[Kimetsu no Yaiba : ดาบพิฆาตอสูร] คลังรวมฟิค

ตอนที่ 9 : อสูรผันแปร + เซียนบุบผาผู้โศกเศร้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    27 ต.ค. 62

Name : อสูรผันแปร
Parring : ???? X Tanjirou
Story : ทันจิโร่ที่รับข้อเสนอของกิวทาโร่
Rate : PG-13 
Author : รัตติกาลสีชาด
PS : กลับไปอ่านคิเมสึแบบเล่มจนตี3 แล้วไปอ่านฟิคคนอื่นมาอีกทีค่ะ (OOC เพราะว่าทันนั้น...) เมากาวจังเลย

          คามาโดะ ทันจิโร่นั้นได้รับข้อเสนอของกิวทาโร่เพื่อแลกกับการปกป้องพวกพ้องและครอบครัว สิ่งที่ทันจิโร่ทำนั้นไม่ใช่การทำใจหรือรำลึก

          เขาแค่สะกดจิตตัวเองเอาไว้เช่นนั้น พอลืมตาขึ้นมาอีกทีกลายเป็นว่าตนนั้นได้กลายเป็นอสูรไปเสียแล้วแถมได้รับเลือดของคิบุซึจิเยอะมาก ทว่าทันจิโร่สะกดจิตตัวเองเพียงว่า"ปกป้องครอบครัว พวกพ้อง จงปกป้องครอบครัว พวกพ้อง"เพียงเท่านั้น

          ทุกๆวันมุซันจะเอาเนื้อมนุษย์มาให้ตัวเขากินแต่เขาก็ยังคงสะกตจิตและห้ามความอยากของตนเอาไว้ได้ พอเห็นคุณอุโรโคดากิสะกดจิตเนซึโกะได้ ทันจิก็คิดว่านี่น่าจะช่วยได้เลยเอาแต่ทำแบบนั้นต่อ

          สะกดจิตจนไม่รู้วันเวลาจนความทรงจำขาดช่วง สิ่งที่ทันจิโร่จำได้มีเพียงแค่พวกพ้องและครอบครัวเท่านั้น จนถึงจุดๆหนึ่งที่มุซันทนไม่ไหวและไม่พอใจกับทันจิโร่จึงได้พังประตูเข้ามาและได้บีบคอเอาไว้ด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา"เมื่อไหร่คุณถึงจะยอมแพ้ และกินมนุษย์เสีย มันน่าหงุดหงิดเป็นบ้า"แล้วตัวเขาก็ตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราด

          "มนุษย์...ปกป้อง ไม่มีเหตุผลอื่นอีก"ทันจิโร่เอาแต่พร่ำบอกและบ่นพึมพำกับตนเองแบบนี้จน คิบุซึจิ มุซัน หงุดหงิดแล้วก็ได้ตัดแขนของทันจิโร่ทิ้งแบบไม่ไยดี

          "อ๊ากกกกกกกก!!!!"เด็กหนุ่มได้กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสุดเสียงเพราะความเจ็บปวดเกินทนทาน

          "แล้วคุณจะห้ามใจที่จะกินมนุษย์ไม่ไหว ไม่ได้กินมนุษย์เป็นเดือนๆคุณต้องกินซักคนแน่ๆ นาคิเมะส่งเด็กนี่ไปซะ"มุซันสั่งการให้อสูรดีดบิวะส่งร่างกายที่ถูกตัดแขนของเด็กหนุ่มผมสีดำประกายแดงไปที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง

          ฝั่งทันจิโร่ที่พึ่งโผล่มาที่หมู่บ้านนั้นแขนที่ถูกตัดก็ได้งอกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว คนในหมู่บ้านที่พึ่งเห็นทันจิโร่นั้นก็ได้วิ่งหมายจะมาช่วย อสูรหนุ่มก็ได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองว่ามนุษย์คือครอบครัว...ต้องปกป้องเพียงเท่านั้น

          จนตัวเขาสลบไปพอตื่นขึ้นมาอีกที ทันจิโร่นั้นก็ได้ฟื้นขึ้นมา พอคนในหมู่บ้านได้พูดคุยกับทันจิโร่ก็รู้แล้วว่าตัวเขาได้สูญเสียความทรงจำเกือบทั้งหมดแถมสติสัมปชัญญะกลายเป็นเด็ก

