[Kimetsu no Yaiba : ดาบพิฆาตอสูร] คลังรวมฟิค

ตอนที่ 10 : แม่มดแห่งไฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    8 พ.ย. 62

Name : แม่มดแห่งไฟ

Parring : Muzan X Tanjirou(c)

Story : แม่มดที่ได้ขโมยไข่มังกรขึ้นมาเลี้ยง และไม่น่าจะมีความหวานแหววเท่าไหร่ด้วย  (และประกาศกิจกรรมท้ายตอนที่ตอนนี้ก็ไม่มีใครร่วมสนุกเลย//เหงา)

Rate : PG

Author : รัตติกาลสีชาด

PS : ไปเห็นมังงะตอนสั้นประมาณ4-5หน้าเรื่องหนึ่งขึ้นมาเลยเอามาแต่ง(แต่เนื้อเรื่องไม่ค่อยใกล้เคียงเลย) และอ้างอิงตำนานของโซโลมอนนิดหน่อย


          คามาโดะ ทันจิโร่ เป็นแม่มด...ก็ไม่ใช่ว่าตัวเธอจะเป็นแม่มดผู้ชั่วร้ายหรอกนะ ถึงแม้จะมีแผลเป็นที่หน้าผากจะเกิดจากการโดนทุบตีก็เถอะ


          ตอนนี้ตนกะว่าจะไปขโมยลูกมังกรมาเลี้ยงเพื่อเสริมพลัง... เอาให้ตัวเองรอดหน่ะ แถมคานาโอะที่เป็นภูติบุผษผาที่เป็นเพื่อนสนิทนั้นได้คะยั้นคะยอให้ไปหามังกรมาเลี้ยงหล่ะ...


          พอกะไปจิ๊กมังกรที่โดนทิ้งมา(แน่นอนว่าดูดีๆแล้ว)ก็ได้มังกรดำมาแหละ


          พอมังกรตัวนั้นฟักออกมามันก็เต้นรำแหละ สวยมากเลยหล่ะถึงแม้ว่าจะเป็นลูกมังกรก็เถอะ เลยกะว่าจะตั้งชื่อว่าคิบุซึจิ แต่พอคิดอีกทีเลยปาไปเป็นนามสกุลแทนเพราะชื่อมันยาวเกินไปแถมไม่มีอะไรรับประกันอีกว่ามันกรตัวนี้จะเต้นรำอีกครั้งหรือบ่อยๆ


          "มูร มูร!!"ลูกมังกรตัวน้อยได้ร้องออกมา


          "มูรมูร? เป็นเสียงร้องที่แปลกดี ราวกับชื่อของปิศาจลำดับที่ 54 มูรมูร เลยแฮะแต่ถ้าตั้งชื่อเหมือนจะโดนโกรธเอาแถมข้าเป็นคนญี่ปุ่นด้วยสิ..."แม่มดผมสีดำประกายแดงได้แต่ครุ่นคิด เธอเคยพบกับหนึ่งในปิศาจทั้ง 72 ตนของโซโลมอนอยู่แต่ก็ไม่ได้เสวนาอะไรอีกเลยหลังจากนั้น


          "มูรมูร... มุ...มุซัน? เอางี้นะเจ้ามังกรน้อย นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปเธอชื่อมุซัน!! คิบุซึจิ มุซัน!!!"แล้วแม่มดแห่งไฟก็ได้ตั้งชื่อลูกมังกรดำตัวน้อย


          เวลาผ่านไปตัวเธอนั้นได้เลี้ยงมังกรน้อยให้เติบโตขึ้น แต่มุซันนั้นมีร่างกายอ่อนแอมาก อย่าบอกนะว่าเพราะเธอเอาแต่ให้เขากินเนื้อหน่ะ!!! แต่ในคู่มือเขียนอีหยั่งนี้นี่!!!


