เธอจะขึ้นเสียงแบบนี้
"ทำไมพี่ไม่เข้าข้างผมหล่ะ? ผมอยู่กับพี่มานานกว่าหมอนั่นอีกนะ!" คิโดตะโกนอย่างไม่สบอารมณ์ ปลายสายตามองอาคาชิอย่างเคียดแค้น
"ฉันไม่สนว่ารู้จักใครก่อน แต่ใครก็ตามที่ทำให้การเล่นบาสต้องแปดเปื้อน ถือว่าเป็นศัตรูของฉันทั้งหมด!" ลิเลียขึ้นเสียงต่อเป็นระยะ เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับบาสทีไร การโต้ตอบของเธอจะเปลี่ยนไปทุกที "การเล่นของนายเมื่อกี้ มันแย่ยิ่งกว่ามือสมัครเล่นซะอีก!"
"ลิเลีย ใจเย็นๆ" คริสตินเริ่มห้ามปรามหญิงสาวเมื่อเธอมีอาการฟิวส์ขาดกว่าปกติ
"ฮึ้ย! งั้นก็เชิญพี่เล่นตามสบายเถอะ!!" คิโดพูดประโยคสุดท้าย ก่อนรีบวิ่งออกไปนอกสนาม
"เฮ้ย คิโด!" ลูคัสตะโกนเสียงดังตั้งท่าเตรียมรีบวิ่งตามไป
"ลูคัส!" ลิเลียรีบพูดห้าม ทำให้ผู้ที่กำลังจะวิ่งตามไปต้องหยุดชะงักทันที "ไม่ต้องวิ่งตามไป นายเหนื่อยมามากแล้ว พักเถอะ"
"แต่ว่า.."
"นี่คือคำสั่ง!" หญิงสาวเริ่มตวาดราวผู้มีอำนาจอีกครั้ง ทำให้ลูคัสต้องนอมเชื่อฟังเธอแต่โดยดี ก่อนที่ผ้าสีขาวจะถูกปรกลงที่ผมของลิเลียจนบังหน้าเธอจนหมด "ทำอะไรคะคุณอาคาชิ"
"บาสไม่ใช่กีฬาที่จะเล่นด้วยความโกรธ คุณต้องควบคุมอารมณ์ให้คงที่ซะก่อน" ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ
"ขอบคุณมากค่ะ" ร่างบางกำผ้าขนหนูแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตวาดคนในทีมแรงขนาดนี้ ปกติเธอไม่เคยขึ้นเสียงใส่พวกเขาเลยสักครั้ง "ฉันทำเกินไปหรือเปล่าคะ?"
"ครับ คุณทำเกินไป" ชายหนุ่มตอบตรงๆ จนลิเลียถึงกับผงะไปเล็กน้อย "แต่ผมก็เชื่อว่าเขาคงจะแอบดูการแข่งขันอยู่บนแถวๆผู้ชมนั่นแหละครับ"
"นั่นสินะคะ" หญิงสาวตอบ แววตาหมองลงชัดเจน
"ถ้าคุณพิสูจน์ให้เขาเห็นได้ว่าการเล่นเป็นทีมมันเป็นยังไง ก็คงไม่เป็นไรแล้วครับ" ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ "แล้วค่อยไปขอโทษเขาหลังจบการแข่งก็ได้"
แววตาหมองกลับมาฉายแววตกใจอีกครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นระบายรอยยิ้ม "ค่ะ"
ปี๊ด!
เสียงนกหวีดหมดเวลาพักดังขึ้น หญิงสาวหันกลับไปหาเหล่าสมาชิกของเธอก่อนประกาศอย่างมีอำนาจ "คุณโคทาโร่ ลูคัส ไอริสและคิโดออก ฉัน คุณมิยามูระ คุณเรโอะ และคุณเอกิชิเข้า"
"อ้!" 