          "จำได้รึเปล่าว่าตัวเองชื่ออะไร"คนผู้หนึ่งได้ถามออกมา

          "ทันจิโร่วววว!"เด็กหนุ่มชูแขนขึ้นแล้วตอบออกมาอย่าร่าเริง ท่าทางที่เหมือนเด็กทำให้ทุกคนกังวลใจเพราะกลัวว่าเจ้าตัวอาจจะเกิดเหตุการ์ที่ทำให้ช็อคมากๆก็เป็นได้

          "งั้นทันจิโร่คุงจำได้ไหมจ๊ะ ว่าก่อนที่สูญเสียความทรงจำนั้นเกิดอะไรขึ้น"หญิงวัยกลางคนผู้เป็นหมอที่รู้จักวิธีการรับมือคนสูญเสียความทรงจำแบบนี้ได้ถามขึ้นมา

          "คามซงจามมม ปกป้องงง ปกป้องคอบคัว พวกพ้อง อย่าทำย้าย"ทันจิโร่ได้ตอบกลับมาอย่างร่าเริงและยิ้มอย่างสดใส ซึ่งมันไม่ใช่พฤติกรรมปกติที่คนสูญเสียความทรงจำมักเป็นกันแต่จะเป็นคนที่มีผลกระทบทางจิตใจร่วมด้วยต่างหากที่อาจเป็นกัน

          ราวกับว่าคามาโดะ ทันจิโร่ได้มีความคิดเป็นเด็กไปเสียแล้ว

          หลังจากนั้นคนในหมู่บ้านจึงได้รับเลี้ยงทันจิโร่เอาไว้ เด็กหนุ่มนั้นตั้งใจทำงานอย่างมาก แม้ว่าทุกคนนั้นรักและเอ็นดูเด็กหนุ่มแม้ว่าตัวเขาจทำตัวแปลกๆอย่างการคลุมตัวเอาไว้ทั้งตัวเพราะกลัวถูกแดดเผาก็ตาม

          คนในหมู่บ้านเคยพยายามจะเอาผ้าออกจากตัว แต่พอทันจิโร่ร้องไห้นั้นทุกคนเอาแต่ปลอบกันยกใหญ่จนเด็กหนุ่มหยุดร้องไห้และสัญญามั่นด้วยกันเองว่าจะไม่ทำอีกแล้ว วันเวลาได้สงบสุขจนกระทั่งมีชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินทางมาที่หมู่บ้าน

          ทันจิโร่ที่ออกมาวิ่งเล่นที่หมู่บ้านได้เพียงตอนกลางคืนเท่านั้น วันนี้ก็ได้วิ่งเล่นคนเดียวอย่างสนุกสนานจนกระทั่งชายหนุ่มผู้นั้นเดินมาหา

          แล้วเอ่ยถามว่า"เหตุใดคุณจึงไม่ฆ่ามนุษย์แล้วเอาแต่วิ่งเล่นกัน?"ชายหนุ่มผู้นั้นถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเขาคือคิบุศึจิ มุซันนั่นเอง ทันจิโร่ที่คิดว่าเขาถามตนก็ได้หันไปตอบว่า

          "ปกป้องคอบคัว พวกพ้อง อย่าทำย้าย แล้วคุณเป็นครายชื่ออะราย ผมชื่อทันจิโร่วว"ทำจิโร่ยิ้มแล้วถามทั้งที่ตนพูดไม่ชัดเท่าไหร่นัก พอตัวเขาเห็นดังนั้นจึงพอสรุปกันตนได้ว่า

          คามาโดะ ทันจิโร่ ได้สูญเสียความทรงจำของตัวเองไปแล้ว

          "ผมชื่อมุซัน แล้วเธอจำอะไรได้บ้างหล่ะ?"จ้าวอสูรถามอย่างใจเย็น 

          "จงปกป้องพวกพ้อง ครอบคัว อย่าทำร้าย เนซึโกะ สัญญา ฮิโน้วคามิ"เด็กชายในคราบเด็กหนุ่มได้ยิ้มแป้นอย่างร่าเริง ทันจิโร่ที่ยอมเป็นอสูรเพื่อปกป้องพวกพ้องของตนนั้นก็ได้ตั้งมั่นเพียงแค่ปกป้องเท่านั้น

