คัดลอกลิงก์เเล้ว

[TH Facfic] IDENTITY V ~The Ripper X Emma Woods~

โดย Shouta Ai

"ตาคุณแล้ว Emma" เสียงดังมาจากใต้หน้ากาก มือขวาที่สวมถุงมือของแจ็คแบออกให้เห็นมีดสั้นสีเงินคมกริบยื่นมาให้เธอ "ฆ่ามัน" "สนุกเหรอ?" คำถามเดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขายินดีจะตอบ . . "สำหรับผม...สนุกมาก"

ยอดวิวรวม

1,033

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


1,033

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


55
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ก.ย. 61 / 19:42 น.
นิยาย [TH Facfic] IDENTITY V ~The Ripper X Emma Woods~ [TH Facfic] IDENTITY V ~The Ripper X Emma Woods~ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
[TH Fanfic] IDENTITY V
 ~The Ripper X Emma Woods~

ตัวละคร

The Ripper
หนุ่มจิตกรสุภาพ หน้าตาดี(ในตอนกลางวัน)
ฆาตกรหญิงสาวต่อเนื่อง(ในยามวิกาล)

Emma Woods
หญิงสาวขี้เหงา มีอาการป่วยทางจิต
ใช้เวลาว่างกับการดูแลต้นไม้

Emily Dyer
บทน้อย ตัวประกอบ ไม่พูดถึงละกัน


*หมายเหตุ*
-จินตนาการเองล้วนๆ ไม่ใช่Officialแต่อย่างใด-




เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ก.ย. 61 / 19:42


DIARY GARDENER I

     1 August 19XX

     วันนี้ออกไปซื้อเมล็ดพันธุ์ไฮเดรนเยียสีฟ้าจากตลาดกับ Emily มาล่ะ คุณแม่ค้าสีหน้าดูแย่มาก แค่บอกว่าอยากได้ไฮเดรนเยียกลับหยิบอย่างอื่นแถมมาให้ตั้งเยอะแยะ เขาบอก Emily ว่าที่สีหน้าไม่ดีไม่ใช่เพราะไม่สบาย แต่เพราะขวัญผวากับคดีฆาตกรรมหญิงสาวต่อเนื่องในเมืองตอนกลางคืนถึงอยากรีบขายรีบกลับ แล้วก็ได้ปุ๋ยเร่งโตมาฟรีๆอีกสองกระปุกซะงั้น โชคดีจริงๆ ถ้าไฮเดรนเยียโตทันหน้าฝนก็คงจะดีสินะ



DIARY THE RIPPER I

     1/08/19XX

     การออกไปเดินเล่นในตอนกลางวันยังสนุกเหมือนทุกครั้ง ไปตามตรอก ตามซอยหรือที่ไหนก็มีแต่คนพูดถึง 'ฉัน' ด้วยท่าทางหวาดกลัว
     .
     .
     แต่ทำไม...ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงยังยิ้มแย้มมีความสุขได้ ขวางหูขวางตา..น่ารำคาญ..ต้องฆ่า ใช่! ต้องฆ่า! ยินดีด้วยสาวน้อย เธอจะได้เป็นผลงานศิลปะชิ้นต่อไปของฉัน!



DIARY GARDENER II

     2 August 19XX

     เหงาจังเลย...ทั้งๆที่ Emily ก็อยู่เป็นเพื่อนเล่นแท้ๆ
     สวนก็ทำแล้ว เขียนบันทึกก็กำลังทำ โลกสีเทาไปหมด เสียงอีการ้องเหมือนเสียงโหยหวนเลย ทุกครั้งที่หลับตามัน...
     แม่จะไปไหน ขอโทษหนูทำไม
     พ่อ หยุดนะ อย่าทำร้ายตัวเอง หนูอยู่ตรงนี้ มองหนูสิ!
     คุณพ่อคะ...กำลังจะทำอะไร? น้ำมัน? อะไร...สีแดง สีแดงเต็มไปหมดเลย ทุกอย่างเป็นสีแดง บ้านเป็นสีแดง ท้องฟ้าก็สีแดง สุดยอด! นี่มันสุดยอดไปเลย! สีแดง สีแดง ย้อมให้เป็นสีแดงให้หมดเลย!!!



