[Fic KNB] If Akashi seijuurou have a love? (TH fanfic)

ตอนที่ 19 : อ้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    26 ส.ค. 58

"ทำไมพี่ไม่บอกฉันก่อน แค่นี้ฉันดูแลตัวเองได้" หญิงสาวพูดอย่างอารมณ์เสีย เดินตามพี่สาวเธอไปมารอบบ้านระหว่างที่พี่เธอกำลังแต่งตัวเพื่อออกไปข้างนอก
"ปกติทัตสึยะจะมาอยู่แทนพี่ถ้าพี่ออกไปดริ๊งค์กับเพื่อน แต่วันนี้ทัตสึยะดันบินกลับญี่ปุ่นไปแล้วน่ะสิ" อเล็กซ์พูดน้ำเสียงหน่าย คลุมเสื้อโค้ทสีน้ำตาลแล้วเดินไปที่ประตู "เรายิ่งไม่สบายอยู่ จะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ไง"
"งั้นพี่ก็อย่าไปดริ๊งค์สิ ทำไมต้องไปรบกวนคนอื่นมาดูแลด้วย ฉันไม่ใช่เด็กนะ" หญิงสาวยังคงน้ำเสียงไม่พอใจเช่นเดิม สายตาไม่พอใจพี่สาวของตนเองอย่างมาก "ให้ใครก็ไม่รู้มาอยู่กับฉัน พี่ไม่ห่วงฉันบ้างหรือไง?"
"มั่นใจนะว่าเป็นใครที่ไหนก็ไม่รู้?" อเล็กซ์ทวนคำพูดน้องสาวตัวเอง ลิเลียพยักหน้าหงึกหงัก
"แน่นอน ในอเมริกาพี่รู้จักเพื่อนฉันแค่2คนคือทัตสึยะกับไทกะ" หญิงสาวตอบเสียงมั่น อเล็กซ์ระบายรอยยิ้มอย่างผู้กำชัยชนะ
"พี่เพิ่งรู้จักเพื่อนลิเลียคนใหม่เมื่อไม่นานมานี้เอง" อเล็กซ์พูดอย่างมั่นใจ
กิ๊ง ก่อง
เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น พวกเขาต่างรู้ทันทีว่าน่าจะเป็นการมาเยือนของผู้ที่จะมาดูแลลิเลีย อเล็กซ์พยักเพยิดหน้าเป็นเชิงบอกว่าให้ลิเลียไปเปิดประตู หญิงสาวแอบถอนหายใจเบาๆก่อนจะทำตามสิ่งที่อเล็กซ์ต้องการแต่โดยดี 
แอ๊ด!
"สวัสดีค่ะ ใคร..." คำพูดของหญิงสาวหายไปเมื่อพบผู้มาเยือน ร่างกายชุ่มด้วยเหงื่อมือข้างหนึ่งถือถุงยาที่ซื้อจากคลินิกอีกข้างพยายามปาดเหงื่ออย่างลวกๆ แววตาสองสีมองตรงที่ลิเลียอย่างเป็นห่วง "คุณ..อาคาชิ?"
"สวัสดีครับ" ชายหนุ่มผมแดงตอบสุภาพ หอบหายใจไปพลาง ท่าทางบอกชัดเจนว่าเขาวิ่งมาที่นี่อย่างเต็มกำลัง
"ไฮ~ อาคาชิคุง" อเล็กซ์โผล่มาทักทายจากด้านหลังลิเลียด้วยสีหน้าระรื่น หญิงสาวยังคงตกใจไม่หาย
"สวัสดีครับ คุณอเล็กซ์" ชายหนุ่มกล่าวทักทายสั้นๆ หันกลับมามองที่ลิเลียอีกครั้ง "ทำไมคุณถึงยังไม่นอนครับ?"