"รับทราบ"
"เข้าใจแล้วครับ" 
สมาชิกทุกคนพยักหน้าและตอบรับตามคำสั่งของเธอแต่โดยดี หญิงสาวระบายรอยยิ้ม พร้อมพูดปลุกกำลังใจครั้งสุดท้ายก่อนเดินนำลงสนาม "Revolution ต้องชนะ"
ปี๊ด!
สัญญาณนกหวัดดังขึ้นอีกครั้ง เกมดำเนินต่อไป ลูกเป็นของคิระ แต่เขาก็กำลังถูกบล็อคโดยทีมฝั่งตรงข้ามที่มีร่างกายสูงใหญ่ "อะไรกัน ชาวเอเชียกันทั้งทีมเลยเหรอไง? ตัวเล็กนิดเดียวเอง"
คิระขมวดคิ้ว เมื่ออีกฝ่ายเริ่มพูดสบประมาท "แล้วทำไมครับ?"
"แค่นำไปได้หน่อย ก็อย่าดีใจไปเลยน่า!" ชายร่างท้วมตรงเข้าแย่งลูกคิระ "อย่างพวกแกฉันจะขยี้ให้แหลกเลย!"
เปรี๊ยะ!
เสียงฟางเส้นสุดท้ายของคิระขาดสะบั้นไม่เหลือชิ้นดี แววตาของเขาบอกชัดเจนว่าจะไม่มีความออมมือให้แม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะครอสโอเวอร์ผ่านมาอย่างง่ายดาย "เก็บปากแมวๆนั่นไว้กินข้าวดีกว่าครับ"
"กรุณาจำเอาไว้ให้ดีนะครับ จะดูถูกผมก็ไม่เป็นไรแต่ว่า.." คิระพูดอย่างเหลือออด พาสลูกให้อาคาชิ ก่อนที่ผู้รับจะชู๊ตลูกสามแต้มลงห่วงอย่างง่ายดาย "ถ้าจะสบประมาทพรรคพวกของผมหล่ะก็ ยังเร็วไปร้อยปีครับ"
สวบ!
"ไนซ์พาส มิยามูระ" อาคาชิพูดอย่างใจเย็นหลังชู๊ตลูกลงห่วง ฝั่งตรงข้ามต่างกัดฟันกรอด
"หน็อย! ทำไมเอริคกับวินเซ็นต์ยังไม่มาอีกนะ!" สมาชิกฝั่งตรงข้ามคนหนึ่งสบถอย่างไม่พอใจ
เอริคกับวินเซ็นต์? ชื่อคุ้นๆแหะ หญิงสาวนึกในใจ ก่อนจะกลับไปสแตนด์บายที่ตำแหน่งของตัวเองเพื่อเล่นต่อ

เกมดำเนินต่อไปอย่างดุเดือน ชายหนุ่มที่แอบมองอยู่บริเวณผู้ชมจ้องมองเกมบนสนามอย่างไม่ละสายตา
เพิ่งเคยรู้แหะ ว่าพวกนั้นเล่นเป็นทีมกันได้น่ากลัวขนาดนี้ ชายหนุ่มนึกในใจ พลางมองลูกบาสที่ลอยไปเข้าแป้นฝั่งนู้นทีฝั่งนี้ที
ทั้งๆที่เมื่อก่อน ผู้ชายที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับพี่ที่สุดคือผมแท้ๆ แต่ทำไมพี่ถึงไม่เลือกผมหล่ะ? คิโดคิดซ้ำไปซ้ำมาในหัว พลางนึกถึงเหตุการณ์ตั้งแต่วันแรกที่เขาเจอกับลิเลีย

'ไปโรงเรียนเถอะนะคิโด ลูกหยุดมาเกือบเดือนแล้วนะ' เสียงผู้เป็นแม่พูดข้ามประตูที่ล็อคสนิทในห้องของเด็กหนุ่มอายุเพียง13ปีที่ขังตัวอยู่ในห้องไม่ยอมออกไปไหน
'ผมจะไม่ไปโรงเรียนอีกแล้ว มันน่าเบื่อ' เด็กชายตอบผ่านประตูอย่างไร้อารมณ์
เขาเป็นเด็กที่อัจฉริยะในทุกๆด้าน ไม่ว่าจะด้านกีฬาหรือด้านการเรียน เป็นเรื่องปกติที่เด็กเก่งมักจะถูกเพื่อนทอดทิ้งและถูกแกล้งเป็นประจำ ซึ่งเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาเลือกที่จะไม่โต้ตอบตลอดมา จนกระทั่งวันหนึ่งที่รูปถ่ายของพ่อซึ่งเป็นของดูต่างหน้าใต้โต๊ะของเขา ถูกละเลงไม่เหลือชิ้นดีด้วยรอยเมจิกสีดำบนรูปถ่าย ทำให้ชายหนุ่มสะกดอารมณ์ไม่ไหวและกระโจนเข้าหาเรื่องคนอื่นเป็นครั้งแรก
ผลลัพธ์ที่ตามมาคือเขาถูกสั่งพักการเรียน1สัปดาห์...