DIARY THE RIPPER II

     2/08/19XX

     แม่ค้าร้านดอกไม้บอกชื่อของเธอมาแล้ว ลูกสาวเจ้าของโรงงานผลิตอาวุธแถวๆชานเมือง ใช้เวลาเดินทางราวๆครึ่งชั่วโมง ตื่นเต้นจนอยากออกเดินทางซะตอนนี้ แต่ขับรถไปชานเมืองตอนเย็นๆคงถูกสงสัย เลื่อนเป็นพรุ่งนี้เช้า...พรุ่งนี้ก็จะได้ฆ่าแล้ว ฆ่าผู้หญิงที่บังอาจยิ้มมีความสุขคนนั้น
     .
     .
     Emma Woods

          ลับลมกรรไกร                                                     เสื้อผ้า                         
          หน้ากาก                                                           รองเท้าเปลี่ยน           
          ไฟฉาย                                                             ผ้าเช็ดเลือด                



DIARY GARDENER III

     3 August 19XX

     Emily บอกว่าเมื่อวานฉันสงบสติอารมณ์ไม่ได้อย่างรุนแรง อาการที่เรียกอีกอย่างว่าคลุ้มคลั่ง... พังกระถางต้นไม้ไปสองอันและได้แผลที่มือมาหนึ่งแผล ถึงจะไม่อยากเชื่อแต่หลักฐานก็อยู่บนมือข้างขวาของฉัน บางทีคงเป็นเพราะความเหงามากเกินไป แต่ไม่ต้องห่วง ฉันมีเพื่อนใหม่แล้ว! คุณหุ่นไล่กาเก็บมาจากข้างโรงงาน ฉันให้เขาอยู่ในสวนที่ฉันมองเห็นได้จากหน้าต่างห้องนอน
     .
     .
     เขาขยับได้ล่ะ! พูดได้ด้วย! ตอนแรกนึกว่าตาฝาดไปซะอีก แต่เมื่อกี้เราเพิ่งคุยกันเขาชื่อแจ็ค แจ็ค...เพื่อนใหม่ของฉัน


 I. 

     4.08.19XX

     เพราะคฤหาสน์มีคนเดินไปเดินมาตลอดเวลา ไม่ว่าจะทนายหน้าตาไม่น่าคบ... หมอหญิงน่าสงสัย....หรือแม้กระทั่งโจรที่ชอบแอบมาขึ้นบ้านเป็นบางครั้ง

     สถานที่ซ่อนตัวที่เหมาะที่สุดสำหรับเขาจึงเป็นในหุ่นไล่กา...


     หลังตะวันตกดิน คนในหุ่นปวดเมื่อยไปทั้งตัวจึงออกมาขยับร่างกายที่พาดกับไม้ค้ำมานานเสียบ้าง

     แต่เสียงทักนั้นทำเขาตกใจปางตาย
     .
     .
     "คุณหุ่นไล่กา?"

     เป้าหมายโผล่ตรงหน้าราวสวรรค์เป็นใจ....แม้เขาจะไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นก็ตาม เร็วกว่าจะรู้ตัวภาพคอถูกตัดขาดและเลือดสีสดก็ปรากฏขึ้นในจินตนาการพลันทำมือกรรไกรสั่นระริก เสียงโหยหวน....กรีดร้อง....หวาดกลัว....เสียงสั่นร้องขอชีวิต
     .
     .
     อา..สวรรค์ชัดๆ

     มือกรรไกรขยับเองราวมีชีวิต พุ่งตรงจี้คอของเธอ ความหวังที่เขาต้องการกำลังจะ....

     ไม่ มันไม่เป็นจริง

     คนตรงหน้าไม่กรีดร้อง ไม่ร้องไห้ ไม่ตัวสั่น ไม่หวาดกลัว ไม่...ไม่....ไม่ทุกๆอย่างที่เขาอยากจะให้เป็น มีแต่ไอสิ่งที่เขาไม่อยากได้ที่สุดเท่านั้นได้รับกลับมา
     .
     .
     เธอยิ้ม

     "คุณชื่ออะไร" 

     ขยะแขยง "จะรู้ไปทำไม เดี๋ยวก็ตายแล้ว"

     "ฉันEmma Woods"

     "ผมไม่อยากรู้" น่าเกลียด

     "ไอนี่คืออะไร?" 

