[Fic KNB] If Akashi seijuurou have a love? (TH fanfic)

ตอนที่ 11 : analyze eyes(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 955
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    15 ส.ค. 58

"จะชนะพวกคุณต่างหาก" แววตาสีฟ้าของคิระมีประกายแสงแสดงออกมาเป็นระยะ มันแตกต่างจากโซนและเพอร์ เฟ็กก็อปปี้ เป็นแววตาพิเศษที่มีเพียงเขาคนเดียวที่ทำได้
"เจ้าไก่อ่อนนั่นเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" เรโอะพูด สีหน้าตกใจแต่กลับระบายรอยยิ้ม
"ลองคิดว่าใครเป็นคนสอนก็พอจะเดาได้" โคทาโร่พูดพลางเหล่สายตามองลิเลียที่นั่งข้างสนาม
"มีครูปีศาจ ก็ต้องมีศิษย์ปีศาจสินะ" เอกิชิพูดอย่างสบายใจ แสยะยิ้ม
"เธอชื่อลิเลียนะ ช่วยเรียกให้ถูกหน่อยสิเนบุยะ" เอกิชิตอบหน้าตาย
"คุณทำสำเร็จแล้วนะคะ" ลิเลียยิ้ม พูดเบาๆ "analyze eyes"

"ana..lyze eyes?" ฮิมูโระพูดทวนหลังจากที่คิระพูด เขายืนผ่อนคลาย เช็ดเหงื่อที่ใบหน้าก่อนจะเอ่ยคำพูด
"เป็นความสามารถที่ผมต้องดูเทปการแข่งขันแล้ววิเคราะห์ให้ละเอียดมากว่าพันเทป ดูการแข่งมากว่า100รายการ และฝึกวิเคราะห์สถานการณ์เป็นล้านๆรูปแบบเพื่อให้ได้มันมา" คิระเว้นจังหวะหายใจ แล้วอธิบายต่อ "คุณสมบัติของมันจะส่งผลให้สมองของผมต้องใช้พลังงานมากกว่าปกติ ถึงขั้นว่าน้ำหนักอาจลดได้เกือบ3กิโลใน25นาที"
 ทุกคนในสนามเงียบไม่พูดอะไร อาคาชิมองตรงที่ลิเลีย เพราะอย่างนี้ถึงบอกว่าเตรียมช็อคโกแลตไว้ให้ คงเพื่อเพิ่มระดับน้ำตาลที่สูญเสียไปสินะ ชายหนุ่มคิดในใจ
"แต่ก็มั่นใจได้ว่าช่วงที่ผมยังใช้มันอยู่..." คิระพูด แววตามองตรงที่ฮิมูโระอย่างอาฆาต "การวิเคราะห์ของผมจะไม่มีคำว่าผิดพลาด!" 
"ทั้งๆที่แต้มตามอยู่แท้ๆ แต่ทำไมไม่รู้สึกว่าจะแพ้เลยนะ" เรโอะพูด สายตามองตามลูกบาส
"ก็นะ" โคทาโร่วิ่งตรงสตีลลูกพาสของโยเซ็น
"ก็คนที่ไม่ได้เรื่องที่สุดตอนนี้ กลับเป็นคนที่ต้องฝากความหวังไว้มากที่สุดนี่" เอกิชิตอบ รับลูกพาสจากโคทาโร่ พาสลูกต่อให้อาคาชิ
"เขาชื่อมิยามุระ จะต้องให้ฉันพูดทวนเรื่องเรียกชื่อคนอื่นให้พวกนายฟังกี่รอบกัน" อาคาชิรับลูก ตั้งท่าชู๊ต
"แค่นี้ไม่ทำให้ชนะหรอกนะอาคาชิจจิ้น ฉันก็เป็นSขอทีมนี้นะ" มุราซากิบาระกระโดดลอยตัว ต้องการจะบล็อคอาคาชิ ชายหนุ่มผมแดงระบายรอยยิ้ม เปลี่ยนลูกชู๊ตของเขาเป็นพาสให้คนที่วิ่งตามมาข้างหลัง
"ฉันรู้ว่านายเป็นSอีกคน แต่ว่า..." คิระกระโดดรับลูก ตั้งท่าชู๊ตด้วยมือข้างเดียว มุราซากิบาระทำสีหน้าไม่เข้าใจ เมื่อลูกที่คิระชู๊ตมันหมุนโดยไม่มีวิถีที่จะเข้าห่วง "ทีมของพวกฉันต่างก็เป็นSกันทั้งทีม"
สวบ!