          ละทิ้งความโกรธแค้นทั้งหมดไว้เพื่อปกป้องความทรงจำเพราะตนทำอะไรไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าตนนั้นอ่อนแอจึงยอมทำแม้กระทั่งสะกดจิตตัวเองก็ตามดังนั้นจึงได้กลายเป็นทันจิโร่ในปัจจุบัน

          "งั้นเธอมาอยู่กับผมมั้ย?"มุซันที่เห็นว่าถ้าเกิดเลี้ยงตัวทันจิโร่ในตอนนี้จะเป็นยังไงต่อไปก็ได้ถามเจ้าตัวขึ้นมา

          "อืออออ... แล้วแต่ คนในหมู่บ้านนน"ทันจิโร่แม้ว่าตนเองจะจำอะไรไม่ได้ก็ยังคงใจดีและอ่อนโยน แม้ว่าตัวเขาจะรู้สึกว่าไม่อยากเข้าใกล้ก็ตาม

          มุซันที่ได้ยินดังนั้นจึงถามต่อว่า"แล้วจะไปขอเธอมาเลี้ยงจากใครได้หล่ะ?"

          "คุมอาคาเนะ เป็นม๋อ"ทันจิโร่ตอบกลับไป และตัวเขายังคงเล่นต่อไป จ้าวอสูรที่เห็นดังนั้นถึงได้ถามว่าอยู่ไหน ทันจิโร่เลยพาไปแล้วก็เปิดประตูเข้าไปหา

          มุซันได้เข้าไปถามและเกลี้ยกล่อมหญิงวัยกลางคนผู้นั้นได้จนกระทั่งได้ตัวทันจิโร่มาเลี้ยง เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงไม่ฆ่าเธอซะ แต่ตัวเขารู้เพียงว่า...

          ถ้าฆ่าคนในหมู่บ้านนี้แม้แต่คนเดียวทันจิโร่จะโกรธอย่างแน่นอน

          มุซันได้พาทันโร่จนมาถึงห้องมนต์อสูรของนาคิเมะ ทันจิโร่ที่เห็นจึงได้แต่ร้องเสียงหลงด้วยความตกตะลึง

          "ผมขอถามหน่อย คุณทำตัวให้เล็กลงได้รึเปล่า"พอมุซันถามดังนั้น ทันจิโร่จึงพยักหน้าแล้วย่อขนาดของตัวเองให้เล็กลงจนมีขนาดตัวประมาณเด็กห้าขวบ

          แล้วมุซันก็ได้อุ้มทันจิโร่ขึ้นมา ตัวเขาได้หาววอดกด้วยความง่วงจึงได้หลับไปทั้งๆอย่างงั้น พอจ้าวอสูรได้เด็นดังนั้นจึงหัวเราะเบาๆ เพราะคามาโดะ ทันจิโร่กลายเป็นเด็กโดยสมบูรณ์ไปเสียแล้ว

          มุซันได้เรียกอสูรจันทราข้างขึ้นมาแล้วบอกถึงอสูรที่กิวทาโร่แนะนำอย่างตัวของทันจิโร่เอง

          "เด็กคนนี้ คามาโดะ ทันจิโร่สูญเสียความทรงจำไปแล้ว แม้จะไม่หมดก็ตาม"

          "แล้วเขาจะพอจำอะไรได้บ้างหรือครับ?"อสูรถือพัดนามโดมะได้ถามออกมาอย่างสงสัยด้วยรอยยิ้ม เขานั้นคืออสูรข้างขึ้นลำดับที่สองนั่นเอง

          "ดูเหมือนว่าจะเป็นเพียงปกป้องครอบครัวและพวกพ้อง แล้วน้องสาวของตน สัญญาและฮิโนะคามิเท่านั้น"มุซันได้เอ่ยตามที่ทันจิโร่เคยพูดเอาไว้