ทั้งๆที่เขาไม่ใช่คนผิดแท้ๆ
เขาจึงตัดสินใจเลิกไปโรงเรียน และใช้ชีวิตเก็บตัวอยู่ในบ้านไม่สนใจโลกภายนอกอีกต่อไป 
ผลการเรียนจะเป็นยังไงก็ช่างมันสิ ยังไงก็ได้ที่1อยู่แล้ว... ชีวิตจะเป็นยังไงก็ช่างมันสิ ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี...
เขานึกซ้ำไปซ้ำมาในหัว จนกระทั่งวันหนึ่ง..
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูดังมาปลุกชายหนึ่มซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียง เขาบิดตัวสองสามครั้ง ก่อนดึงผ้าห่มคลุมตัวเพื่อนอนต่อ
ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงประตูยังคงเคาะต่อเนื่อง ชายหนุ่มรู้สึกรำคาญใจจนทนไม่ไหว ก่อนจะลุกจากเตียงไปเปิกประตูพร้อมพูดเสียงเหนื่อยหน่าย 'ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่ไปโรงเรียน...'
คำพูดของเขาขาดห้วงไปทันที เมื่อคนที่ยืนอยู่อีกฝากของประตูไม่ใช่แม่ของเขา แต่กลับเป็นหญิงสาวแปลกตาผมยาวสีทอง ตาสีฟ้าใสที่ทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม 'อรุณสวัสดิ์'
'เธอเป็นใคร?' ชายหนุ่มพูดห้วน หญิงสาวชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
'ฉันเป็นรุ่นพี่ของคุณ กรุณาให้ความเคารพกว่านี้หน่อยนะคะ' หญิงสาวพูดเสียงเรียบ 
'อ่าๆ แล้วไม่ทราบว่าคุณรุ่นพี่มีธุระอะไรครับ?' คิโดยังคงตอบห้วนเช่นเดิมด้วยความรำคาญ
'โรงเรียนส่งฉันมาสอนหนังสือคุณที่อาจจะเรียนตามไม่ทันเพราะหยุดไปนาน เนื่องจากเห็นว่าเราเป็นอัจฉริยะเหมือนกัน' หญิงสาวตอบเสียงเรียบ
ผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะอัจฉริยะในตำนานของเกรด9(ม.3) แว่นตาก็ไม่ใส่ แถมดูไม่เนิร์ดสักนิด!?! คิโดนึกในใจ มองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าราวต้องการพิจารณา ก่อนตอบปฎิเสธ 'ขอโทษนะ ผมไม่สนใจเรื่องเรียนหรอก'
หญิงสาวระบายรอยยิ้ม ก่อนเผยอริมฝีปากพูดบางอย่างที่ทำให้ผู้ที่เกือบจะปิดประตูห้องถึงกับชะงัก 'ใช่ ฉันก็เหมือนกัน'
'หมายความว่าไง?' ชายหนุ่มถามอย่างสงสัย
'จริงๆฉันยอมรับหน้าที่นี้มา ไม่ใช่เพื่อมาสอนพิเศษให้คุณหรอก' หญิงสาวพูดอย่างมีเงื่อนงำ
น่าสนใจแหะ ผู้หญิงคนนี้ คิโดนึกในใจ 'แล้วคุณต้องการอะไร?'