ลูกที่หมุนเยื้องไปจากจากแป้น เลี้ยวโค้งก่อนจะเข้าห่วงเป็นแต้มให้ราคุซัน
"อะไร..กัน?" มุราซากิบาระพึมพำเบาๆด้วยความตกใจ ทั้งสนามถูกปกคลุมด้วยความเงียบ ลิเลียพึมพำคนเดียวเบาๆ
"นึกว่าจะไม่ใช้มันให้เห็นซะแล้ว" หญิงสาวพูดพลางยิ้ม ท่าเมื่อกี้ไม่ต้องสงสัยเลย เธอรู้จักมันดีที่สุดเพราะมันคือท่าCurve shootที่เธอเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเอง
แต้มที่ถูกทิ้งห่างของราคุซันเริ่มตีตื้นโยเซ็นแต่ก็ไม่ถึงกับขึ้นนำ ทุกครั้งที่มีการขอเวลานอกหรือพักระหว่างควอเตอร์  คิระจะทานของหวานในระดับเหนือมนุษย์เลยก็ว่าได้ กระเป๋าใบใหญ่ของลิเลียค่อยๆเล็กลงเรื่อยๆเนื่องจากในกระเป๋าของเธอพื้นที่ของมันกว่า30%ใช้ใส่ของหวานมาให้คิระ
สวบ!
ปี๊ด!
เสียงนกหวีดเพื่อสื่อว่าหมดเวลาของควอเตอร์ที่2ดังขึ้นพร้อมกับลูกชู๊ตของคิระ นักกีฬาเดินมานั่งพักข้างสนาม สกอร์สุดท้ายคือ59-64 น่าเสียดายที่โยเซ็นยังคงนำ แต่ในช่วง5นาทีแรกของการแข่งแต้มของพวกเขาก็ถูกทิ้งห่างไว้มาก การที่สามารถตามมาได้ขนาดนี้คงต้องบอกว่าพวกเขาได้คุมเกมอย่างสมบูรณ์ไปแล้ว
"เชิญค่ะ" หญิงสาวที่นั่งอยู่ลุกขึ้น หยิบขนมให้คิระ
"ขอบคุณครับ" เขาตอบเธอสั้นๆ รับช็อคโกแลตมาแล้วเปิดกล่องเพื่อกินมัน "ต่อจากนี้คงจะมีปัญหาแล้วหล่ะครับ เพราะผมใช้analyze eyesต่อไม่ไหวแล้ว"
"ไม่เป็นไรคะ การที่คุณฝืนใช้มันได้ถึง15นาทีก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว" หญิงสาวตอบคิระ เบือนสายตามองที่อาคาชิ "ต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่คะ?"
"อีกประมาณ5นาทีแรกของควอเตอร์ที่สามครับ" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ดื่มน้ำอย่างหิวกระหาย
"นี่แอบวางแผนกันโดยไม่บอกฉันอีกแล้วเหรอ?" เรโอะพูด แอบแย่งขนมของคิระมากินเล็กน้อย
"นั่นของผมนะครับ!" คิระก็โวยวายเป็นเด็ก
"พี่เรโอะน่าจะชินกับเรื่องแผนลับที่พวกเราไม่เคยได้รู้ได้แล้วนะ" โคทาโร่พูด หยิบน้ำขึ้นมาดื่ม
"ก็คงอย่างนั้น" เอกิชิไม่พูดอะไรมาก แต่แววตาของเขามันก็ปรากฏชัดเจนว่าเขาเชื่อใจลิเลียและอาคาชิ
"ฉันก็แค่เหนื่อยจะพูดน่ะค่ะ เอาเป็นว่าเกมครึ่งหลังนี่กรุณาเน้นที่การรับไปจนกว่าคุณอาคาชิจะให้สัญญาณนะคะ หลังจากนั้นถึงจะเริ่มทำเกมบุก" ลิเลียแจกแจงรายละเอียดการเล่นครึ่งหลัง เสียงนกหวีดดังขึ้นหมดเวลาพัก การแข่งควอเตอร์ที่3กำลังจะเริ่มขึ้น นักกีฬาทั้ง2ทีมลุกจากที่นั่งเพื่อตรงไปที่สนาม
ฟึ่บ!