          "จำน้องสาวได้ด้วยงั้นหรือ? แต่ดูเหมือนจะจำคนอื่นไม่ได้นี่"อสูรผมสีชมพูนามอาคาสะบ่นกับตัวเองด้วยความสงสัย ตัวเขาคืออสูรข้างขึ้นลำดับที่สามที่เคยสู้กับทันจิโร่นั่นเอง

          "ใช่ แม้กระทั่งว่าเนซึโกะที่เป็นน้องสาวก็จำไม่ได้"

          "สุดท้ายแล้วเขาจะลืมทั้งหมดอยู่ดีงั้นรึ?"อสูรหกตานามโคคุชิโบได้ถามด้วยความสงสัย เขาคืออสูรข้างขึ้นลำดับที่หนึ่ง

          "เงียบซะ ข้าจะฟังเสียงของเขา"จ้าวอสูรบอกและเงียบเสียงตัวเองลงเพราะได้ยินเด็กน้อยในอ้อมกอดกำลังบ่นพึมพำอะไรบางอย่าง

          "จงปกป้องครอบครัว พวกพ้อง จงปกป้องครอบครัว พวกพ้อง มนุษย์คือพวกพ้อง ปกป้อง"ทันจิโร่ได้แต่ละเมอเช่นนั้น คามาโดะ ทันจิโร่ได้พึพำออกมาเบาๆ ตัวเขานั้นได้สะกดจิตตัวเองหลายต่อหลายครั้งจนสุดท้ายเขาก็ทำมันได้ 

          เพราะงั้นการที่ตัวของทันจิโร่ละเมอออกมานั้นไม่แปลกเลย

          หลังจากนั้นคิบุซึจิ มุซันก็ได้เลี้ยงทันจิโร่ราวกับลูกแท้ๆ ปกปิดเรื่องที่ตนเองเป็นอสูรกินคนได้อย่างแนบเนียน แต่ด้วยความผิดพลาดบางประการของพวกลูกน้อง ลูกชายตัวดีที่ว่านั่นก็เลยหายตัวไปด้วย มุซันไม่สามารถจับตำแหน่งของทันจิโร่ได้เพราะตัวของทันจิโร่ถอนคำสาปด้วยตัวเอง

          ทันจิโร่ที่มีพัฒนาการที่ช้าเพราะตัวเขาเล็งเห็นอะไรบางอย่างที่สำคัญกว่าการได้สติของตนกลับมา อย่างเช่นการเอาชนะดวงตะวันนั้นทำให้ตัวทันจิโร่นั้นได้วิ่งเล่นในตอนกลางวันได้เหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาซักที

          อสูรตัวน้อยได้ถามด้วยนัยน์ตาที่เบิกกว้างแล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้งว่า"ทำอะไร...ลงไป?"แล้วตัวของเด็กหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีแดงได้เริ่มกุมหัวของตัวเองแล้วทรุดเข่าลงไป

          "ก็ทำประติมากรรมยังไงหล่ะครับ"เกียกโกะเผยศพอย่างออกนอกหน้า ตัวเขาได้ลืมไปแล้วว่าสิ่งไหนไม่ควรให้ดู และสิ่งไหนควรให้ดู

          "อะ...อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!!"ทันจิโร่ได้กรีดร้องสุดเสียงเนื่องจากการเจ็บปวดและทรมาณ ปวดหัวจนแทบระเบิด ความทรงจำทุกอย่างเริ่มกลับมาอย่างแจ่มแจ้ง

          พออาการทุเลาลงตัวเขาก็ได้ลุกขึ้นและหันหน้าไปทางเกียกโกะด้วยแววตาแห่งความโกรธที่ปิดบังไม่มิด ตัวเขาได้พุ่งเข้าต่อสู้โดยไม่ลดละหมายมั่นเพียงแค่ฆ่าเพื่อไม่ให้พรากชีวิตผู้ใดอีก เสาหลักหมอกที่ติดอยู่ที่ไหวารีนั้นก็ได้ทันจิโร่ช่วยไว้โดยการเป่าฟองอากาศเข้าไป

          พอเขาถามถึงสาเหตุที่ช่วยทันจิโร่เลยตอบไปว่า"คนเพียงคนเดียวทำอะไรได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น ดังนั้นทุกคนถึงต้องรวมพลังช่วยกันไงล่ะ"