"คะ?" ลิเลียพูดทวนฉงนเมื่อถูกถาม
"ฮ่าๆๆ" อเล็กซ์ที่ยืนอยู่ข้างหลังหัวเราะร่วน "ถึงฉันจะบอกว่าลิเลียไม่สบายไป แต่ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน้องฉันก็อึดอยู่นะ"
"หมายความว่าไง?" ลิเลียพูด หันมองอเล็กซ์
"ฉันโทรไปอาคาชิคุงเมื่อเกือบครึ่งชั่วโมงที่แล้ว บอกว่าลิเลียไม่สบายช่วยอยู่ดูแลแทนหน่อยฉันจะออกไปข้าง          นอกน่ะ" ผู้เป็นพี่สาวพูด เดินตรงไปสวมรองเท้าเตรียมเพื่อออกไปข้างนอก "ถ้างั้นฝากที่เหลือด้วยนะจ๊ะ บาย"
ปัง!
เสียงประตูปิดลง เหลือไว้เพียงหญิงสาวที่ยืนงงอย่างไม่เข้าใจกับชายหนุ่มที่ยืนหอบเบาในห้องเล็กๆห้องหนึ่งของแมนเช่า5ชั้น "เอ่อ..ถ้ายังไงเข้ามานั่งพัก"
ตุบ!
ลิเลียเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อร่างของชายหนุ่มถูกทิ้งน้ำหนักลงมาที่เธอ แขนสองข้างของเขาสอดเข้ามาโอบกอดรอบเอวเธอไว้เหมือนต้องการเหนี่ยวรั้ง "ถ้าไม่เป็นอะไรมากก็บอกผมหน่อยสิครับ"
"อ่า..ค่ะ คราวหลังจะระวังนะคะ" หญิงสาวตอบ แอบหวั่นไหวกับเสียงกระซิบข้างหู พยายามตั้งสติ "เข้าไปพักด้านในก่อนดีกว่าค่ะ"
"ไม่เป็นไรครับ" ชายหนุ่มพูดเสียงเบา โอบรอบเอวลิเลียแน่นกว่าเดิม "ขอผมอยู่อย่างนี้สักครู่ก็พอ"
หญิงสาวแอบหน้าแดง พยายามเบือนหน้าหนี ก่อนสังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง "คุณวิ่งไปซื้อยามาเหรอคะ?"
ชายหนุ่มแอบชะงัก มองตามสายตาของเธอที่มองถุงยาบนมือเขา มือโอบรอบเอวลิเลียไม่ยอมปล่อย "นิดหน่อยน่ะครับ พอดีได้ยินว่าคุณไม่สบาย"
ลิเลียแอบตกใจเล็กน้อย ก่อนระบายรอยยิ้ม อ่อนโยนจริงๆเลยคนคนนี้ เธอคิดในใจ กอดอาคาชิตอบอย่างเบามือ "ขอบคุณค่ะ"
อาคาชิชะงักไปวูบหนึ่งเมื่อหญิงสาวกอดตอบ รีบเบือนหน้าหนีเธอด้วยใบหน้าแดงก่ำ ถอนหายใจตั้งสติก่อนจะอุ้ม   ลิเลียขึ้นอย่างชำนาญ "ถ้าผมมัวแต่อ้อนคุณไปคงไม่ได้อะไร ขอให้คุณยอมนอนรอเฉยๆอยู่ที่ห้องจนกว่าผมจะทำอาหารไปให้นะครับ"
"ฉันเดินเองได้ค่ะ" ลิเลียพูดตะกุกตะกัก มองอาคาชิใบหน้าแดงก่ำ ชายหนุ่มยื่นใบหน้ามาใกล้ๆเธอระหว่างพาเธอไปพักผ่อนที่ห้อง
"ผมแค่อยากอุ้มครับ" อาคาชิพูด จ้องแววตาลิเลีย หญิงสาวพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย ชายหนุ่มแอบหัวเราะกับปฎิกิริยาน่ารักของเธอ ก่อนจะวางเธอลงบนเตียง "คุณตัวเบามาก ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะเล่นบาสกับผู้ชายพวกนั้นได้"