อาคาชิที่เดินตามพรรคพวกของเขาคนสุดท้ายถูกลิเลียที่นั่งอยู่ฉุดแขนไว้เบาๆ "กรุณาอย่ากดดันตัวเองนะคะ อย่าลืมว่าคุณก็มีพรรคพวกที่แข็งแกร่งอยู่ พึ่งพาพวกเขาบ้างก็ได้"
ชายหนุ่มสะอึกไปเล็กน้อย ระบายรอยยิ้ม พูดประโยคสุดท้ายกับลิเลียก่อนเดินตรงไปสมทบกับสมาชิกที่สนาม "ครับ คุณก็อย่าลืมนะครับ ว่าคุณก็คือพรรคพวกที่แข็งแกร่งของผมคนนึงเหมือนกัน"
ลิเลียมองตามชายหนุ่มผมแดงที่วิ่งไปที่สนามหลังเธอคลายมือออกจากข้อมือเขา ระบายรอยยิ้ม "ขอบคุณที่มองฉันอย่างนั้นนะคะ"
เกมควอเตอร์ที่3เริ่มต้นขึ้น โยเซ็นยังคงบุกอย่างหนัก ราคุซันก็ทำแค่เกมรับไม่บุกเข้าไปทำแต้มแต่อย่างใด
"อะไรกัน เอาแต่ตั้งรับแบบนี้ พวกฉันที่นำอยู่ก็ชนะไปง่ายๆสิ" ฮิมูโระพูด ระบายรอยยิ้ม"นายก็ใช้analyze eyesไม่ได้แล้ว ยังไงก็แยกลูกชู๊ตกับเฟคของฉันไม่ออกหรอก"
"ยังครับ ยังมีอีกวิธี" คิระวิ่งเข้าสตีลลูกที่จะพาสมาที่ฮิมูโระ "วิธีง่ายๆแต่อาจจะเสี่ยงไปสักหน่อย"
ฮิมูโระมองคิระที่กำลังพาสลูกให้เรโอะอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหน้าซีดเมื่อคิดได้ว่าเขาต้องการจะพูดอะไร "อย่าบอกนะว่า.."
"ใช่ครับ ผมจะไม่ให้คุณได้แตะลูกอีกเลยจนกว่าจะจบการแข่ง" ลูกลอยไปทางเรโอะ เขารับลูกและตั้งท่าจะชู๊ต3แต้ม
"ไนซ์พาส" 
"ลูกแบบนั้นหยุดง่ายจะตาย" มุราซากิบาระพูด กระโดดขึ้นตรงหน้าเรโอะ
"นั้นมันเฟค คนชู๊ตคือเบอร์4ต่างหากมุราซากิบาระ!" ฮิมูโระที่อยู่อีกฟากของสนามตะโกนขึ้นเสียงดัง
"ช้าไปแล้วเฟ้ยเจ้าโง่" เรโอะพาสลูกให้อาคาชิด้วยความรวดเร็ว ชายหนุ่มผมแดงรับลูกอย่างเยือกเย็น วิ่งตรงไปใต้แป้นเพื่อกระโดดเตรียมทำรีบาวน์
"ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกอาคาชิจจิ้น!" มุราซากิบาระกระโดดตามหลังอาคาชิมาภายในก้าวเดียว ทุกคนตกใจกับความเร็วของเขา แต่ชายหนุ่มกลับแสยะรอยยิ้ม
"ยังมองออกไม่ยากเหมือนเดิม" อาคาชิพูด งอตัวให้มีการกระแทกกับคนด้านหลังเพื่อทำให้เกิดฟาล์ว พร้อมทั้งชู๊ต ลูกลงห่วงไปด้วยในเวลาเดียวกัน
สวบ!
ปี๊ด!