'ที่ว่าคุณเล่นบาสชนะ3-1กับพี่เกรด11(ม.5)น่ะ จริงหรือเปล่า?' หญิงสาวเริ่มเปิดคำถาม
'ถ้าใช่แล้วจะทำไม?' เขาตอบคำถามด้วยคำถาม ก่อนนึกถึงเรื่องนั้น ก่อนที่เขาจะเลิกไปโรงเรียนได้ไม่นาน เขาก็ถูกรุ่นพี่3คนท้าให้แข่งบาส ตัวเขาเองก็เพิ่งถูกเพื่อนแกล้งมาพอดี เลยรับคำท้าก่อนจะเล่นเพื่อระบายความเครียดและชนะมาอย่างง่ายดาย 
'จริงเหรอเนี่ย ให้ได้อย่างนี้สิ' หญิงสาวระบายรอยยิ้มทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ แววตาสื่อราวกับได้พบสิ่งที่ต้องการแล้ว ก่อยที่เธอจะฉุดข้อมือของเขาแล้วลากออกไปข้างนอกด้วยกัน
'เดี๋ยวสิ จะลากผมไปไหน?' ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย
'เอาเป็นว่า เป็นที่ที่คุณจะต้องไม่เบื่ออย่างแน่นอนก็แล้วกัน' คำพูดของเธอทำให้เขาต้องเลิกขัดขืนทันที นี่เธออ่านใจเขาได้หรือไงกันนะ? 
ชายหนุ่มโดนลากมาจนถึงสนามบาสแห่งหนึ่ง ซึ่งมีคนรออยู่ที่สนาม3คน ก่อนที่เธอจะขานทักทาย 'เฮ้! ฉันได้สมาชิกใหม่แล้วหล่ะ!'
'ลิเลียมาแล้ว!!' ผู้หญิงคนหนึ่งผมยาวสีน้ำตาล กล่าวด้วยท่าทางดีใจ
'นึกว่าจะมาชาติหน้าซะแล้ว' ชายหนุ่มผมทองพูดอย่างประชดประชัน
'ลิเลียสาย' หญิงสาวหน้าตายผมสั้นพูดตอบคนสุดท้าย
'โทษทีๆ พอดีสมาชิกใหม่คนนี้มัวแต่เล่นตัวน่ะ' หญิงสาวตอบท่าทีสดใสตามประสา
สมาชิกใหม่? เล่นตัว?
คิโดสงสัยหนัก แต่ไม่พูดอะไร มองลิเลียราวกับต้องการให้เธออธิบาย 'อ้อ! นี่พรรคพวกทีมบาสของฉันน่ะ ผู้ชายชื่อลูคัส ผู้หญิงผมยาวชื่อคริสติน ส่วนคนผมสั้นชื่อไอริส'
'ดีจ้า' หญิงสาวเริ่มกล่าวทักทาย
'หวัดดี' ชายหนุ่มพูดห้วน
'สวัสดีค่ะ' หญิงสาวผมสั้นพูดไร้อารมณ์
'คิโดครับ' เขาแนะนำตัวสั้นๆเช่นกัน
'เข้าประเด็นเลยนะ ฉันอยากให้คุณมาเป็นสมาชิกใหม่ของทีมพวกเรา' หญิงสาวชักชวนน้ำเสียงสดใส 
'ห๊ะ!! ทำไมผมต้องเข้าด้วยหล่ะ?' คิโดพูดอย่างสงสัย
'เพราะคุณเก่งแล้วก็มีพรสวรรค์ไง' หญิงสาวตอบสั้นๆ   
เขามองเธออย่างไม่เข้าใจอีกครั้ง 'ผมกลับหล่ะ'
'คุณคงไม่เคยแพ้ใครมาก่อนสินะ' คำพูดของหญิงสาวทำให้ขาของเขาต้องหยุดชะงัก
'แล้วทำไม?' เขาถามเธอเสียงห้วน ก่อนที่ลูกบาสจะถูกพาสไปหาเขาด้วยความรวดเร็ว เขารับมันไว้ได้แบบเฉียดชิวแต่มันก็สร้างความเจ็บปวดให้มือที่รับไม่น้อย 'โอ๊ย!'