          พอไปปรึกษากับภูติบุษผาที่เป็นเพื่อนสนิทก็เลยโดนบอกบอกให้ไปหาภูติแมลงที่เป็นรู้เกือบทุกอย่าง พอไปหานางก็ทักขึ้นมาว่า


          "มีอะไรหรอจ๊ะ คามาโดะจัง"ภูติตรงหน้าคือโคโจ ชิโนบุ เป็นพี่สาวไม่แท้ของคานาโอะซึ่งเป็นภูติแมลง


          "ข้าอยากให้ท่านดูอาการของมุซันด้วยน่ะค่ะ"ทันจิโร่ชูลูกมังกรที่อุ้มขึ้นมาให้ภูติสาวร่างเตี้ยดู ชิโนบุเป็นหญิงสาวผมสีดำแซมม่วงและมีนัยน์ตาสีม่วงเข้ม ใส่เสื้อคลุมลายปีกผีเสื้อ


          "มังกรดำงั้นหรอ? หายากนะเนี่ย โดยเฉพาะในป่านี้ไม่น่าเลยจะดีกว่า ว่าแต่เขาไม่เคยกินดอกฮิกังสินะ"ภูติสาวผมสีดำประกายม่วงมองลูกมังกรแบบคร่าวๆแล้วเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความสงสัย


          "เอ๊ะ? แต่ว่า..."ดอกฮิกัง? นั่นมันดอกไม้มีพิษไม่ใช่หรอ? แถมไม่น่าจะช่วยอะไรด้วยนะ


          "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เพราะดอกฮิกังที่มังกรกินได้อยู่แถวๆทวีปปีศาจค่ะ"ภูติสาวผู้นั้นเอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าจะเป็นคนที่สวยมากแต่กลับมีกลิ่นที่น่ากลัว เป็นกลิ่นของความโกรธ...


          "เอ๊ะ?จริงหรอคะ!? ถ้างั้นเรื่องข้อมูล!..."ข้ากำลังพูดถึงการแลกเปลี่ยนแต่จู่ๆก็โดนขัดซะก่อน ปกติไม่น่าขัดเรื่องนี้นี่แต่กลิ่นของนางก็ไม่ได้บ่งบอกว่าต้องการที่จะโกงด้วย


          "ฮุๆ ไม่ต้องการมากหรอกจ๊ะ ขอแค่น้ำหอมที่ทำโดยเธอได้ไหม ได้ยินจากคานาโอะว่าน้ำหอมของเธอกลิ่นดีมากเลยนี่นา"ภูติแมลงพูดด้วยรอยยิ้ม เอ๊ะ?เอาจริงหรอ?แค่นั้นอ่ะนะ


          "เอ๊ะ? งั้นหรอคะ? แค่นั้นจริงเหรอคะ?"ทันจิโร่ถาม


          "จ๊ะ แถมลือมาว่าน้ำหอมที่ทำโดยแม่มดแห่งไฟจะเป็นที่บ่งบอกตัวตนได้ดีมากเลยนี่จ๊ะ"ภูติแมลงยิ้มกริ่มให้แม่มดสาวและเธอดูสนุกสมควรเมื่อเห็นแม่มดแห่งไฟตกใจ


          'ความจริงมันก็แค่ข้าจมูกดีจนรู้ถึงกลิ่นตัวของทุกคนเลย แม้กระทั่งความรู้สึกนี่นา'


          "งั้นเดี๋ยวจะทำให้นะคะ รอชมได้เลยค่ะ"แม่มดสาวบอกด้วยรอยยิ้มร่า แต่ความคิดนั้นคงไม่สามารถพูดออกไปได้ เพราะปกติแม่มดจะจมูกดีเป็นพิเศษอยู่แล้วโดยเฉพาะเรื่องสมุนไพร...