"ชาร์จจิ้งสีดำเบอร์9 สีขาวเบอร์4ลูกโทษ1ลูก" เสียงกรรมการประกาศกร้าวทั่วสนาม มุราซากิบาระหันมามองชายหนุ่มผมแดงอย่างไม่ชอบใจพร้อมกัดฟันกรอด
"อาคาชิจจิ้น" มุราซากิพูดอย่างแค้นใจ
"ขอโทษทีนะ แต่ว่าอัตสึชิ นายไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งพอจะเป็นคู่ต่อสู้ให้ฉันได้อีกแล้ว" อาคาชิพูด มองตรงที่มุราซากิบาระก่อนประกาศคำพูดอย่างมั่นใจ "ฉันอ่านการเคลื่อนไหวของนายออกหมดแล้ว"
แววตาดูหยิ่งผยองของชายหนุ่มตอนนี้มันกลับน่ากลัวและสร้างแรงกดดันได้อย่างมหาศาล จนทำเอาบรรยากาศในสนามเปลี่ยนไปในพริบตา
"ทำได้แล้วเหรอ" หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างสนามพูดขึ้น ระบายรอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้า ขอโทษด้วยนะทัตสึยะ แต่ถ้าเขาคนนั้นประกาศขนาดนั้นแล้ว ต่อให้นายจะเก่งแค่ไหนก็ไม่มีทางชนะเขาได้หรอก หญิงสาวคิดในใจ
"เซย์จังเป็นอะไร?" เรโอะพูดอย่างฉงนกับบรรยากาศและออร่าน่าเกรงขามจากอาคาชิ
"ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้รู้สึกได้เลยหล่ะ ไม่ว่าใครก็หยุดอาคาชิไม่ได้" โคทาโร่พูดพลางถอนหายใจตั้งสติ ปรับให้สติไม่ถูกดูดไปกับแรงกดดัน
"ทำได้แล้วสินะครับ" คิระพึมพำ
"ทำอะไร?" เอกิชิหันไปถามคิระ แต่คนที่อยากรู้ไม่ได้มีแค่เขา ตอนนี้ทั้งเรโอะและโคทาโร่ต่างก็ต้องการคำตอบเช่นเดียวกัน
"พวกคุณไม่สงสัยกันเหรอครับว่าทำไมคุณลิเลียถึงให้คนที่มีระดับความสูงต่างกันกว่า30เซนอย่างคุณอาคาชิและคุณมุราซากิบาระต้องเล่นแบบตัวต่อตัวมาตั้งแต่ควอเตอร์ที่1" คิระพูดช้าๆ เหล่าคนที่รอฟังคำตอบอยู่ทำสีหน้าเหมือนเพิ่งชุกคิดขึ้นมาได้ "เขาทั้ง2เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมต้ม ดังนั้นถ้าหากให้คุณอาคาชิลองใช้เวลาทำความเข้าใจแนวการเล่นของคุณมุราซากิบาระได้ เราก็จะมีโอกาศชนะ ไม่สิ ต้องชนะอย่างแน่นอนครับ!"
"สมแล้วที่เป็นแผนยัยปีศาจ" เรโอะพูด ไม่เข้าไปใต้ห่วงเพื่อทำการรีบาวน์หากชู๊ตลูกโทษพลาดแต่อย่างใด
"แย่งคำพูดผมไปเฉยเลยนะพี่เรโอะ" โคทาโร่พูดสั้นๆ ยืนนิ่งไม่ขยับเช่นกัน
โยเซ็นที่รอรีบาวน์อยู่มองตรงที่ราคุซันอย่างฉงน ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงไม่เข้ามารีบาวน์เผื่อลูกชู๊ตของอาคาชิจะพลาด 
"มองพวกเราอย่างนั้นหมายความว่าไงฟะ?" เอกิชิพูดอย่างหัวเสีย อาคาชิเริ่มเซ็ตท่าเตรียมชู๊ต "ถ้าแค่ลูกโทษง่ายๆแบบนั้นยังพลาด ก็ไม่มีทางได้มาเป็นกัปตันของพวกเราหรอก"
"คงต้องขอขอบคุณ.." อาคาชิพูดกระตุกยิ้มเบาๆที่มุมปาก ปล่อยลูกชู๊ตออกจากมือ "ที่เชื่อใจกันขนาดนี้"
สวบ!