          "การทำอะไรเพื่อผู้อื่น สุดท้ายความแล้วความดีนั้นจะวนกลับมาหาตนเอง และมนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่มีพลังมากมาอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่ใช่เพื่อตนเองแต่เพื่อช่วยเหลือผู้อื่น"อสูรหนุ่มยิ้มจากนั้นจึงวิ่งไปเพื่อหยุดเหล่าอสูรข้างขึ้นไว้ แม้ตนจะเคยเล่นกับพวกเขา แต่ไม่ว่ายังไงชีวิตที่สูญเสียไปก็ไม่อาจหวนกลับ ไม่มีวันหวนคืนอยู่ดี

          มุอิจิโร่ที่ได้ยินดังนั้นจนความทรงจำของตนเองกลับมาและมีปานขึ้นที่ใบหน้า พอกำจัดเกียกโกะได้ทันจิโร่จึงให้มุอิจิโร่พักโดยมีโคเท็ตสึพักแม้ว่าตัวโคเท็ตสึจะไม่ชอบขี้หน้าเพราะมีปัญหากันก็เถอะ แต่ตอนนี้การช่วยให้รอดนั้นสำคัญกว่า

          แล้วของอสูรผู้มีผมสีดำประกายแดงก็วิ่งต่อไปเพื่อไปหาฮังเทนงู ถ้าเกิดจะถามหาสาเหตุของความทรงจำที่กลับมาก็เพราะการฆ่ามนุษย์ไม่ว่าผู้ใดทำให้เด็กน้อยที่เอาแต่สะกดจิตตัวเองนั้นโกรธ เพราะเขาบอกตัวเองเสมอว่ามนุษย์คือพวกพ้อง

          ความโกรธอันรุนแรงที่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดนั้น ทำให้ตัวทันจิโร่ที่ไม่เคยกินมนุษย์นั้นสามารถเรียกความทรงจำกลับมาได้

          ตัวทันจิโร่ที่วิ่งมานั้นได้เจอกับเนซึโกะผู้เป็นน้องสาว เซนอิทสึ และมิตสึริผู้เป็นเสาหลัก แม้ว่าทุกคนจะดีใจมากที่ทันจิโร่กลับมา แต่ดูเหมือนว่าจะมีผู้หนึ่งที่ไม่ยอมรับเอาเสียเลย

          พอถึงรุ่งเช้าฮังเทนงูก็ถูกกำจัดโดยที่ตัวของทันจิโร่กับเนซึโกะนั้นต้านแสงตะวันได้เสียที

END.?  To  Be  Continued.?

___________________________________

Name : เซียนบุบผาผู้โศกเศร้า
Parring : Kanao(c) X Tanjirou
Story : โลกของเซียน
Rate : PG
Author : รัตติกาลสีชาด
PS : เพราะแต่งด้วยความเมากาวขั้นสุด เนื้อเรื่องก็เลยแปลกๆสมองตันๆ

          คามาโดะ ทันจิโร่ ใกล้จะตาย....

          พอทุกคนได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้โฮกันหมดยกเว้นแต่พวกเซียนรุ่นใหญ่กับคานาโอะ ผู้เป็นเซียนบุบผา

          คานาโอะคิดเพียงแค่ว่าทุกคนย่อมเกิดแก่เจ็บตายแม้ว่าจะเป็นเซียนก็ตาม แต่เขาไม่รู้เลยว่าลึกๆแล้วตนเองเศร้าเสียใจเพียงใด โหยหาดวงตะวันผู้นั้นมากเพียงใด

          สึยูริ คานาโอะยังคงยิ้มแล้วเอ่ยลาทันจิโร่เป็นปกติ แต่เขากลับรู้สึกเจ็บปวดใจมากเพียงใด

          เขาไม่ได้รู้ใจตนเองมากเท่าไหร่จนกระทั่งชิโนบุ อาจารย์ของตนนั้นมาคุยกับตัวเขาว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงซึมกะทือแบบนั้น แล้วก็ได้อาจารย์ชิโนบุมาแก้ความขับข้องใจ...