          พอแม่มดทันจิโร่ได้รับข้อมูลเรื่องยารักษาอาการป่วยก็เลยรีบเดินทางไปหาตัวส่วนผสมหลักอย่างดอกฮิกังเสียที


          แต่พอเดินทางมาถึงก็เจอกับทุ่งดอกฮิกังสีน้ำเงินสวยงามตระการตา แม่มดสาวที่ได้เห็นถึงกับอึ้งเพราะปกติมันไม่มีสีน้ำเงิน!!! ปกติมันมีแต่สีแดง สีขาวกับสีเหลืองแค่นั้นเองนะเฟ้ย!!!


          แต่คิดไปคิดมา สงสัยเพราะเป็นดอกฮิกังที่ขึ้นแถวทวีปมืดละมั้ง? เลยเป็นสีนี้ ทันจิโร่คิดอย่างนั้นแม้ว่าเธอจะแอบขัดใจนิดหน่อยเพราะความมืดส่วนใหญ่มักมากับสีแดงไม่ก็สีม่วง


          ทันจิโร่ได้เก็บดอกไม้ไปเยอะๆเผื่อต้องทยอยทำยาแก้อีก หลังจากที่แม่มดกลับบ้านแล้ว เธอก็ได้ทำยาตามสูตรที่ได้รับมาทันที


          ได้ยินจากภูติแมลงว่ายาตัวนี้ถ้าเป็นสังคมมังกรใหญ่ๆมันมักจะเป็นยารักษาสำหรับมังกรที่ป่วยเกินเยียวยาที่ปกติป่วยจนรักษาไม่ได้นั่นแหละ แถมได้ยินอีกว่าถ้ายาตัวนี้รักษาไม่ได้ก็คงจะไม่มียาตัวใดรักษาลูกมังกรได้อีก


          บางทีก็ตกใจที่ได้ยินนะ


          แม้ว่าหลังจากป้อนยาให้ มุซันจะดิ้นทุรนทุรายข่วนแขนข้าจนเลือดออก แต่ทว่าพอผ่านไปซักพักเขาก็สงบสติลงได้และดูแข็งแรงขึ้นมากกว่าเดิมเยอะเลย เยอะถึงขนาดที่ว่าลุกขึ้นมาวิ่งเล่นได้เลย


          พอตัวข้าเห็นอย่างงั้นก็เลยโล่งใจแล้วไปทำน้ำหอมให้คุณชิโนบุตามทึ่สัญญาไว้ดีกว่า พอแม่มดแห่งไฟคิดอย่างงั้นก็เริ่มหาของที่ต้องสกัดกลิ่นขึ้นมาเพื่อทำของตอบแทนให้ซักที


          คุณชิโนบุมีกลิ่นของพิษและกลิ่นของความโกรธที่ไม่เคยจางหาย แถมยังมีกลิ่นของสมุนไพรเหมือนกับพวกแม่มดที่ชอบคลุกตัวอยู่กับสมุนไพรเสียด้วย


          งั้นก็เอากลิ่นของดอกไม้มีพิษละกัน ยังไงซะ...ตนเป็นถึงแม่มดก็สามารถเอาความเป็นพิษออกจากจากดอกไม้ได้แน่นอน


          พอเอาไปให้คุณชิโนบุเจ้าตัวก็ดูดีใจมากเลย แม้นางจะถามว่าทำไมถึงมีกลิ่นแปลกๆที่ให้ความรู้สึกเหมือนกับความโกรธด้วยหล่ะ


          "ก็คุณโกรธไม่ใช่หรอคะ? แถมตลอดเวลาเลยด้วย เลยใส่กลิ่นแห่งความโกรธไปด้วยน่ะค่ะ"พอนางได้ยินที่ข้าบอกแบบนั้นเธอก็ยิ้มอีกครั้ง แต่คราวนี้นั้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าโศก


          "เพราะฉันโกรธพวกมนุษย์ที่ฆ่าพี่สาวเพื่อทำพิธีกรรมบ้าบออะไรซักอย่างนั่น! ...ดังนั้นข้าก็เลยเกลียดมนุษย์ค่ะ แต่เว้นพวกแม่มดที่ป่านี้นะจ๊ะ"พอภูติแมลงเอ่ยจบตัวเธอก็ได้ยิ้มด้วยความปลอดโปร่งราวกับได้ระบายความโกรธออกมา