     เธอจับมือสีเงินสะท้อนแสงขึ้นมามองให้ถนัดตา เลือดและกลิ่นคาวที่ค้างอยู่ แม้จะไม่มากนักแต่ก็ยังได้กลิ่น 

     "สีแดง...สวยดีนะ"

     คำถามสิ้นคิดโผล่ขึ้นในหัวของเขา
     .
     .
     ธอเป็นตัวอะไรกันแน่?

     เร็วกว่าความคิด ปากก็เผลอบอกออกไปเสียแล้ว "แจ็ค..."

     "???"

     "ผมชื่อแจ็ค"     


 II. 

     5.08.19XX

     "แจ็ค"

     "..."

     "แจ็ค"

     "..."

     "แจ็ค"

     เสียงหนวกหูรบเร้าในเขาตื่นจากการนอนกลางวันอันแสนจะยากลำบากที่กว่าจะสามารถหลับได้ในชุดหุ่นไล่การ้อนจัดนี้

     ความปราถนาของเขาในตอนนี้มีเพียงหนึ่งเดียว คือให้เธอหุบปาก "ห้ามเรียกผมตอนกลางวัน"

     "ทำไม?"

     "..." ห้ามก็คือห้าม ไม่มีอะไรต้องอธิบาย หากเซ้าซี้มากไปกว่านี้ นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาได้สร้างผลงานศิลปะก่อนตะวันตกดิน

     "ฉันจะพาEmilyมาทักทาย เธอเป็นคนดี ต้องเป็นเพื่อนกันได้แน่"

     "ไม่"

     "ทำไม?" คำถามเดิมอีกครั้ง

     "..." และเขาก็เงียบอีกครั้ง ไม่ก็คือไม่ คร้านจะอธิบาย พร้อมทั้งวางแผนไว้ดิบดีจะเย็บปากศพหญิงสาวให้เป็นการปิดท้าย

     "ได้เวลาทานข้าวแล้วEmma"

     "Emily!"

     เธอหันไปยิ้มให้ผู้มาเยือน รอยยิ้มน่าฉีกปากนั่นทำมือเขาสั่นระริกเหมือนทุกครั้ง เธอลากหมอคนนั้นมาหน้าหุ่นไล่กา "นี่แจ็ค นี่Emily ทักทายกันไว้สิ"

     "..." เขาเงียบ เสียงใจเต้นดังจนน่ารำคาญ ไม่ได้มาจากความกลัวแต่อย่างใด แต่มันคือความตื่นเต้นที่อาจจะถูกจับได้

     มันจะเป็นครั้งแรกที่ได้เป็นฆาตกรในตอนกลางวัน...แถมยังตั้งสองคน

     "หวัดดีแจ็ค" 

     มีดยาวสีเงินเตรียมออกไปจากหุ่นไล่กา หากทักอีกคำเดียวเขาจะ...

     "แจ๊คคงอยากพักผ่อน งั้นเราไปทานข้าวกันก่อนเถอะ Emma"

     "..." การกระทำทุกอย่างของเขาหยุดชะงัก

     สาวผ้ากันเปื้อนหันมามองแจ็คด้วยท่าทางลังเล "เอางั้นก็ได้"

     แล้วควงมือคุณหมอเดินเข้าไปในคฤหาสน์...
     .
     .
     .
     คาดว่าเขาคงจะเป็นฆาตกรที่สบายที่สุด หากเหยื่อมาหาเขาเองทุกคืนเช่นนี้ทุกคน...

     "แจ็ค นายชอบสีอะไร?"

     คำถามงี่เง่ากระชับมิตรภาพ "แดง"

     "ฉันก็เหมือนกัน!" เธอกระโดดไปมาเหมือนลิง "อยากเห็นสีแดงมั้ย?"