"ช่วงแรกพวกเขาก็พูดแบบคุณเลยหล่ะค่ะ" หญิงสาวพูดติดหัวเราะ "แต่ทุกคนที่พูดแบบนั้นฉันก็พิสูจน์ให้เห็นหมดแล้วว่าฉันไม่ได้แข็งแกร่งน้อยกว่าพวกเขา"
"สมกับที่เป็นคุณจริงๆ" ชายหนุ่มพูดแอบแค่นหัวเราะเบาๆ แต่ลิเลียกับยิ้มรับราวกับเป็นความภาคภูมิใจ
"จะถือเป็นคนชมนะคะ" ลิเลียพูดตอบ ก่อนที่อาคาชิจะเดินออกจากห้องนอน เพื่อไปเตรียมอาหารให้ลิเลีย

ชายหนุ่มใส่นู้นที หั่นนี่ทีเป็นขั้นตอนอย่างชำนาญ ไม่ได้สนใจลิเลียที่แอบมองเขาอยู่ไม่ไกลแม้แต่น้อย "กลิ่นหอมจัง"
หญิงสาวเผลอพูดอย่างไม่ตั้งใจ วิชาหูทิพย์ของอาคาชิเริ่มทำงานทันที เขาหันไปตามต้นเสียงด้วยความรวดเร็ว "ผมจำได้ว่าผมบอกให้คุณนอนรออยู่ที่ห้องนะครับ"
"ฉันชอบผู้ชายทำอาหารเป็น" หญิงสาวเมินคำพูดของเขา พึมพำบางอย่างมองอาคาชิไม่ละสายตา แววตาเริ่มเลือนลาง ดูท่าเธอจะเริ่มแพ้พิษไข้เต็มที "ฉันชอบผู้ชายพูดเพราะ"
ชายหนุ่มหน้าแดงระเรื่อ เขาปิดเตาแก๊สข้างตัว เดินไปหาลิเลียเพื่อจะลากเธอกลับไปที่ห้อง "ทราบแล้วครับ กลับไปพักผ่อนเถอะครับ"
"แล้วฉันก็ชอบผู้ชายสุภาพ..." หญิงสาวเริ่มเหม่อลอยอีกครั้ง ดูท่าไข้จะครอบครองสติของเธอไปหมดแล้ว เธอช้อนตา มองอาคาชิ ก่อนระบายรอยยิ้มอย่างนางฟ้า "เหมือนคุณ"
"เข้าใจแล้วครับ แต่ตอนนี้กรุณากลับห้องนอนก่อนเถอะครับ" ชายหนุ่มพยายามตอบเธออย่างมีสติ ทั้งๆที่ตอนนี้เขาอยากกระโจนเข้ากอดเธอแทบตายอยู่แล้ว คุณลิเลียไม่สบายๆ เขานึกซ้ำไปซ้ำมาในใจเพื่อเตือนสติ หญิงสาวกางแขนกว้าง พยายามเอามือโอบคออาคาชิด้วยท่าทีออดอ้อน
"อุ้มฉันหน่อย" หญิงสาวพูดเสียงเรียบ ชายหนุ่มกลับหน้าแดง พยายามถอยห่างไม่ให้เธอโอบรอบคอ "จะไปไหน? อุ้มฉันหน่อย"
หญิงสาวพูดสั้นๆ ลุกขึ้นเดินตามอาคาชิที่พยายามหนี แต่เขาก็ไม่ยอมให้เธอจับง่ายๆ ชายหนุ่มแอบหัวเราะเบาๆและคิดในใจว่าอยากเห็นเธออ้อนเขามากกว่านี้ เพราะฉะนั้นยังไม่ยอมอุ้มเธอง่ายๆหรอก
เรื่องนี้ผมไม่ผิดนะ ก็ท่าทางอ้อนของเธอมันน่ารักเอง
"จับได้แล้ว" ลิเลียพูด กระโจนเข้ากอดอาคาชิจากโซฟาโดยที่เขาหนีเธอไม่ทัน จนล้มลงไปกับพื้นทั้งคู่ "อุ้มฉันหน่อย"
"คิกๆ" ชายหนุ่มแอบหัวเราะ มองลิเลียที่ต้องการเขาอย่างไม่ละสายตา
"หัวเราะอะไร?" หญิงสาวพูดอย่างหัวเสีย ทำแก้มป่องอย่างไม่พอใจ 
"น่ารักจัง" ชายหนุ่มพูดแอบแค่นหัวเราะ หยิกแก้มหญิงสาวเบาๆ ก่อนอุ้มเธอตามที่เธอขอ "คุณชนะแล้ว ผมจะอุ้มคุณตามสัญญา"
ลิเลียไม่พูดอะไร ระบายรอยยิ้มยอมให้อุ้มแต่โดยดี ซุกตัวไปมากับอกอาคาชิ ชายหนุ่มรีบเบือนหน้าหนี ถ้าคุณไม่สบายแล้วจะน่ารักขนาดนี้ ผมก็ยอมนะครับ เขาคิดในใจ