          "มนุษย์นั้นมีทั้งดีและเลว เพราะงั้นคุณชิโนบุก็ลองพยายามหาด้านดีของมนุษย์ดูสิคะ? เดี๋ยวก็คงเกลียดน้อยลงเองแหละ"แม่มดสาวบอกออกไป เมื่อก่อนเธอเคยเกือบเกลียดมนุษย์เพราะพวกเขาเอาแต่เชื่อเรื่องงมงายและทำร้ายครอบครัวของเธอ


          แต่เพราะเป็นมนุษย์เช่นกันที่ช่วยเหลือเธอ...


          เพราะงั้นไม่เกลียดหรอก...


          พอกลับไปถึงบ้านก็เจอกับมุซันที่กลายร่างเป็นร่างมนุษย์ได้ซะแล้ว'เดี๋ยวนะ? เขาพึ่งหายป่วยไม่ใช่หรอ?'ข้าคิดอย่างงั้นแต่พอหันไปหาหญ้าสีฟ้า...


          "ม่ายยยยยยย!!! มุซันกินหญ้าสีฟ้าไปแล้ว!!! แล้วยามานาจะทำยังง๊ายยย!!!"แม่มดแห่งไฟเสียสติแถมเขย่าตัวลูกมังกรที่พึ่งกลายร่างเป็นมนุษย์แถมล่อนจ้อนอีก


          พอเธอได้สติก็รีบวิ่งไปหาเสื้อให้มังกรดำตัวน้อยใส่ ซึ่งดีนะที่ตัวเธอตอนสมัยเด็กๆเอาแต่ทำงานหามรุ่งหามค่ำแทนแม่ที่ป่วย พ่อที่ตาย จนลืมความเป็นเด็กสาวไปหมด...


          เสื้อที่มีเลยเป็นของผู้ชายเพื่อให้ส่งต่อให้ทุกคนได้แม้จะต่างเพศขนาดไหนก็ตามเพราะว่าเป็นชุดที่ส่งตอให้ได้ทุกเพศ


          พอมุซันใส่เสื้อที่มีอยู่ก็ดูหรูราคาแพงขึ้นมาทันตา เพราะเป็นชุดที่ผ้าเนื้อดีที่สุดจนใส่ได้ล่ะนะ แล้วตัวเธอก็นำมานาของลูกมังกรมาทำเป็นด้ายเวทมนตร์


          เพื่อที่จะทำชุดไว้ใส่ พอเวลากลับเป็นมังกร เสื้อก็จะได้ไม่ขาดไงหล่ะ!! และนั่นคือใจจริงของ คามาโดะ ทันจิโร่ 


          "มุซันอย่ากินหญ้าจนหมดนะ!!!"แล้วทันจิโร่ก็กระชากลูกมังกรมาจากกองหญ้าสีฟ้าที่เป็นส่วนผสมของยาเพิ่มมานาระดับกลางที่เหลือเพียงน้อยนิดจากกองหญ้า


          "กินเนื้อสิมุซัน กินเนื้อ!! ไม่ใช่หญ้า!!"แม่มดสาวได้ร้องโหยหวนออกมา


          "กินหญ้า กินหญ้า---!"พอทันจิโร่เห็นมุซันทำตัวร่าเริงใจก็ได้อ่อนยวบลงมา ด้วยความรู้สึกของคนเป็นแม่ แม้ว่าวัตถุดิบทำเงินจะหายก็เถอะ


          หลังจากนั้นทันจิโร่ก็ดูแลลูกมังกรทึ่กลายร่างเป็นมนุษย์อย่างดี พามุซันวิ่งเล่นบ้าง สอนเรื่องราวต่างๆบ้างโดยที่ลืมคิดไปว่าทำไมมังกรที่มีอายุไม่ถึงปีถึงสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้


          สอนทุกอย่างโดยใช้เกณฑ์ของลูกขุนนาง เพราะได้ยินมาว่ามังกรฉลาดกว่ามนุษย์มาก ยิ่งเป็นมังกรระดับสูงด้วยแล้ว


          แต่เขาจะเรียนรู้เร็วไปรึเปล่า? โดยเฉพาะมารยาทและการวางตัว บ้าบอ!!