'เจ็บซะแล้วเหรอ? นั่นแค่ฝีมือไม่ถึงครึ่งของฉันเองนะ' หญิงสาวพูดเชิงยิ้มเยาะ ก่อนยื่นคำท้า 'เล่น1-1 ใครชู๊ตได้5ครั้งก่อนชนะ ถ้าคุณชนะฉันจะปล่อยคุณไป'
คิโดเงียบไปพลางคิดไตร่ตรอง แต่คำพูดสุดท้ายของเธอทำให้เขาตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดทันที 'ฉันว่าคุณคงไม่เป็นคนที่ไม่กล้าพอจะแข่งกับผู้หญิงหรอกใช่มั้ย?'
แล้วผมจะทำให้เธอเสียใจที่มาท้าผม 'ได้ ตกลง'
'เยี่ยม' หญิงสาวพูดพลางระบายรอยยิ้ม มั่นใจซะจริงนะ ชายหนุ่มนึกในใจ เดินเดาะบอลนำเขาไป ก่อนจะส่งบอลให้คิโด 'บอลคุณ'
'แน่ใจนะ ว่าจะให้ฉันเริ่มก่อน?' คิโดพูดเบา หญิงสาวพยักหน้าตอบ
'แหงอยู่แล้ว เข้ามาเลย' หญิงสาวพูดข่ม ทำเอาเขาแอบฉุน รีบบุกเข้าไปแล้วชิงทำแต้มทันที
สวบ!
ลูกลอยลงห่วงอย่างง่ายดาย โดยที่ร่างของเธอไม่ขยับแม้สักนิด
อะไรกัน นึกว่าจะแน่ ชายหนุ่มนึกในใจ หันมามองหญิงสาว 'อะไรกัน มีฝีมือแค่นี้เองเหรอ?'
'คิกๆๆ' หญิงสาวแค่นหัวเราะ ก่อนเดินไปเก็บลูกบาสด้วยแรงกดดันประหลาดผิดกับก่อนหน้าลิบลับ 'Save information, Complete'
พูดอะไร? ชายหนุ่มนึกฉงนในใจแต่ไม่ถามอะไร หญิงสาวที่เพิ่งเดินไปเก็บลูกมาเลี้ยงมันมาตรงหน้าเขา เขาเริ่มทำการบล็อคทันที แต่ไม่เป็นผล หญิงสาวคอสโอเวอร์ผ่านเข้าไปอย่างง่ายดายก่อนชู๊ตทำแต้ม
สวบ!
บ้าน่า เมื่อกี้มันฟลุ๊คเหรอ!?! คิโดนึกในใจ มองหญิงสาวอย่างไม่เชื่อสายตา 'สมรรถภาพร่างกายของคุณต่ำกว่าที่ฉันคิดไว้นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรยังฝึกทันก่อนจะไปแข่งได้'
หญิงสาวพูดพึมพำ พาสบอลให้คิโด 'ฟลุ๊คแค่รอบเดียว อย่าเหลิงไปหน่อยเลย'
'ฟลุ๊คเหรอ? ฮ่าๆ' คริสตินที่ยืนดูอยู่ข้างสนามส่งเสียงหัวเราะ
'นายคงแยกระหว่าง 'ความสามารถ' กับ 'โชคช่วย' ไม่ออกสินะ' ลูคัสพูดเสริม
'อย่างลิเลียน่ะ ไม่เรียกว่าฟลุ๊คหรอก' ไอริสพูดหน้าตาย
'หมายความว่าไง?' คิโดพึมพำเบาๆ แต่ก็ตั้งสติและพยายามเลี้ยงลูกฝ่าลิเลียไป แต่ไม่เป็นผล ไดร์ฟของเขาถูกมองออกโดยสมบูรณ์ ก่อนที่ลูกจะถูกปัดจากมือเขาและชู๊ตโดยลิเลีย
สวบ!