ชายหนุ่มบังคับให้ลิเลียทานอาหารแล้วพักผ่อน เวลาผ่านไปอย่างสบายๆ หญิงสาวนอนหลับไร้สติอยู่บนเตียง ส่วนเขาก็นั่งมองเธอได้เป็นชั่วโมงโดยไม่กระดุกกระดิกไปไหน "จะหลับหรือจะตื่นคุณก็ยังส่งผลต่อผมอยู่ดีหล่ะนะ"
"อือ" หญิงสาวครางเบา พลิกตัวไปมา ก่อนลืมตาขึ้น "ยังอยู่อีกเหรอคะ คุณอาคาชิ?"
"อยากให้ผมกลับเหรอครับ?" อาคาชิพูด ทำสีหน้าแอบน้อยใจเล็กน้อย หญิงสาวรีบตอบปฎิเสธ
"ไม่หรอกค่ะ อยู่กับคุณแล้วฉันรู้สึกสบายใจดีนะคะ" ลิเลียพูด ระบายรอยยิ้ม มองตรงที่อาคาชิ ดูท่าเธอคงจะหายไข้เป็นปลิดทิ้งแล้ว
"ดีใจที่คุณคิดอย่างนั้นนะครับ" ชายหนุ่มพูด ยิ้มตอบ "พอจะลุกไหวมั้ยครับ?"
"ฉันวิ่งได้ด้วยซ้ำค่ะ" เธอพูดย้ำ ชายหนุ่มแอบหัวเราะ เดินนำลิเลียออกไประเบียงนอกห้อง เธอเดินตามออกไปอย่างว่าง่าย "มีอะไรเหรอคะ?"
"ผมรู้มาจากทีวีน่ะครับ" ชายหนุ่มพูดแหงนมองทองฟ้า "ว่าวันนี้ฟ้าจะปลอดโปล่งเป็นพิเศษ"
ลิเลียมองตามสายตาของอาคาชิ ก่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ดาวเต็มเลย"
"คิดว่าคุณคงจะชอบ" อาคาชิพูด ลิเลียหันมาตอบด้วยรอยยิ้ม
"ที่สุดเลยค่ะ" หญิงสาวพูดสั้นๆ นั่งลงหลังพิงกำแพงมองดูดาวอย่างไม่ละสายตา ก่อนที่อาคาชิจะนั่งลงข้างๆเธอ
"ถ้างั้นก็ดีแล้วครับ" ชายหนุ่มพูด ถึงลิเลียจะเอาแต่มองดาว แต่เขากลับมองลิเลียอย่างไม่ละสายตา ไม่นานนักหญิงสาวก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักบางอย่างที่ถูกทิ้งลงที่ไหล่ของเธอ
"อ้าว? หลับซะแล้วเหรอ?" หญิงสาวพูด มองคนที่หลับโดยที่เอาหัวพิงไหล่ของเธอไว้ด้วยรอยยิ้ม มันคงไม่แปลกเท่าไหร่นักที่เขาจะเหนื่อย เธอพอจะเดาได้ว่าเวลาเธอไม่สบายความเอาแต่ใจของเธอไม่มีใครจะเกินได้ "ขอโทษนะคะ คงทำให้คุณเหนื่อยไปมากสินะ"
"ไม่หรอกครับ" ชายหนุ่มตอบ หญิงสาวแอบตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าอาคาชิยังไม่หลับ "ผมสนุกดี ได้เห็นคุณอ้อนผมเยอะๆแบบนั้น รู้สึกอยากดูแลคุณตลอดเวลาเลยครับ"
"โธ่! ฉันไม่ได้มาดผู้ใหญ่เหมือนคุณนี่คะ เวลาไม่สบายเลยคุมสติไม่ได้นิดหน่อย" หญิงสาวเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย เธออุตส่าห์รักษาฟอร์มมาได้จนถึงตอนนี้แท้ๆ ดันหลุดเพราะแค่เป็นหวัดซะงั้น ช่างน่าอารมณ์เสียเสียจริง
"ใครบอกว่าผมเป็นผู้ใหญ่ตลอดหล่ะ" ชายหนุ่มพูดพึมพำ โอบเอวหญิงสาว วางศรีษะไว้บนไหล่ ซุกไซ้ไปมาก่อนกระซิบแหบพร่า "บางครั้งผมก็มีความคิดแบบเด็กๆแวบเข้ามาในสมองเหมือนกันนะครับ"