          หลังจากที่สอนความรู้พื้นฐานทุกอย่างให้มุซันก็ไม่เรียกว่าแม่อีกเลย คนเป็นแม่นั้นใจเจ็บช้ำสุดๆ


          พอสอนความรู้ทุกอย่างให้หมดแล้วตัวทันจิโร่ก็ให้มุซันมาช่วยหาของและจัดยาบ้าง แล้วก็ยกหน้าที่ทำอาหารให้มุซันเพราะเธอจะได้ทำงานอดิเรกได้มากกว่าเดิม


          แม่มดแห่งไฟมีงานอดิเรกสองอย่าง หนึ่งคือการทำน้ำหอม ซึ่งการที่จะต้องสรรหาน้ำหอมที่ตรงกับกลิ่นของคนๆนั้นมันท้าทายตัวเองสุดๆ ส่วนงานที่สองคือทำความสะอาด


          เพราะงั้นเพื่อนๆที่มาเที่ยวที่บ้านของเธอมักจะชมว่าบ้านสะอาด ไร้ฝุ่นแถมกลิ่นสมุนไพรหอมๆอีก ถึงแม้จะมีมังกรเพิ่มขึ้นมา กลิ่นสาปมังกรก็ถูกกลบไปด้วยกลิ่นสมุนไพรเกือบหมดแล้ว


          อย่าถามว่าทำไมยังได้กลิ่นอยู่ เพราะเธอจมูกดีไงหล่ะ


          นับวันๆนั้นมุซันก็ได้โตขึ้นมาด้วย พอเธอเห็นว่ามุซันโตพอที่จะไปอยู่ไกลๆสายตาได้แล้ว แม่มดแห่งไฟก็ส่งมังกรดำตัวน้อยที่โตขึ้นให้ไปฝึกเพื่อที่จะให้โตขึ้น ในตอนนั้นมังกรตัวน้อยอายุได้22ปี


          แม้ร่างมนุษย์จะเหมือนเด็กอายุ 14 ปีก็ตาม


          พอผ่านไปสิบปีมุซันก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับร่างกายที่ใหญ่โตกว่าเดิม

          "มุซันที่ชอบกินหญ้าของข้าเป็นว่าแล้วโตขึ้นแล้วหรอเนี่ย ว้าวสุดยอดไปเลย"แล้วแม่มดสาวก็ลูบหัวของมังกรตัวน้อยที่ตอนนี้ตัวใหญขึ้น แถมร่างมนุษย์ก็สูงกว่าตนแล้วด้วย

          "ทันจิโร่ ผมกลับมาแล้ว"แล้วมังกรในร่างชายหนุ่มก็กอดด้วยความคิดถึง ใบหน้าของเขาที่ดูเย็นชาขึ้นก็ยกมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัดโดยที่แม่มดไม่เห็น


          มุซันยังคงอาศัยอยู่เหมือนเดิมแถมยังพยายามซ่อนความรู้สึกให้มิดด้วย เพราะอยู่ด้วยกันมานานจึงรู้ดีเลยว่าทันจิโร่ของเขานั้นจมูกดีมากๆเลย


          พอตอนที่แม่มดทันจิโร่หลับนั้น...


          "องค์ราชา ทำไมท่านถึงยังอยู่ที่นี่อีกงั้นรึ?"