61-64
ลูกลอยลงห่วง แต้มของราคุซันเริ่มตามโยเซ็นมามากกว่าเดิม ตอนนี้โยเซ็นไม่มีหนทางที่จะชนะได้แล้ว วิธีเดียวที่จะชนะคือต้องป้องกันให้ถึงที่สุด เกมดำเนินต่อ แต่แต้มของโยเซ็นกลับไม่ขยับ ฮิมูโระที่เป็นตัวทำแต้มแทบไม่ได้รับลูกทำให้เสียกำลังการบุกไปมาก และอาคาชิที่มองมุราซากิบาระออกจนสามารถทำให้เขาโดนฟาล์วไป4ครั้งแล้ว ถ้าฟาล์วอีกครั้งมุราซากิบาระต้องออกจากสนามทำให้เสียกำลังในการป้องกันไปอีก
ถึงจะน่าเจ็บใจ แต่คงต้องยอมรับ พวกเขาแพ้ราคุซันอย่างหมดรูปแล้ว
สวบ!
ปี๊ด!
เสียงนกหวีดยาวดังขึ้นพร้อมลูกชู๊ตของเรโอะที่ถูกพาสจากอาคาชิ ลงห่วงเป็นแต้มปิดการแข่ง คะแนนสุดท้ายคือ 79-64 แน่นอน ราคุซันชนะ นักกีฬาเข้าแถวเพื่อทำความเคารพหลังจบการแข่ง 
"ลิเลียไม่ทานเผ็ด ไม่ถนัดว่ายน้ำ ชอบกินขนมปังเมล่อน เกลียดพริกหยวก ถึงจะไม่ค่อยพูด แต่มักคิดมากกว่าคนอื่น เหมือนชอบอยู่สันโดษแต่เป็นคนขี้เหงา นอกจากว่ายน้ำไม่มีกีฬาชนิดไหนที่เธอเล่นไม่ได้ ไม่เคยมีแฟนมาตลอด17ปี ถ้าเหม่อเมื่อไหร่แปลว่ากำลังคิดถึงพี่สาว ถ้าดีใจหรือประหม่ามากๆจะมือสั่น จะแก้ให้หายมีวิธีเดียวคือลูบหัวเธอ"   ฮิมูโระพูดยาวหลังจากจับมือกับอาคาชิ ชายหนุ่มผมแดงนิ่งเงียบไปอย่างตกใจและไม่เข้าใจ เขาพูดประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินสวนอาคาชิไปหาทีมของเขาที่เตรียมเก็บของข้างสนาม "นี่ยังไม่ใช่ทั้งหมดที่ฉันรู้เกี่ยวกับลิเลีย แต่ฉันไม่มีเวลามากพอจะบอกแล้ว ฝากลิเลียด้วย"
ชายหนุ่มผมแดงกระตุกรอยยิ้ม พูดตอบฮิมูโระก่อนจะเดินสวนไปหาทีมของเขาที่ข้างสนามเช่นกัน "ไม่ต้องบอก ฉันก็จะดูแลเธออย่างดีอยู่แล้ว"
ฮิมูโระระบายรอยยิ้ม เดินตรงไปหาทีมของเขาโดยไม่หันไปมองลิเลียแม้แต่น้อย 
 "ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ" ลิเลียพูดสั้นๆเมื่อสมาชิกราคุซันมาที่นั่งครบกันทุกคน
"มันก็แน่อยู่แล้ว" เรโอะตอบสั้นๆ
"ถ้าพวกเราแพ้อาจจะทำให้คนแถวนี้ร้องไห้ก็ได้" โคทาโร่พูด มองที่คิระก่อนตกใจ
"เสียใจด้วย ถึงจะชนะมันก็ร้องไห้อยู่ดี" เอกิชิพูดอีกคน ถอนหายใจ
"ฮึก!คุณลิเลีย!" คิระพูดเสียงดัง กระโจนเข้ากอดลิเลียทั้งร้องไห้ "พวกผมชนะแล้ว คุณลิเลียต้องอยู่กับพวกผมนะครับ"
ลิเลียชะงักไปเล็กน้อย ยิ้มตอบให้กับความน่าเอ็นดูของคิระ ยกมือขึ้นลูบหัวผู้ที่เข้ามากระโจนกอดเบาๆ "ค่ะ จนกว่าพวกคุณจะเป็นที่1ของญี่ปุ่นฉันจะไม่ไปไหนแน่นอนค่ะ"
อาคาชิมองดูทีมของเขาอยู่ห่างๆ น่าแปลก ใจหนึ่งเขารู้สึกดีใจที่ทีมของเขาเป็นแบบนี้ แต่อีกใจหนึ่งกับรู้สึกเคืองคิระและอยากงอลลิเลียขึ้นมาเล็กๆ เขาสะบัดหัวสองสามทีตั้งสติ มองที่สมาชิกของเขาอีกครั้ง ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเขาสังเกตุเห็นว่ามือของลิเลียกำลังสั่น