     เขานิ่ง ไม่เอ่ยปาก สีแดงจากเลือดของเธอนั่นแหละที่เขาอยากเห็นที่สุด

     "เล็บแหลมๆ ยังใส่อยู่หรือเปล่า?"

     ฉัวะ!

     เมื่อยื่นออกไปให้ เธอก็จัดการปาดมันลงที่ฝ่ามือ ยื่นมาให้เขาดูแผลที่เริ่มมีเลือดซึม "สวยมั้ย?"

     โรคจิต...แม้เขาจะไม่มีสิทธิ์ว่าคนอื่นอย่างนั้นก็ตาม แต่มันคือคำนิยามที่เขามีให้เธอ "สวย"

     "ฉันว่าแล้วว่านายต้องชอบ" 

     เธอยิ้ม....อีกแล้ว

     ตุบ!

     ถึงการอยู่ในหุ่นจะขยับไม่ได้ดั่งใจ แต่ไม่ได้ยากเกินจะผลักเธอลงไปนอนกับพื้น มีดเล่มยาวห้าเล่มจรดเข้าหากันเหมือนหอกคมบนคอของเธอ

     "ไม่พอเหรอ?" รอยยิ้มนั้นกดลงลึกกว่าเดิม ไร้ความหวาดกลัว "อยากเห็นมากกว่านี้ใช่มั้ย...เอาเลย!"

     "ไม่กลัวเหรอ?" เขายังหวัง...บางทีเธออาจแค่ทำเพื่อถ่วงเวลา

     "นายชอบใช่มั้ย?"

     "..."

     "ฉันตามใจนาย เพราะเราเป็นเพื่อนกัน"

     หอกนั้นกดลงลึกกว่าเดิม 

     แค่ออกแรงอีกนิด....เลือดสีแดงก็จะสาดกระเซ็นออกมา

     แค่ออกแรงอีกนิด...ร่างกายนี้ก็จะขาดเป็นสองท่อน

     แค่ออกแรงอีกนิด.......
     .
     .

     ทำไม....ทำไมยังยิ้มอยู่อีก!

     "ยิ้มทำไม"

     "ฉันสนุก"

     "..." คงมีไม่กี่คนบนโลกที่สนุกกับการจะถูกฆ่า

     ใบหน้าที่ยิ้มเมื่อครู่หม่นลง "ฉันเหงามาก Emily ไม่ค่อยว่างมาเล่นกับฉัน"

     "..."

     รอยยิ้มน่าชังนั้นปรากฏอีกครั้ง "แต่ตอนนี้ไม่แล้ว เพราะมีแจ็คเล่นกับฉัน"

     "ผมไม่ได้เล่น ผมจะฆ่าคุณ" สายตาของเขาคมกริบ มองทุกอย่างที่จะสะท้อนในดวงตากระดุมนั่น หวังจะได้เห็นความหวาดกลัวแม้สักเสี้ยว

     แต่เป็นอีกครั้งที่เขาต้องผิดหวัง...

     "ฆ่าฉันแล้วสนุกมั้ย?"

     "คงต้องลองดูก่อน"

     หอกคมคลายออก เหลือเพียงนิ้วชี้ที่ลากต่ำลงมาใต้ซี่โครง กดมันจนทะลุเสื้อผ้า หูตั้งใจฟังเสียงเนื้อที่ปริแตก สายตาไม่ละจากสีแดงที่ค่อยๆซึมจนเลอะเสื้อเชิ๊ตสีขาวและผ้ากันเปื้อน 

     แม้จะน้ำตาคลอ แต่เธอก็ไม่กลัวอยู่ดี...

     "สนุกมั้ย?" 

     "....ไม่" ไม่สนุกเลย เหยื่อที่ไม่ดิ้นรน ไม่ทุรนทุราย "กลับไปได้แล้วEmma คุณควรพักผ่อน"


 III. 

     7.08.19XX

     เป็นอีกคืนที่Emmaมาหาเขาพร้อมของกินเล็กๆน้อยๆในมือ...