          "โคคุชิโบ? งั้นพวกเราไปคุยข้างนอกกันเพราะเธอคนนั้นจมูกดีมากเลย คงจะตื่นเพราะได้กลิ่นไม่คุ้นเคยแน่ๆ"แล้วมังกรในร่างชายหนุ่มนามมุซันก็เดินออกไป


          "ครับ นายท่าน"ชายหนุ่มผู้มีหกตาได้เดินตามผู้เป็นนายไปจนไปถึงแห่งหนึ่งภายในป่า


          "พรางตากับกันเสียงไว้ด้วย เดี๋ยวพวกภูติรู้หมด"มังกรดำบอกกับลูกน้องคนสนิท


          "ครับ"แล้วชายหนุ่มหกตาผู้นั้นก็ทำตามคำสั่งทันที


          "งั้นต่อเลยละกัน... คำตอบก็คือเธอคนนั้นเป็นของฉัน ไม่ยอมปล่อยให้ห่างจากสายตาหรอกนะ"แล้วมังกรดำตนนั้นก็แค่นยิ้ม พอผู้เป็นลูกน้องได้มองผู้เป็นนายแล้วก็พอเข้าใจ


          แถมวีรกรรมของชายหนุ่มผมดำหยักโศกผู้นี้คือพอโผล่มาไม่นานถูกประกาศว่าเป็นสายเลือดของราชวงค์ เป็นลูกคนโตที่หายไปด้วย ถ้าถามว่าทำไมถึงไม่คิดที่จะหาหล่ะ?


          เพราะคิดว่าคงตายไปแล้วเลยไม่มีใครคิดที่จะตามหาไข่มังกรต่อ


          อย่างต่อมาคือสอบได้คะแนนเต็มทุกวิชา โดยเฉพาะวิชาปรุงยากับพฤษศาสตร์ อันนั้นเนี่ยเชี่ยวชาญไปแล้ว


          เห็นบอกว่าจะมาเรียนการต่อสู้เฉยๆเพราะคนที่อาศัยอยู่ด้วยบอกให้เรียน แถมเจ้าตัวเองก็รักสงบมาก มากขนาดที่ไปซื้อขายกับมนุษย์


          แล้วก็พัฒนาการต่อสู้ได้อย่างรวดเร็วมาก สมกับเป็นรัชทายาทเกินไปไปหน่อยรึเปล่า? ไม่ใช่ว่าไม่ได้หายไปใช่ไหม?


          พอมีคนมาละล้วงเรื่องเรื่องที่ตัวเขาไปอาศัยอยู่ที่ไหนมา เขาก็โกรธแถมยังหันไปขู่อย่างน่ากลัวจนเกือบจะฆ่าด้วยความไม่พอใจไปแล้ว


          องค์รัชทายาทในตอนนั้นมีกลิ่นของสมุนไพร พอเขาที่สนิทพอสมควรในตอนนั้นถามไปก็ได้สายตาข่มขู่กลับมาหมายจะเอาเรื่องสุดๆไปเลย


          เขาเลยไม่ได้ถามอีก แต่พอเขาไปที่บ้านของแม่มดหลังนั้นก็รู้ทันทีเพราะแม่มดแห่งไฟได้ชื่อว่าเป็นคนทำน้ำหอมมือหนึ่ง และยังเป็นเป็นนักปรุงยาฝีมือดีด้วย


          พอเรียนจบก็ได้รับชื่อใหม่แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ชอบชื่อใหม่ซึ่งแท้จริงแม้ว่าเป็นที่ให้ไว้ก่อนที่จะถูกขโมยไข่เสียอีก


          แล้วองค์ราชาก็ยังคงใช้ชื่อที่ได้รับมาจากแม่มดอยู่ดี จนปัจจุบันเลยหล่ะ...


          พวกเขาเรียนอยู่4ปีพอเรียนจบ องค์ราชาก็ได้รับตำแหน่งจากพ่อที่แท้จริงของตน แล้วก็ปกครองอาณาจักรจนกระทั่งครบสิบปี


          องค์ราชาจึงฝากลูกน้องคนสนิทที่มีอยู่ด้วยกันตั้ง7ตน บริหารประเทศแทนแล้วตัวเขาก็กลับไปหาคนที่ตัวเองรักสุดหัวใจแทน


          และก็ผ่านมาจนปัจจุบันนี้แหละ...