          พอเวลาผ่านไปจนถึงตอนกลางคืนดูเหมือนว่าคานาโอะจะรู้ใจตนเองแล้ว จึงได้รีบไปหาทันจิโร่เพื่อคุยและทำการปรับความเข้าใจกัน

          ถึงแม้ทันจิโร่จะรับรู้ แล้วมีความรู้สึกเดียวกันแต่เขาไม่ได้รับความรู้สึกของคานาโอะแม้แต่อย่างใด แต่แค่บอกว่าถ้าเป็นชาติหน้าถ้าเจออาจจะได้คบกัน

          คานาโอะไม่ได้ดื้อดึงไม่ได้ดึงรั้งเพราะรู้สภาพทางร่างกายของเขาดี แล้วจุมพิตที่ริมฝีปากของทันจิโร่อย่างแผ่วเบาเพียงแค่นั้น แล้วคานาโอะก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

          พอถึงวันที่ทันจิโร่ได้ตายอย่างแท้จริงคานาโอะกลับร้องไห้ทั้งน้ำตาและกอดร่างไร้วิญญาณของคนที่รักไว้ไม่ยอมปล่อยไป

          คานาโอะนั้นได้แต่กอดอยู่อย่างงั้นจนกระทั่งอาจารย์บอกว่าถ้าไม่ทำพิธีศพหล่ะก็เขาจะไปอย่างสงบไม่ได้นะ คานาโอะจึงปล่อยร่างอันไร้วิญญาณของทันจิโร่ไป

          หลังจากนั้นเขาก็ยังคงนั่นอยู่บำเพ็ญตะบะอยู่ที่แห่งนั้นไม่ยอมลุกไปไหนไม่ว่าจะฝนตก แดดออก หิมะตก หรือมีพายุ เขาก็ไม่เคยลุกขึ้นอีกเลย

          ร่างกายของเซียนนั้นจะสามารถอดอาหารได้ก็จริงแต่คานาโอะยังคงเป็นมนุษย์ และยังคงมีผู้คนที่เป็นห่วงตัวเขาอยู่

          แต่ด้วยความอดทนและความยึดติดของตัวเขาเองก็ได้บำเพ็ญอยู่ตรงนั้นเป็นพันปีจนผู้คนที่เขารู้จักได้ตายจากไปหลายคน สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป แม้ว่าเขาจะรู้ตัวเองดีว่าอาจจะไม่สามารถพบเจอได้อีกแต่ก็ยังคงอยู่ตรงนั้นไปเรื่อยๆ

          จนกระทั่งที่เด็กสาวคนหนึ่งเดินมาในที่ ที่ตัวเขาเองอยู่นั้นคานาโอะก็ได้ลืมตาขึ้นมา แล้วพบกับเด็กสาวที่เหมือนกับคนที่เขารักอย่างสุดหัวใจ

          เด็กสาวผู้นั้นจึงยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า"อรุณสวัสดิ์นะคานาโอะ"ตัวเขาที่เอาแต่คิดถึงคนผู้นั้นมานับพันปีจึงร้องไห้แล้วตอบกลับไปด้วความดีใจว่า

          "อรุณสวัสดิ์ทันจิโร่..."

END.
___________________________________
          ขอโทษที่หายไปนานจัด พอดีสมองตันค่ะ(แต่ทวิตเ*ือกส่องเกือบตลอดเนี่ยนะ?) เนื่องในทวิตผู้ติดตามไม่ขยับจาก 30 และ ในเด็กดีผู้ติดตามถึง 300 จะรับรีเควสค่ะ จำกัดAlltanนะ จำเป็นต้องมีกฎกติกาไหม?... จะคอมเม้นท์ด้านล่างก็ได้ แต่ถ้าเป็นในทวิตจะบอกทีหลัง(ความจริงก็รับทางกล่องข้อความนะ)เดี๋ยวจะสุ่มเลือกมาแต่งสั้นๆเอง ถ้าถามว่าทำไมถึงพึ่งทำ คำตอบคือกลัวตัวเองไม่ยอมแต่งค่ะไม่ใช่อะไร...

          อย่าถามเลยว่าทำตอนนี้ถึงมี2เรื่อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น

  1. #44 star rose (@nice0303) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 18:17
    มุคคุงมีบด้วยล่ะ เย้!!
    #44
    0