     ครั้งแรกๆอาจจะปฎิเสธบ้าง แต่เมื่อโดนเซ้าซี้เข้าทุกวัน เขาจึงยอมหยิบไปกินแต่โดยดี

     เป็นเรื่องน่าแปลก...เขาไม่มีอารมณ์จะฆ่าเธอ แต่ก็ยังไม่ไปจากที่นี่ เมื่อลองตั้งคำถามกับตัวเองจึงสรุปได้ว่า
     .
     .
     อาจเพราะรู้สึกเหมือนเจอพวกเดียวกัน

     แต่สิ่งที่คิดจะถูกต้องหรือไม่ เขาจะพิสูจน์คืนนี้...

     "วันนี้เราจะทำอะไรกันดี เต้นรำเหมือนครั้งที่แล้ว?"

     หุ่นไล่กาส่ายหน้าเบาๆ "วันนี้เราจะออกไปข้างนอก"

     เชือกด้านในหุ่นคลายออก ร่างสูงผอมภายในสูทสีดำเขียวออกมาจากหุ่น มองไม่เห็นใบหน้าที่ปิดไว้ด้วยหน้ากาก

     นี่เป็นครั้งแรก Emmaได้เห็นตัวเขาจริงๆ แทนที่จะพยายามมองหน้าเขา เธอกลับเอาแต่มองมือกรรไกร

     "แปลก?"

     เธอส่ายหัว "คุณผอมกว่าที่ฉันคิด"

     "คุณ?" เขาทวนกับสรรพนามที่เปลี่ยนไป

     "..." เธอเงียบอย่างหาได้ยากยิ่งผิดนิสัย ก้มมองรองเท้าหนังสีดำ สร้างความหงุดหงิดจากการถูกเมินให้เขาได้พอสมควร มือกรรไกรเชยคางเธอระดับสายตา

     ใบหน้านั้นมีสีแดงฝาดๆ ไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้

     "เป็นอะไร? กลัว?"

     เธอส่ายหัวรัวกว่าเดิม "คุณ...ดูดีมาก"

     คำตอบที่ได้รับทำให้เขาขมวดคิ้วใต้หน้ากาก เธอประหลาดขึ้นทุกครั้งที่เจอกัน

     "คุณบอกวันนี้เราจะไปข้างนอก" เธอเปลี่ยนเรื่อง

     "ตามมา" แล้วเขาก็เดินนำเธอออกไป
     .
     .
     .
     นอกจากแสงจันทร์สว่างพอเห็นบ้างเล็กน้อย ในป่าเรียกได้ว่ามืดแทบสนิททีเดียว

     เสียงนกฮูกร้อง เสียงลมพัดใบไม้ไหวตลอดระยะทาง แต่เสียงเหยียบกิ่งไม้ใบไม้ของเธอและเขาดังชัดที่สุด

     "เรามาทำอะไรที่นี่" Emmaหันมองข้างหลังตลอดเวลา เธอเริ่มจะจำทางกลับไม่ได้แล้ว

     "กลัวเหรอ?" คำถามสิ้นคิดที่รู้คำตอบอีกครั้ง

     เธอตวัดสายตามองเขาอย่างไม่พอใจ "ทำไมชอบถามจังเลย"

     "..." เขาไม่ตอบ เดินลึกเข้าไปในป่า "คืนนี้เราจะล่า"

     "ล่า?"

     "แบบนี้"

     เพียงพริบตา หมอกหนาจัดทำให้เธอมองไม่เห็นเขาอีกต่อไป

     "แจ็ค! แจ็ค!" 

     "ตรงนี้" เสียงดังจากข้างหลัง กับกวางที่คอมีรอยกรีดลึก เลือดที่เห็นเป็นสีดำเลอะจนกลบขนสีน้ำตาล น้ำตาของมันเอ่อคลอ สายตาราวขอร้องเธอให้ช่วยเหลือ

     "กวางน้อย เป็นอะไรมากหรือเปล่า?" เธอก้มลงไปดู แต่ก็เงยอีกครั้งเมื่อเห็นรองเท้าหนังหลังเจ้ากวาง

     "...ตาคุณแล้ว" เสียงดังมาจากใต้หน้ากาก มือขวาสวมถุงมือของเขาแบยื่นมีดสั้นสีเงินคมกริบยื่นมาให้เธอ "ฆ่ามัน"