          มังกรมักมีนิสัยอย่างหนึ่งซึ่งก็คือ พวกเขาจะหวงของๆตนอย่างแรงกล้า และไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้สมบัติของตนเด็ดขาด


END.

___________________________________

          จบยังไงก็จิ้นกันเอาเอง


          เนื่องในทวิตผู้ติดตามไม่ขยับจาก 30 และ ในเด็กดีผู้ติดตามถึง 300 จะรับรีเควสค่ะ จำกัดAlltanนะ จำเป็นต้องมีกฎกติกาไหม?... จะคอมเม้นท์ด้านล่างก็ได้ แต่ถ้าเป็นในทวิตบอกไปแล้ว(รับทางกล่องข้อความด้วยนะ)เดี๋ยวจะสุ่มเลือกมาแต่งสั้นๆเอง(ตอนนี้ขอแค่มีก็ดั้ย...)


          และนี่คือเรื่องที่ประกาศไปตอนก่อนแต่ไม่มีใครร่วมกิจกรรมเลย...//นอนเหงารอมังงะเล่มที่ 16

          วิสันชนา:เอฟเฟกต์ที่เกี่ยวความมืดปกติก็เป็นสีนั้นซะด้วย ดำแซมสีแดง ไม่ก็ดำแซมสีม่วง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 15:50

    ขอให้ก้าวออกจากโซนลูกชายให้ได้ไวๆละกันนะมุซัน5555

    ส่วนรีเควส เราขอเป็นเก็นยะทัน ค่ะ>///<

    #51
    0
  2. #50 jentina4596 (@jentina4596) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 12:14
    อถซุยทันค่ะ
    #50
    0
  3. #49 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 11:48
    ทันมองด้วยฟิลเตอร์เอ็นดู ลูกน้อยของแม่55555
    #49
    0
  4. #48 star rose (@nice0303) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 10:12
    ทันจิโร่เป็นผู้หญิง......
    #48
    1
    • #48-1 tatuutri (@ttuutyi) (จากตอนที่ 10)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 10:57
      ทันในตอนนี้เป็นแม่มด และเป็นผู้หญิงด้วย แต่ชื่อทันจิโร่เหมือนเดิมเลย ไม่มีรีเควสงั้นหรอ?//และก็นั่งรอเล่มที่16
      #48-1
  5. #47 Zinasura01 (@Zinasura01) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 07:00
    อยากอ่านรุนทันค่ะ
    #47
    1
    • #47-1 tatuutri (@ttuutyi) (จากตอนที่ 10)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 10:55
      รุยทันนะ อืมๆ//คิดหนักเลย
      #47-1
  6. #46 MaryFairy (@maryfairy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 06:37
    มุซันนน son zone ออกยากนะ 5555

    รีเควส ๆ นุอยากอ่านท่านเจ้าบ้านกะน้องทันอสูรค่ะ น่าจะอร่อย 😈
    #46
    4
    • #46-1 tatuutri (@ttuutyi) (จากตอนที่ 10)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 10:54
      ทันอสูรเวอร์ชั่นไหนหล่ะเนี่ย หลักๆมี2เวอร์ชั่นด้วยสิ//ลูบหน้า
      #46-1
  7. #45 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 01:22

    ผ่านโซนลูกชายให้ได้นะคะมุซัน5555

    #45
    1
    • #45-1 tatuutri (@ttuutyi) (จากตอนที่ 10)
      8 พฤศจิกายน 2562 / 11:01
      มุซัน:เดี๋ยวอีกไม่นานก็ได้เองแหละครับ

      ไรท์:ให้ทันรู้ตัวก่อนเถอะ//เหงื่อตก
      #45-1