'เอ้า! 2-1แล้วนะ' หญิงสาวพูด ริมฝีปากรอยยิ้มน่าเกรงขาม แววตาดุร้ายราวราชา
'ฮึ้ย!' คิโดกัดฟันกรอด ตั้งรับลูกจากลิเลีย
การเล่น1-1ยังคงดำเนินต่อไป และสิ้นสุดลงด้วยสกอร์ 5-1 ลิเลียชนะอย่างขาดลอย เมื่อการแข่งจบลง คิโดก็ถึงกับนอนหงายหน้าลงบนพื้น หอบหายใจหอบ ก่อนที่หญิงสาวจะนอนลงตามข้างๆ เธอก็หอบเช่นกันแต่เบากว่าเขา 'ฉันชนะแล้วนะ'
'จะซ้ำเติมเหรอ?' คิโดพูดพลางหอบพลาง
'ฮ่าๆ ไม่ใช่ซะหน่อย'  หญิงสาวพูดพลางหอบพลางเช่นกัน ก่อนจะหันหน้าไปหาคิโดด้วยรอยยิ้ม 'ยินดีต้อนรับสู่ทีม M. A.D'
รอยยิ้มนั่นทำเอาคิโดแอบหน้าแดงไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะนึกขึ้นได้ว่า เธอคนนี้ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน 'เธอ..ชื่ออะไร?'
'ฉันน่ะเหรอ?' หญิงสาวชี้ที่ตัวเอง ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้ม 'ฉันชื่อลิเลีย กราเซีย ฝากตัวด้วยนะ'
หลังจากนั้นพี่ลิเลียก็คุยกับ ผอ.เพื่อย้ายผมมาเกรดเดียวกับพี่ จะได้ไม่ถูกแกล้งหรือไม่ก็มีพี่คอยอยู่ปกป้องผมตลอด ก่อนจะบังคับผมให้ไปโรงเรียนและเริ่มฝึกโหดให้ผม พูดตามตรงว่าบางวันผมแทบคลานขึ้นห้องตัวเองด้วยซ้ำไป แต่นั่นก็ทำให้พวกเราเป็นแชมป์การแข่งสตรีทบาส2-3แห่งในอเมริกาหลายปีซ้อน และกลายเป็นพี่ลิเลียกลับอยู่ในสายตาของผมตลอดเวลาโดยที่ผมไม่รู้ตัว

เรื่องราวของผมมันก็มีแค่นี้แหละ ชายหนุ่มนึกในใจ มองไปที่สนามอีกครั้ง 38-19 Revolutionก็ยังคงนำอยู่ดี สงสัยพอแข่งเสร็จผมคงต้องไปง้อพี่ลิเลียซะแล้ว
"โย่ว!" เสียงปริศนาทักเขาไม่ไกล ก่อนปรากฏตัวเจ้าของเสียง
"พี่ทัตสึยะ" คิโดพูดชื่อผู้มาเยือน
"ไม่เจอกันนานนะ" ฮิมูโระพูดด้วยรอยยิ้ม

...................................................................................................................................................
By : ไลท์

ไลท์ : ฮ่าๆๆ ทำไมตอนนี้รู้สึกบทคิโดเยอะจัง- -^ คาดว่าตอนต่อไปอาจจะมีแต่การแข่งทั้งตอนเลยค่ะ คงไม่ฮากได้หวานต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะT^T หากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานค่ะ>O<!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

138 ความคิดเห็น

  1. #119 นภาสีเพลิง (@cream5911) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 09:45
    ต่อๆๆๆๆ
    #119
    0
  2. #79 Shiro-yuki (@Shiro-yuki) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 23:52
    สนุกมากกกกกกกกกกกกค่ะ    ติดตามต่อค่ะ  
    #79
    0