"เช่น?" หญิงสาวพูดถามอย่างฉงน
"บางครั้งก็อยากอ้อน อยากกอด อยากสัมผัส อยากได้ยินเสียง อยากให้สนใจ หึงไม่ทราบสาเหตุก็มีนะครับ" อาคาชิพูด แววตามองตรงที่ลิเลีย "โดยเฉพาะกับผู้หญิงแถวๆนี้"
หญิงสาวแอบเขินอาย พยายามไม่มองอาคาชิเพื่อควบคุมสติ ก่อนเสียงคุ้นเคยจะดังมาไม่ไกล "กลับมาแล้วลิเลีย   อาคาชิคุง"
"พี่" หญิงสาวพูดเบา มือที่โอบรอบเอวของเธอคลายออก ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปต้อนรับอเล็กซ์ที่เพิ่งกลับมา "กลับช้านะคะ"
"อ่า..พอดีเพื่อนดราม่าหนักไปหน่อยน่ะ" อเล็กซ์พูด แววตารำคาญเล็กน้อย ก่อนเเลไปที่อาคาชิ "คงลำบากเลยสินะ ขอโทษด้วยนะอาคาชิคุง"
"ไม่เป็นไรครับ ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อน" อาคาชิพูดสั้นๆ กล่าวคำลาอย่างสุภาพ ก่อนเดินออกไปจากบ้าน อเล็กซ์
มองที่ลิเลียด้วยใบหน้ากรุ่มกริ่มก่อนพูดออะไรบางอย่าง
"ไม่เบานะเนี่ยอาคาชิคุง ทำน้องสาวสุดใจแข็งของฉันหน้าแดงได้ด้วย" 
"เงียบไปเลย ฉันจะนอนแล้ว" หญิงสาวพูดปัดอย่างเขินอาย รีบเดินหนีพี่สาวของเธอกลับไปทิ้งตัวลงบนเตียง พยายามข่มตาหลับ แต่ไม่เป็นผล ยิ่งหลับตาเธอกลับยิ่งนึกถึงอาคาชิอย่างช่วยไม่ได้
นอน นอน นอนสิลิเลีย! หญิงสาวพูดทวนในใจไปมาซ้ำๆ จนกระทั่งสติสุดท้ายของเธอที่เดาได้อย่างแม่นยำว่า...
ให้ตายเถอะ ถ้าเป็นขนาดนี้ คืนนี้ฉันต้องฝันถึงเขาแน่เลย

...........................................................................................................................................................
By : ไลท์

ไลท์ : เซอร์วิสค่ะ พยายามหวานแล้วค่ะTTOTT หลังจากนี้อาจจะหวานน้อยลงนะคะ จะให้เข้าเนื้อเรื่องหลังอีกแล้วค่ะ=W= หากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานค่ะ>O<!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

138 ความคิดเห็น

  1. #130 omegacream1 (@omegacream1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 20:52
    สนุกมากค่ะ
    #130
    0
  2. #110 นภาสีเพลิง (@cream5911) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 21:30
    เขินแรงมากก><
    #110
    0
  3. #63 Shiro-yuki (@Shiro-yuki) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 00:21
    ฟิน       ติดตามต่อค่ะ   
    #63
    0