     "สนุกเหรอ?" คำถามเดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขายินดีจะตอบ

     "สำหรับผม...สนุกมาก"

     เพียงจบคำ เธอคว้ามีดเสียบลงคอกวางตรงหน้าทันที เลือดที่มืดจนเห็นเป็นสีดำพุ่งจนเลอะตัวเธอไปหมด เสียงร้องครั้งสุดท้ายของเจ้ากวางหมดลงพร้อมๆกับลมหายใจ

     เธอปล่อยมือจากมีด ไม่รู้สึกเบื่อ แต่ก็ไม่สนุกเช่นกัน
     .
     .
     จนกระทั่งเธอลุกขึ้นยืน

     แสงจันทร์ส่องสว่างทำให้เห็นสีเลือดบนเสื้อผ้า ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่ยิ้มกว้าง หมุนตัวอวดให้เขาดู

     "แจ็ค สีแดงหล่ะ สีแดงเต็มไปหมดเลย!"

     "อืม" เขารับคำสั้นๆ

     "สวยมั้ย?"

     "... สวย สวยมาก"

 
IV. 

     10.08.19XX

     คืนนี้ยังคงเหมือนทุกคืน เธอสวมชุดใหม่มาหาเขาหลังจุดไฟเผาชุดเปื้อนเลือดอันเก่าไปเมื่อกลางวัน

     "ผ้ากันเปื้อนล่ะ?"

     "เอามาแล้ว" เธอชูให้เขาดู มันเป็นแบบใช้แล้วทิ้ง หลังจากใช้คืนนี้เธอจะเผามันทิ้งซะ "คืนนี้ก็จะออกไปล่าอีกเหรอ?"

     "ตามมา" เขาไม่ตอบ เดินนำเธอไปเหมือนทุกครั้ง...
     .
     .
     .
     ทางเดินครั้งนี้แปลกไป จากเดินย่ำดินจนรองเท้าเปื้อนโคลนกลับเป็นการเดินไปตามทางปูด้วยดินแดงจนถึงหมู่บ้านเล็กๆ  พอจะมีแสงไฟตามทาง

     "เรามาทำอะไรที่นี่?"

     "ชู่ว์"

     แล้วเขาก็หายไปในหมอกอีกครั้ง เธอยืนรอเขาอย่างใจเย็น ชินเสียแล้ว เขาจะกลับมาพร้อมกับเหยื่อหายใจโรยรินทุกที

     ตุบ!

     นั่นไง มาแล้ว

     เธอหันหลังกลับไปมอง เหยื่อคราวนี้แปลกไปจากทุกครั้ง มันถูกมัดแขนและขา ปากถูกปิดไว้ด้วยผ้า

     ...ที่สำคัญมันเป็นมนุษย์

     เหยื่อหญิงส่งเสียงอู้อี้ มองเธออย่างอ้อนวอนเหมือนกวางตัวนั้นไม่มีผิด

     "นี่มันอะไร"

     "วันนี้ผมจะไม่ลงมือ" มีดมือขวาส่งมาให้เธอ "แต่เป็นคุณ Emma"

     เหยื่อสาวหน้าซีดกว่าเดิม ส่งเสียงฟังไม่ได้ศัพท์ประท้วงในลำคอ เสียงพวกนั้นไม่เข้าหูEmmaแม้สักนิด เธอมองแจ็คไม่วางตา

     "ไม่กล้า?" เขาถามเธอ

     เธอส่ายหัว "เริ่มยังไง"

     "...คุณอยากเห็นอะไร"

     "สีแดง" เธอตอบทันที "ฉันอยากเห็นสีแดง"

     รอยยิ้มปรากฏใต้หน้ากาก น่าเศร้าที่คนบนโลกนี้คงไม่มีใครโชคดีพอจะได้เห็นมัน

     เขาชี้ผ้ากันเปื้อน เธอสวมมันตามเขาต้องการ มือกรรไกรชี้ลงข้อมือของคนบนพื้น "ตรงนี้เป็นเส้นเลือดใหญ่"

     "..." แต่ดูเธอจะไม่เข้าใจ

     "ถ้าแทงลงไปลึกๆจะมีสีแดงมาก"

     ฉึก!