'ถ้าดีใจหรือประหม่ามากๆจะมือสั่น'
ชายหนุ่มนึกถึงคำพูดของฮิมูโระขึ้นมาทันที เดินตรงเข้าไปด้านหลังลิเลียที่กำลังปลอบคิระ วางมือลงบนผมของลิเลียลูบไปมาเป็นเชิงปลอบ ทุกคนอึ้งกับการกระทำของเขา
'จะแก้ให้หายมีวิธีเดียวคือลูบหัวเธอ'
หญิงสาวชะงัก แหงนหน้ามองอาคาชิ "ทัตสึยะบอกมาสินะคะ"
"ครับ" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ส่งแววตาดุให้คิระ คนที่กอดลิเลียอยู่ยอมถอยออกไปแต่โดยดี "เขารู้เรื่องเกี่ยวกับคุณหลายอย่างเลย"
"พวกเรารู้จักกันมาตั้งกว่า7ปี ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกค่ะ" เธอพูดสั้นๆ เดินตามท้ายเหล่าสมาชิกในราคุซันที่กำลังเดินไปที่ล็อกเกอร์
"ผมชักอิจฉาเขาที่รู้จักคุณขนาดนี้ซะแล้วสิ" ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ 
"นิสัยของคุณก็น่ารักดีนะคะ" หญิงสาวตอบสั้นๆ หัวเราะเบาๆ "เรื่องแค่นี้เอง ต่อจากนี้ไปเราก็ทำความรู้จักกันให้มากขึ้นก็ได้นี่คะ"
ชายหนุ่มเงียบไม่พูดอะไร มองตรงที่ลิเลีย "เพราะฉันเองก็อยากรู้จักคุณให้มากขึ้นเหมือนกัน"
หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้ม ชายหนุ่มแอบหัวเราะเบาๆให้กับความซื่อของเธอ "นั่นสินะครับ"
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกันจนถึงตอนนี้ ไม่มีสักครั้งเลยนะที่เธอจะไม่น่าสนใจ ชายหนุ่มคิดในใจ ก่อนที่พวกเขาจะเดินทางกลับไปพักผ่อนตามบ้านของแต่ละคน

.....................................................................................................................................
By : ไลท์

ไลท์ : แหะๆ พอดีเมื่อคืนกลับบ้านดึกมากค่ะ ตื่นเช้ามาเลยรีบปั่นเลยกลัวอัพไม่ทันภายในวันนี้- -* เนื้อเรื่องต่อจากนี้คงไม่หวานมากแต่รับประกันว่าความรู้สึกของลิเลียและอาคาชิจะต้องคืบหน้าแน่นอนค่ะ><! หากผิดพลาดประการใดต้องขอโทษด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานค่ะ>O<~~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

138 ความคิดเห็น

  1. #96 นภาสีเพลิง (@cream5911) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 13:22
    ฟินค่ะฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #96
    0
  2. #43 furi02 (@furi02) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 23:14
    มันยังฟินไม่พอออออออออออ แอร๊ยยยยยยยยย แต่ก็ฟินอะ 5555555 
    #43
    0
  3. #35 Shiro-yuki (@Shiro-yuki) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 00:18
    มีความรู้สึกเหมือนจะมีการพัฒนาจาก ลูกศิษย์ ไปเป็น คู่แข่ง ของนายน้อยอาคาชิซะแล้ว
    ติดตามนะคะ อิอิ  
    #35
    0