     เธอกระชับมีดกดลงไปเต็มแรง สีแดงสาดกระเซ็นพร้อมๆกับเสียงกรีดร้องไม่ดังนักเพราะผ้าปิดปากแต่มากพอจะสร้างความสำราญให้แจ็ค

     เมื่อเห็นสีแดง เธอก็กระหน่ำแทงลงจุดเดิมไม่หยุด

     ฉึก ฉึก ฉึก

     แต่มันไม่มากเท่าครั้งแรก "ตรงไหนอีก"

     "นี่" นิ้วกรรไกรจรดลงบนคอ

     และมีดก็แทงตามลงไปทันที ตามด้วยเสียงลงมีดย้ำอีกหลายครั้ง เหยื่อสาวส่งเสียงด้วยความเจ็บปวดดีดดิ้นพร้อมลมหายใจใกล้หมดลงเต็มที

     "ที่สุดท้าย" อกข้างซ้าย

     ฉึก!

     นั่นคือเสียงร้องครั้งสุดท้ายของเหยื่อ...

     เมื่อเธอแทงจนพอใจ ก้มมองมือและผ้ากันเปื้อนที่ถูกย้อมด้วยสีแดง หมุนตัวอวดเขาเหมือนทุกที "สวยมั้ย?"

     และเขาก็ตอบเช่นเดิม "สวยมาก"


 V. 

     12.08.19XX

     คืนนี้หลังจากออกล่า พวกเขาเดินกลับคฤหาสน์ปกติ

     แต่เขาดูผิดปกติ ราวคิดอะไรตลอดเวลาหรือไม่เธอคงคิดไปเอง

     "วันนี้สนุกมาก ราตรีสวัสดิ์แจ็ค" เธอบอกลาเขาเหมือนทุกคืน แต่วันนี้เขารั้งเธอไว้

     "Emma"

     "หืม?" เธอแปลกใจ เสียงที่มักฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ของเขา ตอนนี้มันดูจริงจังราวจะพูดเรื่องสำคัญ

     เขามองใบหน้าสงสัยของเธอ คาดเดาออกในทันทีว่าใบหน้านั้นจะส่งยิ้มลาเขา "ผมจะไปจากที่นี่คืนนี้"

     "..." เธอเงียบ เงียบจนทำให้เขาต้องละสายตาจากจันทร์เต็มดวงมาหา

     และมันเป็นครั้งแรกที่เขาตกใจอย่างถึงที่สุด

     ดวงตาสีเขียวน้ำเงินสั่นไหวอย่างที่เขาเฝ้ารอมาตลอด
     .
     .
     .
     เธอกำลังกลัว...

     "คืนนี้เลยเหรอ?" เธอหวังให้เขาปฎิเสธ

     "อืม" แต่ไม่เป็นจริง

     "..." เขากวาดสายตา เก็บทุกรายละเอียดเท่าที่จะเป็นไปได้ ชาตินี้อาจไม่ได้เห็นความกลัวของเธออีกก็เป็นได้

     "แล้วคุณจะไปที่ไหน?" 

     "ไม่รู้" เขาตอบเสียงแข็ง ยิ่งทำให้เธอซึมหนักกว่าเดิม เธอฟังว่าน้ำเสียงนั้นช่างดูเย็นชา มือกรรไกรเชยใบหน้าเศร้าขึ้นระดับสายตา "จะไปกับผมมั้ย Emma?"

     เขาหวังว่าเธอจะตอบตกลง...

     ดวงตานั้นฉายชัดว่าดีใจ แต่แค่วูบหนึ่งเท่านั้นก่อนที่มันจะหม่นแสงลง "ไม่ได้หรอก"

     เขารอฟังเหตุผล...

     และเหมือนเธอจะเข้าใจ เดินเลยเขาไป ทรุดเข่าลงหน้าสวนของเธอ "ฉันต้องดูแลพวกเขา"

     "ต้นไม้?"

     "อืม" เธอรับคำ "พวกเขาเป็นเพื่อนฉันเหมือนกัน พวกเขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฉัน"

     โดยที่ไม่รู้เลยว่า อาจจะไม่ใช่แค่พวกมันที่เป็นแบบนั้น...

     "ไม่เป็นไร" ถึงจะอยากถามอีกสักครั้ง แต่เขารู้ดี สิ่งที่เธอเรียกว่า 'เพื่อน' นั้น สำคัญกับเธอขนาดไหน "สัญญากับผมเรื่องนึงEmma"

     เธอหยักหน้าก่อนจะได้ยินคำสัญญาเสียอีก

     "...อย่าลืมผม"

 VI. 

13.08.19XX

     ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน Emmaเดินมาที่สวนของเธอ มองหุ่นไล่กาที่ไม่มีใครอยู่ในนั้นอีกต่อไป
     .
     .
     ถ้าเช่นนั้น หุ่นนี่ก็ไร้ค่าสำหรับเธอ...

     เธอตัดสินใจจะอวยพรให้เขามีความสุขด้วยสีแดง

     ไม่นานหุ่นไล่กาก็ลุกเป็นไฟ เธอทิ้งไฟแช็กลงกับพื้น ประสานมือปรบให้กับภาพจรรโลงใจตรงหน้า

     สีแดงนี่สวยมาก ฉันอยากให้คุณเห็นจังเลยแจ็ค




 END 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ไลท์ : กลายเป็นเด็กติดเกมงอมแงมมากจ๊ะ เช้าก็Iden เย็นก็Iden ส่วนตัวไรท์ชอบเล่นEmmaอยู่แล้วค่ะ แล้วแจ็คดันหล่ออีก+ได้ดูคลิปลับของเกมมา มันอดใจไม่จิ้นไม่ไหวจริงๆ>O<! ชอบไม่ชอบยังไงบอกได้น้าาาา จิ้นคู่ไหนก็บอก(ไม่Yนะ) ก็บอกๆกันได้ ว่างๆอาจจะมาแต่งให้>_o


*แก้คำผิดจ้า*


สุดท้ายนี้...
จะทิ้งไอดีไว้ ใครว่างก็มาเล่นด้วยกันได้นะ เซิฟเอเชียนะจ๊ะ>O<!!!!!

------------------------------------
ID : 6710541

Name : KingDefeat 

-----------------------------------------

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Shouta Ai จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 SnowQueenFox (@loveyouskysea) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 11:02
    เอ็มม่าไปหมดละแต่ก็เข้ากับแจ็คดี
    #7
    0
  2. #6 Meiko12 (@Meiko12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 20:13
    ความโรคจิตและใสซื่อนี่มันอะไรกันน
    #6
    0
  3. #5 SeleneSO (@SeleneDSO) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 19:26
    อ๊ายยยย! สนุกกกก ขอแบบนี้คู่นี้อีกกก
    #5
    0
  4. #4 ★( ♔ Almond ♔ )★ (@almondzii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:11
    ชอบพล็อตมากเลยค่ะ อยากเห็นเอ็มม่ากับแจ๊คมีความสัมพันธ์จิตๆแบบนี้มานานแล้ว นิยายเรื่องอื่นๆดูเข้ากันง่ายไปทั้งๆที่แจ๊คเป็นถึงฆาตกร เราว่าการที่ทำให้เอ็มม่าดูแอบแฝงความโรคจิตเอาไว้จนเข้ากับแจ๊คได้เป็นอะไรที่ค่อนข้างสมเหตุสมผลทีเดียว จริงๆอยากให้แต่งคู่นี้เป็นเรื่องยาวเลยค่ะ ฮือ
    #4
    0
  5. #3 SnowQueenFox (@loveyouskysea) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 06:23
    เอ็มม่าผู้ใสซื่อบริสุทธิ์ไปหมดแล้ว~
    #3
    0
  6. #2 jaruboonc (@jaruboonc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 18:56

    สุดยอด&#8203;&#8203;ที่สุด&#8203;
    #2
    0
  7. #1 風と水。 (@rebornr27) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 13:11
    ขอคู่นี้อีกนะ
    #1
    0